အခန်း (၁၇၁-၁၇၅)

အခန်း (၁၇၁) လသံတမန်ကို လက်ခံခြင်း

“မင်းပြောတဲ့ ကောင်းတဲ့အရာဆိုတာ ဒါလား”

ကျန်းဝူကျိသည် ဖန့်ယောင်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် 1။

သို့သော် ဖန့်ယောင်၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေပေသေးသည် ။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို အဖြူရောင်ပိတ်စများဖြင့် ပတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်စိ၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့သာ ပေါ်နေ၏ ။ ၎င်းမှာ သူ၏ဒဏ်ရာများ နှေးကွေးစွာ ပျောက်ကင်းနေ၍ မဟုတ်ပေ ။

ဖန့်ယောင်၏ ရုပ်ရည်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးရန်အတွက် ကျန်းဝူကျိသည် ဓားငယ်များနှင့် ဆေးဝါးများကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ရရာ ဖန့်ယောင်ခမျာ ငရဲမင်းနှင့် တစ်ကြိမ်မက တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရရှာသည် ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအကြိမ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ချေသည် ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့် ကြာလျှင် ဖန့်ယောင်၏ရုပ်ရည်မှာ အပြည့်အဝ နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာမည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည် ။ ဖန့်ယောင်သည်လည်း တကယ့် ယောက်ျားကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ ထိုမျှပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသော်လည်း အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ဘဲ အသည်းမာမာဖြင့် ကြိတ်မှိတ်သည်းခံခဲ့သည် ။

ဖန့်ယောင်က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်မှာ

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ ကျွန်တော်မျိုး သိထားတာကတော့ ဂိုဏ်းချုပ်က လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို အင်မတန် နှစ်သက်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒီဟွေ့ယွဲ့သံတမန်က ဂိုဏ်းချုပ်ထက် အသက်နည်းနည်းလေးပဲ ကြီးတာပါ။ သူ့ရဲ့ အလှအပကတော့ နဂါးဘုရင်မထက် မနိမ့်ပါဘူး။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူက အပျိုစင်စစ်စစ် ဖြစ်နေတာပါပဲ။ သူက အသက်ချမ်းသာရာ ရဖို့အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်ကို အလုပ်အကျွေး ပြုချင်ပါတယ်တဲ့”

ထိုစကားကြောင့် လူအများမှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြပြီး ကျန်းဝူကျိမှာလည်း ပါးစပ်လှုပ်ရုံမျှသာ တုံ့ပြန်နိုင်တော့သည် ။ ငါက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ချစ်မြတ်နိုးတယ်လို့ပဲ ပြောလို့ရမလား၊ ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲဟု ကျန်းဝူကျိ စိတ်ထဲတွင် မချိတင်ကဲ ဖြစ်မိသည် ။ ဖန့်ယောင်သည် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့် ပြန်ဆုံရသဖြင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွား၍လား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ရုပ်ရည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတော့မည်ဖြစ်၍ စိတ်ရွှင်မြူးနေသလား သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ ။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိသည်လည်း မျက်နှာထူသောသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို ဘယ်သောအခါမှ ဖုံးကွယ်လေ့မရှိသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

“သူ အပျိုစင်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။ သူ့ကို မေးကြည့်တာလား”

ဖန့်ယောင်က ခေါင်းညိတ်၍

“ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို ရှာတွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူက အသက်အောင့်ပြီး သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာပါ။ သာမန်လူဆိုရင်တော့ လှည့်ကွက်ကို သိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ သိုင်းပညာအစုံကို နားလည်ထားတော့ ဒါကို ချက်ချင်း သိလိုက်ပါတယ်။ သူ့ကို ဖမ်းမိတဲ့အခါမှာ လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်သတ်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အလှအပကို မြင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် ဆက်သဖို့ စိတ်ကူးမိသွားတာပါ။ အဲဒါကြောင့် ပြဿနာမတက်အောင် သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို အရင် စုံစမ်းကြည့်လိုက်တာပါ”

ဘယ်လောက်ပင် နောက်ပြောင်နေပါစေ၊ ဖန့်ယောင်သည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် အင်မတန် စေ့စပ်သေချာသူ ဖြစ်ပေသည် ။ ထို့ကြောင့်လည်း ရုယန်မင်းသား၏ အိမ်တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မရိပ်မိအောင် ခိုအောင်းနေနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သူသည် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်ကို ကျန်းဝူကျိထံ မဆက်သမီ ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို သေချာစွာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေခဲ့သည် ။

ထိုစဉ် ကျောက်မိန်က လေသံအေးအေးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်မှာ-

“ဆရာကြီးကူ…. ဒီမိန်းကလေးကို ဝူကျိအစ်ကိုဆီ ဆက်သတာက ပြဿနာတက်ဖို့ အစပြုလိုက်တာပဲ”

သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသဖြင့် ဖန့်ယောင်၏ ကျောရိုးထဲသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည် ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်မိန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကောင်းလှသလို ရှောင်ကျောက်နှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့ကလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။

“သေစမ်း... ငါက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ချင်ဇောနဲ့ လောသွားမိပြီ။ ဒီမိန်းကလေးတွေကို မေ့သွားခဲ့တယ်” ဟု ဖန့်ယောင်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည် ။ သို့သော် သူ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မှာ အင်မတန် မြင့်မားလှသည်ဖြစ်ရာ အမူအရာပျက်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်-

“မင်းသမီး၊ မင်းသမီးရဲ့ စကားက မမှန်ဘူးလေ..... ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘယ်လိုအဆင့်အတန်းမျိုး ရှိလာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိကြသားပဲ။ မိန်းကလေး နည်းနည်း ပိုရှိတာက သဘာဝပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အဓိက ကြင်ယာတော်ကတော့ အမြဲတမ်း မင်းသမီးပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ ကဲ... ကျွန်တော် ရန်အစ်ကိုဆီ သွားပြီး အကူအညီတောင်းလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ပဲ ဆက်ပြောကြပါဦး”

မိမိ၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသပြီးနောက် ဖန့်ယောင်သည် လှည့်၍ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ကျောက်မိန်သည် ဖန့်ယောင်၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် ။

ကျန်းဝူကျိကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကြောပိတ်ခံထားရသဖြင့် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသည့် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည် ။ ယခင်က သေချာမကြည့်ခဲ့မိသော်လည်း ယခု အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအမျိုးသမီးသည် တကယ်ပင် လှပလွန်းလှသည် ။

သူမတွင် ရှည်လျားဖြောင့်စင်းသော ဆံပင်နက်များနှင့် ကပြားတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ဒိုက်ချီစီ နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်ပေသည် ။ သူမ၏ မျက်လုံးအရောင်မှာ အလွန်ဖျော့တော့သဖြင့် ထူးဆန်းသော အလှတရားတစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည် ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤဟွေ့ယွဲ့သံတမန်သည် ကပြားတစ်ယောက်၏ အလှအပဆိုင်ရာ အားသာချက်များအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည် ။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ လှပရုံသာမကဘဲ အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အင်မတန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည် ။ ယခင်က ဝတ်ရုံဖြူကြီးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ယခု မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေချိန်၌မူ သိသာထင်ရှား လှပေသည် ။

ကျန်းဝူကျိသည် သူမအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည် ။ ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်သည် ကျန်းဝူကျိကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်မှာ-

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ ကျွန်မရဲ့ ပြစ်မှားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ပေးဆပ်ပါရစေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ”

ကျန်းဝူကျိက ထိုစကားကို ပြန်မဖြေဘဲ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်-

“ငါ မင်းကို မေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်။ ငါ စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း သိုင်းပညာကို သုံးပြီး မင်းတို့ သုံးယောက်လုံးရဲ့ လက်ဝါးအားတွေကို ပြန်ကန်ထုတ်လိုက်တာပဲ၊ ဘာလို့ မင်းက မသေတာလဲ။ ကျန်တဲ့ သံတမန်နှစ်ယောက်ကရော မသေဘူးလား”

ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်က ခေါင်းခါလျက် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် -

“ကျွန်မ... ကျွန်မ အဲဒီအချိန်မှာ သေရမှာ အရမ်းကြောက်လို့ လက်ဝါးအား မထုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့နောက်ကနေ ဟန်ဆောင်ပြီး တိုက်ရုံပါပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဒဏ်ချက်ထိတဲ့အခါမှာ မြေပြင်ပေါ်လဲပြီး သေချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တာပါ။ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ အသက်မရှိတော့ပါဘူး”

ထိုအခါမှ ကျန်းဝူကျိ သဘောပေါက်သွားတော့သည် ။

သူ၏ စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် အားတုံ့ပြန်မှုမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ရာ ပါရှားသံတမန် သုံးဦးလုံးကို ထိမှန်ခဲ့သည် ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ မသေစရာ အကြောင်းမရှိပေ ။ ဟွေ့ယွဲ့သံတမန် အသက်ရှင်နေရသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်က အားအင်စိုက်ထုတ်ခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည် ။ သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပေ ။

ကျန်းဝူကျိသည် မိမိကိုယ်ကို ပေါ့ဆမိသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည် ။ နောင်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်လျှင် သေချာအောင် ခေါင်းကိုပါ ဖြတ်ပစ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။ သူ၏လက်ထဲတွင် တိမ်လွှာဓား ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ ။

ကျန်းဝူကျိက ရန်ပုဟွေ့ကို ပြောလိုက်သည်

“ပုဟွေ့၊ ဘယ်လက်ရုံးသံတမန် ရန်နဲ့ တခြားသူတွေကို သွားပြောလိုက်ပါ။ ဒီဟွေ့ယွဲ့သံတမန်လို သေချင်ယောင်ဆောင်တဲ့ ပြဿနာမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် ပါရှားလူတွေ အားလုံးရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါလို့”

“ကောင်းပါပြီ၊ ဝူကျိအစ်ကို”

ရန်ပုဟွေ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်ကို မကျေမနပ် တစ်ချက်ကြည့်ကာ သင်္ဘောပေါ်သို့ အကြောင်းကြားရန် သွားလိုက်သည် ။

ကျန်းဝူကျိသည် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်ကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်ပြန်သည်-

“မင်းက အပျိုစင်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား”

ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လျက်

“ကျွန်မ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မညာရဲပါဘူး၊ တကယ် အစစ်အမှန်ပါ” ဟု ဆိုသည်

ထိုစဉ် ဒိုက်ချီစီက -

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ စိတ်ချပါ။ သူက အပျိုစင်စစ်စစ်ပါပဲ၊ ဒါက လိမ်လို့မရပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းက အမျိုးသမီးတွေဟာ အပျိုစင်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခွင့် မရှိပါဘူး။ သူတော်စင်မတင် မကဘဲ သာမန်အမျိုးသမီးတွေလည်း အတူတူပါပဲ။ အကယ်၍ သူ အပျိုစင်ဘဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရင် သန့်စင်တဲ့ မီးတောက်နဲ့ အရှင်လတ်လတ် အလောင်ခံရမှာပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ထားချင်တယ်ဆိုရင် စိတ်ချလက်ချ ခေါ်ထားနိုင်ပါတယ်”

ဒိုက်ချီစီသည် ကျန်းဝူကျိကို ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ စကားပြောကာ မျက်နှာသာပေးရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်သည် ။ သို့သော် သူမ စကားအဆုံးတွင် ကျောက်မိန်၏ အန္တရာယ်ရှိသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသည် ။

ဒိုက်ချီစီ၏ သိုင်းပညာက ကျောက်မိန်ထက် သာလွန်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်ကြောင့် ကျောစိမ့်သွားရသည် ။ ထို့ပြင် ရှောင်ကျောက်၏ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်ကိုပါ တွေ့လိုက်ရသောအခါ “သေစမ်း... ငါ ပေါ့ဆသွားပြီ” ဟု ဒိုက်ချီစီ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည် ။ သူမသည် ကျန်းဝူကျိကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ရန်သာ စိတ်စောခဲ့ပြီး ဘေးနားမှ အမျိုးသမီးများကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့မိပေ ။ ထို့ကြောင့် စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်၍သာ နေလိုက်တော့သည် ။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်လျက်

“ညာလက်ရုံးသံတမန် ဖန့်ရဲ့ စကားက တကယ်မှန်တယ်။ ငါက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို နှစ်သက်တာ အမှန်ပဲ။ ဒီလောက် အထက်တန်းကျတဲ့ အလှမျိုးကိုတော့ အလကား အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးလေ”

ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ နံ့သာဆယ်ပါး အရိုးပျော့ဆေးမှုန့်နှင့် ခုနစ်ရက် အူပြတ် ဆေးမှုန့် နှစ်မျိုးလုံးကို ထုတ်ယူကာ ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်၏ လည်ချောင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် တိုက်ကျွေးလိုက်သည် ။ ဤနည်းဖြင့် သူမ၏ သိုင်းပညာနှင့် စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ သူ၏ အသုံးတော်ခံအမျိုးသမီးအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် ကျေနပ်သွားကာ သူမ၏ သွေးကြောများကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သည် ။ ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်သည်လည်း သူမ၏ အခြေအနေကို သိရှိသွားသဖြင့် ကျန်းဝူကျိ၏ ဘေးတွင် ရိုကျိုးစွာ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူ၏ ခြေထောက်များကို နှိပ်နယ်ပေးနေတော့သည် ။

သူမ ဤမျှ လိမ္မာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျန်းဝူကျိသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်ကျေနပ်မိသည် ။ ဤသို့ဆိုလျှင် ဝူချင်းရင် တစ်ယောက်တည်း ပင်ပန်းနေစရာ မလိုတော့ဘဲ သူမတို့ နှစ်ယောက် အတူတကွ အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်ကြပေတော့မည် ။

အခန်း (၁၇၂) ရှေ့ဆက်မည့် ခရီးစဉ်

“ရှင့်ရဲ့ ကိုင်တွယ်ပုံတွေကို ကြည့်ရတာ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ အင်မတန် အတွေ့အကြုံများပုံပဲ။ အရင်ကလည်း ခဏခဏ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား”

ကျန်းဝူကျိက ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်၏ ကိစ္စရပ်များကို စနစ်တကျ စီစဉ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျောက်မိန်က မျက်စောင်းလေးခဲကာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူချင်းရင်ကို သိမ်းပိုက်စဉ်က အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံမှု အနည်းငယ်ရှိခဲ့သော်လည်း ယခု ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်ကို လက်ခံလိုက်ခြင်းမှာမူ မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပင် မိန်းမမက်ကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်၏ နှိပ်နယ်ပေးမှုကို ခံယူရင်း ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်မှာ-

“မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ရန်သူတွေကလည်း များလွန်းတယ်၊ ငါကလည်း စိတ်ပျော့တော့ လူသတ်ဖို့ကျတော့ လက်မရဲပြန်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဆေးနဲ့ပဲ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရတာပေါ့။ အင်း... ငါကတော့ တကယ်ကို မရက်စက်နိုင်သေးတာပဲ”

ဤကဲ့သို့ အရှက်မရှိ ပြောဆိုလိုက်သော စကားကြောင့် ကျောက်မိန်သာမက ရှောင်ကျောက်ပင်လျှင် စိတ်ထဲမှ အတော်လေး ခံရခက်သွားရသည်။

“ရှင်က မရက်စက်ဘူး ဟုတ်လား... အမိန့်တစ်ချက်ပေးရုံနဲ့ ပါရှားစစ်သင်္ဘောပေါ်က လူရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ။ အခု ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချန်ထားခဲ့တာက သူမက လှပနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား “ ဟု သူတို့ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိကြသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ဤမျှအရှက်မရှိဘဲ လိမ်ညာပြောဆိုနိုင်သည်မှာ တကယ့်ကို မျက်နှာအသားထူလှပေသည်။

ကျောက်မိန်က တဟားဟားရယ်လျက်-

“ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ ပါရှားလူမျိုးပြောသလို ပေါက်ကရ ကိုးဆယ် စကားတွေကို ပြောနေတာပဲ။ စဉ်းစားဆင်ခြင်မှု မရှိဘဲ ပြောချင်ရာပြောနေတာ ပေါက်ကရ ရှစ်ဆယ် ထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်” ဟု ခနဲ့လိုက်သည်။

“ဒါပေါ့၊ ငါကသာ ဒီလိုမျိုး မဟုတ်မတရား စကားတွေကို မပြောနိုင်ဘူးဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီကျယ်ပြောတဲ့ နယ်မြေကြီးကို ဘယ်လိုဦးဆောင်နိုင်မှာလဲ။ လူရိုး လူအေးကြီး လုပ်နေတဲ့သူတွေမှာ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး မရှိကြဘူးလေ”

ကျန်းဝူကျိသည် အရှက်ရခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ကျောက်မိန်သည်လည်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ စကားထဲတွင် အမှန်တရား အချို့ရှိနေသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ် သို့မဟုတ် ရှင်ဘုရင် ဆိုသည်မှာ ရိုးအေးလွန်း၍ မရပေ။ လူကောင်းကို လူကောင်းလို ဆက်ဆံပြီး လူဆိုးကို လူဆိုးလိုဆက်ဆံကာ ပရိယာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေရမည်။ လူထုအပေါ် မေတ္တာထားနိုင်သကဲ့သို့ လိုအပ်လျှင် သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းလည်း ရှိရမည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရည်အသွေးကို စာပေနှင့် စစ်ရေးဟူသော အချက်နှစ်ချက်ဖြင့်သာ တိုင်းတာလေ့ရှိသည်။ စစ်ရေးအရ အောင်မြင်မှုရှိပြီး တိုင်းပြည်သာယာဝပြောအောင် အုပ်ချုပ်နိုင်လျှင် ထိုဧကရာဇ်ကို ကောင်းမွန်စွာ မှတ်တမ်းတင်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ရှာဖွေရေးကတော့ ပြီးသလောက်ရှိပါပြီ။ ပါရှားသင်္ဘောတွေပေါ်မှာ ရတနာတွေ၊ ရွှေတွေနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေ အမြောက်အမြား တွေ့ရပါတယ်”

ရန်ရှောင်နှင့် တခြားသူများသည် ကျန်းဝူကျိထံ ပြန်လာကာ အစီရင်ခံကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ရေအလံတပ်ဖွဲ့ဝင် များက ရိက္ခာသေတ္တာများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ရသမျှ အရာအားလုံးကို ငါတို့သင်္ဘောပေါ် ရွှေ့လိုက်ကြ။ ပြီးရင်တော့ ပြန်ဖို့ ပြင်ကြတာပေါ့”

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်၍

“ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ ရေအလံတပ်ဖွဲ့က ညီအစ်ကိုတွေကို ပိုခေါ်ပြီး ဒီစစ်သင်္ဘောတွေကို နောင်အသုံးပြုဖို့အတွက် ပြန်သယ်ခိုင်းလိုက်ပါ”

ပါရှားစစ်သင်္ဘောများသည် အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပါရှား၏ ထိပ်တန်းစစ်သင်္ဘောများ ဖြစ်ပုံရပြီး အမြောက်များလည်း တပ်ဆင်ထားသဖြင့် သိမ်းဆည်းထားရန် သင့်တော်ပေသည်။

ရန်ရှောင်က ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ-

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့က ပါရှားသင်္ဘောတွေကိုပါ ယူမှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက “ဘာလို့ မယူရမှာလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရန်ရှောင်က “ပါရှားစစ်သင်္ဘောတွေက ကျွန်တော်တို့ အလယ်ပိုင်းဒေသ သင်္ဘောတွေနဲ့ ပုံစံမတူတော့ သိသာလွန်းပါတယ်...” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ထပ်မံမေးခွန်းထုတ်သည်- “သိသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ”

ရန်ရှောင်က စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း “ဒါက ပါရှားဂိုဏ်းချုပ်ဆီ သတင်းရောက်သွားရင် ပြဿနာတက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်-

“ဘယ်လက်ရုံးသံတမန်ရန်၊ ငါတို့က လူတွေကို ခိုးသတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သတ်ဖြတ်ပြီး သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ။ ဒီစစ်သင်္ဘောတွေက ငါတို့ရဲ့ စစ်နိုင်တဲ့ လက်ဆောင်တွေပဲ။ ဒီလောက် အရည်အသွေး ကောင်းတာကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာလဲ။ ပါရှားက လူတွေ သိသွားလည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပါရှားဆိုတာ သင်္ချိုင်းက အရိုးခြောက်လိုပါပဲ ( ဘာမှကြောက်နေစရာမလိုဘူး) ။ မကြာခင်မှာ ငါ့ရဲ့ မြင်းတပ်တွေနဲ့ ပါရှားကို နင်းချေပြီး ပါရှားမင်ဂိုဏ်းကို သိမ်းပိုက်မှာပါ။ ဒီသင်္ဘော အနည်းငယ်အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်လှသော စကားများကြောင့် ရန်ရှောင်မှာ အားတက်သွားရသည်။ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ကျန်းဝူကျိသည် ကမ္ဘာကြီးကို စည်းလုံးစေပြီးနောက် ယခင် မွန်ဂိုများကဲ့သို့ အနောက်ဘက်သို့ ချီတက်ကာ ပါရှားကို အောင်နိုင်နေသည်ကို မြင်ယောင်လာမိသည်။

ရန်ရှောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်-

“ဟုတ်ကဲ့ပါ.... ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။ လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်” ဟု ဆိုကာ ရေအလံတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ထိုစစ်သင်္ဘောများကို ကျွန်းအနီးတွင် ခေတ္တဆိုက်ကပ်ထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ကျန်းဝူကျိကို ပြုစုပေးနေသည့် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်သည် သူ၏ စိတ်ချယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော စကားများကို ကြားရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ကျန်းဝူကျိ ပြောနေသည်မှာ အနာဂတ်အစီအစဉ်များ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာများကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ ကြီးကျယ်လှသော ရည်မှန်းချက်များက သူမကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်သည် သိုင်းပညာ မြင့်မားသော်လည်း သတ္တိမှာမူ အင်မတန် နည်းလှသည်။ ယခင် တိုက်ပွဲတွင် ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ဝါးအားကို မြင်ရုံနှင့် ကြောက်လန့်တကြား ရပ်နေမိခဲ့သလို၊ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း အပေါင်းအဖော်များကို ပစ်ပယ်ကာ သေချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝူကျိက သူမ၏ အမူအရာကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်လေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နွေးထွေးချောမွေ့လှပေသည်။ ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် .....

“မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းသာ ကောင်းကောင်း အလုပ်အကျွေးပြုမယ်ဆိုရင် အဲဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းကို ပါရှားဂိုဏ်းချုပ်ရုံးရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် ငါ ခန့်အပ်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်မှာ ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ကြီးက သူမ၏ အသားအရေကို ထိတွေ့နေသဖြင့် တုန်ရင်နေပြီး-

“သခင်... ဂိုဏ်းချုပ်ရုံးမှာ အပျိုစင်စစ်စစ်ကိုပဲ ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်ရတာပါ။ ကျွန်မက မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး” ဟု တုန်ရီစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေက သူမ၏ တရုတ်စကားပြောစွမ်းရည်ကို တိုးတက်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စကားလုံးများကို ပိုမိုတိကျစွာ သုံးနှုန်းလာနိုင်ပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက်

“ဘာစည်းမျဉ်းတွေလဲ.... အင်အားရှိတဲ့ သူကပဲ စည်းမျဉ်းတွေကို သတ်မှတ်တာပါ။ ငါ ပါရှားကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်တဲ့နေ့မှာ ငါကပဲ စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်သူ ဖြစ်လာမယ်။ ငါပြောတာက အတည်ပဲ။ အရင်က စည်းမျဉ်းတွေဆိုတာ ငါကပဲ ပြောင်းလဲပစ်မှာပေါ့”

ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်သည် ကျန်းဝူကျိ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် လုံးဝ ကျရှုံးသွားရတော့သည်။ သူမသည် ထပ်မံ၍ မတွန်းလှန်ရဲတော့ဘဲ တုန်ရီစွာဖြင့်-

“ကျွန်မ သခင့်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်။ သခင် ခိုင်းသမျှကိုပဲ လုပ်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ဝတ်စပြုလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိသည် သူ၏ အကြည့်များကို ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ “ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ် ကျယ်ပြောပါလား။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးစဉ်မှာ ပါရှားဆိုတာ အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေးသာ ရှိပါသေးတယ်” ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိတော့သည်။

အခန်း (၁၇၃) ရှောင်ကျောက်၏ အတိုင်းအဆမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ

စိတ်ဝိညာဉ်မြွေကျွန်းပေါ်တွင် တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအဖော်များသည် အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ ပြန်ရန် ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် ကျောက်မိန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရကာ ကျန်းဝူကျိကို တစ်ခွန်းမျှပင် စကားမပြောပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။ နှမြောတက်လွန်းသည့် ကျန်းဝူကျိသည် ပြီးခဲ့သည့်ညက ဝူချင်းရင်၊ ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်တို့နှင့်အတူ အလွန်နက်နဲသော သဘာဝတရားများကို ဆွေးနွေးငြင်းခုံခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ကျန်းဝူကျိတို့သည် အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် ကျွန်းပေါ်တွင် မနေဘဲ ပါရှားစစ်သင်္ဘောပေါ်၌ အနားယူခဲ့ကြသဖြင့် ရန်ရှောင်နှင့် တခြားသူများမှာမူ ထိုအကြောင်းကို မသိရှိကြချေ။

သို့သော် စေ့စပ်သေချာသည့် ကျောက်မိန်မှာမူ ကျန်းဝူကျိတစ်ယောက် ညသန်းခေါင်ယံတွင် မကောင်းသည့်အကြံတစ်ခုခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် သင်္ဘောပေါ်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ရာ သူမ၏ နုနယ်သော နှလုံးသားမှာ များစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မလွဲမရှောင်သာဘဲ ကြည့်မိသွားသည့်အခါမှ ယောက်ျားဟူသမျှ အဘယ်ကြောင့် ကာမဂုဏ် မက်မောကြသည်ကို သူမ နားလည်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ခမည်းတော်သည် အင်မတန် ထက်မြက်သောသူ ဖြစ်သော်လည်း ဟန်ကျီနှင့် တခြားသော အချောအလှများကို သိမ်းပိုက်ပြီးကတည်းက အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက်မှု လျော့နည်းသွားခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ဟု ကျောက်မိန် တွေးနေမိသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ကျောက်မိန်မှာ ဆက်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားချင်သော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကာ ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုနေမိခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ဘဝ၏ ကြီးမြတ်သော အမှန်တရားများအကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားနေမိတော့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ကျောက်မိန်သည် ယနေ့တစ်နေ့လုံး ကျန်းဝူကျိကို လျစ်လျူရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် စိတ်တိုနေရုံသာမက စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးနေပြီး အရှက်မရှိသော ကျန်းဝူကျိကိုသာ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲနေမိတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိကမူ မျက်နှာသာပေးခံရသဖြင့် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ညက ဘဝအကြောင်းများကို ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါတွင် သူသည် အင်အားများ ပြည့်ဝနေပြီး များစွာ ကျေနပ်အားရနေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ကျောက်မိန်၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ညက သူမ ခိုးကြည့်နေသည်ကို သူ သိရှိပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျောက်မိန်၏ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းဖြင့် ကျန်းဝူကျိ၏ မျက်စိကို လှည့်စားနိုင်ပါမည်လော။ ကျန်းဝူကျိ၏ လက်ရှိ အတွင်းအား အဆင့်အတန်းမှာ ပင်လယ်ထဲတွင် ပုစွန်ဆိတ်လေး တစ်ကောင် ခုန်သည်ကိုပင် ကြားနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ကျောက်မိန် သင်္ဘောပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်လာသည်ကို သိသိကြီးဖြင့် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်မိန်ကမူ ထိုအကြောင်းကို မသိဘဲ ကျန်းဝူကျိသည် အင်မတန် ရဲတင်းလွန်းသည်ဟုသာ ထင်မြင်နေကာ သူ့ကို စကားပြောရန် ရှက်ရွံ့နေပြီး သူ၏ အကြည့်များကိုပင် ရှောင်ဖယ်နေမိသည်။

သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ကျန်းဝူကျိသည် လျောင်းကုလားထိုင် နှစ်လုံးချကာ စောင်များခင်းလျက် ပင်လယ်လေညင်းကို ခံစားနေသည်။ ရှောင်ကျောက်က သူ့အတွက် သစ်သီးများ အခွံနွှာပေးပြီး အရက်ကောင်းများကို လောင်းထည့်ပေးနေ၏။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အနည်းငယ် နွမ်းလျနေသည့် ဝူချင်းရင်နှင့် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်တို့က သူ့ကို နှိပ်နယ်ပေးနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း နှစ်လိုဖွယ် အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

ကျောက်မိန်၊ ယင်းလီနှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့သည် အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေကြပြီး ညီအစ်မ သုံးယောက် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်။ အလှမ်းမဝေးလှသော်လည်း ရန်ပုဟွေ့နှင့် ယင်းလီတို့သည် ကျန်းဝူကျိတို့ဘက်သို့ မကြာခဏ မနာလိုသလို၊ အားကျသလို ကြည့်မိကြသော်လည်း ကျောက်မိန်ကမူ လုံးဝ လှည့်မကြည့်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကုန်းပတ်ပေါ်၌ သူတို့သာ ရှိနေကြပြီး ပင်လယ်လေညင်း တိုက်ခတ်နေသဖြင့် အင်မတန် သာယာလှပေသည်။

ရှောင်ကျောက်သည် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသဖြင့် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်-

“သခင်လေး၊ သခင်လေးနဲ့ မင်းသမီးအစ်မ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ”

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက်

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ မင်းသမီးအစ်မက တမင်တကာ စိတ်ကောက်နေတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး

“ဘယ်သူက တမင်စိတ်ကောက်နေလို့လဲ။ မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ လျှောက်မပြောနဲ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက လက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်ကာ

“ငါက ဘာကို မဟုတ်ကဟုတ်က ပြောလို့လဲ။ ဒါဆို တကယ် ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ မင်းပဲ ပြောပြလေ” ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်မိန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားရသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူမ မည်သို့ ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ကျောက်မိန်သည် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် လှောင်ပြောင်လျက် ပြောလိုက်သည်မှာ

“ကျွန်မ မနေ့ညက အိပ်လို့မပျော်ဘူး။ မျောက်ထီးတစ်ကောင်နဲ့ မျောက်မနှစ်ကောင် မိတ်လိုက်နေတာကို အိမ်မက်မက်တာ၊ အဲဒါကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ရွံလွန်းလို့ အန်ချင်နေတုန်းပဲ”

တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှသော တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကျန်းဝူကျိမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောမိသွားပြီး ဝူချင်းရင်နှင့် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်တို့သည်လည်း လူပိန်းများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ကျောက်မိန် ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။ ကျောက်မိန်သည် သူတို့၏ မနေ့ညက အပြုအမူများကို သိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ဝူချင်းရင်ကမူ ထိုအကြောင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ကျန်းဝူကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ပင် အရည်ပျော်ဝင်သွားချင်သူ ဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ဟွဲ့ယွဲ့သံတမန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာမူ နီမြန်းသွားရသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမသည် အလယ်ပိုင်းဒေသက ယောက်ျားများသည် အသုံးမကျဘဲ ပါရှားယောက်ျားများကို မမီဟု အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်မှာ သူမ၏ ထင်မြင်ချက်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ပါရှားယောက်ျားများ၏ အဆင့်အတန်းကို သူမ မသိသော်လည်း ကျန်းဝူကျိသည် သူမကို မသေရုံတမယ် ဖြစ်အောင်ပင် ပြုမူနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျောက်မိန်၏ အပြောနှင့် ပတ်သက်၍ ကျန်းဝူကျိကလည်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်မှာ

“အဲဒါက မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာလည်း ကောင်းတဲ့အရာတွေ မရှိဘူးဆိုတာ ပြနေတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် တွေးမိမှာလဲ”

ကျောက်မိန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝူချင်းရင်နှင့် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်တို့ ကျန်းဝူကျိဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မနေ့ညက မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာပြန်ရာ မျက်နှာနီမြန်းလျက် ဘာမှဆက်မပြောဘဲ မျက်နှာလွှဲထားလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဉာဏ်ကောင်းသော ရှောင်ကျောက်သည်လည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားပြီး သခင်လေးသည် အရာရာတွင် တော်သော်လည်း မိန်းမ အင်မတန် မက်လွန်းသည်ဟု တွေးကာ မချိတင်ကဲ ဖြစ်မိသည်။ သို့သော် အပြစ်အနည်းငယ်ရှိရုံနှင့် လူတစ်ယောက်၏ ကောင်းကွက်များကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။ ကျန်းဝူကျိတွင် မိန်းမပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ရှိနေပါစေဦးတော့၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမအတွက် နေရာအနည်းငယ် ရှိနေလျှင်ပင် သူမ ကျေနပ်လှပါပြီ။

ယင်းလီနှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့မှာမူ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိကြသဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ကျောက်မိန်နှင့် ရှောင်ကျောက်တို့ကို အတော်လေး မမီဟုသာ ဆိုရပေမည်။

ယင်းလီသည် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိပြီး အကြိမ်ကြိမ် အကဲခတ်ပြီးနောက်တွင်မှ မနေ့ညက ဝူချင်းရင်နှင့် ဟွေ့ယွဲ့သံတမန်တို့ ကျန်းဝူကျိနှင့် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။ ဝူချင်းရင်၏ ကိစ္စများကို ကြုံဖူးထားသဖြင့် သူမသည် ပို၍ မြန်မြန် ရိပ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ပုဟွေ့မှာမူ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း အခြားသူများက သူမကို အူကြောင်ကြောင်နိုင်သည်ဟု ထင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မမေးရဲဘဲ နေလိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် ရှောင်ကျောက်က ကျန်းဝူကျိကို စပျစ်သီးတစ်လုံး ခွံ့လိုက်သည်။ ကျောက်မိန်က ၎င်းကို မြင်သောအခါ မျက်စောင်းထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်

“ရှောင်ကျောက်၊ နင်က သူ့ကို ခွံ့ပေးနေတုန်းလား။ တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက မနေ့ညက နင့်အကြောင်းကို လုံးဝ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးနော်။ သူက နင့်ရဲ့ စေတနာတွေနဲ့ မတန်ပါဘူး”

ကျန်းဝူကျိက ကန့်ကွက်လိုက်သည်

“ဟေး... ဟေး... ဟေး၊ မင်း မလုပ်ချင်ရင်လည်း နေပါ၊ ရန်လာမစပါနဲ့လား”

ထိုအခါ ရှောင်ကျောက်က ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်မှာ

“သခင်လေးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှောင်ကျောက်အတွက် နေရာလေး တစ်ခုရှိနေရင်ပဲ ကျွန်မ ကျေနပ်ပါပြီ။ သခင်လေးရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် မိန်းကလေး အများကြီးရှိတာ သဘာဝပါပဲ။ ကျွန်မလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘာကို ဝေဖန်ပိုင်ခွင့် ရှိမှာလဲ။ သခင်လေး ပျော်ရွှင်နေဖို့ကသာ အဓိကပါ”

သူမ၏ စကားလုံးများမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။ မသိလျှင်တော့ ဒါက လှည့်ကွက်တစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ကျန်းဝူကျိနှင့် ကျောက်မိန်တို့ကမူ ၎င်းမှာ ရှောင်ကျောက်၏ ရိုးသားသော ရင်တွင်းစကားများ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိကြသည်။

ကျန်းဝူကျိမှာ များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး

“ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျောက်လေးက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးပဲ။ သူမက ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း အထူးခြားဆုံးသူ ဖြစ်မှာပါ။ တချို့လူတွေကတော့ ရန်တိုက်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်၊ တကယ့်ကို စိတ်ပုပ်တဲ့သူတွေပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိက ရှောင်ကျောက်၏ ချစ်စဖွယ် ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ဆွဲလိမ်လိုက်ရာ ရှောင်ကျောက်မှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြရှာသည်။

ကျောက်မိန်သည် ၎င်းကို ကြည့်ကာ မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချလျက်

“ရှင်လို မိန်းမရှုပ်တဲ့ လူယုတ်မာက ရှောင်ကျောက်လို မိန်းကလေးကောင်းလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို ရထားတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းပါတယ်။ ငါသာ ယောက်ျားဖြစ်ရင် ရှောင်ကျောက်ကို ရှင့်ဆီကနေ အတင်းလုယူမိမှာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ကျောက်က ခေါင်းခါလျက်

“ရှောင်ကျောက်က ဒီဘဝတင် မကဘဲ ဘဝဆက်တိုင်း သခင်လေးရဲ့ အပိုင်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဘယ်သူမှ လုယူလို့ မရနိုင်ပါဘူး” ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်မှာ ရှောင်ကျောက်၏ ကျန်းဝူကျိအပေါ် ထားရှိသော အတိုင်းအဆမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဘာမှဆက် မပြောတော့ပေ။

ကျန်းဝူကျိသည်လည်း များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ ရှောင်ကျောက်လို မိန်းကလေးမျိုးကို မည်သည့်ယောက်ျားက မချစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အလိုက်သိတတ်ကာ အမြဲတမ်း နာခံတတ်သည့်အပြင် အလှအပမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ပေရာ သူမသည် ယောက်ျားတိုင်း၏ အိမ်မက်ထဲက မိန်းကလေးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရှောင်ကျောက်ကို ရရှိထားခြင်းမှာ ဘဝပေါင်းများစွာ ကုသိုလ်ပြုခဲ့၍ ရရှိလာသည့် ကံကောင်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၁၇၄) ဖန့်ယောင်၏ နဂိုရုပ်ရည် ပြန်လည်ရရှိခြင်း

သာယာလှသော ပင်လယ်ခရီးစဉ်သည် ကုန်းမြေပေါ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အဆုံးသတ် သွားတော့သည်။

ကုန်းပေါ်သို့ ခြေချမိသည်နှင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအဖော်များသည် ကိုယ်လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြေပြင်ကို အားရပါးရ နင်းလိုက်ကြသည်။ ပင်လယ်ခရီးမှာ ပင်ပန်းလှသည်သာမက ထိုခေတ်က သင်္ဘောများသည် ကုန်းမြေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိသဖြင့် လူအများမှာ ကုန်းပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိချိန်တွင် အနည်းငယ် အသားမကျသေးဘဲ ရှိနေကြသည်။

“ကောင်းပြီ... ငါတို့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်သွားကြမယ်”

ကျန်းဝူကျိက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ရန်ရှောင်နှင့် တခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံကြပြီး ပါရှားစစ်သင်္ဘောများကို ပြန်လည်သယ်ယူရန် ရေအလံတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ညွှန်ကြားလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဖူကျန့်ဒေသသို့ ဆိုက်ကပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဖူကျန့်ဒေသသည် ရှေးယခင်ကတည်းက စစ်ရေးဗျူဟာအရ အရေးပါသောနေရာ မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသော ခေတ် ကာလတွင် ကျန်းဝူကျိ၏ တပ်ဖွဲ့များက အများစုကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယွမ်နန်းတော် မှာမူ ၎င်းကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားမရှိသဖြင့် လက်လျှော့ထားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဤနေရာတွင် ဆိုက်ကပ်ခြင်းမှာ ရေအလံတပ်ဖွဲ့ဝင်များအနေဖြင့် လမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်စေရန်နှင့် နောင်တွင် စစ်သင်္ဘောများကို ဤနေရာ၌ပင် ဆိုက်ကပ်ထားရှိရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထူးခြားဆန်းပြားသူ ငါးဦး မှာမူ ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါခြင်းမရှိဘဲ ဒေသအသီးသီးရှိ တော်လှန်ရေးတပ်များကို ကူညီရန်နှင့် စစ်တပ်များကို ပေါင်းစည်းရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုနေရာရှိ ကိစ္စရပ်များကို စီစဉ်ပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအဖော်များသည် အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ခွန်းလွန်တောင်တန်းပေါ်ရှိ ကွမ်မင်တောင်ထိပ်မှာ အလွန်ဝေးကွာလှပေသည်။

ပင်ပန်းလှသော ခရီးရှည်ကြီးကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် ကျန်းဝူကျိက လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက တရားဝင် ကြေညာလိုက်သည်မှာ

“ငါတို့ ကွမ်မင်တောင်ထိပ်ကို မပြန်သေးဘူး။ အဲဒီအစား မြောက်ဘက်က ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းကို အရင်သွားကြမယ်”

ထိုစကားကြောင့် လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကုန်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်ရာ မိမိတို့၏ ဂိုဏ်းရှိရာသို့ အရင်ပြန်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဝေယိရှောက်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်-

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။ ခြင်္သေ့မင်းရှဲ့ရွှန်းနဲ့ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းက ရန်ကြွေးတွေ ရှိနေတာလေ။ ငါတို့သွားရင် တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”

လူအများကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်း၏ ဆရာတော်ကြီး ခုန်းရှန်းသည် ရှဲ့ရွှန်း၏လက်ချက်ဖြင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ချန်ကုန့်၏ သွေးထိုးမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းမှာ ဖြေရှင်းရခက်သော ရန်ကြွေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရှဲ့ရွှန်းကမူ သက်ပြင်းချကာ ......

“ရန်ကြွေးရှိရင်လည်း သူတို့လာသတ်တာကို ခံရုံပေါ့။ ငါဟာ တစ်သက်လုံး အပြစ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုအရွယ်မှာတော့ ဆရာတော်ကြီး ခုန်းရှန်း ပြောခဲ့တဲ့ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို နားလည်လာခဲ့ပြီ။ ဆရာတော်ကြီးအတွက် အပြစ်ဖြေတဲ့အနေနဲ့ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းမှာပဲ အသက်ပေးရမယ်ဆိုရင်လည်း ငါ့စိတ်က အေးချမ်းသွားမှာပါ။ အဲဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ”

ရန်ရှောင်နှင့် တခြားသူများမှာမူ ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏ မွေးစားအဖေကို အသေခံခိုင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးတောနေကြသည်။

ကျောက်မိန်တစ်ယောက်သာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူမက ပြုံးလျက်

“ရှင်ကတော့ တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဥ်းလဲ လွန်းတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက အားရပါးရ ရယ်မောကာ

“မိန်မိန်ကတော့ ငါ့ကို အသိဆုံးပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သူ၏ဇနီးလောင်း ဘာတွေပြောနေကြသည်ကို တခြားသူများမှာမူ နားမလည်ဘဲ ရှိနေကြသည်။

ကျောက်မိန်က ပြုံးလျက် ...

“အားလုံး စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။ စီနီယာရှဲ့ရွှန်း အလယ်ပိုင်းဒေသကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ သတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က လူတိုင်းသိအောင်တောင် တမင်တကာ ကြေညာရမှာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”

ရန်ရှောင်နှင့် အဖွဲ့သားများက ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ရှဲ့ရွှန်း၏ ရန်သူများကို ဂျပန်ကျွန်းသို့ မျှားခေါ်မည့် ကျောက်မိန်၏ အစီအစဉ်ကို သူတို့ သိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းနှင့် ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းသို့ သွားခြင်းမှာ အဘယ်သို့ သက်ဆိုင်သည်ကိုမူ မသိကြသေးချေ။

ကျန်းဝူကျိက ရယ်မောလျက်

“အခုထိ နားမလည်ကြသေးဘူးလား။ အကယ်၍ ငါတို့ ကွမ်မင်တောင်ထိပ်ကို ပြန်သွားလို့ ရန်သူတွေက လူစုလူဝေးနဲ့ လာကလဲ့စားချေရင် ငါတို့ မင်ဂိုဏ်းသားတွေပဲ ထိခိုက်မှာပေါ့။ အခု ရှောင်လင် ဘုရားကျောင်းကို သွားတာက ပြဿနာကို လမ်းလွှဲလိုက်တာပဲ။ အဲဒီလူတွေကို ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းကပဲ ကိုင်တွယ်ပါစေပေါ့”

“အော်...”

ရန်ရှောင်နှင့် တခြားသူများသည် ကျန်းဝူကျိ၏ အကြံကို သိသွားသောအခါမှ သဘောကျစွာဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောကြတော့သည်။

“တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ပါပဲ ဂိုဏ်းချုပ်။ ငါတို့ မင်ဂိုဏ်းသားတွေ မထိခိုက်ရဘဲ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းကို ခိုင်းစားသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပါပဲ”

ကျန်းဝူကျိ၏ အရှိန်အဝါ ကြီးမားသော်လည်း ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ဖြင့် ရူးသွပ်နေသူများသည် ၎င်းကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ပြဿနာကို တခြားသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းသည် ကျန်းဝူကျိနှင့် ရန်မဖြစ်ရဲသဖြင့် ရှဲ့ရွှန်းအပေါ် ရန်ကြွေးရှိသော်လည်း ခေတ္တသည်းခံရပေမည်။ ထိုအချိန်တွင် တခြားသော ရန်သူများ ရောက်ရှိလာပါက ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းပင်လျှင် ခေါင်းခဲရပေတော့မည်။

ရှဲ့ရွှန်းကမူ သက်ပြင်းချကာ

“ဝူကျိ၊ မင်း စီစဉ်သမျှကို အဖေ နာခံပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေက ကြီးမားလွန်းတယ်။ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်း ရောက်ရင်တော့ ငါ ဦးချပြီး အပြစ်ဝန်ခံရလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လာသတ်ရင်လည်း မင်း မတားပါနဲ့။ ဒါက ငါ ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေးတွေပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်

“အဖေ စိတ်ချပါ။ အဖေ့ရဲ့ စိတ်ရင်းအတိုင်းဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းမှာ တရားဓမ္မတွေ လေ့လာပြီး အဖေ့စိတ်ထဲက အပြစ်တွေကို ဆေးကြောနိုင်မှာပါ”

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့အဖွဲ့သည် မြောက်ဘက်ရှိ ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းသို့ ဦးတည်၍ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သိုင်းပညာထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လမ်းခရီးတွင် မည်သူမျှ လာရောက်ရန်မစရဲဘဲ အေးချမ်းစွာ သွားလာနိုင်ကြသည်။

ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် ဖန့်ယောင်အတွက် ဆေးဝါးများကို ထပ်မံပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခေါက်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သဖြင့် ဖန့်ယောင်အတွက် နာကျင်မှု မရှိပေ။ သုံးရက်ကြာသောအခါ ဖန့်ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အဖြူရောင်ပိတ်စများကို ဖယ်ရှားရန် အချိန်တန်လေပြီ။

ကျန်းဝူကျိက ပိတ်စများကို အလျှင်အမြန် ဖယ်ရှားပေးလိုက်သောအခါ ဖန့်ယောင်၏ နဂိုရုပ်ရည် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရန်ရှောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်-

“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ပညာက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ဖန့်ညီအစ်ကို၊ မင်းက အခု ငါ့ထက်တောင် အများကြီး ပိုငယ်သွားသလိုပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ဝေယိရှောက်ကလည်း အံ့သြစွာဖြင့်-

“တကယ်ပဲ... အရင်ကနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွဲပြားသွားပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရုပ်ဆိုးမသွားဘဲ အရင်လိုပဲ ခန့်ညားနေတုန်းပဲ” ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

ဒိုက်ချီစီသည်လည်း ဖန့်ယောင်၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မှတ်မိသော ဖန့်ယောင်အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကျောက်မိန်ကလည်း “ဆရာကြီးကူမှာ ဒီလောက် ခန့်ညားတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းသွားတာပဲ” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ရှောင်ကျောက်နှင့် ရန်ပုဟွေ့တို့မှာလည်း အံ့သြနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရန်ပုဟွေ့မှာ ဖန့်ယောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ရည်ကိုသာ မြင်ဖူးထားသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ခန့်ညားသောသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဖန့်ယောင်သည် လူအများ၏ စကားကြောင့် ရင်ခုန်နေသော်လည်း ယောက်ျားပီသစွာဖြင့် ရယ်မောကာ မှန်ကိုယူ၍ ကြည့်လိုက်သည်။

မှန်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ရုပ်ရည်မှာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများ၊ ကြယ်စင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ မြင့်မားသော နှာတံနှင့် အထက်တန်းကျသော အမူအရာတို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးအစုံကြားတွင်လည်း မာနရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ရှိနေ၏။

အထူးခြားဆုံးမှာ ထိုရုပ်ရည်မှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ဝန်းကျင်သာ ရှိပုံရသဖြင့် ဖန့်ယောင်၏ အစစ်အမှန် အသက်ထက် အများကြီး ငယ်ရွယ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဖန့်ယောင်နှင့် ရန်ရှောင်တို့မှာ အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါ ဖန့်ယောင်မှာ ရန်ရှောင်ထက် အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ပိုငယ်သွားပုံရပေသည်။

“ဒါ... ဒါက ငါ့ရုပ်ရည်လား...”

ဖန့်ယောင်မှာ မိမိကိုယ်ကို မှန်ထဲတွင် ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားရသည်။ သူ၏ နဂိုရုပ်ရည်နှင့် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီနေသော်လည်း အသေးစိတ်များတွင်မူ ပို၍ ကောင်းမွန်နေသည်။ အရေပြားပေါ်တွင်လည်း အမာရွတ်များ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးကို ရုပ်ရည်သစ် ဖန်တီးပေးတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စေတနာကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဖန့်ယောင်သည် ကျန်းဝူကျိရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အလွန်အမင်း ရိုသေစွာဖြင့် ဝတ်ပြုလိုက်သည်။

“ထပါ... ဒီလောက်ကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျန်းဝူကျိက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ဖန့်ယောင်ကမူ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ဘဝသစ် ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်၍ ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုကာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်တော့သည်။

ဝေယိရှောက်က ရယ်မောလျက်

“အခုတော့ ညာလက်ရုံးသံတမန် ဖန့်က ဂိုဏ်းချုပ်ပြီးရင် အချောဆုံးလူ ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ နောက်ဆို ကြွားစရာတွေ အများကြီး ရှိနေတော့မှာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ရန်ရှောင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ

“အရင်က ငါတို့ကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ နတ်သားနှစ်ပါး လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတာလေ။ အခုတော့ ငါက ဖန့်ညီအစ်ကိုထက် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ပိုကြီးသလို ဖြစ်နေတော့ နတ်သားက တစ်ပါးပဲ ကျန်တော့မလား မသိဘူး” ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် အဖွဲ့သားများအားလုံး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် လူစည်ကားသော ဒေသများသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တောင်ခြေတစ်ခုရှိ ရွာလေးတစ်ရွာသို့ ရောက်သောအခါ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်လင်တောင်နှင့် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာရှိ ထိုရွာလေးသို့ ရောက်သောအခါ မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်ရာ ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအဖော်များသည် ဤနေရာ၌ပင် တစ်ညတာ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုရှိသော အိမ်တစ်အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုရွာလေးမှာ သေးငယ်သဖြင့် တည်းခိုခန်း ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုအိမ်အတွင်းမှ ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ငိုသံနှင့် အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ရိုက်နှက်နေပုံရပေသည်။

ရန်ရှောင်က ရှေ့သို့တက်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

အတွင်းမှ စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်

“ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကလေးကို ငါ ဆုံးမနေတာ။ ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့”

“ပျော်ရွှင်မှု ဟုတ်လား”

ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအဖော်များမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ကလေးကို ရိုက်နှက်တာက ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

ရန်ရှောင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်-

“ကျွန်တော်တို့က ခရီးသွားတွေပါ..... မိုးချုပ်သွားလို့ တစ်ညလောက် တည်းခိုခွင့်ပြုပါ”

“ခရီးသွားတွေ ဟုတ်လား”

အတွင်းမှ လူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်-

“ခရီးသွားတာနဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ မိုးချုပ်တာကို ဘာလို့ လျှောက်သွားနေတာလဲ။ ငါ့အိမ်က ဇရပ်မဟုတ်ဘူး။ သွား... သွား... အဝေးကို သွားကြစမ်း”

ထိုကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာကြောင့် ရန်ရှောင် စိတ်တိုသွားရသည်။ သို့သော် အနီးအနားတွင် တခြားအိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း မရှိသဖြင့် သည်းခံကာ-

“ကျွန်တော်တို့ အလကားနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငွေပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ငွေပေးမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါကို အစကတည်းက ပြောပါလား”

အတွင်းမှ လူ၏ အသံမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ခြေသံများနှင့်အတူ တံခါးပွင့်လာတော့သည်။

တံခါးဖွင့်ပေးသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝူကျိနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုသူသည် အရပ်ကလည်းပု၊ ကိုယ်လုံးကလည်း ဝဖိုင့်နေရာ ကြည့်ရသည်မှာ မြေအိုးပုတစ်လုံး လမ်းလျှောက်လာသကဲ့သို့ပင် ရှိချေသည် ။ အသားမည်းကာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အရက်ကြောင့် ရီဝေနေ၏။ သူ၏ပုံစံမှာ သူဌေးပုံစံ မဟုတ်ဘဲ ဝက်သတ်သမား သို့မဟုတ် အရက်ရောင်းသူနှင့်သာ တူလှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သောလူ ရှိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။

ရန်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “မင်းက ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူကမူ ရန်ရှောင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောက်မိန်နှင့် တခြားမိန်းကလေးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့်-

“ဒီမိန်းကလေးတွေက ငါ့သမီးထက်တောင် ပိုလှပါလား။ သူတို့နဲ့ တစ်ညနေရရင် ငွေအများကြီး ရမှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း

ကျန်းဝူကျိ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဒိုက်ချီစီက ထိုသူကို ပါးသုံးချက် ဆင့်ရိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အင်မတန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် မမြင်လိုက်ရဘဲ ထိုသူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

ဒိုက်ချီစီ၏ သိုင်းပညာမှာ ပါရှားသိုင်းပညာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းပညာများ ပါဝင်နေသဖြင့် ပို၍ ထူးခြားလှပေသည်။ သူမ၏ ရိုက်ချက်မှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ထိုသူမှာ သွားနှစ်ချောင်း ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သွေးများထွက်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

ဒိုက်ချီစီက နှာခေါင်းရှုံ့လျက်

“မင်းရဲ့ ပါးစပ်က မသန့်ရှင်းရင် အညစ်အကြေးတွေကို အရင် ထွေးထုတ်ပစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ယခင် အော့မေ့ဂိုဏ်းကို အကျပ်ကိုင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ သို့သော် ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ “ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မ လုပ်တာ မှန်ရဲ့လား” ဟူသော မျက်နှာသာပေးလိုသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားပြန်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့..... ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့” ဟု ထိုသူက အော်ဟစ်နေသော်လည်း အသံထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းခါလျက်

“ဒီလူက အိမ်ရှင် ဟုတ်၊ မဟုတ် ငါမသိဘူး။ သူ့ကို ဖမ်းပြီး အတွင်းထဲကို ဝင်ကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရန်ရှောင်တို့က ထိုသူကို ကြက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မကာ အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအဖော်များမှာ မှင်သက်သွားကြရတော့သည်။

အခန်း (၁၇၅) မင်ဂိုဏ်း၏ သခင်မလေး

ဤခြံဝင်းကြီးမှာ အတော်ပင် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းလျက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေချေသည်။ အိမ်ရှင်များမှာ ပျင်းရိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ လုပ်ထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အိမ်အတွင်းရှိ အခန်းများစွာအနက် အခန်းတစ်ခန်းတွင်သာ ဖယောင်းတိုင်မီး မှိန်ပျပျ လင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရန်ရှောင်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်..... ဒီနေရာမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဘာပြဿနာရှိမှာလဲ။ ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့နေရာမှာ သူတို့က ဘာတွေများ လုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ အရင်ဆုံး ဘယ်သူတွေရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ရန်ရှောင်နှင့် တခြားသူများသည် အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်း လိုက်နာကြသည်။ သူသည် ထိုအရပ်သား လူမိုက်ကို လက်ပြန်တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုသူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။ ထို့နောက် သူတို့သည် ခြံဝင်းအတွင်း နေရာအနှံ့ ရှာဖွေကြတော့သည်။

ခေတ္တကြာသော် တစ်အိမ်လုံးကို ရှာဖွေပြီးနောက် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ရုပ်ရည်သင့်တင့်သော်လည်း ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ဆယ့်တစ်နှစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည့် မိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ရှောင်ကျောက်ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုပုပြီး အချောအလှလေးတစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အမာရွတ်များစွာ ရှိနေချေသည်။

ရန်ရှောင်က "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီခြံထဲမှာ တခြားလူမရှိပါဘူး၊ ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ သွားခေါ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကောင်မလေးကို အိမ်ထဲမှာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတာပါ" ဟု အစီရင်ခံသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မြေပြင်ပေါ်က လူမိုက်နှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့က ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်တွေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ ကြောက်ရွံ့နေပုံရသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့က အိမ်ရှင်တွေပါ။ ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့ ကျွန်မတို့ကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

"အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ငါတို့က မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ခရီးသွားတွေပါ။ ဒီလူက ငါတို့အဖွဲ့ထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုခဲ့လို့ ငါတို့က ဆုံးမရုံတင်ပါ"

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် မြေပြင်ပေါ်မှ လူမိုက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ လူမိုက်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီအောင် အထိုးခံထားရသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကာ "သူက ကျွန်မရဲ့ ယောက်ျားပါ။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်က ဘာပြဿနာမှ မရှာရဲပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးပါ" ဟု တုန်ရီစွာ ပြောရှာသည်။

"ဒါပေါ့"

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ ရန်ရှောင်က ရှေ့သို့တက်၍ ထိုလူမိုက်ကို ထူပေးကာ သူတို့ထံသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ရန်ရှောင်၏ လက်ဝါးချက်မှာ အင်မတန် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ထိုလူမိုက်မှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသူဖြစ်၍သာ အသက်မသေခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုတော့ ခေါင်းမူးဝေကာ မနည်းရပ်နေရရှာသည်။

"ဟီအဖိုးကြီး၊ ရှင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသော်လည်း 'ဟီ' ဟု ခေါ်သော ထိုလူမိုက်က ခေါင်းခါလျက် "ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် အမှန်တကယ် အမူးပြေသွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရင်ကာ စကားပင် မပြောရဲတော့ပေ။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးကသာ ဟီအဖိုးကြီးကို ဂရုစိုက်နေပြီး မိန်းကလေးငယ်လေးကမူ ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်နေသော အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိသော်လည်း ကျောက်မိန်ကမူ သတိပြုမိသွားသည်။ ကျောက်မိန်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းဝူကျိက အရင်စကားပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိက "ငါ မင်းတို့ကို မေးစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ခြံဝမှာတုန်းက မင်းတို့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရိုက်နေတဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဘာလို့ သူ့ကို ရိုက်နေရတာလဲ" ဟု မေးရင်း မိန်းကလေးငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်က အမာရွတ်များကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဆယ့်တစ်နှစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ထိုမိန်းကလေးမှာ အင်မတန် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေပေသည်။ သူမမှာ ဝတ်စုတ်လေးများ ဝတ်ထားရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ကြိမ်ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်မှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခံထားရကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးကို ဤမျှအထိ ရက်ရက်စက်စက် ဘယ်လိုများ ရိုက်နှက်နိုင်ရသနည်းဟု ကျန်းဝူကျိ တွေးမရအောင် ဖြစ်နေမိသည်။ ဘယ်လိုအမှားမျိုးက ဤမျှအထိ ရိုက်နှက်ရန် ထိုက်တန်ပါသနည်း။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများက ဝေ့ဝဲသွားပြီး "ကျွန်မတို့ ကလေးက အမှားလုပ်လို့ ကျွန်မတို့ဘာသာ ဆုံးမတာပါ။ လူကြီးမင်းတို့ စုံစမ်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ခုနကကိစ္စက အထင်လွဲတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာပဲ ခဏနေကြပါ၊ ကျွန်မတို့ စားစရာနဲ့ အရက် ပြင်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်မိန်သည် မိန်းကလေးငယ်ထံမှ ထူးခြားချက်ကို သတိထားမိထားပြီး ဖြစ်ရာ ယခု အမျိုးသမီး၏ အမူအရာပျက်ကွက်မှုကို မြင်သောအခါ ပို၍ သံသယဝင်သွားသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ "ညီမလေး... မင်းအမေပြောတာ မှန်လားဆိုတာ အစ်မကို ပြောပြပါဦး" ဟု ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်က မေးမြန်းသောအခါ မိန်းကလေးငယ်မှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားကာ ထိုအမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးက သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ရင်သွားရသည်။ သူမသည် အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးမှ ချက်ချင်း ခေါင်းပြန်ညိတ်ကာ "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့..." ဟု ဆိုသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ "ဘာဟုတ်ကဲ့လဲ..... ကောင်မစုတ်၊ သေချာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောစမ်း" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ကျောက်မိန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ကိုယ့်ရဲ့ သမီးအရင်းကို ကောင်မစုတ်လို့ ခေါ်ရသလား" ဟု ဆိုသည်။

အမျိုးသမီးမှာ စကားမှားသွားမှန်း သိလိုက်သဖြင့် "မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက စိတ်ပူသွားလို့ ခေါ်မိတာပါ၊ ကလေးက မင်းသမီးကို ပြစ်မှားမိမှာ စိုးလို့ပါ" ဟု အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက် တောင်းပန်သည်။

ထိုအခါမှ လူတိုင်းက တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ကျန်းဝူကျိကလည်း ရှေ့သို့တိုးကာ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လျက် "ဘာမှမဖြစ်ဘူး ညီမလေး။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ။ အစ်ကိုတို့ ကူညီပေးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟီအဖိုးကြီးနှင့် ထိုအမျိုးသမီးကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ "မင်းတို့ ဝင်နှောင့်ယှက်ရဲရင် ငါ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ဟီအဖိုးကြီးနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှပင် မပြောရဲတော့ပေ။

၎င်းကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အံကို ကြိတ်ကာ "အစ်မကြီး... ကျွန်မကို ခေါ်သွားပေးပါနော်။ ကျွန်မ ဘာအလုပ်မဆို လုပ်ပါ့မယ်။ နေ့တိုင်း အရိုက်မခံချင်တော့ဘူး" ဟု ပြောချလိုက်တော့သည်။

“နေ့တိုင်း အရိုက်ခံရတယ် ဟုတ်လား”

လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ယနေ့တစ်ရက်တည်း အမှားလုပ်၍ အရိုက်ခံရခြင်းဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း နေ့တိုင်း အမှားလုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ကြောက်ရွံ့တတ်သူဖြစ်ရာ မည်သို့လျှင် အမြဲတမ်း အမှားလုပ်နေပါမည်နည်း။

ထိုစကားကြောင့် အမျိုးသမီးနှင့် ဟီအဖိုးကြီးတို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ကျိန်ဆဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ အကြည့်များကြောင့် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဘာမှမပြောရဲဘဲ ရှိနေကြသည်။

ကျောက်မိန်က တစ်ခုခု ရှိနေမှန်း သိသဖြင့် "ညီမလေး... အစ်မကို အားလုံး ပြောပြပါ။ မင်း တကယ် မတရား ခံနေရတာဆိုရင် အစ်မ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား" ဟု ညင်သာစွာ မေးသည်။

ကျန်းဝူကျိကလည်း "ဟုတ်တယ်၊ ရဲရဲဝံ့ဝံ့သာ ပြောပါ" ဟု အားပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါ မိန်းကလေးငယ်မှာ အားကိုးရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောပြသည်မှာ

"အစ်မကြီး... ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲတမ်း အရိုက်ခံရတာပါ။ အဖေရော အမေရော ကျွန်မကို ရိုက်ကြတယ်။ သူတို့ ကျွန်မကို မချစ်ကြဘူး။ အရင်က ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး ပြုတ်ကျပြီး သေသွားတာကို ကျွန်မကြောင့် လာဘ်မကောင်းလို့ ဖြစ်ရတာဆိုပြီး အပြစ်ပုံချကြတယ်။ အိမ်က အလုပ်မှန်သမျှ ကျွန်မပဲ လုပ်ရတာပါ။ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်လည်း အရိုက်ခံရတာပဲ၊ မလုပ်နိုင်ရင်လည်း အရိုက်ခံရတာပဲ..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူမ၏ စကားလုံးများမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မရှင်းလင်းသော်လည်း စကားအဆုံးတွင် ကျန်းဝူကျိနှင့် အပေါင်းအဖော်များ အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အမှန်စင်စစ် ဟီအဖိုးကြီးနှင့် ထိုအမျိုးသမီးတို့မှာ ဤကုန်သည်မိသားစု၏ အစေခံများ ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကုန်သည်မိသားစုတစ်ခုလုံး ဓားပြတိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားဝယ်နေသဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအခါမှ ဤခြံဝင်းကြီးမှာ သူတို့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွာသားအများစုမှာလည်း ဓားပြတိုက်ခံထားရသဖြင့် သူတို့၏ ကိစ္စများကို မည်သူမျှ ဝင်မစွက်ဖက်ကြချေ။

ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အိမ်ရှင်နှင့်မတူဘဲ ခြံဝင်းကြီးမှာလည်း လူပျင်းများလက်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ အခြေအနေမှာမူ မိဘများက သားကိုသာ အလေးပေးပြီး သမီးကို လျစ်လျူရှုသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သမီးဦးကို ရရှိပြီးနောက် သားတစ်ယောက် ရလာသောအခါ သမီးကို အစေခံကဲ့သို့ ခိုင်းစေခဲ့ကြသည်။ တစ်သက်လုံး အစေခံဘဝဖြင့် နေလာခဲ့ရသော သူတို့မှာ ယခု ခိုင်းစေနိုင်သည့် ကလေးနှစ်ယောက် ရလာသောအခါ အခွင့်အာဏာကို အလွဲသုံးစား လုပ်ကြတော့သည်။ သားကို အလိုလိုက်ပြီး သမီးအပေါ်တွင်မူ အာဏာပြကာ ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခြင်းကို ပုံမှန်အလုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က အခြေအနေမှာ ဤမျှ မပြင်းထန်သော်လည်း ယမန်နှစ်က သူမ၏ မောင်လေးမှာ ဆော့ကစားရင်း တောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဟီအဖိုးကြီးနှင့် အမျိုးသမီးတို့မှာ မိန်းကလေးငယ်ကြောင့် လာဘ်မကောင်း၍ သားသေရသည်ဟု ယုံကြည်ကာ နေ့တိုင်း ရိုက်နှက်ပြီး သားသေဆုံးရသည့် ဝေဒနာကို သမီးအပေါ်တွင် အညှိုးအတေးဖြင့် ပုံချနေကြတော့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ဟီအဖိုးကြီး အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားတွင် ဖခင်နှင့် သမီးဟူသော သံယောဇဉ် မရှိဘဲ နာကျည်းမှုများသာ ရှိနေတော့သည်။

ကျောက်မိန်က မိန်းကလေးငယ်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်မိသလို ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်အမင်း ပိန်လှီနေသဖြင့် သနားစိတ်လည်း များစွာ ဖြစ်မိပေသည်။

အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသွားသောအခါ မင်ဂိုဏ်းသားများအားလုံး ဒေါသထွက်ကုန်ကြသည်။

ယင်းလီသည် သူမ၏ ခါးသီးသော မိသားစုနောက်ခံကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ဘဲ "နင်တို့ တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်၊ မိဘဖြစ်ဖို့တောင် ထိုက်တန်ကြရဲ့လား" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ရန်ပုဟွေ့နှင့် တခြားသူများကလည်း သည်းမခံနိုင်ဘဲ ဝိုင်းဝန်း ဆဲဆိုကြတော့သည်။

ရန်ရှောင်၊ ယင်းထျန့်ကျိန်း၊ ရှဲ့ရွှန်းနှင့် ဝေယိရှောက်တို့မှာလည်း မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းကုန်ကြသည်။ ဒိုက်ချီစီမှာလည်း သူမကိုယ်တိုင် ရှောင်ကျောက်ကို အသုံးချခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှအထိ နှိပ်စက်ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ဤသူတို့မှာ လူမှ ဟုတ်ပါလေစဟု တွေးတောမိသည်။ ရှဲ့ရွှန်းမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးက ဟီအဖိုးကြီးနှင့် အမျိုးသမီးကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာမူ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရင်လျက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။

ကျန်းဝူကျိကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက အေးစက်စွာဖြင့် "သားသမီးချင်း ခွဲခြားတာက တစ်ပိုင်းပေါ့။ အဓိကကတော့ သူတို့ဟာ တစ်သက်လုံး အစေခံအဖြစ် သူများခိုင်းတာ ခံခဲ့ရသူတွေဖြစ်လို့ သူတို့ကိုယ်တိုင် အာဏာပြခွင့်ရတဲ့အခါမှာ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်ပြားသွားကြတာပဲ။ သူတို့ဟာ မိဘဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်တဲ့အပြင် အင်မတန် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူမိုက်တွေပဲ" ဟု သုံးသပ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ ယခင်ဘဝတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများမှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။ ကလေးများအပေါ် အာဏာပြကာ မိမိတို့၏ အာဏာမက်မောမှုကို ဖြည့်ဆည်းတတ်သည့် မိဘဆိုးများစွာ ရှိတတ်ပေသည်။ ဤသူများမှာ လူနည်းစုဖြစ်သော်လည်း အင်မတန် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ကျန်းဝူကျိ အနည်းငယ် အံ့သြမိသည်မှာ ဤခရီးစဉ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ ကံကြမ္မာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျောက်မိန်က ကျန်းဝူကျိကို ကြည့်ကာ "ဝူကျိအစ်ကို... ဒီကောင်မလေးကို တို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားရအောင်။ ဒီမှာ ဒုက္ခခံနေရတာထက် ကျွန်မတို့ဆီမှာ အလုပ်အကျွေးပြုရတာက အများကြီး သာပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ပြုံးလျက် "မင်းက နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို ဝူကျိအစ်ကိုလို့ ပြန်ခေါ်ပြီပေါ့" ဟု နောက်လိုက်သည်။

ကျောက်မိန်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ရှင့်ရဲ့ မိန်းမရှုပ်တဲ့ကိစ္စကို ခဏခွင့်လွှတ်ပေးထားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ချက်တော့ ကျွန်မကို ကတိပေးရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်-

"ဒါက သဘာဝပါပဲ။ မင်းက အခု မင်ဂိုဏ်းရဲ့ သခင်မလေး ဖြစ်နေပြီပဲ။ တစ်ခါတလေဆိုရင် ငါတောင် မင်းစကားကို နားထောင်ရဦးမှာ။ ဒီလို ကိစ္စအသေးအမွှားလေးအတွက် ငါ့ကို မေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းဘာသာမင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ"

သခင်မလေး... ကျောက်မိန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝူကျိ၏ သူမအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာကို သိရှိသွားသဖြင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ကျန်းဝူကျိအပေါ် ချစ်စိတ်များ ပိုမို တိုးပွားလာရပြန်သည်။

သို့သော် သူမက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ"ရှင်က တော်တော်လေး အလိုက်သိတတ်သားပဲ" ဟု ဆိုကာ ကျေနပ်သွားတော့သည်။