အခန်း (၁၄၁-၁၄၅)

အခန်း (၁၄၁) ရင်းချန်းဌာန၏ မရဏတမန်တော်

သူသည်လည်း လိုက်ပါလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း၊ အဘိုးအို ကျောက် က တားမြစ်လိုက်ကာ၊ ၎င်းတို့အတွက် ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာခြင်းဖြစ်သဖြင့်၊ သူကိုယ်တိုင် အရင်သွား၍ လမ်းကြောင်းအား ကင်းထောက်ခြင်းကသာ ပို၍ ဘေးကင်းနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်၊၊

မတတ်သာသည့်အဆုံး၊ သူမသည် အဘိုးဖြစ်သူ၏ စကားကို မလွန်ဆန်ရဲပေ၊၊

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက နှင်းကျေးရွာမှာ ဟင်းလင်းပြင် တည်နေရာပြောင်း ရွှေ့ခြင်း အစီရင်စုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီးပြီ၊ အပြင်မှာ အစီရင်စု တည်ဆောက်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့တာနဲ့၊ မင်းကို အချိန်မရွေး လာခေါ်နိုင်ပါတယ်”

လင်းရန်ယန် က မိန်းကလေး၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်၊၊

ပြောရလျှင် လက်ထပ်ပြီးပြီးချင်း ခွဲခွာသွားရသည်မှာ၊ အကြောင်းစုံ မသိသူအဖို့ သူ့ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်မှားနိုင်ဖွယ် ရှိ၏၊၊

“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ၊ တကယ်လို့ အစ်ကိုက ကျွန်မကို လာမခေါ်ဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မဘာသာ အပြင်ထွက်ပြီး လိုက်ရှာမှာ၊ အဲ့ဒီကျရင်တော့ အစ်ကို့ကို အသေသတ်မှာနော်”

ချင်းလင် က သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို လင်းရန်ယန် ထံသို့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်၊၊

“တောက်၊ တောက်၊ တောက်၊ မင်းရဲ့ လက်သီးဆုပ်သေးသေးလေးနဲ့ လင်းရန်ယန် ကို ထိုးမလို့လား၊ မကြာခင်မှာ မင်းအဘိုးတောင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဘေးနားရှိ အဘိုးအို ကျောက် က ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆို၏၊၊

“ဟားဟားဟား၊ ကျွန်တော် အစောကြီး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်၊ အိမ်မှာပဲ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ စောင့်နေနော်”

လင်းရန်ယန် က ချင်းလင် ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီးနောက်၊ အဘိုးအို ကျောက် ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊၊

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ ဝေးရာသို့ ပျံသန်းသွား၏၊၊

“ငါ သွားတော့မယ်၊ နံပါတ်ခုနစ်၊ လောလောဆယ် ကျေးရွာကို မင်းပဲ တာဝန်ယူထားလိုက်ဦး”

အဘိုးအို ကျောက် က နံပါတ်ခုနစ်မြောက် ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဆယ်ဆင့်မြောက် ပုဂ္ဂိုလ်ကို မှာကြားခဲ့ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ လင်းရန်ယန် နောက်သို့ အပြေးလိုက်ပါသွားတော့သည်၊၊

“ဝုန်း၊”

ဟင်းလင်းပြင် လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ၊ ထိုနှစ်ယောက်သည်လည်း နှင်းကျေးရွာ၏ အစီရင်စုအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွား၏၊၊

ဤအချိန်တွင်၊ အနီးကပ်ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက၊ အစီရင်စု လွှမ်းခြုံထားသော ဧရိယာသည် မူလက နှစ်ကီလိုမီတာမှ ကီလိုမီတာ နှစ်ဆယ်အထိ တိုးပွားလာသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်၊၊

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အစီရင်စု၏ ခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း များစွာ မြင့်မားလာခဲ့ပြီဖြစ်၏၊၊

လင်းရန်ယန် သည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အဆင့် ပြီးပြည့်စုံသော အစီရင်စုသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊၊

၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလှ၏၊၊ သူတို့ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နှင်းမြေခွေး မိစ္ဆာဧကရာဇ်ပင် လာရောက်ပါစေဦး၊ ဤအစီရင်စုကို မဖောက်ထွင်းနိုင်မှာမှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်၊၊

သာမက၊ နှင်းကျေးရွာတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာလည်း ရှားပါးမှုမရှိသဖြင့်၊ အဋ္ဌမ သို့မဟုတ် နဝမ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်တစ်ပါး လာရောက်ကျူးကျော်လျှင်ပင်၊ လင်းရန်ယန် တို့ ပြန်လာသည်အထိ ခုခံထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်၊၊

“လင်းရန်ယန် ၊ မင်းရဲ့ အစီရင်စုက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ၊ ငါ့လိုလူတောင်မှ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးရင်တောင် ဖောက်ထွက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်၊ မင်း ဒါကို ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ”

အဘိုးအို ကျောက် က ပျံသန်းရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်၏၊၊

လင်းရန်ယန် က အစီရင်စုကို စတင် ဖွင့်လှစ်ကတည်းက သူ ဤမေးခွန်းကို မေးလိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

ပြင်ပလောကတွင်၊ မဟာအရှင်သခင် အဆင့်ရှိသူပင် မရှိချေ၊ ထိုသို့ဖြစ်ပါက အစီရင်စု နည်းစနစ်ကို ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် မည်သူက ကျင့်ကြံနိုင်မည်နည်း၊၊

ဤအရာသည် ထပ်ဆင့်တစ်ထောင် စမ်းသပ်မှု မျှော်စင်မှ ရရှိလာခြင်းများလား ဟုပင်တွေးနေမိ၏၊၊

“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတာပါ၊ အဲ့ဒီက မဟုတ်ရင် ဘယ်က ရဦးမှာလဲ”

လင်းရန်ယန် က သဘာဝကျကျပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်၊၊

သူ့စကားကြောင့် အဘိုးအို ကျောက် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရ၏၊၊

“ဟားဟားဟား၊ မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက နောက်ပြောင်တတ်သေးတယ်ပေါ့၊ ဒါက ထပ်ဆင့်တစ်ထောင် စမ်းသပ်မှု မျှော်စင်က ရလာတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”

အဘိုးအို‌ကျောက် က ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်၊၊

သူသည် လုံးဝ မယုံကြည်ပေ၊ လုံးဝကို မယုံကြည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏၊၊

“အဘိုးက မယုံဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ကဲ၊ ရောက်ခါနီးပြီ”

လင်းရန်ယန် က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊၊

ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်၏၊၊

၎င်းတို့ ရောက်ရှိသည့် နေရာမှာ နှင်းကျေးရွာနှင့် အနီးဆုံးရှိ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများပင် ဖြစ်သည်၊၊

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အလင်းဝိညာဉ်ခန္ဓာကို နိုးထစေခဲ့သောကြောင့်၊ လင်းရန်ယန် ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏၊၊

မူလက မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်မည့် ခရီးစဉ်ကို လင်းရန်ယန် သည် စက္ကန့်သုံးဆယ်မျှဖြင့် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်၊၊

လင်းရန်ယန် သည် အနက်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော တိုကင်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ၊ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်၊၊

အဘိုးအို ကျောက် အနေဖြင့်လည်း၊ နှင်းမိစ္ဆာထံမှ ရရှိထားသော တိုကင်ပြားကို ဇွဲနပဲဖြင့် ထုတ်ယူကာ လျှောက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့၏၊၊

မှန်ကန်လှသည်၊ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူ့လက်ထဲရှိ တိုကင်ပြားမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်၊၊

ဤအချိန်တွင်၊ သူသည် ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏၊၊

သူတို့ အမြဲတမ်း ‘အအေးဓာတ် အလင်းကျောက်’ ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော အရာသည်၊ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် သော့ချက်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း၊ အဆုံးစွန်၌ ဤအရာကို မိစ္ဆာသားရဲအချို့ကို သတ်ဖြတ်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည် ဖြစ်၏၊၊

၎င်းကို ရရှိပြီးနောက်တွင်လည်း၊ အားလုံးက ၎င်းတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားကာ၊ တိုက်ပွဲအတွင်း စုပ်ယူအသုံးပြုရန်သာ ပြင်ဆင်ထားကြသည်၊၊ မည်သူမျှ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လက်ထဲတွင် ထုတ်ကိုင်ထားမည် မဟုတ်ပေ၊၊

“အဘိုး၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ မော်ရှန်း ကို လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားချင်သေးလား”

လင်းရန်ယန် က အဘိုးအို ကျောက် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊၊

သူသည် အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏၊၊

သူသည် အလွန်အမင်း အေးစက်သော နယ်မြေအတွင်း တစ်ရက်နှင့် တစ်ဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊၊

ဤအရှိန်အဟုန်အရဆိုလျှင်၊ အောင်းထျန်းလုံ နှင့် အခြားသူများသည် မော်ရှန်း သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏၊၊

“ငါ အရင်ဆုံး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ငါ မွေးကတည်းက နှင်းကျေးရွာကနေ မထွက်ဖူးဘူး၊ အပြင်လောကကြီးက ဘယ်လိုလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ မြင်ဖူးချင်သေးတယ်”

အဘိုးအို ကျောက် က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်၊၊

သူပြောပြီးသည်နှင့် လင်းရန်ယန် ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ၊ ဆက်သွယ်ရေး စာစောင်တစ်ခုကို အဘိုးအို ကျောက် ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏၊၊

“ဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေး စာစောင်ပါ၊ ကီလိုမီတာ တစ်သန်းအကွာအဝေးအထိ အကျုံးဝင်ပါတယ်၊ ဒီအကွာအဝေးအတွင်းမှာဆိုရင် အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို စကားပြောနိုင်သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်နေရာကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့်ဆီကို လာခဲ့ပေါ့”

လင်းရန်ယန် က ဆိုလိုက်သည်၊၊

“ပစ္စည်းကောင်းပဲ၊ ငါ့မှာသာ ဒါမျိုး အရင်က ရှိခဲ့ရင်၊ ဆီးနှင်းကမ္ဘာထဲမှာ လမ်းပျောက်မှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ အလွန်အမင်း အေးစက်တဲ့ နယ်မြေရဲ့ အစွန်းအဖျားအထိတောင် စူးစမ်းနိုင်ခဲ့မှာပဲ”

အဘိုးအို ကျောက် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏၊၊

နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ၊ အလွန်အမင်း အေးစက်သော နယ်မြေ၏ အချင်းသည် အလင်းနှစ် ၁၀၀ ခန့် ရှိပြီး၊ အလင်းနှစ် တစ်နှစ်လျှင် ကီလိုမီတာ ၈.၆ ထရီလီယံ ရှိသည်ကို သူ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း၊၊

သူ သေသည်အထိ ပျံသန်းလျှင်ပင်၊ ထိုအကွာအဝေး၏ ထရီလီယံပုံ တစ်ပုံကိုပင် ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ၊၊

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

သို့သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် လင်းရန်ယန် ၏ မော်ရှန်း ဆက်သွယ်ရေး စာစောင်သည် ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာခဲ့သည်၊၊

“အိုး၊ ဒါက ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ယိမေ ရဲ့ အကူအညီတောင်းတဲ့ စာစောင်လား”

လင်းရန်ယန် က ဆက်သွယ်ရေး စာစောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားရသည်၊၊

“အို၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလား၊ အကူအညီ လိုနေလို့လား”

အဘိုးအို ကျောက် သည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်၏၊၊

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါက ပြဿနာအသေးလေးပါ၊ ကျွန်တော် အရင်သွားဖြေရှင်းလိုက်ဦးမယ်၊ သွားပြီနော်”

လင်းရန်ယန် က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ကျို့ချွမ်း မြို့ရှိရာ ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်၊၊

သူ၏ အရှိန်မှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် အဘိုးအို ကျောက် ၏ မျက်စိရှေ့မှပင် ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏၊၊

“ပြင်ပလောကကြီး၊ ငါ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ကြုံခံစားရတော့မယ်”

အဘိုးအို ကျောက် က မလှမ်းမကမ်းရှိ လွင်ပြင်ကို ကြည့်ကာ၊ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်၊၊

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သူ၏ ကိုယ်ဟန်သည် ရွေ့လျားသွားကာ၊ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝေးရာသို့ ပျံထွက်သွား၏၊၊

အချိန်ကို လွန်ခဲ့သော သုံးနာရီခန့်ဆီသို့ ပြန်သွားရလျှင်……..

ကျိုချွမ်း မြို့ရှိ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ အပေါ်ထပ်တွင်၊ ဦးလေး ကိုး နှင့် ချိုးရှန်း တို့သည် မရဏငွေစက္ကူများကို ရိုက်နှိပ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏၊၊

“ဝါး၊ ဆရာ၊ အရင်က ဒီမရဏငွေစက္ကူတွေကို ငွေတသောင်းနဲ့ ဝယ်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အခုကျမှ ဘာလို့ တစ်ရွက်ကို ငါးထောင် ဖြစ်နေရတာလဲ”

ချိုးရှန်း က သူ့လက်ထဲရှိ မရဏငွေစက္ကူကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်၊၊

“လူ့လောကမှာ ငွေကြေးဖောင်းပွမှုက အရမ်းများနေတော့၊ မရဏကမ္ဘာကလည်း သဘာဝအတိုင်း ထိခိုက်မှုရှိတာပေါ့၊ အခု ငါးထောင်တန်က အရင်က နှစ်ထောင်ကျော်ကျော်လောက်နဲ့ပဲ ညီမျှတော့တယ် ၊ တကယ်လို့ ငါတို့က သူတို့အတွက် ပိုစျေးကြီးတဲ့ မရဏငွေစက္ကူတွေကို မရိုက်ပေးရင်၊ သူတို့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုဝယ်တိုင်း အထုပ်လိုက်ကြီး သယ်နေရရင် အဆင်မပြေဖြစ်နေမှာပေါ့”

ဦးလေး ကိုး က ချိုးရှန်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပြုံး၍ ရှင်းပြလိုက်၏၊၊

“ဪ၊ ဒါကြောင့်ကိုး၊ ဆရာက လူသားချင်းစာနာမှု မရှိပေမဲ့၊ တစ္ဆေချင်းစာနာမှုတော့ တော်တော်ရှိတာပဲ၊ မရဏကမ္ဘာက ဆရာ့ကို ရင်းချန်းဌာနရဲ့ မရဏတမန်တော်အဖြစ် ရွေးချယ်တာ မဆန်းပါဘူး”

ချိုးရှန်း က ရုတ်တရက် နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်၊၊

“ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ထပ်ပြီး လျှောက်ပြောနေရင် ငါ မင်းကို ရိုက်တော့မှာနော်၊ မြန်မြန်လုပ်၊ ငါ့အတွက် မရဏငွေစက္ကူ အချပ် ၁၀၀ ရေတွက်ပေးဦး”

ဦးလေး ကိုး က ထိုကောင်လေးကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်၏၊၊

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

ချိုးရှန်း သည် ဦးလေး ကိုး က မရဏငွေစက္ကူများကို ဘာလုပ်ဖို့လဲဟု သိချင်နေသော်လည်း၊ သူသည် ဘေးခန်းသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ ရေတွက်တော့သည်၊၊

ဦးလေး ကိုး မှာမူ၊ သူသည် အဝါရောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူကာ စတင်ရေးသားလိုက်၏၊၊

“ဤစာဖြင့်၊ မော်ရှန်း တပည့်၊ မရဏကမ္ဘာ၏ ရင်းချန်းဌာနမှ မရဏတမန်တော်သည်၊ မရဏငွေစက္ကူပေါင်း သန်း ၃၀ ကို ရိုက်နှိပ်ပြီးစီးကြောင်း အတည်ပြုပါသည်၊ ဤသည်မှာ စစ်မှန်ကြောင်း သက်သေပင်ဖြစ်သည်၊ မည်သူမဆို အတုအပ ပြုလုပ်ပါက ငရဲဘုံ ၁၈ ထပ်သို့ ပစ်ချခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အခါမျှ လူပြန်မဖြစ်စေရ၊ ရိုက်နှိပ်သူမှာ လင်း”

“ဆရာ၊ ကျွန်တော် ရေတွက်လို့ ပြီးပြီ”

သို့သော်လည်း၊ ဦးလေး ကိုး လက်မှတ်ထိုးရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင်၊ ချိုးရှန်း သည် ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသဖြင့်၊ ဦးလေး ကိုး မှာ လန့်ဖျပ်သွားကာ သူရေးထားသည်များကို ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်၏၊၊

အခန်း (၁၄၂) ညနက်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် မီးမထွန်းရသနည်း

“ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်နေရတာလဲ”

ဦးလေး ကိုး က ထိုလူလည်ကောင်လေးကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်၊၊

ထို့နောက် တစ်ဖက်လူ ရေတွက်ပြီးစီးသွားသော မရဏငွေစက္ကူများကို ကောက်ယူလိုက်၏၊၊

“ဒါတွေက အရမ်းကြေမွနေတယ်၊ ငါ့အတွက် ပြန်ရေတွက်ပေးဦး”

ဦးလေး ကိုး သည် ထိုကောင်စုတ်လေးကို အဝေးသို့ မောင်းထုတ်ရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို အလွယ်တကူပင် ရှာဖွေလိုက်သည်၊၊

“ဟင်၊ ပြန်ရေတွက်ရဦးမယ် ဟုတ်လား”

ချိုးရှန်း တစ်ယောက် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အသွားရသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ဝင်စားမှုများလည်း နိုးကြားလာခဲ့၏၊၊

ဦးလေး ကိုး ၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အမူအရာမှာ တစ်ခုခုကို သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်၊၊

မတတ်သာသည့်အဆုံး၊ သူသည် လှည့်ပြန်သွားကာ ဆက်လက်ရေတွက်နေသည့်ဟန် ဆောင်နေလိုက်ရ၏၊၊

ဦးလေး ကိုး ကမူ အဝါရောင်စက္ကူကို အမြန်ဖြန့်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ရေးသားတော့သည်၊၊

“တံဆိပ်ခတ်နှိပ်သူ- လင်းဖုန်းကျောင်”

ဦးလေး ကိုး သည် နောက်ဆုံး စာလုံးသုံးလုံးကို အပြည့်အစုံ ရေးသားလိုက်၏၊၊

“ရှူး”

သို့သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် အနက်ရောင်လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး အဝါရောင်စက္ကူကို လုယူသွားခဲ့သည်၊၊

“ချိုးရှန်း ၊ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ ကောင်စုတ်လေး”

ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်၊၊

“ဟား၊ ဆရာ၊ ဆရာ့နာမည်က လင်းဖုန်းကျောင် ကိုး၊ ဒါက မိန်းကလေးနာမည် မဟုတ်ဘူးလား”

ကံဆိုးစွာပင်၊ ချိုးရှန်း သည် အဝါရောင်စက္ကူကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ နောက်ပြောင်၍ ရယ်မောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏၊၊

ဦးလေး ကိုး တစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဖြစ်နေရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းမှာ ဤအရာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်၊၊

“ဖတ်လို့ ပြီးပြီလား၊ ငါ့ကို မြန်မြန် ပြန်ပေးစမ်း”

ဦးလေး ကိုး က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏၊၊

“မပေးပါဘူး၊ ဟားဟားဟား၊ အားကျောင် တဲ့၊ နာမည်လေးက လှလိုက်တာ”

ကံဆိုးစွာပင်၊ ချိုးရှန်း သည် ဦးလေး ကိုး ၏ အားနည်းချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ အဝါရောင်စက္ကူကို ကိုင်မြှောက်ကာ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေတော့သည်၊၊

“ကောင်စုတ်လေး၊ အဲ့ဒီမှာပဲ ရပ်နေစမ်း ”

ဦးလေး ကိုး က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်းပင် လိုက်ဖမ်းလေ၏၊၊

ချိုးရှန်း ကမူ ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်၊၊

ကံဆိုးချင်တော့၊ သူလှည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် စုတ်တံတင်သည့် ခုံလေးကို နင်းမိကာ၊ အပေါ်ထပ်မှ အောက်သို့ တည့်တည့်ကြီး ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏၊၊

“ဝုန်း”

ချက်ချင်းပင်၊ သူသည် ဧည့်ခန်းအလယ်တည့်တည့်သို့ ကျဆင်းသွားကာ၊ လက်ဖက်ရည်သောက်သည့် စားပွဲနှင့် အခြားအရာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲမိသွားတော့သည်၊၊

“အား၊ နာလိုက်တာ”

ချိုးရှန်း က သူ့တင်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်မှ တွားသွား၍ ထလိုက်ရ၏၊၊

“ဟွန်း၊ ကောင်စုတ်လေး၊ ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်းကို မင်း မေ့လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ တကယ်လို့ တတိယမြောက် လူတစ်ယောက်သာ သိသွားတယ်လို့ ငါကြားရင်တော့၊ မင်းအတွက် ခေါင်းတလားသာ အသင့်ပြင်ထားလိုက်တော့ ”

ဦးလေး ကိုး က ဒုတိယထပ်မှနေ၍ ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်၊၊

သူ၏ လေသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကြောင့် ချိုးရှန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရ၏၊၊

“သိပါပြီ၊ သိပါပြီ၊ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး”

ချိုးရှန်း က မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်၊၊

“ဟွန်း၊ အဲ့ဒီစက္ကူနဲ့ မရဏငွေစက္ကူ ငါးသိန်းကို မရဏကမ္ဘာဆီရောက်အောင် မြန်မြန် သွားမီးရှို့လိုက်စမ်း ”

ဦးလေး ကိုး က သူ့ကို အေးစက်စွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏၊၊

ချိုးရှန်း ကလည်း အမြန်ပင် ထကာ ပစ္စည်းများကို မီးရှို့လိုက်ရသည်၊၊

“ဝိန်ချိုက် ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်ကော၊ တစ်ညလုံး ပျောက်နေတာ ဘာလို့ အခုထိ ပေါ်မလာသေးတာလဲ၊ သူက အလုပ်လုပ်ရင်တော့ တက်ကြွမှုမရှိပေမဲ့၊ အပျင်းခိုတဲ့ နေရာမှာတော့ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ”

ဦးလေး ကိုး က ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ အောက်သို့ ဆင်းလာရင်း ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ ဆို၏၊၊

“သူလား၊ သူက ပြဇာတ်သွားကြည့်နေတာ ထင်တယ်၊ မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်အစွန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဇာတ်ကနေတာလေ၊ သူက နေရာသွားဦးထားတာ ”

ချိုးရှန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်၊၊

“ဘာ၊ ပြဇာတ် သွားကြည့်တယ် ဟုတ်လား၊ အမင်္ဂလာပဲ၊ အဲ့ဒီကောင်စုတ်က သရဲပွဲတော်ရဲ့ ပထမဆုံး ရက်အနည်းငယ်မှာ ကပြတဲ့ ပြဇာတ်တွေက လူသေတွေအတွက် ဆိုတာကို မသိဘူးလား ”

ဦးလေး ကိုး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွား၏၊၊ သူသည် တွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိဘဲ အိမ်ပြင်သို့ အပြန်အလှန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်၊၊

“ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါဦး”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချိုးရှန်း သည်လည်း သူ့နောက်သို့ အမြန်ပင် လိုက်ပါသွားတော့၏၊

ဦးလေး ကိုး နှင့် ချိုးရှန်း တို့ ပြဇာတ်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ဝိန်ချိုက် သည် တစ္ဆေသရဲများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရကာ ပြဇာတ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရ၏၊၊

မတတ်သာသည့်အဆုံး၊ ဦးလေး ကိုး က ချိုးရှန်း ကို အထဲသို့သွား၍ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်၊၊

ထိုကောင်စုတ်လေးမှာ ပို၍ပင် အားကိုးမရဖြစ်နေသည်ကို မည်သူက သိမည်နည်း။ သူ အထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူနှင့် ဝိန်ချိုက် နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပလွန်းသည့် အမျိုးသမီးတစ္ဆေလေး၏ ပြုစားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏၊၊

ထိုနှစ်ယောက်သည် ဦးလေး ကိုး က သူတို့အတွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ စာစောင်များကို အသုံးပြုကာ၊ အခြားတစ္ဆေများကို လူ့လောကသို့ ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ယူထားသည့် တစ္ဆေတမန် လေးဦးကို တိုက်ရိုက် ချုပ်နှောင်လိုက်သဖြင့်၊ တစ္ဆေအားလုံး လွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်၊၊

ဦးလေး ကိုး တစ်ယောက် အကျယ်အလောင် ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ မတတ်သာသည့်အဆုံး တစ္ဆေများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြေးဝင်သွားရတော့သည်၊၊ ကံဆိုးစွာပင်၊ တစ္ဆေ ရာပေါင်းများစွာအနက်မှ သူသည် အယောက် နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သော အရေအတွက်ကိုသာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့၏၊၊

“သွားပြီပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ကုန်ပြီ”

ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ပင် ထွက်ပြေးသွားကြကာ ဟောင်းလောင်းပြင် ဖြစ်နေသော ပြဇာတ်ရုံကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ ဦးလေး ကိုး တစ်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်ပင် နာကျင်လာရသည်၊၊ မရဏကမ္ဘာ၏ စနစ်ကို ဖျက်ဆီးမိခြင်းမှာ၊ ဤပြစ်မှုဖြင့် စွဲချက်တင်ခံရပါက၊ ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ ကောင်စုတ်နှစ်ယောက်မှာ သေပြီးနောက် ငရဲဘုံ ၁၈ ထပ်၏ အောက်ခြေတွင် ပိတ်မိနေနိုင်သည်၊၊

ထို့အပြင် သူ၏ ရင်းချန်းဌာနမှ ဆရာဟူသော ရာထူးမှာလည်း ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်၏၊၊

“တော်သေးတာက၊ ဒီတစ္ဆေတမန် အနည်းငယ်က ပိတ်မိနေခဲ့လို့၊ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိပါသေးတယ် ”

ဦးလေး ကိုး သည် မတတ်သာဘဲ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ဖြင့် မြေပြင်တွင် အချုပ်ခံထားရသော တစ္ဆေတမန် လေးဦးကို ကျို့ချွမ်း မြို့ရှိ ၎င်းတို့၏ တာအိုဘုရားကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်၊၊

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်……

တာအိုဘုရားကျောင်း၏ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင် ဆီမီးအိမ်သည် တရိပ်ရိပ် လောင်ကျွမ်းနေ၏၊၊

ဤထူးဆန်းသော လေထုအတွင်း၌၊ တစ္ဆေတမန် လေးဦးသည် အေးစက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြသည်၊၊

“မရဏတမန်တော်ကြီး လေးပါးခင်ဗျာ၊ အခြေအနေကတော့ ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ အခုတော့ ကိစ္စက ဖြစ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့၊ အရှင်တို့လည်း မရဏကမ္ဘာက ဒါကို သိသွားမှာ မလိုလားဘူး မဟုတ်လား၊ အဆုံးမှာတော့ အရှင်တို့လည်း အပြစ်ပေးခံရမှာပဲလေ ”

ဦးလေး ကိုး က တစ္ဆေတမန် လေးဦးကို လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်၊၊

သူပြောပြီးသည်နှင့်၊ တစ္ဆေတမန် လေးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏၊၊

သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်တွေ့နေရသည်၊၊ အဆုံးစွန်၌ ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့က ပြဿနာရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့လေးဦးမှာ ထိုနှစ်ယောက် ပြဿနာရှာနေသည်ကို သတိမထားမိဘဲ အဖမ်းခံခဲ့ရသည်၊၊ တကယ်လို့ ဤသတင်းသာ ပြန်ရောက်သွားပါက၊ သူတို့၏ တစ္ဆေတမန် ရာထူးများမှာလည်း အသေအချာပင် မမြဲတော့ချေ၊၊

“ဟွန်း၊ ဒီမှာဖြစ်တဲ့ ပြဿနာတွေ အားလုံးက ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ကြောင့် ဖြစ်တာပဲ”

“အဆိုးဆုံးဖြစ်ရင် ငါတို့က ရာထူးက ထုတ်ပယ်ခံရရုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ ရာထူးက ပြုတ်ရုံတင်မကဘူး၊ ငရဲဘုံ ၁၈ ထပ်ကိုပါ အပို့ခံရမှာ”

“ခင်ဗျားက ဒါကို ပိုပြီး စိတ်ပူသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ခင်ဗျားက ရင်းချန်းဌာနရဲ့ မရဏတမန်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်၊ ကြည့်ရတာ သရဲပွဲတော်အတွက် မရဏငွေစက္ကူတွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားပုံရတယ်နော် ”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ တစ္ဆေတမန်က ဦးလေး ကိုး ကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏၊၊

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင်၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်၊၊

သူပြောလိုက်သည်နှင့် ဦးလေး ကိုး သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်၏၊၊

“တောက်၊ ဒီကောင်တွေက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ငွေတောင်းချင်နေတာကိုး”

ဦးလေး ကိုး မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မီးပွင့်မတတ် ခံစားလိုက်ရ၏၊၊ သူသည် ရင်းချန်းဌာနတွင် မရဏတမန်တော် ဖြစ်လာသည်မှာ မကြာသေးဘဲ၊ ပထမဆုံး အရောင်းအဝယ်ကိုပင် မပြုလုပ်ရသေးခင်မှာပင် ငွေများ ဆုံးရှုံးရတော့မည်၊၊

ဤအရာများသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အတွင်း သူ စုဆောင်းထားသမျှသော စုဆောင်းငွေများပင် ဖြစ်၏၊၊

သို့သော်လည်း ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း ဟူသော ထိုကောင်စုတ်နှစ်ယောက်ကို တွေးမိသောအခါ၊ ဦးလေး ကိုး သည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ၊၊ အဆုံးတွင် သူသည် စိတ်မဆိုးရက်နိုင်ခဲ့ပေ၊၊

ငွေကုန်သွားလျှင် ပြန်ရှာနိုင်သော်လည်း၊ ထိုနှစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာ အကုသိုလ်ကို မချေဖျက်ပေးနိုင်ပါက၊ သူတို့ သေပြီးနောက် ထာဝရ ငရဲကျနေလိမ့်မည်၊၊

“ဝုန်း”

“ဝုန်း”

“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာပြီ”

“ဟားဟားဟား၊ ဒီနေ့က တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ၊ အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးတစ္ဆေလေးက တကယ့်ကို လှတာပဲနော်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”

သို့သော်လည်း၊ ဤအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အသံနှစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

သူတို့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ဦးလေး ကိုး သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားတော့၏၊၊ သူသည် ဤနေရာတွင် သူတို့အတွက် အခက်အခဲများကို ဖြေရှင်းပေးနေရသော်လည်း၊ ထိုကောင်စုတ်နှစ်ယောက်မှာ အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသမီးတစ္ဆေနှင့် ပျော်ပါးနေကြသည် ဖြစ်၏၊၊

“ကျွီ”

နောက်ဆုံးတွင်၊ ထိုနှစ်ယောက်သည် ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်လာကြ၏၊၊

“ရှူး၊ ရှူး၊ ရှူး”

ချက်ချင်းပင်၊ မရဏလေပြင်းများစွာသည် ထိုနှစ်ယောက်အပေါ်သို့ တိုက်ခတ်သွားသဖြင့်၊ နှစ်ဦးစလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားကြသည်၊၊

“ဆရာ၊ ညကြီးမင်းကြီးကို ဘာလို့ မီးမထွန်းထားတာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ အရမ်းအေးတာပဲ”

ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်ကြ၏၊၊

“အမလေး၊ ချိုးရှန်း ၊ ဟိုမှာ ကြည့်ဦး၊ အဲ့ဒါ တစ္ဆေတမန်တွေ မဟုတ်လား”

ဝိန်ချိုက် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားကာ၊ သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ တစ္ဆေတမန် လေးဦးကို အမြန်ပင် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တော့သည်၊၊

ချိုးရှန်း လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွား၏၊၊

“ဝုန်း”

ထိုအချိန်တွင်ပင်၊ ဦးလေး ကိုး ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်၊၊

ခဏချင်းမှာပင်၊ အစွမ်းထက်သော ဖိအားသည် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ချလိုက်တော့သည်၊၊

“ဟွန်း၊ မင်းတို့တွေ ကိစ္စကြီးကြီးမားမား ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးတာတောင် ဘာမှ မသိဘဲ ဒီမှာ ပျော်နေနိုင်သေးတယ်ပေါ့လေ”

ဦးလေး ကိုး က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ ထိုနှစ်ယောက်ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏၊၊

ထို့နောက်တွင်၊ သူသည် ဘေးနားရှိ တစ္ဆေတမန်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်၊၊

“ဒီကောင်စုတ်နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း၊ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာတော့၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို မကယ်ချင်တော့ဘူး၊ အရှင်တို့ ကြိုက်သလိုသာ စီရင်ကြပါတော့”

အခန်း (၁၄၃) ကောင်းရာသုဂတိလားပါစေ

ဦးလေး နိုင်းသည်လည်း လုံးဝလက်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်၏၊၊

“အာ၊ ဆရာ၊ ဒီလိုမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ ”

“ဟုတ်ပါတယ်ဆရာ၊ ဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို သူတို့လက်ထဲ တကယ်ပဲ အပ်လိုက်တော့မှာလား၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သေရတော့မှာပေါ့”

ချိုးရှန်း နှင့် ဝိန်ချိုက် တို့သည် ထိုအချိန်မှာပင် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဦးလေး ကိုး ၏ ပေါင်ကို ဖက်တွယ်၍ အော်ဟစ်ငိုယိုကြတော့သည်၊၊

ဦးလေး ကိုး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ တစ္ဆေသရဲဖမ်းဆီးသူများပင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြရသည်၊၊

အကယ်၍ ဦးလေး ကိုးကသာ ကူညီခြင်းမပြုပါက၊ သူတို့သည် လွတ်မြောက်သွားသော တစ္ဆေများအားလုံးကို ရှာဖွေနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်၏၊၊

“မိတ်ဆွေ တာအိုဆရာ၊ ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်တွေပဲဥစ္စာ၊ ဒီလိုဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဝိညာဉ်တွေအားလုံး ပြန်ဖမ်းဖို့ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်၊ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို အောင်းမေ့မနေတော့ဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ့မယ်၊

ဒါပေမဲ့ သုံးရက်အတွင်းတော့ ဖြစ်ရမယ်၊ သုံးရက်ကြာလို့ တစ္ဆေတံခါးကြီး ပိတ်သွားပြီဆိုရင်တော့၊ ကျွန်တော်တို့ ဝိညာဉ်အရေအတွက် အပြည့်အစုံနဲ့ ပြန်သွားရမှာမို့လို့ပါ ”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မရဏတမန်တော်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်၊ သူသည် ဦးလေး ကိုး ကို လေးနက်စွာ ပြောကြားလိုက်တော့သည်၊၊

သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဦးလေး ကိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းနေသော ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏၊၊

“ကောင်းပါပြီ၊ အခြေအနေက ဒီလိုဆိုရင်တော့ သဘောတူပါတယ်၊

အရှင်တို့အနေနဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ကို အထက်ကို မတိုင်ကြားဘူးဆိုရင်၊ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ တစ်ယောက်ကို မရဏငွေစက္ကူ တစ်သန်းစီ ပေးပါ့မယ် ”

ဦးလေး ကိုးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထိုလေးဦးအား လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊၊

သူပြောလိုက်သည်နှင့် တစ္ဆေသရဲဖမ်းဆီးသူ လေးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တောက်ပသွားကြ၏၊၊ မရဏငွေစက္ကူ တစ်သန်းဆိုသည်မှာ သူတို့၏ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာစာ လစာနှင့် ညီမျှသည်၊၊

“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ မရဏကမ္ဘာကို ပြန်ပြီး ခင်ဗျားဆီက သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်”

တစ္ဆေသရဲဖမ်းဆီးသူ လေးဦးသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ၊ ချက်ချင်းပင် မရဏလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်၍ ဦးလေး ကိုး၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏၊၊

“သူတို့... သူတို့ ထွက်သွားကြပြီလား”

“ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်၊၊

“မင်းတို့ကို ဘယ်သူက သတ်မယ်လို့ ပြောလို့လဲ၊ အဆိုးဆုံးဖြစ်ရင်တော့ ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်နိုင်တော့အောင် ငရဲဘုံ ၁၈ ထပ်ကို ပို့လိုက်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့ ”

သူတို့၏ စကားကို ကြားသော် ဦးလေး နိုင်းသည် အသုံးမကျသော ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းပင် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်သွားကြ၏၊၊

“ဘာ၊ ငရဲဘုံ ၁၈ ထပ်ကို ဟုတ်လား၊ ဆရာ၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ ”

ချိုးရှန်းသည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်၊၊

“သွားပြီ ၊ သွားပြီ ၊ ဒါတွေအားလုံးက အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးတစ္ဆေလှလှလေးကြောင့်ပဲ၊ သူမက ကျွန်တော်တို့ကို မြှူဆွယ်ခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော် ဆရာ ”

ဝိန်ချိုက်မှာလည်း မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏၊၊

“ဟွန်း၊ မင်းတို့မှာ ဘာလုပ်ပိုင်ခွင့်များ ရှိသေးလို့လဲ၊ မင်းတို့ လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ တစ္ဆေတွေအားလုံးကို ပြန်ဖမ်းရမှာပေါ့၊ ဘယ်နှယောက် လွှတ်ပေးလိုက်လဲ၊ အဲ့ဒီအရေအတွက်အတိုင်း ပြန်ခေါ်လာရမယ်၊

မရဏကမ္ဘာက ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ အရေအတွက် ပြည့်ဖို့ပဲ လိုတယ်”

ဦးလေး ကိုးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တော့သည်၊၊

“ဟင် အားလုံးကို ဖမ်းရမယ် ဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ ရာနဲ့ချီ ရှိတာလေ ”

ချိုးရှန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အားကိုးရာမဲ့သွားသည်၊၊ သုံးရက်အတွင်း တစ္ဆေ ရာပေါင်းများစွာကို မည်သို့ ဖမ်းနိုင်မည်နည်း၊၊

“ဒါက လူတစ်ယောက်တည်း ဖမ်းဖို့ဆိုတာ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့ တာအိုညီအစ်ကိုတွေကိုပဲ အကူအညီ တောင်းရတော့မယ် ”

ဦးလေး ကိုးသည်လည်း သက်ပြင်းတချက် ချလိုက်မိတော့သည်၊၊

ထို့နောက် သူသည် ဘိုးဘွားစင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ရေးဆွဲပြီး၊ မရဏကမ္ဘာမှ ဆရာသခင်ကြီးများထံသို့ မရဏငွေစက္ကူ သောင်းဂဏန်းနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် မီးရှို့၍ အသိပေးလိုက်၏၊၊

“မော်ရှန်းတပည့် တာအိုဆရာ မှ ဆရာသခင်ကြီးများအားလုံးကို အကူအညီ တောင်းခံအပ်ပါသည်၊ ဝိညာဉ်များကို ဖမ်းဆီးရာတွင် တာအိုညီအစ်ကိုများ၏ အကူအညီကို ရရှိအောင် စောင့်ရှောက်ပေးတော်မူပါ”

ဦးလေး ကိုးသည် ဆရာသခင်ကြီး၏ ရုပ်တုရှေ့တွင် ရိုသေစွာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်၊၊

“ဝုန်း”

ထိုအချိန်မှာပင် လောင်ကျွမ်းနေသော အဆောင်လက်ဖွဲ့မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏၊၊

နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုအလင်းတန်းသည် ဆရာသခင်ကြီး တစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားအတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်၊၊ ထိုဆရာသခင်ကြီးမှာ အားလပ်နေသဖြင့် ကူညီပေးနိုင်သည်မှာ သိသာလှ၏၊၊

ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဦးလေး ကိုး မှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်၊၊

အင်အားသာ လုံလောက်မည်ဆိုပါက ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်၏၊၊

“တကယ်လို့ ညီလေးသာ ဒီမှာ ရှိနေသေးရင်၊ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခရောက်နေစရာ မလိုပါဘူး”

ဦးလေး နိုင်းသည် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်၊၊ အကယ်၍ လင်ရန်ရန် သာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်၊ သူတစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် ဤဝိညာဉ်အားလုံးကို ဖမ်းဆီးနိုင်လောက်၏၊၊

နှမြောစရာ ကောင်းလှပေစွ၊၊

ဒါကို တွေးမိသောအခါ ဦးလေး ကိုး၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာခဲ့သည်၊၊ ထို့နောက် သူသည် ဘိုးဘွားစင်အထက်တွင် အသစ်စိုက်ထူထားသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်နှင့် မရဏငွေစက္ကူပုံကြီးကို မီးရှို့ပေးလိုက်၏၊၊

လင်ရန်ရန် ၏ ဝိညာဉ်မှာ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူ့အတွက် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပေးရမည်၊၊

“ညီလေး၊ ကောင်းရာသုဂတိလားပါစေ”

ဦးလေး နိုင်းသည် အလွန်လေးနက်သော အခမ်းအနားဖြင့် ဦးညွှတ်အလေးပြုလိုက်၏၊၊

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

ဦးလေး ကိုး၏ အကူအညီတောင်းခံချက် ထွက်ပေါ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ မော်ရှန်း တပည့်စစ်စစ်များ အားလုံး ထိုသတင်းစကားကို သိရှိသွားကြသည်၊၊

အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး အားလပ်နေသော မော်ရှန်းတပည့် အချို့မှာ ဦးလေး ကိုး ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်ကြ၏၊၊

သဘာဝကျကျပင် ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ကျော် ဝေးကွာသော နေရာရှိ မော်ရှန်း ကျောင်းတော်ကြီးမှာလည်း ဤသတင်းစကားကို သိရှိသွားတော့သည်၊၊

သို့သော်လည်း သာမန် ကျင့်ကြံသူများအတွက် နှစ်ရက်အတွင်း လူစုဆောင်းရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ၊၊

မော်ရှန်း ကျောင်းတော်ရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌၊ အောင်းထျန်းလုံ သည် ဆက်သွယ်ရေး စာစောင်မှ သတင်းစကားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏၊၊

“ဒါက ညီလေး ယိမေ ရဲ့ အကူအညီတောင်းတဲ့ စာစောင်လား၊ ငါ သွားကြည့်ရမလား”

အောင်းထျန်းလုံမှာ အချိန်မီ မရောက်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့၊ သူကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေရသော အခြားကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသဖြင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏၊၊

ထိုအရာမှာ သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ထားရှိထားသော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသည့် အအေးဓာတ် ရေခဲတုံးကြီးပင် ဖြစ်သည်၊၊

ထိုရေခဲတုံးကြီး၏ အတွင်း၌ ရှီးကျန့် မှာ အေးခဲနေခဲ့၏၊၊

ရေခဲတုံးကြီး၏ အောက်တွင်မူ မီးပုံကြီးများကို အလွန်မြင့်မားစွာ ပုံထားကြသည်၊၊

“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ထျန်းလုံ၊ ဒီရေခဲတုံးကြီးကို မီးနဲ့ ဖုတ်နေတာ သုံးရက်တောင် ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေးပဲ အရည်ပျော်သေးတာလား”

မော်ရှန်း အပြင်စည်းတပည့်များက အောက်ထျန်းလုံကို နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်ကြ၏၊၊

သူတို့သည် မီးပုံကြီးများ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေကြသော်လည်း၊ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်၊၊

“ဒါက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ ရေခဲတုံးပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဆယ်ဆင့်မြောက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရဲ့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးနဲ့မှ ဒါကို ရိုက်ခွဲနိုင်တာ၊ သာမန်မီးနဲ့ သုံးရက်အတွင်း ဒီလောက်အထိ အရည်ပျော်သွားတာတောင် အတော်လေး အံ့ဩဖို့ ကောင်းနေပါပြီ၊ ဒါတောင် ဒီရေခဲတုံးကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး သေသွားလို့သာ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်တာ”

အောင်းထျန်းလုံက ညီငယ်များကို ရှင်းပြလိုက်၏၊၊

သို့သော်လည်း သူပြောလိုက်သည်နှင့် ညီငယ်များအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြရတော့သည်၊၊

ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဆယ်ဆင့်မြောက် ပုဂ္ဂိုလ်၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုမှသာ ရိုက်ခွဲနိုင်မည် ဟူသည်မှာ တကယ့်ပင် ထူးဆန်းလှ၏၊၊

ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ရှီးကျန့် နှင့် အခြားမျိုးဆက်တူ တာအိုညီအစ်ကိုများမှာ ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့မှာမူ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်းဆိုသည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေရဆဲ ဖြစ်သည်၊၊

“ဂျောက်”

ထိုအချိန်မှာပင် ရေခဲကွဲအက်သံတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာ၏၊၊

“ကွဲနေပြီ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ထျန်းလုံ၊ ကွဲနေပြီ”

ညီငယ်တစ်ဦးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏၊၊

“အားလုံး အမြန်ဖယ်ကြ ”

အောင်းထျန်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာသွားဟန် ရှိသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ အကျယ်အလောင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်၊၊

ညီငယ်များအားလုံးမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက်၊ အောင်းထျန်းလုံ ရှိရာသို့ အမြန်ပြေးလာကြ၏၊၊

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏမှာပင် ရှီးကျန့် ကို ဝန်းရံထားသော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရေခဲတုံးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်၊၊

ရေခဲအစအနများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်သွားကာ၊ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ လွင့်စင်လာ၏၊၊

“ဖောက် ဖောက် ဖောက် ဖောက်”

ခဏချင်းမှာပင် အစွမ်းနည်းသော တပည့်ငယ်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေခဲစအနများဖြင့် ထိုးဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်၊၊

အောက်ထျန်းလုံပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားကာ၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ရန် ခုခံခြင်းအလင်းလွှာကို အမြန်အသုံးပြုလိုက်ရ၏၊၊

“ဖောက် ဖောက် ဖောက် ဖောက်”

ကံဆိုးစွာပင် နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ ခုခံခြင်းအလင်းလွှာမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားကြောင့် အပေါက်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် ဖြစ်သွားကာ ထိုးဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်၊၊

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ရေခဲစများ ထိမှန်သွားကာ သွေးအိုင်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားတော့၏၊၊

တော်သေးသည်မှာ သူသည် သူ၏ ရတနာဓားဖြင့် ဦးခေါင်းနှင့် နှလုံးသားကို အမြန်ကာကွယ်လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်း အသက်မသေဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊

သို့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ရတနာဓားမှာ ရာပေါင်းများစွာသော အချိုင့်အခွက်များ ဖြစ်သွားကာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရတော့သည်၊၊

“ဒါ... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

သတိမလစ်ခင်မှာပင် အောင်းထျန်းလုံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးတန်းများ ဝန်းရံနေသည့် ရှီးကျန့် ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိလေ၏၊၊

အခန်း (၁၄၄) လူသတ်မှု

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှီးကျန့် ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အငွေ့အသက်များမှာ ကျောင်းတော်၏ မဟာအကြီးအကဲကဲ့သို့သော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင် ရှိနေ၏၊၊

“စိတ်မရှိပါနဲ့ ညီလေးရာ၊ ငါ ရေခဲပြင်ကို ဖောက်ထွက်တဲ့အချိန်မှာ အသံနည်းနည်း ကျယ်သွားတယ် ထင်တယ်”

ထိုအချိန်မှာပင် ရှီးကျန့် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အောင်းထျန်းလုံ ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်၊၊ သူ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှသော နောင်တရိပ်ပင် မရှိဘဲ အောင်းထျန်းလုံ ကို ငုံ့ကြည့်နေ၏၊၊

အေးစက်လှသော အပြုံးတစ်ခုသာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် တွဲခိုနေလေသည်၊၊

“ဝုန်း”

ကံဆိုးစွာပင် နောက်တစ်ခဏ၌ အောင်းထျန်းလုံသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားကာ သတိလစ်သွားတော့၏၊၊

ရှီးကျန့် သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြောင်းလဲမှုများကို စတင်စူးစမ်းလိုက်သည်၊၊

“ကောင်းကင်ဘုံရှင် ငါးဆင့်မြောက်၊ ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မချက်လုပ်ရသေးတဲ့ စွမ်းအားတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်၊ ဒါတွေအားလုံးကိုသာ လုံးဝ ချက်လုပ်ပြီးသွားရင် ငါ အနည်းဆုံး ကောင်းကင်ဘုံရှင် ခုနစ်ဆင့်အထိ ရောက်နိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဲ့ဒီအဖိုးကြီးကလွဲရင် မော်ရှန်း ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်ကိုတောင် ခံနိုင်တဲ့သူ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ရှီးကျန့် သည် သူ၏ ရင်ထဲမှ အတိုင်းအထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်နေမှုကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရ၏၊၊ အကယ်၍ သူသာ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပါက ထိုဝမ်းသာမှုကြောင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောမိမည်မှာ အသေအချာပင်၊၊

“ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း”

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ဆက်သွယ်ရေး စာစောင်သည်လည်း မြည်ဟီးလာခဲ့သည်၊၊

သူသည် ဝေခွဲမရဖြစ်စွာဖြင့် ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ယိမေ ထံမှ လာသော သတင်းစကားဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏၊၊

ကျောင်းတော်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက သူ့ကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ယိမေ ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ရှီးကျန့် ၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားရသည်၊၊

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် လျှပ်စီးဝိညာဉ်ခန္ဓာကို နိုးထစေခဲ့ပြီး ဦးလေးကိုး ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ခါမျှ တကယ်တမ်း မတိုက်ခိုက်ဖူးကြသဖြင့် ထိုမကျေနပ်မှုများမှာ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊

“အကူအညီ တောင်းတာလား၊ အတော်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေကို ချက်လုပ်ဖို့ ရက်အနည်းငယ် လိုနေသေးတာ၊ အဲ့ဒီကောင်ရဲ့ ဆီမှာ နှစ်ရက်လောက် သွားကစားရတာပေါ့၊”

ရှီးကျန့် က လှောင်ပြောင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အောင်းထျန်းလုံ ကို လျစ်လျူရှုကာ၊ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့် ပျံတက်သွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏၊၊

“အဖေ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော အောင်းနင်ရွှမ်း သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏၊၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လင်းရန်ယန် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟူသော သတင်းကြောင့် သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အခန်းထဲတွင်သာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

ခုနက ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည်လည်း အမြန်ပြေးထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊

သို့သော်လည်း မြေပြင်အနှံ့တွင် သွေးများ စွန်းထင်နေပြီး အောင်းထျန်းလုံ မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်၊၊

“အဖေ”

အောင်းနင်ရွှမ်း အပြေးအလွှား သွားကြည့်လိုက်သောအခါ အောင်းထျန်းလုံ ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ဒဏ်ရာပေါင်းများစွာ ဗရပွ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏၊၊

သူ၏ အသက်ဓာတ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သေခါနီး ဆဲဆဲပင် ဖြစ်နေပေပြီ၊၊

“ဟုတ်ပြီ၊ ဆေးလုံးတွေ”

အောင်းနင်ရွှမ်း သည် လင်းရန်ယန် က သူမကို ပေးထားခဲ့သော အသက်ကယ် ဆေးလုံးအချို့ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်၊၊

သူမသည် တစ်လုံးကို အမြန်ထုတ်ယူကာ အောင်းထျန်းလုံ ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ကျွေးလိုက်၏၊၊

“ဝုန်း”

ချက်ချင်းပင် ကုသခြင်း စွမ်းအားများစွာသည် အောင်းထျန်းလုံ ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်၊၊

မကြာမီမှာပင် အသက်ထွက်လုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော အောင်းထျန်းလုံ ၏ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏၊၊

သူသည် သေခါနီးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သဖြင့် အောင်းထျန်းလုံ ၏ အသက်ဓာတ်မှာ လုံးဝနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊၊ ဤဆေးလုံးများသည် ဒဏ်ရာများကိုသာ ကုသနိုင်ပြီး အသက်ဓာတ်ကိုမူ ပြန်လည် မဖြည့်တင်းပေးနိုင်ချေ၊၊

“အဖေ၊ မသေပါနဲ့ဦး”

အောင်းနင်ရွှမ်း သည် မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျလျက် ငိုကြွေးနေရှာသည်၊၊

အောင်းထျန်းလုံ ကို အခြားဆေးလုံးများ ထပ်မံတိုက်ကျွေးသော်လည်း အပိုသာ ဖြစ်နေခဲ့၏၊၊

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ဓားမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

နောက်တစ်ခဏတွင် မဟာအကြီးအကဲသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းဆင်းသက်လာ၏၊၊ သူသည် ဤနေရာမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်၊၊

“ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ၊ ထျန်းလုံ”

သို့သော်လည်း သတိလစ်နေသော အောင်းထျန်းလုံ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မဟာအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာလည်း များစွာ ပျက်ယွင်းသွားတော့၏၊၊

မော်ရှန်း ကျောင်းတော်အနေဖြင့် တတိယအကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့် လင်းရန်ယန် တို့ကို ဆုံးရှုံးထားခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်၊၊ အကယ်၍ အောင်းထျန်းလုံ ကိုသာ ထပ်မံ ဆုံးရှုံးရဦးမည်ဆိုပါက၊ သူတို့၏ ကျောင်းတော်မှာ အဓိကကျသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်မှ ဒုတိယတန်းစား ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ နိမ့်ကျသွားနိုင်သည်၊၊

“နေဦး၊ ရှီးကျန့် ကော ဘယ်မှာလဲ၊ ဒါက သူ့လက်ချက်များလား”

ရုတ်တရက် မဟာအကြီးအကဲသည် ရှီးကျန့် ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကွဲအက်နေသော ရေခဲစအနများနှင့် ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ရှီးကျန့် ၏ ပြင်းထန်သော အစီရင်စု ဖောက်ထွက်မှုကြောင့် ဘေးနားရှိ တာအိုညီအစ်ကိုများအားလုံး သေဆုံးသွားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားတော့သည်၊၊

သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဤကဲ့သို့သော ထိုးနှက်ချက်ကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် မော်ရှန်း ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်၏၊၊

အဆုံးစွန်၌ ယခုအချိန်တွင် မော်ရှန်း တပည့်များအားလုံး၏ မျက်စိထဲတွင် ရှီးကျန့် သည် တစ်လောကလုံးရှိ ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ပြီးနောက် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်သည်၊၊

သူ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ဌာနမှ ယမမင်း၏ တမန်တော်ဟူသော အဆင့်အတန်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက၊ ထိုမဟာ ကောင်းကင်ဘုံရှင်များမှာ ရှီးကျန့် ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟု မည်သူမျှ သံသယဝင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ၊၊

“ဟူး၊ ဒီကလေးကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲလား”

မဟာအကြီးအကဲက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏၊၊

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖြောင့်မတ်လှသော ရှီးကျန့် မှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်၊၊ သူ၏ တာအိုညီအစ်ကိုများအတွက် သူ၏ အသက်ကိုပင် စတေးရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ၊၊

ယခုလည်း မတော်တဆမှုကြောင့် တာအိုညီအစ်ကိုများစွာကို သတ်မိသွားသဖြင့်၊ နောင်တရစိတ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ သဘာဝကျလှ၏၊၊

အဆုံးတွင်တော့ ဒါက သူ့အပြစ်လို့ ပြောလို့မရပါဘူး၊၊

“မဟာအကြီးအကဲ၊ အဖေ့ကို မြန်မြန် ကယ်ပေးပါဦး၊ အစ်ကို လင်းရန်ယန် ပေးထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေ တိုက်ထားတာတောင် ဘာလို့ အခုထိ နိုးမလာသေးတာလဲဟင်”

မဟာအကြီးအကဲကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အောင်းနင်ရွှမ်း သည် ငိုယိုလျက် အမြန်ပင် အသနားခံလိုက်၏၊၊

“ကလေးရယ်၊ ထျန်းလုံ မှာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူက အသက်ဓာတ် အရင်းအမြစ် ကုန်ဆုံးသွားရုံတင်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေကတော့ ဖြေရှင်းဖို့ မလွယ်ဘူး၊

သူ့ဘာသာသူ ပြန်လည် သက်သာလာဖို့ပဲ စောင့်ရတော့မယ်၊ အစောဆုံး တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ကနေ နောက်ဆုံး ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်အထိ ကြာနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ လုံးဝ မသေစေရပါဘူး”

မတတ်သာသည့်အဆုံး မဟာအကြီးအကဲမှာ အောင်းနင်ရွှမ်း ကို ထိုသို့သာ နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်တော့၏၊၊

ထိုမိန်းကလေးကို အလွန်အမင်း ဝမ်းမနည်းစေရန်အတွက်လည်း မဟာအကြီးအကဲသည် လက်ဟန်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ပြုလုပ်ကာ အောင်းနင်ရွှမ်း ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ခတ်နှိပ်လိုက်တော့သည်၊၊

“ဝုန်း”

ချက်ချင်းပင် ငိုကြွေးနေသော အောင်းနင်ရွှမ်း သည် သတိလစ်သွားတော့၏၊၊

မဟာအကြီးအကဲက ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ၊ သားအဖ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အိမ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်၊၊ သူသည် အခြား တာအိုညီအစ်ကို အချို့ကိုလည်း အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် ထိုသားအဖကို စောင့်ရှောက်ရန် ခေါ်ယူလိုက်၏၊၊

သို့သော်လည်း အောင်းနင်ရွမ်း သတိလစ်သွားပြီးနောက်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလွန်အမင်း အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ၊၊ ထိုအအေးဓာတ်မှာ သာမန် ရေခဲဝိညာဉ်ခန္ဓာမှ ထုတ်လွှတ်နိုင်သော အအေးဓာတ်ထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လှ၏၊၊

ကျို့ချွမ်း မြို့၏ ညချမ်းမှာ ထူးခြားစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်၊၊

သို့သော်လည်း ယနေ့ ကျို့ချွမ်း မြို့မှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ အေးစက်နေ၏၊၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော နေရာများတွင် လေလွင့်ဝိညာဉ်များမှာ မြို့အနှံ့ လျှောက်သွားနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊၊

“ရှူး”

တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက်၊ နောက်တစ်ခဏတွင် လင်းရန်ယန် ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျို့ချွမ်း မြို့၏ အထက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏၊၊

“ဒါ ကျို့ချွမ်း မြို့လား၊ မရဏဝိညာဉ်တွေ အပြင်ကို လွတ်ထွက်လာကုန်ပြီပဲ၊”

လင်ရန်ယန် သည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်တော့သည်၊၊

မြေပြင်အနှံ့တွင် လေလွင့်ဝိညာဉ်များစွာ ပျံ့နှံ့နေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရ၏၊၊

သို့သော်လည်း ထိုလေလွင့်ဝိညာဉ်များသည် လူများကို အကြောင်းမဲ့ ရန်မပြုရဲကြပေ၊၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငရဲမှ လွတ်မြောက်လာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့်၊ အကယ်၍သာ လူများကို ရန်ပြုမိ၍ အဖမ်းခံရပါက ငရဲသို့ ပြန်ပို့ခံရမည်ကို သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊၊

ထို့ကြောင့် လင်းရန်ယန် မှာ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေပြီး မည်သို့မျှ အရေးယူခြင်း မပြုသေးပေ၊၊

နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လာပြီဆိုတော့ ခဏလောက် ကစားပါစေဦးလေ၊ ရှီကျန့် နဲ့ တခြား တာအိုညီအစ်ကိုတွေ ရောက်လာမှပဲ အကုန်လုံးကို အတူတူ ဖမ်းခိုင်းလိုက်တော့မယ်၊၊

“ဝုန်း၊”

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် လင်းရန်ရန် သည် မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်သည်၊၊

မကြာမီမှာပင် သူသည် ‘ယိမေ တာအိုဘုရားကျောင်း’ ဟု အမည်ရသော အိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏၊၊

ဤအိမ်ကြီးမှာ ငါးကန်နှင့် ဥယျာဉ်ပင် ရှိနေသဖြင့် အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလှသည်၊၊

ကြည့်ရသည်မှာ ဦးလေးကိုး သည် ငွေကြေးအတော်လေး သုံးစွဲထားပုံရ၏၊၊

“ကျွီ”

လင်းရန်ရန် က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ခြံဝင်းတံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားတော့သည်၊၊

“အား၊ နာလိုက်တာ၊ ဆရာကြီးရဲ့”

“ဆရာကြီး၊ တော်ပါတော့၊ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး”

“ကယ်ကြပါဦး၊ လူသတ်နေပါပြီ”

အထဲကို မဝင်ရသေးခင်မှာပင် လင်းရန်ယန် သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရ၏၊၊

ချက်ချင်းပင် လင်းရန်ယန် သည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်၊၊ သူတို့မှာ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းလျက် ဦးလေးကိုး ၏ ကြိမ်လုံးဖြင့် ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်၏၊၊

ကြိမ်လုံးတစ်ချက် ကျတိုင်း သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်၊၊

ဦးလေးကိုး သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ပြောနိုင်၏၊၊

“ဖြောင်း၊ ဖြောင်း၊ ဖြောင်း”

ကြိမ်လုံးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ရိုက်နှက်နေမှုကြောင့် လင်းရန်ယန် ပင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရသည်၊၊

မကြာမီမှာပင် ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့၏၊၊

အခန်း (၁၄၅) ညီလေး၊ မင်းက တကယ်ပဲ မသေဘူးလား

“ဘယ်သူလဲ”

ရုတ်တရက် ဦးလေးကိုးသည် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊၊ သို့သော် ထိုသို့ ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဦးလေးကိုး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားကာ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏၊၊

“ညီလေး၊ ညီလေးလား၊ ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ဦးလေးကိုးသည် လက်ထဲမှ ကြိမ်လုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာခဲ့တော့သည်၊၊

“အဲ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ အစ်ကို့စကားက ကျွန်တော် သေသွားသလိုမျိုးကြီး”

လင်ရန်ယန် က စကားပင် မဆိုနိုင်တော့သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏၊၊

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုပါက သူ အလွန်အမင်း အေးစက်သော နယ်မြေသို့ သွားစဉ်က သူ၏ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားမှာ သူ့ကို အာရုံမခံနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းမှာ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် များစွာ မခြားနားလှပေ၊၊

မော်ရှန်း ကျောင်းတော်တွင် သူ၏ နာရေးအခမ်းအနားပင် ကျင်းပပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်၊၊

“ညီလေး၊ ဒါက တကယ်ပဲ မင်းလား၊ မင်း တကယ် မသေဘူးပေါ့၊ ဟားဟားဟား၊ ငါ သိတာပေါ့၊ မင်းလိုလူက ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ သေပါ့မလဲ”

ဦးလေးကိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး လင်ရန်ရန် ကို ပွေ့ဖက်လိုက်၏၊၊

“ဟေး၊ ဟေး၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အစ်ကို့ကိုယ်မှာ သွေးနံ့တွေ နံနေတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်္ကျီအသစ်ကို ပေအောင် မလုပ်ပါနဲ့ဦး”

လင်းရန်ယန် မှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး ညည်းတွားလိုက်ရတော့သည်၊၊

“ဒီကောင်လေးကတော့”

လင်းရန်ယန် ၏ ညည်းတွားသံကို ကြားရသောအခါ ဦးလေးကိုးလည်း စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ၊၊ ဤသို့သော စကားပြောဟန်မှာ ထိုကောင်လေး၏ စတိုင်စစ်စစ်ပင် ဖြစ်သည်၊၊

သို့သော် ပြန်တွေးကြည့်လျှင် လင်းရန်ယန် ၏ သစ်သားဝိညာဉ်ခန္ဓာမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှရာ၊ သူက မည်သို့လျှင် အလွယ်တကူ သေဆုံးနိုင်မည်နည်း၊၊

ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား ကွဲသွားတဲ့ ကိစ္စကကော ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊၊

“ချိုးရှန်း၊ ငါတော့ ဆရာ့ဆီက အရိုက်ခံရလွန်းလို့ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေ ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်၊ ဦးလေးလေးရဲ့ အသံကို ကြားနေရသလိုပဲ”

ဤအချိန်တွင် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေသော ဝိန်ချိုက် ကလည်း နာကျင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏၊၊

“ငါလည်း ကြားတယ်၊ ငါတို့တွေ ဦးလေးလေးကို အရမ်းလွမ်းနေလို့ ဖြစ်ရမယ်၊ တကယ်လို့ ဦးလေးလေးသာ ဒီမှာ ရှိနေရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ၊ ငါတို့ ဒဏ်ရာတွေလည်း ချက်ချင်း ပျောက်သွားမှာ”

သူ့ဘေးတွင် လဲကျနေသော ချိုးရှန်း ကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊၊

“ဒီကောင်စုတ်နှစ်ယောက်ကတော့ နောက်တစ်ခါ ပြဿနာရှာပြန်ပြီ ထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”

လင်ရန်ယန် က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏၊၊

“ဟွန်း၊ သူတို့သာ ပြဿနာမရှာရင် ငါက တာအိုညီအစ်ကိုတွေအားလုံးကို အကူအညီ တောင်းနေစရာ လိုမလား”

ဦးလေးကိုး က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ထိုနှစ်ယောက် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်တော့သည်၊၊

လင်းရန်ယန် ကမူ ၎င်းတို့ကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့ဩခြင်း မရှိပေ၊၊

မှန်ပေသည်၊ ဦးလေးကိုး ၏ အမြင်တွင်မူ လင်ရန်ယန် ၏ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာမှာ သူတို့၏ စရိုက်ကို ကြိုတင်သိမြင်ထားပြီးဖြစ်၍ ၎င်းတို့၏ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်များအပေါ် အံ့ဩခြင်း မရှိတော့သည့်သဘောဟု ယူဆလိုက်၏၊၊

“ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ၊

ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက၊ အစ်ကိုက အကူအညီတောင်းတဲ့ စာစောင် ပို့ထားပြီးပြီဆိုတော့၊ အနီးအနားက တာအိုညီအစ်ကိုတွေလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြတော့မှာ၊ သူတို့အားလုံး ရောက်လာမှပဲ အတူတူ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့၊

ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုက အလုပ်ရှုပ်တယ်လို့ ထင်ရင်၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်”

လင်းရန်ယန် က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏၊၊

“အားလုံး ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ငါတို့ မတွေ့ရတာတောင် နှစ်တွေ အတော်ကြာခဲ့ပြီပဲ၊ ဒါက ငါ ရင်းချန်းဌာနရဲ့ မရဏတမန်တော် ဖြစ်လာပြီဆိုတာကို သူတို့ကို အသိပေးဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ၊ နောက်ဆိုရင် သူတို့တွေ မရဏငွေစက္ကူ ဝယ်ချင်ရင် ငါ့ဆီကို တိုက်ရိုက် လာလို့ရတာပေါ့၊

သူတို့ရဲ့ ထောက်ခံမှုနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးက နောင်ကျရင် တကယ်ကို တိုးတက်လာမှာပဲ”

ဦးလေးကိုး က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်၊၊

သူသည် လှပသော အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နေသည့်နှယ် ရှိ၏၊၊

“ကောင်းပါပြီ၊ အစ်ကို့ရဲ့ စီးပွားရေး အမြင်ကတော့ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ”

ဝမ်းဘရောက်၊ အစ်ကိုကတော့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါ့လက်ထဲ ရောက်မှာပဲ၊၊

လင်းရန်ယန် က နားထောင်ရင်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြုံးလိုက်မိတော့သည်၊၊

“ဟုတ်တာပေါ့၊ သွားကြစို့၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို့ကို မြန်မြန်ပြောပြစမ်း၊ မင်း ဘယ်နေရာကို သွားလိုက်လို့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားကတောင် မင်းသေပြီလို့ ထင်သွားရတာလဲ”

ဦးလေးကိုး က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လင်းရန်ရန် ကို ဧည့်ခန်းရှိရာသို့ အမြန်ဆွဲခေါ်သွားတော့၏၊၊

“ချိုးရှန်း ၊ ငါတော့ တကယ်ပဲ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေပြီ၊ ဆရာက ဦးလေးလေးကို ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်သွားတာ ငါ မြင်လိုက်ရတယ်”

ဝိန်ချိုက် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးပြူးကာ သတိလစ်သွားတော့သည်၊၊

သို့သော် ချိုးရှန်း ကမူ သူ့ကို ပြန်မဖြေနိုင်တော့ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အရင်ကတည်းက သတိလစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်၏၊၊

“ဘာ၊ ရှီးကျန့် ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရှင်တွေ အားလုံး သေကုန်ပြီ ဟုတ်လား”

ဧည့်ခန်းအတွင်း၌မူ လင်ရန်ယန် သည် ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရ၏၊၊

သူ၏ တုန်လှုပ်မှုမှာ လင်းရန်ယန် သည် အလွန်အမင်း အေးစက်သော နယ်မြေမှ ပြန်ထွက်လာနိုင်သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားခဲ့ရစဉ်က ဦးလေးကိုး ခံစားခဲ့ရသော တုန်လှုပ်မှုထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှ၏၊၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကျန်းတောက်လင်း ကို ပင့်ဖိတ်ခဲ့သည်ကို ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊၊

ကျန်းတောက်လင်း ကို မပင့်ဖိတ်နိုင်ခင်မှာတင် သူတို့တွေ အသတ်ခံလိုက်ရသည် ဆိုသည်မှာ အလွန်ဆ်ုးရွားလွန်း၏၊၊

ဒီအချိန်ကို ခန့်မှန်းရတာ တကယ်ပဲ ခက်ခဲလှသည်၊၊ မှန်ပေသည်၊ ၎င်းမှာ အကြီးမားဆုံးသော ဖြစ်နိုင်ခြေပင် ဖြစ်၏၊၊

ရှီးကျန့် က သူတို့ကို သတ်လိုက်သည်ဟူသော အချက်ကိုမူ လင်းရန်ယန် က ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မရှိပေ၊၊ ရှီးကျန့် သည် ကောင်းကင်ဘုံရှင် အဆင့်သို့ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊

သူသည် ပထမဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်၊၊ တတိယအဆင့် လျှပ်စီးဝိညာဉ်ခန္ဓာနှင့် လင်ရန်ရန် ၏ ကောင်းကင်လျှပ်စီး အကူအညီ ရှိလျှင်ပင်၊ သူသည် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံရှင် ခြောက်ဆင့်ရှိသူနှင့်သာ အနည်းငယ် ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်၏၊၊

ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ချင်းယွင် ၏ အစွမ်းမှာမူ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ရှစ်ဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်၊၊

သူ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလှ၏၊၊ အကယ်၍ ရှီးကျန့် သာ ထိုသို့သော စိတ်ကူးမျိုး ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူသည် ခဏချင်းမှာပင် ချေမှုန်းခြင်း ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်၊၊

ထိုနှစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ မတူညီလှပေ၊၊ ထို့အပြင် အကယ်၍ ရှီးကျန့် သာ လူသတ်သမား ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူသည် ကျန်းတောက်လင်း ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံရမည်မှာ သေချာလှ၏၊၊

အဆုံးစွန်၌ ရှီးကျန့် မှာ အေးခဲသွားခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်သော ဝက်ဝံကြီး မသေဆုံးမီကပင် ဖြစ်ရမည်၊၊ သို့မဟုတ်ပါက သူ့ကို မည်သူက အေးခဲအောင် လုပ်နိုင်မည်နည်း၊၊

“လောလောဆယ်တော့ တစ်တာအို ကျင့်ကြံခြင်း လောကလုံးက ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြတာ၊

ငါလည်း ကျောင်းတော်ကနေ သတိပေးချက် ရောက်လာမှပဲ ဒါကို သိခဲ့ရတာ၊

နှမြောစရာကောင်းတာက၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြတာပဲ၊

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေ အားလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကပါ ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့လို့ပဲ၊

မင်းသာ အသက်ရှင်နေရင် တစ်ခုခု သိနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ မင်းကလည်း ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းကို ရောက်နေခဲ့တာကိုး၊ အဲ့ဒီနေရာက တစ်ဝက်တစ်ပျက် မဟာအရှင်သခင်တွေတောင် ပြန်မလာနိုင်တဲ့ နေရာပဲလေ”

ဦးလေးကိုး က မတတ်သာဘဲ ဆိုလိုက်၏၊၊ ဤဖြစ်ရပ်၏ အကြောင်းစုံကို ရှီကျန့် တစ်ယောက်သာ သိနိုင်လိမ့်မည်၊၊ သို့သော် သူသည်လည်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အအေးဓာတ်ကြောင့် အေးခဲနေခဲ့ရသည်၊၊

သူ မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း ရေခဲပြင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ၊၊

“ရှီးကျန့် တစ်ယောက်ပဲ သိတာလား၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထင်တာကတော့၊ အဆင်မပြေတာမျိုး မရှိရင် ဒီတစ်ခါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက ဒီကို ကူညီဖို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်”

ရုတ်တရက် လင်းရန်ယန် ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွား၏၊၊

အဆုံးတွင်တော့ တစ္ဆေဘုရင် ဖြစ်ရပ်သည် ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်း ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိနေသည်၊၊

သူ၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှု ရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်၊၊

ဤနည်းဖြင့် သူသည် ရှီးကျန့် ၏ နှုတ်မှ အမှန်တရားကို ကြားနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်၊၊

ထို့အပြင် သူသည် ငရဲသွေး ပါရှိသည်ဟု ဆိုကြသော ရှီးကျန့် ၏ သားဖြစ်သူနှင့်လည်း တွေ့ဆုံနိုင်ကာ၊ ထိုသူမှာ တကယ်တမ်း မည်သူဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏၊၊

ဤကိစ္စမှာ မော်ရှန်း ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ကာ အကြီးအကဲများသာ သိရှိကြသည်၊၊

ဦးလေးကိုး ပင်လျှင် ထိုငရဲသွေး ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ၊၊

သူသည် တတိယအကြီးအကဲ လုံယွီရှင်း ပြောနေသည်ကို မတော်တဆ ကြားခဲ့မိရာမှ သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

“ဒါနဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အစ်ကို့ရဲ့ အဆင့်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆယ်ဆင့်ကို ရောက်သွားရတာလဲ”

သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် လင်းရန်ယန် က ဦးလေးကိုး ကို အံ့ဩစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏၊၊

မှန်ပေသည်၊ ဦးလေးကိုး သည် အဆင့်လေးဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်ကာ၊ ခုနစ်ဆင့်မှ ဆယ်ဆင့်သို့ တိုးတက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊

ဤအရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့်၊ သူသည် ခိုးနည်းအသုံးပြုထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေ၏၊၊

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်ရတနာနဲ့ ဆိုင်တယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အသုံးပြုပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ အဲ့ဒီရတနာက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်၊ ၎င်းမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ စွမ်းအားတွေ အားလုံးကို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို သွန်းလောင်းပေးခဲ့တာ၊

ဒါက ငါ့ကို မြေကမ္ဘာအရှင်သခင် ဆယ်ဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားစေခဲ့တာပဲ၊

ငါ အခုထိ ဒီစွမ်းအားတွေကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘူး”

လင်းရန်ယန် နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဦးလေးကိုး သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ သူ၏ အခြေအနေကို တိုက်ရိုက် ရှင်းပြလိုက်၏၊၊ သို့သော် သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် လင်ရန်ရန် ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျုံ့သွားတော့သည်၊၊

“ကြည့်ရတာ ဒီမှော်လက်နက်က အဆင့်မြင့်ရုံတင်မကဘဲ၊ ရှားပါးပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ အစီရင်စုတွေလည်း ပါဝင်နေပုံပဲ”

လင်းရန်ယန် သည် အကြောင်းရင်းကို လျင်မြန်စွာ ခန့်မှန်းလိုက်၏၊၊

သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားကူးပြောင်းခြင်း အစီရင်မျိုးကို သိရှိသော်လည်း၊ ၎င်းကို ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေးဖြင့် တည်ဆောက်လျှင်ပင် ကြီးမားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေသည်၊၊

၎င်းမှာ လူတစ်ဦး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏၊၊