အခန်း (၁၅၆-၁၆၀)
Vol. 16 Ch. 156-160
အခန်း (၁၅၆) စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်
လင်းရန်ယန် ထွက်ခွာသွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ မာရီ သည် ဆွဲထားချင်သော်လည်း၊ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လင်းရန်ယန် မှာ အနောက်တိုင်းစားသောက်ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားနှင့်လေပြီ၊၊
“ချိုးရှန်း၊ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
ဝိန်ချိုက် မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ စတိတ်ခ်များကို ကြည့်ကာ သွားရည်တမြားမြား ကျနေတော့၏၊၊
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ စားမှာပေါ့၊ ဆရာက ပိုက်ဆံပေးပြီးပြီပဲဥစ္စာ၊ မစားရင် နှမြောစရာကြီး”
ချိုးရှန်း ကမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အရှက်မရှိ ထိုင်ချလိုက်ကာ၊ ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ကိုင်၍ အားရပါးရ သုံးဆောင်လေတော့သည်၊၊
အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ကာ ညမှောင်ရီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏၊၊
ခရိုင်မြို့လေးအတွင်းရှိ အိမ်ရာတစ်ခုအတွင်း၌မူ ရှီးရှောက်ကျန့် သည် ထိတ်လန့်တုန်ရီစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရသည်၊၊
“ဟွန်း၊ မင်းကို အပြင်သွားရင် သတိထားဖို့ ငါ ဘယ်နှခါတောင် ပြောရဦးမှာလဲ၊ ဒါ့အပြင် ဒီ မာရီ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ဒဏ္ဍာရီလာ ယင်နှစ်၊ ယင်လ၊ ယင်ရက် နဲ့ ယင်အချိန်မှာ မွေးဖွားလာတဲ့ သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာပိုင်ရှင် ပဲ ၊ ငါက သူမကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ အပြစ်သားငရဲသွေးကို လှုံ့ဆော်နိုးထစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ မင်း သတိထားတာ ကောင်းလိမ့်မယ်၊ အကယ်၍ မင်း သူမကို သတ်လိုက်မိရင်တော့ အဲ့ဒီ အပြစ်သားငရဲသွေး ကိစ္စကို မင်းဘာသာမင်း လမ်းရှာရလိမ့်မယ်”
ရှီးကျန့် က သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏၊၊
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားဆရာသခင် တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူသည် သူတစ်ပါးအတွက် ဖုန်းရွှေကြည့်ပေးရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ရခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်၊၊
သဘာဝကျကျပင် သူသည် သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာပိုင်ရှင် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊ မူလက သူမကို ဖမ်းဆီးရန်သာ ကြံစည်ထားသော်လည်း ဦးလေးကိုး တို့နှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း၊၊
အကယ်၍ ဦးလေးကိုး တို့သာ မာရီ ၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံကို သိသွားပါက သေချာပေါက် သတိထားကြလိမ့်မည်၊၊
သူသည် သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာပိုင်ရှင် ရှစ်ဦးကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်ကာ၊ ယခု ဤနောက်ဆုံးတစ်ဦးသာ လိုအပ်တော့ခြင်းဖြစ်ရာ မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ၊၊
“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ ဖခင်၊ နောင်ကို သေသေချာချာ သတိထားပါ့မယ်”
ရှီးရှောက်ကျန့် က ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိပေးနေတော့သည်၊၊
“ဟွန်း၊ မင်း သိရင် ပြီးတာပါပဲ၊ ငါ အရင်ဆုံး အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားဆရာသခင်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို သန့်စင်လိုက်ဦးမယ်၊ ငါ အကုန်လုံး သန့်စင်ပြီးသွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ အပြစ်သားငရဲသွေးကို နိုးထစေမယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေစမ်း”
ရှီးကျန့် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ ကျင့်စဉ်စတင် ကျင့်ကြံတော့၏၊၊
အခန်းအတွင်းမှ ခန့်ညားလှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ လျှံထွက်လာသည်ကို မြင်ရမှသာ ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်၊၊
“ဖခင်က ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ အရင်ကဆိုရင် ငါ မကောင်းတာလုပ်တာ မိတာနဲ့ တစ်ပိုင်းသေအောင် အရိုက်ခံရမှာ”
ရှီးရှောက်ကျန့် က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိ၏၊၊
သို့သော်လည်း ရှီးကျန့် ကိုယ်တိုင်ပင် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကို စတင်ကျင့်ကြံနေသည်ကို တွေးမိသောအခါ၊ သူ၏ ဖခင်မှာ သူ့ကို ဆုံးမရန် ရှက်နေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်၊၊
“ဒါပေမဲ့ စကားမစပ်၊ ဒီနေ့က ကောင်မလေးကတော့ တကယ်ကို ရှယ်ပဲ၊ ငါ သွားပြီးတော့ ပျော်ပါးလိုက်ဦးမှ”
ရှီးရှောက်ကျန့် သည် လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ကာ၊ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အင်းစာရွက်များစွာ ရေးထိုးထားသော ထိုင်ခုံခုရှင်ကို ဆွဲယူ၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားတော့၏၊၊
သို့သော်လည်း ထွက်ပြေးသွားသော ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ မှောင်ရိပ်ခိုနေသော နေရာတစ်ခုတွင် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့က သူတို့၏ နဖူး၌ ကိုယ်ပျောက်အင်းများကို ကပ်လျက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ၊၊
“ချိုးရှန်း ၊ ကြည့်စမ်း၊ ဒီကောင်စုတ်မှာ ပြဿနာရှိပါတယ်လို့ ငါ ပြောသားပဲ”
ဝိန်ချိုက် က အောင်နိုင်သူအလား ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏၊၊
“ဦးလေး လေးက ကြိုတင်မြော်မြင်ပြီး ငါတို့ကို ကိုယ်ပျောက်အင်းတွေ ပေးထားလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ ဒီကောင်က တော်တော် သတိကြီးတယ်၊ ငါတို့သာ အမိခံရရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အသတ်ခံရမှာ သေချာတယ်”
ချိုးရှန်း ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်၊ ဦးလေးလေး ပေးသော ပစ္စည်းများမှာ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်၊၊
နတ်ဘုရားဆရာသခင် အဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းတူဦးကြီးပင်လျှင် သူတို့ ရှိနေသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ၊၊
“သွားကြစို့၊ လိုက်ကြည့်ရအောင်”
ချိုးရှန်း က လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရှီးရှောက်ကျန့် ထွက်သွားရာ အရပ်သို့ အမြန်ပင် လိုက်သွားတော့၏၊၊
မကြာမီမှာပင် ရှီးရှောက်ကျန့် သည် မြို့ပြင် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အကွာရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်၊၊
“ဒီနေရာမှာဆိုရင်တော့ ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး မလား၊ အလှလေးရေ၊ ကိုယ်လာပြီနော်”
ရှီးရှောက်ကျန့် က ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ လက်ဟန်များ ပြုလုပ်တော့၏၊၊
“ဝုန်း”
ချက်ချင်းပင် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကာ ခရိုင်မြို့လေးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့၏၊၊
“ဝါး၊ ဝိညာဉ်ခန္ဓာခွဲထွက်တာလား၊ ဒီကောင်က မာရီ ကို သွားပြီးတော့ တစ်ခုခု လုပ်တော့မလို့လား”
ဝိန်ချိုက် က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်လိုက်မိသည်၊၊
“မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့၊ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ ရှာမတွေ့အောင် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝေးဝေးတစ်နေရာကို သွားပစ်ထားလိုက်၊ ငါကတော့ မာရီ ကို သွားကယ်လိုက်ဦးမယ်”
သို့သော်လည်း ချိုးရှန်း က လျင်မြန်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကာ၊ ဝိန်ချိုက် သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့၏၊၊
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါ့ကိုပဲ ထားခဲ့ပြန်ပြီလား”
ဝိန်ချိုက် မှာ မှင်တက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်၊၊ ဘာလို့ ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်မှန်သမျှ သူ့ဆီပဲ ရောက်လာရတာလဲ ဟုတွေးနေမိ၏။
အခြားတစ်ယောက်မှာ ဝေးရာသို့ ပြေးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် အကူအညီမဲ့စွာပင် သူ လုပ်ရတော့မည်၊၊
သူသည် ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းကာ အနီးအနားရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ပြေးသွားတော့သည်၊၊
ဝူး
သို့သော်လည်း သူ ကီလိုမီတာ တစ်ဝက်ပင် မပြေးရသေးမီမှာပင်၊ ပတ်ဝန်းကျင် တောင်ကုန်းများထံမှ ဝံပုလွေအူသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏၊၊
ထိုအူသံကြောင့် ဝိန်ချိုက် မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားရသည်၊၊
နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် မှောင်ရိပ်ထဲ၌ စိမ်းဖန့်ဖန့် တောက်ပနေသော မျက်လုံးအစုံများစွာက သူ့ကိုနှင့် သူ့လက်ထဲမှ ရှီးရှောက်ကျန့် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏၊၊
အူး၊၊၊
ရုတ်တရက် နောက်ထပ် ဝံပုလွေအူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်၊၊
နောက်တစ်ခဏ၌ ဝံပုလွေ ဒါဇင်နှင့်ချီကာ တောအုပ်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်လာကြ၏၊၊
“အမေရေ၊ ကယ်ပါဦး”
ဝိန်ချိုက် က အော်ဟစ်ကာ လှည့်ပြေးတော့သည်၊၊
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ အရှိန်က ဝံပုလွေများကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း၊၊ အမီခံရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ပင် ပစ်ချလိုက်တော့၏၊၊
စကားပုံ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား၊ သူတစ်ပါး သေတာထက် ကိုယ် သေတာက ပိုဆိုးသည်ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။
“စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ၊ မင်းအတွက် ငါ အမွှေးတိုင် ထွန်းပေးပါ့မယ်၊”
ဝိန်ချိုက် က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အော်ဟစ်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့၏၊၊ ထိုအတောအတွင်းမှာပင် ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ အလောင်းမှာ ဝံပုလွေအုပ်၏ ကိုက်ခဲဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ အရိုးစုတစ်ခုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်၊၊
“ဝုန်း”
သို့သော်လည်း အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးမြူတိမ်အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝံပုလွေအုပ်ကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် လွှမ်းခြုံသွားတော့၏၊၊
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝံပုလွေအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ အရိုးဖြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြရသည်၊၊
အူး
အဝေးမှ ဝံပုလွေဘုရင်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြား အမြီးကုတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့၏၊၊
ထို့နောက် သွေးမြူတိမ်များမှာ ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြုပြင်လာတော့သည်၊၊
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှ၏၊၊ ဤသွေးမြူတိမ်များ ရှိနေသော်လည်း၊ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးကာ ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းမသွားမီအထိ အစိတ်အပိုင်း အများစုကိုသာ ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သည်၊၊
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်းက ဒီလောက်အထိတောင် ဂရုမစိုက်တာလား”
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ လှပသော မိန်းမပျိုဝိညာဉ်၏ အကူအညီဖြင့် ရှီးရှောက်ကျန့် ကို အလဲအလှဲ ရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့သော ချိုးရှန်း မှာ၊ ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝံပုလွေအုပ်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားရ၏၊၊
“ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ”
ဝိန်ချိုက် ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေတော့သည်၊၊
ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ပင်ဖြစ်၏၊၊ အကယ်၍ သူသာ ဤကဲ့သို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း သေဆုံးသွားပြီး ဂိုဏ်းတူဦးကြီး သိသွားခဲ့လျှင်၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သေရမှာ သေချာသည်၊၊
ဂိုဏ်းတူဦးကြီးက လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် ဝိညာဉ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ပုံရိပ်ကို တွေးမိတိုင်း သူတို့မှာ ကျောချမ်းနေမိ၏၊၊
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ ဆရာနဲ့ ဦးလေးလေးဆီ သွားပြီး အကူအညီတောင်းရမှာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူကိုယ်တိုင် လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်လို့ ဖြစ်တာပဲဥစ္စာ”
ချိုးရှန်း လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ၊၊ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်သူမှာ ဦးလေးကိုး နှင့် လင်းရန်ယန် တို့သာ ရှိတော့၏၊၊
ထို့ကြောင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ ရုပ်အလောင်းဂိုဒေါင်ဆီသို့ အမြန်ပင် ပြေးသွားကြတော့သည်၊၊
“ဘာ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ရှီးရှောက်ကျန့် ကို သေအောင် လုပ်လိုက်တာလား”
တာအိုခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဦးလေးကိုး မှာ သူတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် မှင်တက်သွားရ၏၊၊
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက ဝံပုလွေအုပ်ရဲ့ ဝိုင်းတာပဲ ခံလိုက်ရတာပါ၊ သူ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဝိန်ချိုက် က အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ဆိုလိုက်သည်၊၊
“တောက်၊ တောက်၊ တောက်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ငါတို့က သတင်းသွားယူခိုင်းတာကို မင်းတို့က သွားပြီးတော့ ဒီလောက် ပြဿနာတွေ ရှာခဲ့တာလား၊ လူတစ်ယောက်ကိုတောင် သေအောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်ပေါ့”
လင်းရန်ယန် က ရယ်မောခြင်းကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ၊၊
ရှီးရှောက်ကျန့် အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ သူမနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ၊၊
သူမမှာ ဤကောင်လေးနှစ်ယောက်၏ ပြဿနာရှာနိုင်စွမ်းကိုသာ အံ့သြနေခြင်း ဖြစ်၏၊၊
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူမသည် ဦးလေးကိုး မဟုတ်ပေ၊၊ မဟုတ်ပါက ထိုနှစ်ယောက်ကို ဂိုဏ်းမှ ထုတ်ပယ်သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်၊၊
ဦးလေးကိုး မှာ ဘာကို တွယ်ကပ်နေမှန်း မသိဘဲ ဤကောင်စုတ်နှစ်ယောက်ကို ယခုအချိန်အထိ အနားမှာ ထားနေဆဲပင် ဖြစ်၏၊၊
“ဦးလေး လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မလှောင်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို အမြန် ကယ်ပေးပါဦး”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အကယ်၍ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးသာ သိသွားရင် ကျွန်တော်တို့ကို သေချာပေါက် သတ်မှာပါ”
လင်းရန်ယန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့က မျက်နှာငယ်လေးများဖြင့် အသည်းအသန် တောင်းပန်နေကြတော့၏၊၊
“ဘာလဲ၊ အခုမှ ကြောက်တတ်နေကြပြီလား”
ဦးလေးကိုး က ထိုကောင်စုတ်နှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊၊
“ဒီကိစ္စကို ငါ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားပြီးတော့ ရှီးရှောက်ကျန့် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ့ဆီ ပြန်ယူလာခဲ့ကြ၊ သူ တကယ် သေချင်မှ သေမှာ”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရန်ယန် က ဆိုလိုက်၏၊၊ သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်၊၊
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး လေး၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဦးလေး လေး”
ဒါကို ကြားသောအခါ ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့၏၊၊
“ညီလေး၊ ရှီးရှောက်ကျန့် က လူသားဆရာသခင် နဝမအဆင့်မှာ ရှိနေပေမဲ့၊ သူက သာမန် ခန္ဓာကိုယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ ၊ ဝံပုလွေအုပ်ရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံလိုက်ရတာတောင် သူက အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာလား”
ဦးလေးကိုး မှာ လင်းရန်ယန် ဘာတွေ ကြံစည်နေသည်ကို မသိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏၊၊
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အနောက်ဘက်ဒေသက နှင်းဖုံးတောင်တန်းတွေပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အစ်ကို သိသလား”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရန်ယန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်၏၊၊ သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဦးလေးကိုး ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ပင် ကြုတ်သွားရသည်၊၊
“ဒါက၊ ငါ မသိဘူး၊ ညီလေး၊ မင်း အဲ့ဒီ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အအေးပိုင်းဒေသထဲကို ဝင်သွားခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ မင်း တစ်ခုခု သိထားတာလား”
ဦးလေးကိုး က လင်းရန်ယန် ကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏၊၊
“ငါ သိထားတာက အစ်ကို ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့ အရာတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုကတော့၊ နတ်ဘုရားဆရာသခင် အဆင့်ရှိတဲ့ သူတွေဟာ ကျန်းတောက်လင်း ကို ကူညီဖို့အတွက် ဆင့်ခေါ်ခဲ့ကြတယ်၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောရရင် ဘာမှ မှားယွင်းစရာ မရှိဘူး၊ အသေအပျောက် ရှိခဲ့ရင်တောင် အားလုံး သေဆုံးသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အနည်းဆုံး သုံးယောက်လောက်တော့ အသက်ရှင်သင့်တယ်”
လင်းရန်ယန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်သည်၊၊
“ဘာ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်းတောက်လင်း လား၊ နတ်ဘုရားဆရာသခင် ချင်ယွမ် တို့ ဆင့်ခေါ်ခဲ့တဲ့ အရှင်က သူပဲလား”
ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွား၏၊၊ ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ အသက်ရှင်စဉ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် စစ်မှန်သောဘုရင် အဆင့်မှာ ရှိခဲ့ပြီး၊ သေဆုံးပြီးနောက်မှာတော့ စစ်မှန်သောဘုရင် အဆင့်ရှိတဲ့ စွမ်းအားရှင်ကြီး ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်၊၊ အဲ့ဒီ နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖို့ဆိုတာကတော့ သူ့အတွက် လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးသလောက်ပဲ လွယ်ကူမှာ၊၊
လူတိုင်း ခန့်မှန်းထားသလိုပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ နတ်ဘုရားဆရာသခင် အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအကြောင်းပင်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ အတော်လေးကို နည်းပါးလွန်းလှသည်၊၊
“မင်း ထင်တာက ကျန်းတောက်လင်း ရှေ့မှောက်မှာပဲ နတ်ဘုရားဆရာသခင် အများအပြားကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”
လင်းရန်ယန် က အသာအယာ ဆိုလိုက်၏၊၊ ဆင့်ခေါ်မှုက အပြည့်အဝ မပြီးမြောက်သေးဘဲ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် အဆင့်မှာပဲ ရှိနေဦးတော့၊ ကျန်းတောက်လင်း တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်လှသည်၊၊
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်မှန်သောဘုရင် ပထမအဆင့်မှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းဟာ သာမန် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စစ်မှန်သောဘုရင် ထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုပြီး သန်မာသည်။
သူတို့ကြားက ကွာဟချက်ဟာ သေးငယ်တဲ့အရာ မဟုတ်ပေ၊၊
အကယ်၍ နှင်းဝံပုလွေဘုရင်မှာ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်အထိ ခွန်အားရှိခဲ့ရင်၊ သူတို့ကို စောစောကတည်းက သတ်ပစ်လိုက်မှာဖြစ်ပြီး၊ ဘာလို့ သူတို့က နတ်ဘုရားကို အောင်မြင်အောင် ဆင့်ခေါ်နိုင်တဲ့အထိ စောင့်နေစရာမလိုပေ။
“ဒါ့အပြင် မနေ့မနက်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကို ငါ တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာ၊ သူ့ဆီမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ နတ်ဘုရားဆရာသခင် အများအပြားရဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါလည်း ပါနေတယ်၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးကတော့၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်ဟာ နတ်ဘုရားဆရာသခင် ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်မှာဆိုရင် ဆဋ္ဌမအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီ”
လင်းရန်ယန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလိုက်၏၊၊
သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဦးလေးကိုး ၏ မျက်ဆန်းများမှာ သိသိသာသာ ကျုံ့သွားရသည်၊၊
ဘယ်လောက်ပဲ တုံးအတဲ့သူ ဖြစ်ပါစေ၊ လင်းရန်ယန် ၏ စကားမှာ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်လှ၏၊၊
“မင်း ပြောချင်တာက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကပဲ အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားဆရာသခင် အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာလို့ ဆိုလိုတာလား၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းကို သတ်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ၊ သူက နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ ဝါးမြိုလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း အဲ့ဒီ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ အအေးဓာတ်တွေက သူ့ကို အေးခဲသွားစေတာပေါ့၊ ဒါကြောင့်လည်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကို အောင်းထျန်းလုံ တို့ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာပေါ့၊ ဟုတ်လား”
ဦးလေးကိုး မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဆက်စပ်တွေးတောလိုက်နိုင်၏၊၊
တစ်ခါက သုံးပါးစင်ကြယ် နတ်ဘုရားဆင့်ခေါ်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့်၊ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင် ရဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် ကျန်ရှိနေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်၊၊
အခန်း (၁၅၇) အလောင်းကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း
ထိုစဉ်အခါက ရှီးကျန့် ၏ ခွန်အားမှာ သူတို့ထက် နိမ့်ပါးနေခဲ့လျှင်ပင်၊ သူသည် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည်၊၊
ယခုမှသာ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတော့၏၊၊
သေချာသည်မှာ၊ အမေးခွန်းထုတ်စရာ အကောင်းဆုံးအချက်မှာ ရှီးကျန့် သည် အခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို ဝါးမြိုပြီး ဤမျှလောက်ကြီးမားသော စွမ်းအားတိုးတက်မှုကို မည်သို့ ရယူနိုင်ခဲ့သနည်းဟူသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်၊၊
သို့သော်လည်း၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများကြားတွင် အလားတူ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များ ရှိနေတတ်သော်လည်း၊ ရှီးကျန့် အသုံးပြုသည့် နည်းစနစ်လောက် အစွမ်းထက်သည့်အရာမျိုးကား မရှိချေ၊၊
“နေဦး၊ ငါ အထင်မမှားဘူးဆိုရင် ရှီးကျန့်၊ ဂိုဏ်းတုူဦးကြီးက သူ့ရဲ့ အချုပ်အနှောင်ကနေ အခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာတာ မဟုတ်လား၊ ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ဆီကို တိုက်ရိုက် လာခဲ့တာလဲ”
ရုတ်တရက် ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွား၏၊၊ လင်းရန်ယန် ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုမှသည် ဝမ်းမြောက်သွားမှုအထိ အမူအရာတို့ကို မြင်ခဲ့ရစဉ်က၊ သူသည် လင်းရန်ယန် အသက်ရှင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ခဲ့သည်၊၊
ယခုကြည့်ရသည်မှာ လင်းရန်ယန် ကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ ဝမ်းသာစရာ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်၊၊ အကြောင်းမူကား လင်းရန်ယန် ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်တရာ သန့်စင်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏၊၊ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ဝိညာဉ်မျိုးမှာ နတ်ဘုရားဆရာသခင် ချင်ယွမ် ၏ ဝိညာဉ်ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်၊၊
သို့သော် သူတို့က ဘာကြောင့် မိမိထံသို့ ရောက်လာကြသနည်း၊၊ ယခင်က သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိခဲ့ကြသည်လည်း မဟုတ်ချေ၊၊ လင်းရန်ယန် ကလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်၊၊
“ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အလွန်ထူးခြားနေလို့ပေါ့ ၊ သူ ဒီကို လာတာက ဘိုးဘွားကြီးရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုပြီး သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို တိုးမြှင့်ဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့တာ နေမှာပါ “
လင်းရန်ယန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်၏၊၊
ရှီးကျန့် နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့စဉ်ကတည်းက၊ သူမသည် သူ၏ ထူးဆန်းမှုကို သတိပြုမိခဲ့သည်၊၊
ဤလူ၏ အပြုအမူမှာ တစ်ခါတရံတွင် အလွန်တရာ ဖြောင့်မတ်သော်လည်း၊ တစ်ခါတရံတွင်မူ အလွန်တရာ ရက်စက်ယုတ်မာလှ၏၊၊
၎င်းမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းနှစ်ဖက်သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟန်ဆောင်နေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ရာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်၊၊
သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ချိန်တွင်မူ၊ တစ်ဖက်လူ၏ ဖြောင့်မတ်သော စိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝနီးပါး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏၊၊
“ဒါဆို အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ သူက အဆင့်သုံး မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အပြင်၊ အခုဆို နတ်ဘုရားဆရာသခင် ဆဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကိုလည်း ရောက်နေပြီ၊၊ တစ်ခုလုံးသော မော်ရှန်း ဂိုဏ်းမှာ ဘိုးဘေးကြီး တစ်ယောက်ပဲ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ် ၊ ဘိုးဘေးကြီး ဒီကို လာပြီး သူ့ကို သတ်နိုင်အောင် ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားရလိမ့်မယ် “
ဦးလေးကိုး က လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏၊၊
လင်းရန်ယန် ပြောနေသည်မှာ အမှန်တရား ဟုတ်မဟုတ်ကို ယခင်ကဆိုလျှင် ဦးလေးကိုး မှာ သေချာပေါက် သံသယဖြစ်နေလိမ့်မည်၊၊ အဆုံးစွန်၌မူ လင်းရန်ယန် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မိစ္ဆာအတတ်ပညာများ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသည်၊၊
တောက်၊ သူမက အသက်အရွယ် အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း နတ်ဘုရားဆရာသခင် တစ်ဦးကို တစ်ခဏချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏၊၊ အကယ်၍ ဤသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက၊ ကျင့်ကြံသူ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်မှာ လင်းရန်ယန် ၏ စွမ်းရည်အပေါ် သံသယဝင်ကြပြီး၊ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များ ကျင့်ကြံနေသည်ဟု ထင်မြင်ကြလိမ့်မည်၊၊
သို့သော်လည်း လင်းရန်ယန် သည် မရဏကမ္ဘာ၏ ယင်စစ်သူကြီး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဦးလေးကိုး ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့်သံသယမျှ မကျန်ရှိတော့ချေ၊၊
“ဘိုးဘေးကြီး ဟုတ်လား၊ ဪ၊ ငါ ပြောဖို့ မေ့နေတာ၊ ဘိုးဘေးကြီး ကွယ်လွန်သွားပြီ”
သို့သော် ဦးလေးကိုး ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်းရန်ယန် က အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏၊၊
“ဘာ၊ ဘိုးဘေးကြီး ဆုံးသွားပြီ ဟုတ်လား၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဦးလေးကိုး မှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားရသည်၊၊
ဘိုးဘေးကြီး ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုလျှင်၊ ရှီးကျန့် ကို မည်သူက နှိမ်နင်းနိုင်တော့မည်နည်း၊၊
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ နတ်ဘုရားဆရာသခင် အဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာပင် ရှီးကျန့် ၏ လက်ကွက်တစ်ချက်ကို တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားရမည်၊၊
အဆုံး၌မူ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွင် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ မရှိချေ၊၊
“မှန်တယ်၊ သူ ကွယ်လွန်သွားတာ သိပ်မကြာသေးဘူး၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မဖြစ်စေဖို့အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတို့က အပြင်ကို အသိမပေးခဲ့ကြတာ ၊ ကြိုတင်ပြီး အသိမပေးခဲ့တာ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မော်ရှန်း ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ရှီးကျန့် ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ပြာကျသွားလောက်ပြီ”
လင်းရန်ယန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလိုက်၏၊၊
တစ်ဖက်လူသည် အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဤနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ဘိုးဘေးကြီး ကို ရှောင်တိမ်းရန် ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်၊၊ သူ မသိလိုက်သည့် အချက်မှာ ဘိုးဘေးကြီး သည် လင်းရန်ယန် ကြောင့်ပင် ထိတ်လန့်တကြား သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်၏၊၊
“ဒါက အဲ့ဒီလောက်အထိတော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး မဟုတ်လား၊ သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်မာဆုံး လူဖြစ်နေဦးတော့၊ သူ့ရဲ့ ဆရာနဲ့ သူ့ရဲ့ အဘိုးကိုတော့ လက်ဖျားနဲ့တောင် တို့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဦးလေးကိုး မှာမူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်၊၊
“အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကိုမယုံဘူးလား”
ဦးလေးကိုး ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်းရန်ယန် က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏၊၊
“ငါ တကယ်ပဲ မယုံဘူး၊ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးရဲ့ စရိုက်ကို ငါ အနည်းအကျဉ်း သိပါတယ်၊ သူက ဒီလောက်အထိတော့ နှလုံးသား မမဲ့နိုင်ပါဘူး”
ဦးလေးကိုး က ခေါင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခါယမ်းလိုက်သည်၊၊
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား”
လင်းရန်ယန် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏၊၊
“အိုး၊ ဘယ်လို လောင်းကြမှာလဲ”
ဦးလေးကိုး မှာလည်း စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်၊၊
“အချိန်တန်ရင် အစ်ကို သိလာမှာပါ၊ အကယ်၍ အစ်ကို ရှုံးသွားရင်တော့၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ ခြေအိတ်တွေကို တစ်လတိတိ လျှော်ပေးရမယ်” လင်းရန်ယန် က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏၊၊
“ပြဿနာမရှိပါဘူး”
ဦးလေးကိုး ကလည်း ပြုံးလျက်…
“ခြေအိတ် တစ်လစာ လျှော်ပေးရတာတင်ပဲဥစ္စာ”
“ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာပြီ”
ထိုခဏမှာပင် ချိုးရှန်း နှင့် ဝိန်ချိုက် တို့သည် ကိုက်ခဲခံထားရသဖြင့် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသော အလောင်းတစ်ခုနှင့်အတူ ဘိုးဘွားစင်္ကြံခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏၊၊
“ဝါး၊ ဦးလေး လေး၊ ဦးလေး လေး ပြောတာ တကယ် မှန်တာပဲ၊ ဒီကောင်က တကယ်ပဲ မသေသေးဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေတာတောင် မသေဘူးတဲ့လား”
ချိုးရှန်း နှင့် ဝိန်ချိုက် တို့က တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် လင်းရန်ယန် ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်၊၊
“မသေဘူး ဟုတ်လား”
ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ရှီးရှောက်ကျန့် ကို အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏၊၊ သူသည် ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ အတွင်းကလီစာများအားလုံးမှာ အကိုက်ခံထားရပြီး၊ အသားစများမှာလည်း တစ်ဝက်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်၊၊
အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဆိုပါက၊ အသက်ရှင်နေရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ၊၊
လင်းရန်ယန် ကဲ့သို့ သစ်သားဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမျိုးမှလွဲ၍ပေါ့၊၊
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ ထိုကဲ့သို့သောသူ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏၊၊
ဒါဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်၊၊
“သူက လူမဟုတ်ဘူး”
ဦးလေးကိုး မှာ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိ၏၊၊
အကြောင်းမူကား၊ ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သွေးရောင်လွှမ်းသော မြူအစအနတစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းနေပြီး၊ အလွန်တရာ နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊၊
“ဘာ၊ သူက လူမဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား၊ ဒါဆို သူက ဘာလဲ”
“သူက ဖုတ်ကောင်လား”
ချိုးရှန်း နှင့် ဝိန်ချိုက် တို့မှာ လန့်သွားကြ၏၊၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ သွေးများ ပေကျံနေသည် ၊၊ အကယ်၍ ဤအရာက ဖုတ်ကောင်သာ ဖြစ်ပါက၊ သူတို့လည်း ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြ၏၊၊
“မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နဲ့ ပိုပြီး တူနေတယ်၊ ညီလေး၊ မင်း တစ်ခုခု သတိထားမိလား”
ဦးလေးကိုး က လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊၊
ဒါကို အတည်ပြုရန်အတွက်၊ သူသည် မိမိ၏ လက်ထိပ်ကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး သွေးစက်ကို ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တောက်လိုက်၏၊၊
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ တစ်ဖက်လူ၏ မြူတိမ်စွမ်းအင်မှာ သွေးနှင့် ထိတွေ့သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ၊၊
ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ဖုတ်ကောင် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏၊၊
“အပြစ်သားငရဲသွေး၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ဒါကို ကြားဖူးသလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှီးရှောက်ကျန့် က ရှီးကျန့် ရဲ့ သားဖြစ်ပြီး သူ့ဆီမှာ အပြစ်သားငရဲသွေး ရှိနေတယ်လို့ တတိယမြောက် အကြီးအကဲ ပြောတာကို ငါ တစ်ခါ ကြားဖူးတယ်”
လင်းရန်ယန် က စူးစမ်းလိုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်၊၊
“ဘာ၊ အပြစ်သားငရဲသွေး ဟုတ်လား၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အဲ့ဒီ မျိုးနွယ်စုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကတည်းက မျိုးသုဉ်းသွားပြီ မဟုတ်လား”
ဦးလေးကိုး မှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားရ၏၊၊
“အပြစ်သားငရဲသွေးဆိုတာ ဘာလဲ ဆရာ”
“နာမည်ကတော့ တကယ့်ကို ထည်ဝါတာပဲ၊ ဒါက တစ်ခုခု အစွမ်းထက်တဲ့ ပါရမီမျိုးလား”
ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကလည်း နားမလည်သော မျက်နှာများဖြင့် ဦးလေးကိုး ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်၊၊
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောပြပါဦး၊ ငါလည်း ဒါကို စိတ်ဝင်စားနေတာ”
လင်းရန်ယန် ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏၊၊
ဦးလေးကိုး မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြတော့သည်၊၊
“အပြစ်သားငရဲသွေးဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်က ငါတို့ကမ္ဘာဆီကို အခြားမတူညီတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကနေ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုပဲ၊ မှတ်တမ်းတွေအရ သူတို့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ဟာ လူသားတွေနဲ့ ထပ်တူကျပြီး၊ ဘယ်ကနေ လာကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး ၊ သို့သော်လည်း၊ သူတို့တွင် ထူးခြားသော ဝိသေသတစ်ခု ရှိတယ်၊ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ခွန်အားကို လျင်မြန်စွာ တိုးမြှင့်ရန်အတွက် လူသားတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အာဟာရအဖြစ် ဝါးမြိုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်တယ်၊
အပြစ်သားငရဲသွေး စတင် ပေါ်ပေါက်လာချိန်က၊ ကျင့်ကြံသူ လောကတစ်ခုလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုကို ဝါးမြိုရန်အတွက် နှစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူခဲ့ရတယ်၊
အသန်မာဆုံးသော အပြစ်သားငရဲသွေးမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် လူသားဆရာသခင် အဆင့်မှသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာကောင်းသော စစ်မှန်သောဘုရင် အဆင့်အထိ တိုက်ရိုက် တိုးတက်သွားခဲ့တယ်၊
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အဲ့အချိန်က ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ ဒီအပြစ်သားငရဲသွေး မျိုးနွယ်ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်နိုင်ခဲ့တယ်၊
ဒီအရာက နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာပြီးနောက်မှာ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး “
ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မသာမယာ ဖြစ်နေတော့၏၊၊
ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရန်ယန် မှာ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်၊၊
ကြည့်ရသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် သူမ၏ တာဝန်၌ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်မှာ အပြစ်သားငရဲသွေး၏ ပုန်းအောင်းရာ စခန်းကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပုံရ၏၊၊
ဒါကြောင့်လည်း အာမခံ ဆုလာဘ်ထဲမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် ခြောက်ဆယ်တောင် ပါနေခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ ကြည့်ရသည်မှာ ဤတာဝန်မှာ အတော်လေး စိန်ခေါ်မှု ရှိလိမ့်မည်၊၊
“ဟမ်၊ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ စစ်မှန်သောဘုရင် အဆင့်ကို ရောက်သွားတယ် ဟုတ်လား၊ ဆရာ၊ ဒါက အနည်းငယ်တော့ ကြောက်စရာ မကောင်းလွန်းဘူးလား၊ ဒါပေမဲ့ နေဦး၊ ဘာလို့ ဒီကောင်က ဒီလောက်အထိ အားနည်းနေရတာလဲ”
ချိုးရှန်း နှင့် ဝိန်ချိုက် တို့က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှီးရှောက်ကျန့် ကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြ၏၊၊
“ဒါက ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အပြစ်သားငရဲသွေးရဲ့ စုစည်းမှုက မလုံလောက်လို့ နေမှာပေါ့၊ အဆုံး၌မူ သူက ဂိုဏ်းတူဦးကြီးရဲ့ သားဖြစ်နေတာဆိုတော့၊ သီအိုရီအရ ဆိုရင်တော့ သူ့ဆီမှာ အပြစ်သားငရဲသွေး တစ်ဝက်ပဲ ရှိသင့်တာလေ ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး၊ ဂိုဏ်စတူဦးကြီးကလည်း ဝိညာဉ်တွေကို ဝါးမြိုနိုင်တာပဲ၊ ဒါဆို သူကော အပြစ်သားငရဲသွေး ရှိနေတာလား၊ သူက အရင်ကတည်းက ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား “
ဦးလေးကိုး မှာ လုံးဝကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏၊၊
ရှီးကျန့် ၏ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နည်းစနစ်မှာ အပြစ်သားငရဲသွေး နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း၊ ဤနည်းစနစ်ကို အပြစ်သားငရဲသွေး ရှိသူများသာ အသုံးပြုနိုင်သည်၊၊
“အချိန်တန်ရင် ရှီးကျန့် ကိုပဲ မေးလိုက်ကြတာပေါ့၊ သူ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ပြောပြရမှာကို ဝမ်းသာနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်၊ အကယ်၍ သူ မပြောဘူးဆိုရင်လည်း ငါတို့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေ လို့ ရတာပဲ”
လင်းရန်ယန် သည် အပြစ်သားငရဲသွေး၏ ဇစ်မြစ်ကို သိရှိသွားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏၊၊ ဦးလေးကိုး မှာ အပြစ်သားငရဲသွေးနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံမျှသာ သိထားခြင်း ဖြစ်သည်၊၊
ကြည့်ရသည်မှာ ပစ်မှတ်မှာ ရှီးကျန့် ဆီကိုပဲ ဦးတည်ရတော့မည် ဖြစ်၏၊၊
“ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေမယ် ဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ခွန်အားက ‘ချီဟောက်’ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ အခြားဂိုဏ်းတွေက ဘိုးဘွားကြီးတွေတောင် သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်လောက်ဘူး ၊ လုံဟုရှန်း တောင်မှ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး မျိုးနွယ်စုက လှုပ်ရှားမှသာလျှင် သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ စစ်မှန်သောဘုရင် အဆင့်ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဟာ အပြစ်သားငရဲသွေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ဘူးလို့ တစ်ခါက ကောလာဟလ ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်၊၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ ဘာမှ မရှိသလိုမျိုး ဗလာဖြစ်နေတာတဲ့၊ ဒါက ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကို တားဆီးဖို့အတွက် တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း ဖြစ်မှာ သေချာတယ် “
ဦးလေးကိုး က အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏၊၊
“ရှီးကျန့် ကို ဖမ်းဖို့ အခြားသူကို ရှာရမယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ၊ ငါ့ဘာသာငါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်၊ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကို တားဆီးတဲ့ နည်းလမ်းအတွက်ဆိုရင်တော့၊ အဲ့ဒီ နည်းလမ်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ငါ မကြာသေးခင်ကမှ ရထားတယ်”
လင်းရန်ယန် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက်၊ စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အစီရင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက် ရေးထိုးလိုက်သည်၊၊
“ဝုန်း”
ချက်ချင်းပင်၊ အားနည်းလှသော ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏၊၊
မကြာမီမှာပင်၊ လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခုမှာ အဝေးမှ ပျံသန်းလာကာ ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်၊၊ ၎င်းမှာ သဘာဝကျကျပင် သူ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်၏၊၊
ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ဝိညာဉ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ၊ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် ပြုပြင်မှုမှာလည်း အများကြီး ပိုမို လျင်မြန်လာတော့သည်၊၊
“သွားကြစို့၊ ရှီးရှောက်ကျန့် ကို ခေါ်ပြီး ရှီကျးန့် ဆီကို ပြန်သွားပေးရအောင်၊ မျှော်လင့်တာကတော့ သူက အကြမ်းဖက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးမပြုပါစေနဲ့ပေါ့”
လင်းရန်ယန် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက်၊ ဦးလေးကိုး နှင့် သူ၏ တပည့်များ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မစောင့်တော့ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏၊၊
“ဂိုဏ်းတူဦးကြီးဆီ သွားမလို့လား၊ ဆရာ၊ အကယ်၍ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးက စိတ်ဆိုးပြီး ကျွန်တော်တို့ကို သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ချိုးရှန်း မှာ ချက်ချင်းပင် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရ၏၊၊
“ဟူး၊ ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ အကယ်၍ သူက မင်းတို့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ သူ တိုက်ရိုက် လာသတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား ၊ ငါတို့ အခု ထွက်ပြေးရင်တောင် သူ့ရဲ့ မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကနေ လွတ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေလား၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဦးလေး လေးက ရှီးကျန့် ကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ ပြောထားမှတော့၊ သူ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှိမှာပါ၊ သွားကြစို့၊ လာမယ့်ဘေး ပြေးတွေ့ရုံပဲ ရှိတာပေါ့၊ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လှရင်တော့၊ ငါတို့ ဆရာတပည့်တွေ မရဏကမ္ဘာမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”
ဦးလေးကိုး က အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏၊၊
ထို့နောက် သူသည် လင်းရန်ယန် နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားတော့သည်၊၊
ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့မှာ သေရမှာ ကြောက်နေကြသော်လည်း၊ အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ရှီးရှောက်ကျန့် ကို ထမ်းကာ သူတို့ နောက်သို့ လိုက်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ၊၊
တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်…..
၎င်းမှာ ရှီးကျန့် ထံသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊၊
“ဂိုဏ်းတူဦးကြီး၊ အကြောင်းကတော့ ဒီလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်က မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်မိသွားတာပါ၊ ကံကောင်းတာက ရှောက်ကျန့် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေက အလွန်ကောင်းမွန်နေလို့ ဝံပုလွေတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မသေခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကလည်း တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ၊ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို တကယ်ပဲ အသုံးပြုပြီးတော့၊ ဝိညာဉ်ခန္ဓာခွဲထွက်ပြီး မိန်းမပျိုလေးတွေကို သွားရောက် နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ ၊ အကယ်၍ ဂိုဏ်းကသာ ဒါကို သိသွားရင်၊ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးမှာတောင် တာဝန်ရှိတယ်လို့ အယူခံရနိုင်တယ်”
အခန်း (၁၅၈) အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အပေါင်းတို့ နတ်ဘုရားတန်ခိုးကို ထုတ်ဖော်ကြလော့
လင်းရန်ယန် သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အထွေထွေသော အခြင်းအရာတို့ကို နာကျင်ခံစားရဟန်ဖြင့် ပြောပြနေတော့သည်၊၊ သေချာလှပေသည်၊ ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိထားသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေသို့မူ မရောက်ရှိသေးပေ၊၊
ရှီးကျန့် သည် သူ၏သားဖြစ်သူကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်တို့ကို ဦးလေးကိုး နှင့် လင်းရန်ယန် တို့ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏၊၊
“ဒီကောင်က စိတ်နှလုံး ယုတ်မာတာကိုး၊ ဒီလို အကျိုးဆက်မျိုး ခံစားရတာ ထိုက်တန်ပါတယ်၊ ညီလေးတို့၊ ဒါကို စိတ်ထဲ ထားမနေကြပါနဲ့”
ရှီးကျန့် သည် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေခြင်းကို သတိမပြုမိဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်၊၊
အကယ်၍ လင်းရန်ယန် နှင့် ဦးလေးကိုး တို့သာ ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ အထောက်အထားအမှန်ကို သိရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိနေခြင်းမျိုးသာ ဆိုလျှင်၊ သူတို့သည် ရှီးကျန့် ထံသို့ လာကြလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ မော်ရှန်း တောင်ဆီသို့သာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြလိမ့်မည်၊၊
ဤလူနှစ်ယောက်သည် သူ၏ မိုးကြိုးလက်သီးချက်ကို ခုခံနိုင်လောက်အောင် သန်မာသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်နေကြလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ၊၊
“ဟားဟား၊ ဆရာ၊ တွေ့လား၊ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးက တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်တဲ့သူပါလို့”
ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချိုးရှန်း မှာ ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်၏၊၊ မည်သည့် ပဋိပက္ခမျှ ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိသဖြင့် သူ သေရမည့်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေတော့သည်၊၊
“ဟုတ်ပါ့၊ ဟုတ်ပါ့၊ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သွားကြတော့မလား ဆရာ”
ဝိန်ချိုက် ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်နေတော့၏၊၊
“ဒါပေမဲ့ ရှောက်ကျန့် ရဲ့ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လွန်းလို့ အားဆေးတွေ လိုအပ်နေတယ်၊ ညီလေးတို့၊ ရှောက်ကျန့် ပြန်ကောင်းလာဖို့အတွက် ခေါင်းတလားမှို သွားယူပေးဖို့ အဆင်ပြေကြမလား၊ ငါက သူ့ကို ပြုစုပေးနေရမှာဆိုတော့ အချိန်မရှိလို့ပါ”
ရုတ်တရက် ရှီးကျန့် ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားပြီးနောက်၊ သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏၊၊
“ခေါင်းတလားမှိုလား၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဂိုဏ်းတူဦးကြီး စိတ်ချလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့အပေါ်မှာပဲ ထားလိုက်ပါ”
ဦးလေးကိုး နှင့် လင်းရန်ယန် တို့ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့က ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်ကြတော့၏၊၊
သို့သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားရသည်၊၊
“ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်၊ ဂရုစိုက်ကြဦး”
ရှီးကျန့် က လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီကို ခါယမ်းကာ ရှီးရှောက်ကျန့် ကို အိမ်ထဲသို့ တွဲခေါ်သွားတော့၏၊၊
“ဟူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့၊ မင်းတို့ရဲ့ အပုပ်နံ့ထွက်နေတဲ့ ပါးစပ်တွေကို ပိတ်ထားလို့ မရဘူးလား”
ဦးလေးကိုး သည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ချိုးရှန်း တို့ကို ဦးဆောင်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်၊၊ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် ဝေးကွာသွားသောအခါမှ သူသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ပြောတော့၏၊၊
“ဆရာကလည်း ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ၊ ခေါင်းတလားမှိုပဲဥစ္စာ၊ ဆရာနဲ့ ဦးလေး လေးသာ ရှိနေရင် ဘာများ မှားယွင်းနိုင်မှာမို့လို့လဲ”
ချိုးရှန်း က ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်၊၊
“ဘာ၊ မင်းက ခေါင်းတလားမှိုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား”
ဤကောင်လေး၏ စကားနှင့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းရန်ယန် ပင်လျှင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရ၏၊၊
“ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ အဲ့ဒါက ဘာမို့လို့လဲ”
ချိုးရှန်း က သဘာဝကျကျပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်၊၊
ဖြောင်း
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူ စကားပြောရုံရှိသေး၊ ဦးလေးကိုး ၏ လက်ဝါးချက်က သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်၏၊၊
“မသိဘဲနဲ့များ မင်းက လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူရဲတယ်ပေါ့၊ ဟုတ်လား၊ အဲ့ဒီအရာက ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး စုစည်းနေတဲ့ အရာကွ၊ဒါကို ရဖို့ဆိုရင် ဇွန်ဘီဘုရင်ကို သတ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ခိုးယူရမယ်၊ ဘာလဲ၊ မင်းက ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်လို့လား”
ဦးလေးကိုး က ချက်ချင်းပင် ဆဲဆိုတော့၏၊၊
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားတော့သည်၊၊
“ဝါး၊ ဆရာ၊ ဒါက တကယ် အန္တရာယ်များတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ မသွားဘဲ နေလို့ မရဘူးလား”
ချိုးရှန်း မှာ ထိတ်လန့်သွားရကာ ဆရာ့နောက်သို့ အမီလိုက်ပြေးတော့၏၊၊ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ရဲ့ ‘ချီ’ စွမ်းအင်ဟုဆိုလိုက်ရာ ချိုးရှန်းမှယတုန်လှုပ်သွားရ၏။ သူကတော့ ခေါင်းတလားမှိုဆိုတာ ခေါင်းတလားပေါ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ မှိုလောက်ပဲလို့ ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊
“မသွားဘူး ဟုတ်လား၊ မင်းက သဘောတူပြီးပြီပဲ၊ မသွားလို့ ဘယ်ရမှာလဲ”
ဦးလေးကိုး က ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏၊၊
“စိတ်အေးအေးထားပါ ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဦးလေး လေး ရှိနေသေးတာပဲ၊ ဦးလေး လေး သာ ရှိရင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ဆိုတာ အပျော့ထုတ်လေး မဟုတ်ဘူးလား”
ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝိန်ချိုက် က ဘာကိုမျှ စိုးရိမ်ပုံမရဘဲ ဆိုလိုက်၏၊၊
“အိုး၊ ဦးလေး လေး ဟုတ်လား၊ မင်းတို့ရဲ့ ဦးလေး လေး ဒီမှာ ရှိ၊ မရှိ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ကြပါဦး”
ဦးလေးကိုး က လှောင်ပြောင်သလို ဆိုလိုက်သည်၊၊ ဝိန်ချိုက် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေတော့၏၊၊ သို့သော်လည်း လင်းရန်ယန် ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ချေ၊၊
“ဟာ၊ သွားပြီ၊ ဦးလေး လေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
ဝမ်ချိုက် မှာ မှင်တက်သွားရ၏၊၊
“ဦးလေး လေးက ငါတို့နဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်လာပုံမရဘူး၊ သူ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးရဲ့ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာလာ”
ချိုးရှန်း ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားရသည်၊၊ အကယ်၍ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးသာ လင်းရန်ယန် ကို သတ်လိုက်လျှင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ကုန်တော့မည်၊၊
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ညီလေးက ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်၊ ငါတို့က ငါတို့ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်”
ဦးလေးကိုး က ထိုကောင်စုတ်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ မျက်စောင်းသာ ထိုးလိုက်မိ၏၊၊ သူတို့က လင်းရန်ယန် ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိုးရိမ်ပေးနေကြသေးသည်၊၊ လင်းရန်ယန် က သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို လိုအပ်သူမဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဦးလေးကိုး သည် တပည့်နှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ အဝေးသို့ လျှောက်သွားတော့သည်၊၊
သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းရန်ယန် သည် ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ အမြင့်ဆုံး ကိုယ်ပျောက်အင်းကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ဖျောက်ကွယ်ထားပြီး၊ ရှီးကျန့် ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်လာခဲ့၏၊၊
ထို့နောက် ရှီးကျန့် သည် ရှီးရှောက်ကျန့် ကို အခန်းအတွင်းရှိ နံရံတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ နံရံတစ်ခုပေါ်သို့ လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖိလိုက်သည်၊၊
“ဂျောက်”
ချက်ချင်းပင် နံရံမှာ ပွင့်ထွက်သွားကာ မြေအောက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏၊၊
ထို့နောက် ရှီးကျန့် သည် ရှီးရှောက်ကျန့် ကို မြေအောက်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်၊၊
လင်းရန်ယန် ကလည်း နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွား၏၊၊
ကိုယ်ပျောက်အင်း၏ စွမ်းအားကြောင့် စစ်မှန်သောဘုရင် အဆင့်နှောင်းပိုင်းရှိ စွမ်းအားရှင်ကြီးပင်လျှင် လင်းရန်ယန် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိရန် မလွယ်ကူလှရာ၊ ရှီးကျန့် အနေဖြင့်မူ သူမကို လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ချေ၊၊
နောက်ဆုံးတွင် အကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်၊ ရှီးကျန့် သည် ရှီးရှောက်ကျန့် ကို မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏၊၊
မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ပါးစပ်များ အပိတ်ခံထားရသော မိန်းမပျိုလေးများ ရှိနေပြီး သူတို့သည် ရှီးကျန့် ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေကြတော့သည်၊၊
မိန်းမပျိုအချို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစက်များမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ သူတို့ အဖမ်းခံထားရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာပင် ရှိနိုင်ကြောင်း ပြသနေ၏၊၊
ရှီးကျန့် သည် မော်ရှန်း တောင်သို့ ပြန်သွားစဉ်က ရှီးရှောက်ကျန့် ကို ဘာကြောင့် ခေါ်မသွားခဲ့သနည်း ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်၊၊ အကယ်၍ သူ ခေါ်သွားခဲ့လျှင် ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ တားမြစ်ပိတ်ပင်ခံထားရလိမ့်မည်၊၊
ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤမိန်းမပျိုလေးများမှာ ငတ်ပြတ်ပြီး သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည်၊၊
“တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်”
ရှီးကျန့် က ရှီးရှောက်ကျန့် ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အေးစက်စွာ ပစ်ချလိုက်ပြီး အသုံးမကျသော အမှိုက်ကောင်ဟု ဆဲဆိုလိုက်၏၊၊
မူလက သူသည် စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးမှ ရှီးရှောက်ကျန့် ကို ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ ‘အပြစ်သားငရဲသွေး’ ကို နိုးထစေရန်အတွက်ပေါ့၊၊ အခုတော့ ကြည့်စမ်း၊ ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာရနေတာ၊ အကယ်၍ စောစောကတည်းက မနိုးထခဲ့ရင်၊၊၊ သူ့မှာ အပြစ်သားသွေးသာ ရှိနေရင်၊ သူဟာ သတိမေ့မြောနေတဲ့ အခြေအနေမှာပဲ အမြဲ ရှိနေတော့မှာ၊၊
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ အပြစ်သားငရဲသွေး ရှိနေသော်လည်း၊ သူ၏ သွေးမျိုးဆက် စုစည်းမှုမှာ မလုံလောက်သေးပေ၊၊
ဒဏ္ဍာရီများအရ စစ်မှန်သော အပြစ်သားငရဲသွေးသည် တစ်စစီ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားလျှင်ပင် ပြန်လည် အသက်ရှင်နိုင်သည်ဟု ဆိုရာ၊ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏၊၊
အပြစ်သားငရဲသွေးကို အပြည့်အဝ နိုးထစေရန်အတွက် အခြေအနေ နှစ်ရပ် လိုအပ်သည်၊၊
တစ်ခုမှာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အပြစ်သားငရဲသွေး တစ်စက်မျှပင်ဖြစ်စေ ရှိနေရန် ဖြစ်၏၊၊
ရှီရှောက်ကျန့် မှာ ၎င်းရှိနေသည်မှာ သိသာလှသည်၊၊
ဒုတိယအချက်မှာ သန့်စင်သော ယင်အမျိုးအစား မိန်းမပျို ကိုးဦး၏ အဆီအနှစ် သွေးများကို အသုံးပြုကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်၏၊၊
ဤနည်းဖြင့်သာ သွေးမျိုးဆက်စနစ် ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေနိုင်မည် ဖြစ်ကာ၊ မိမိ၏ ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ကုသနိုင်ပြီး အခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုနိုင်မည် ဖြစ်သည်၊၊
သဘာဝကျကျပင် အခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုရန်အတွက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ခွန်အားမှာ လုံလောက်ရန် လိုအပ်၏၊၊ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ခွန်အား လုံလောက်နေသရွေ့ မိမိ၏ ခွန်အားမှာလည်း ဆက်လက် တိုးတက်နေလိမ့်မည်၊၊
ဝိညာဉ်က ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အကန့်အသတ်အထိ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည်၊၊
အကယ်၍ အကန့်အသတ်ထက် ကျော်လွန်သွားပါက၊ မိမိ၏ ဝိညာဉ်သည် ပြန်လည် ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရနိုင်၏၊၊
၎င်းမှာ ဤသွေးမျိုးဆက်စနစ်၏ အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်သည်၊၊
သို့သော်လည်း ဤသွေးမျိုးဆက်နှင့်ဆိုလျှင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှလိမ့်မည်၊၊
ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ကို အလွန်အကျွံ ဝါးမြိုခြင်း မပြုသရွေ့ မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ၊၊
ရှီးကျန့် သည် ဤသွေးမျိုးဆက်ကို ရရှိထားသည်မှာ ဆယ်နှစ်တိတိ ရှိပြီဖြစ်ကာ၊ ထိုဆယ်နှစ်အတွင်း သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ခွန်အားကို အမြဲမပြတ် တိုးမြှင့်နေခဲ့၏၊၊
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် လင်းရန်ယန် ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းစဉ်က ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်အဆင့်၏ စွမ်းအားအစအနအချို့ကို ဝါးမြိုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊၊ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊
ဤအရာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်၊၊
သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ချည်နှောင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှီးရှောက်ကျန့် အတွက် သူ ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့သော သူများ ဖြစ်ကြ၏၊၊
“နောက်ထပ် တစ်ယောက်ပဲ လိုတော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါမတိုင်ခင်မှာ၊ ယိမေ နဲ့ လင်းရန်ယန် တို့ကို အရင် ကိုင်တွယ်ရမယ်၊ ငါကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေမဲ့၊ ပရိယာယ်အချို့ကိုတော့ သုံးလို့ ရပါသေးတယ်၊ အဲ့ဒီ ဖုတ်ကောင်တောင်ပေါ်က ဖုတ်ကောင်အားလုံးကို ငါ အရင်ကတည်းက တစ်ခုခု လုပ်ထားပြီးပြီဆိုတာကို သူတို့ လုံးဝ ထင်ထားကြမှာ မဟုတ်ဘူး၊၊ အစကတော့ သူတို့ရဲ့ ပုန်ကန်မှုကို သုံးပြီး နတ်ဘုရားဆရာသခင် အချို့ကို မျှားခေါ်ပြီး ဝါးမြိုဖို့ ကြံစည်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီလို လုပ်လို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ် “
ရှီးကျန့် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏၊၊
“ဝုန်း”
ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်၊၊
“ထွန်းညှိစမ်း”
ရှီးကျန့် ၏ နိက်ရှိုင်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားတော့၏၊၊
ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်မှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်အဆင်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် မြေအောက်ခန်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်၊၊
ချက်ချင်းပင် ရှီးကျန့် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကောက်ရိုးရုပ်များ ပေါ်ပေါက်လာ၏၊၊
ဘေးတွင် ရပ်နေသော လင်းရန်ယန် က အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်ရာ ရာနှင့်ချီသော အရေအတွက်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊၊
“ကောင်းကင်ဝိညာဉ်၊ မြေကြီးဝိညာဉ်၊ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အပေါင်းတို့၊ နတ်ဘုရားတန်ခိုးကို ထုတ်ဖော်ကြလော့၊ ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်စမ်း “
ချက်ချင်းပင် ရှီးကျန့် သည် ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းရေး ခေါင်းလောင်းကို ထုတ်ယူကာ အသည်းအသန် လှုပ်ခါတော့၏၊၊
“ဝုန်း”
ချက်ချင်းပင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကောက်ရိုးရုပ်များ၏ နေရာတွင် သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးအစုံများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်၊၊
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ မင်း ဘယ်လို လုပ်တာလဲ၊ ငါလည်း ပါဝင်ဆင်နွှဲရတာပေါ့”
ဒါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းရန်ယန် က ရယ်မောလိုက်မိ၏၊၊
ထို့နောက် သူမသည် ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းသို့ သူမ၏ စွမ်းအင်အချို့ကို တိုက်ရိုက် ပို့လွှတ်လိုက်သည်၊၊
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရန်ယန် သည်လည်း ယဇ်ပလ္လင်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ရရှိသွားတော့၏၊၊
ကောက်ရိုးရုပ်များထဲမှ တစ်ခု၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများအတွင်း၌ ရွှေရောင် စွမ်းအင်အစအနအချို့လည်း ပါဝင်နေတော့သည်၊၊
“ဆရာ၊ ဒါက ဘယ်နေရာလဲ၊ ဒီမှာ တကယ်ပဲ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ရှိတာလား”
ထိုအတောအတွင်းမှာပင် ဦးလေးကိုး သည် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖုတ်ကောင်တောင် ဟု ခေါ်သော တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏၊၊
“ဟုတ်တယ်၊ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်က ဒီမှာ ရှိတယ် ၊ ငါတို့ ရောက်နေတဲ့ ဒီတောင်ကို ဖုတ်ကောင်တောင်လို့ ခေါ်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးလောက်က သန်မာတဲ့ ဓားပြအုပ်စုတစ်စုရဲ့ စခန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မင်မင်းဆက်ရဲ့ သူရဲကောင်း (၁၀၈) ယောက်လို့ ခေါ်ကြပြီး၊ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို လုယက်တာ၊ လူသတ်တာ၊ ဓားပြတိုက်တာတွေကို ခဏခဏ လုပ်ခဲ့ကြတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ နန်းတော်က ဒီပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် စစ်တပ်အမြောက်အမြားကို စေလွှတ်ခဲ့တယ်၊ သူတို့ဟာ ဓားပြစခန်းမှာ ရှိတဲ့ လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို တခြားသူတွေအတွက် သတိပေးချက်အနေနဲ့ ဒီနေရာမှာပဲ ပုံထားခဲ့ကြတယ်၊ အဲ့ဒီဓားပြတွေဟာ သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့၊ ဒီတောင်ဟာ အလွန်ပင် ယင်ချီ တွေ များပြားနေခဲ့ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေက နောက်ဆုံးမှာတော့ အလောင်းတွေကို မွေးမြူဖို့အတွက် သန်မာတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့၊ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ ကြာပြီးနောက်မှာတော့၊ ဒီဖုတ်ကောင်စခန်းမှာ အသန်မာဆုံးဖြစ်တဲ့သူဟာ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကမှ ဒီဖုတ်ကောင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ အချုပ်အနှောင်ကနေ လွတ်မြောက်လာပြီး လူသားတွေကို ဒုက္ခပေးလာကြတာ၊ ကဏ္ဍအသီးသီးက သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ လူအများကြီး စေလွှတ်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖုတ်ကောင်တွေက များလွန်းတာကြောင့် အားလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြရတယ်၊ ဒီဓားပြခေါင်းဆောင်ဟာ သူ အသက်ရှင်စဉ်က ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်ချက်တွေ အမြဲရှိနေခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အမြဲတမ်း မျိုချလိုက်၊ ထွေးထုတ်လိုက် လုပ်နေရင်းကနေ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီခေါင်းတလားမှို ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာပဲ၊ စကားပုံ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား၊ ‘ယင်’ ကနေ ‘ယန်’ ကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်ဆိုပြီး ၊ ယင်စွမ်းအားတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒီခေါင်းတလားမှိုဟာ လူတွေကို ဒုက္ခမပေးရုံတင်မကဘဲ၊ သေဆုံးသွားတဲ့သူကို ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်တဲ့အပြင် ဒဏ်ရာတွေကိုပါ ကုသပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်၊ ဒါကို စားသုံးပြီးရင် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကိုတောင် လျင်မြန်စွာ ကုသပေးနိုင်တယ်”
ဦးလေးကိုး က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလိုက်တော့၏၊၊
ဤခေါင်းတလားမှို၏ အာနိသင်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှကာ၊ ကောင်းကင်အဆင့် ရှိ အမြင့်ဆုံး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များထဲတွင် ပါဝင်သည်၊၊
အခန်း (၁၅၉) ရှက်ဖွယ်လိလိ အခြင်းအရာ
သေချာလှသည်မှာ၊ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းထဲ၌မူ ရှီးရှောက်ကျန့် မှာ တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားခဲ့ရသဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိခဲ့ချေ၊၊
ထို့ကြောင့်ပင် ဦးလေးကိုး သည် ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူတို့ကို သတိပြုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊
“အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး၊ ဒုတိယအဆင့်ရှိတဲ့ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဆိုတာကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်မှာပဲ၊ ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြရင် မကောင်းဘူးလား”
ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝိန်ချိုက် မှာ တွန့်ဆုတ်သွားကာ နောက်ဆုတ်ရန် ကြံစည်တော့သည်၊၊
အကယ်၍သာ လင်းရန်ယန် ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သူသည် သဘာဝကျကျပင် ကြောက်ရွံ့နေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ၊၊
သို့သော် ပြဿနာမှာ လင်းရန်ယန် သည် ဤနေရာတွင် ရှိမနေခြင်းပင် ဖြစ်၏၊၊
“ဟွန်း၊ အခုမှ ပြန်ချင်တယ် ဟုတ်လား၊ နောက်ကျသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ စိုးရိမ်နေဖို့တော့ မလိုပါဘူး၊ ဒီညက ရှားရှားပါးပါး လကြတ်တဲ့ည ဖြစ်နေတော့ ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ခွန်အားက အများကြီး လျော့နည်းနေတယ်၊ သူတို့ဟာ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ရဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအားကိုတောင် ထုတ်ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ့အပြင် ဒီနေ့က တိမ်တွေ အရမ်းထူပြီး လမင်းလည်း ရှိမနေဘူးဆိုတော့၊ ဖုတ်ကောင်အားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတလားထဲမှာပဲ အိပ်ပျော်နေကြမှာ၊ အပြင်ကို ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့က ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ၊ ပြီးရင် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲက ခေါင်းတလားမှိုကို စုပ်ယူလိုက်ရုံပဲ၊ အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်၊ တကယ်လို့ ၊ မင်းတို့သာ အလုပ်နှေးနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့”
ဦးလေးကိုး က ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို အေးစက်စက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏၊၊
“မဖြစ်နိုင်တာ ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့က စုပ်ရမှာလား”
ချိုးရှန်း နှင့် ဝိန်ချိုက် တို့မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြရ၏၊၊
“ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့၊ မင်းတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒါက ငါ့အပြစ် ဖြစ်နေမှာမို့လို့လား”
ဦးလေးကိုး က ထိုနှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်၊၊
ထိုနှစ်ယောက်သည် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏၊၊
ကြည့်ရသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့အတွက် ရှောင်လွှဲရန် လမ်းမရှိတော့ချေ၊၊
“ဝိန်ချိုက်၊ ငါ မင်းကို အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းက မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့၊ အခု အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီပဲ၊ သွားလေ”
ချိုးရှန်း က ဝိန်ချိုက် ကို အမြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ဘာ၊ ဒါကို အခွင့်အရေးကောင်းလို့ ခေါ်တာလား၊ ငါ မသွားဘူး၊ မင်းပဲ သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး မိန်းမလှလေးကို ကယ်ခဲ့တာပဲ၊ အခုတစ်ကြိမ်တော့ မင်းအလှည့်ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ မင်းကို လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝိန်ချိုက် မှာလည်း အယုံအကြည် မရှိလှသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းဆိုလိုက်၏၊၊
“နောက်တစ်ခါ ဟုတ်လား၊ မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မှ နောက်တစ်ခါဆိုတာ ရှိမှာပေါ့”
ချိုးရှန်း မှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ၊ သို့သော် တွေးကြည့်လျှင် ဝိန်ချိုက် ကဲ့သို့သော လူအတစ်ယောက်မှာ ဖုတ်ကောင်များကို သွားရောက် နိုးကြားစေခဲ့ပါက သူနှင့် သူ၏ဆရာပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်မည် ဖြစ်၏၊၊
“ဒါဆိုရင် ငါပဲ သွားတော့မယ်”
မိမိ၏ အသက်ဘေးအတွက် ချိုးရှန်း သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ခေါင်းတလားများဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်၊၊
မကြာမီမှာပင် သူသည် လောကုတ္တရာသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် ခေါင်းတလားတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွား၏၊၊
သူသည် ခေါင်းတလားကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်ရာ၊ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အတွင်း၌ ခေါင်းတလားမှိုကို ပါးစပ်တွင် ငုံထားသော ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ရှိနေ၏၊၊
ချိုးရှန်း သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို နမ်းရှိုက်ကာ ပါးစပ်အတွင်းမှ ခေါင်းတလားမှိုကို စုပ်ယူလိုက်တော့သည်၊၊
ချက်ချင်းပင် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်တစ်ခုက ချိုးရှန်း ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွား၏၊၊
သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်အန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်၊၊
“ပြန်မထွေးထုတ်နဲ့၊ ခေါင်းတလားမှိုကို ပါးစပ်ထဲမှာပဲ ငုံထားရမယ်၊ အကယ်၍ မင်း ထွေးထုတ်လိုက်ရင် အဲ့ဒါက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”
ဦးလေးကိုး က ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်၏၊၊
ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချိုးရှန်ူ ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားရသည်၊၊ သူသည် ဤအအေးဓာတ်ကို အများဆုံး တစ်မိနစ်ခန့်သာ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်၊၊
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် ဝိန်ချိုက် ကို ကြည့်ကာ အမြန်ပင် ပြေးသွားတော့သည်၊၊
“ဝုန်း”
သို့သော်လည်း အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် မျှော်လင့်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏၊၊
လမင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသော တိမ်တိုက်များမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်၊၊
ဤအချိန်တွင် လမင်းမှာ လကြတ်နေသဖြင့် အစိပ်အပိုင်းလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့၏၊၊
လရောင်မှာ ခေါင်းတလားအားလုံးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ကျရောက်သွားတော့သည်၊၊
“ဝုန်း”
ချက်ချင်းပင် ခေါင်းတလားအတွင်းရှိ ဖုတ်ကောင်အားလုံးမှာ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့၏၊၊
ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည်လည်း ထွက်ပြေးနေသော ချိုးရှန်း ကို မြင်သွားတော့သည်၊၊
“ဝေါင်း”
နောက်တစ်ခဏ၌ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ခေါင်းတလားအတွင်းမှ ခုန်ထွက်လာ၏၊၊
“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထိုးတက်နေသော ယင်ချီ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်၊၊
“ဟိန်း”
“ဟိန်း”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခေါင်းတလားများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ကြကာ၊ ဖုတ်ကောင်များမှာ ၎င်းတို့အတွင်းမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ချိုးရှန်း ဆီသို့ ဦးတည်လာကြတော့၏၊၊
“ဒုက္ခပဲ၊ သူတို့တွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှောင်အိမ်ထဲက ထွက်လာတာလဲ”
ဦးလေးကိုး မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားရသည်၊၊
“ကောင်စုတ်၊ မြန်မြန်ပြေးစမ်း”
ဦးလေးကိုး သည် သူ၏ လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏၊၊
“ဝါး”
ချိုးရှန်း သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုတ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း၊ ပါးစပ်အတွင်းရှိ အရာများကြောင့် အသံမထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်၊၊
အကူအညီမဲ့စွာပင် သူသည် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးရတော့သည်၊ သို့သော် သူ၏ အရှိန်မှာ ဖုတ်ကောင်များကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အမီခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏၊၊
“ဝေါင်း”
အနီးဆုံးရှိ ဖုတ်ကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်လျက် ချိုးရှန်း ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်၊၊
“ဒုန်း”
သို့သော်လည်း ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဦးလေးကိုး ၏ ဓားချက်က ရောက်ရှိလာကာ၊ မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အမွှေးရှည်ဖုတ်ကောင် ကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ချေမှုန်းလိုက်သည်၊၊ အဆင့်မြင့်အဆင့်မှာ ရှိနေသော သန်မာသည့် ဖုတ်ကောင်များပင်လျှင် တစ်ချက်တည်းနှင့် သေဆုံးသွား၏၊၊
ဤအချိန်တွင် ဦးလေးကိုး သည် မြေပြင်ဆရာသခင် ဒသမအဆင့်ရှိသော သန်မာသည့် နယ်ပယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ လင်းရန်ယန် ပေးအပ်ထားသည့် လက်နက်နှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ခွန်အားမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင်ပင် ထူးခြားနေပြီ ဖြစ်သည်၊၊
“ဝါး”
ဖုတ်ကောင်များ အသတ်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ချိုးရှန်း မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏၊၊
“အရင် ပြေးကြစို့၊ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သာ လာရင် ငါလည်း တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဦးလေးကိုး က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ့နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသော ဖုတ်ကောင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဆက်လက် ကြည့်လိုက်၏၊၊
ဤနေရာတွင် ဖုတ်ကောင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသာ ရှိသော်လည်း၊ တစ်ဦးချင်းစီမှာ အမွှေးရှည်ဖုတ်ကောင် အဆင့်မှာ ရှိနေကြသည်၊၊
အကြောင်းမှာ အမွှေးရှည်ဖုတ်ကောင် အဆင့်ရှိသော ဖုတ်ကောင်များသာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် နေထိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော ဖုတ်ကောင်များမှာ တောင်ခါးပန်း သို့မဟုတ် တောင်ခြေတွင်သာ နေနိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏၊၊
အကယ်၍ ဖုတ်ကောင်အားလုံးသာ ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံရပါက၊ ဦးလေးကိုး ၏ ခွန်အားမှာ နတ်ဘုရားဆရာသခင် နယ်ပယ်တွင် ရှိနေဦးတော့၊ သူသည် သေဖို့သာ စောင့်ရလိမ့်မည်၊၊
ထို့ကြောင့် ယခု တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်သည်၊၊
“ဝါး”
တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချိုးရှန်း သည် လှည့်ထွက်ကာ ဝိန်ချိုက် ဆီသို့ ပြေးသွားတော့၏၊၊
“ချိုးရှန်း ၊ မြန်မြန်လာ၊ ပြေးကြစို့၊ တောင်ခြေကလည်း ဖုတ်ကောင်တွေ ထွက်လာနေပြီလို့ ငါ ထင်တယ်”
ဝိန်ချိုက် က ချိုးရှန်း ကို အမြန်ပင် လှမ်းအော်လိုက်သည်၊၊
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ၊ ချိုးရှန်ယ သည် ဝိန်ချိုက် ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲယူကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း၊၊
ထို့နောက် သူသည် ကြီးမားသော ပါးစပ်ကြီးဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့၏၊၊
“မလုပ်နဲ့ ချိုးရှန်း”
ဝိန်ချိုက် က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သော်လည်း၊ ချိုးရှန်း က သူ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်းပင် ပိတ်လိုက်၏၊၊
အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ပထမဆုံး အနမ်းမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်၊၊
ထို့နောက်တွင်မူ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်က သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဝင်သွားကာ၊ ဝိန်ချိုက် မှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် တုန်ရီသွားတော့၏၊၊
“ဝါး၊ ဒါက တကယ် နေလို့ကောင်းတာပဲ”
ချိုးရှန်း ကမူ ကျေနပ်အားရသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို ခွာလိုက်သည်၊၊
ဒါတင်မကသေးဘဲ ဝိန်ချိုက် က သူ့ကို အတုယူပြီး ခေါင်းတလားမှိုကို ပြန်ထွေးထုတ်မှာကို တားဆီးရန်အတွက်၊ ချိုးရှန်း သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးတော့၏၊၊
“ဝါး”
ဝိန်ချိုက် မှာလည်း သူတို့နောက်သို့ အမြန်ပင် လိုက်ပြေးရတော့သည်၊၊
“ဟိန်း”
“ဟိန်း”
အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်အနှံ့မှ ဖုတ်ကောင်များမှာ တိုးထွက်လာကြ၏၊၊
ဖုတ်ကောင်အားလုံးမှာ ဟိန်းဟောက်လျက် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်၊၊
အမွှေးရှည်ဖုတ်ကောင်များမှာ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်နှင့်အတူ ဦးလေးကိုး ကို လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏၊၊
“ဒီဖုတ်ကောင်တွေက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရပုံပဲ”
ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာမှာ အတော်အတန် ကြာအောင် တည်တံ့နေခဲ့၏၊၊
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ပင်လျှင် ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ၊၊
“ထားလိုက်တော့၊ လရောင်ရဲ့ စွမ်းအားက မလုံလောက်သေးခင်နဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားအပြည့်ကို မထုတ်ဖော်နိုင်သေးခင်မှာ၊ မင်းတို့အားလုံးကို အရင် သတ်ပစ်ရမယ်”
ဦးလေးကိုး က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်ထိပ်ကို ကိုက်ကာ လက်ထဲရှိ မိုးကြိုးထိမှန်ထားသော မက်မွန်သားဓားပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ အင်းစာရွက်များ ရေးထိုးတော့၏၊၊
“ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၊ သူ၏ ခန့်ညားသော တည်ရှိမှုဖြင့် စကြဝဠာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လော့၊ တောင်တန်းများ ပြိုလဲကျစေလော့၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများနှင့် နတ်ဆိုးများ အသံမထွက်ဝံ့စေနှင့်”
ကျယ်လောင်သော ဂါထာမန္တန်များမှာ ဦးလေးကိုး ၏ ပါးစပ်မှ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
“ဖြောင်း၊ ဖြောင်း”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲရှိ မက်မွန်သားဓားပေါ်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီး အမြောက်အမြား ပေါ်ပေါက်လာတော့၏၊၊
“ဟိန်း၊ (သူ့ကို သတ်ကြစမ်း)”
သို့သော်လည်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည်လည်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊၊
သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖုတ်ကောင်အားလုံးမှာ ရူးသွပ်သလိုမျိုး ဦးလေးကိုး ဆီသို့ အပြင်းအထန် ပြေးဝင်လာကြ၏၊၊
“မိုးကြိုးထိမှန်၍ သူတို့၏ ပုံသဏ္ဍာန်များ ပျက်စီးစေလော့၊ တစ္ဆေများနှင့် မိစ္ဆာများ ကွယ်ပျောက်၍ လူသားများ ငြိမ်းချမ်းမှု ရရှိစေလော့၊ မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ ပညတ်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေသတည်း”
ဦးလေးကိုး သည် ဂါထာမန္တန်အားလုံးကို အပြည့်အစုံ ရွတ်ဆိုလိုက်၏၊၊
“ကောင်းကင်မန္တန်ကို ဖွင့်လော့၊ မိစ္ဆာဝိညာဉ်အားလုံးကို ချေမှုန်းစမ်း”
ဦးလေးကိုး က ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ မိုးကြိုးမက်မွန်သားဓားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ချလိုက်သည်၊၊
“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပြာလွင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းများမှာ မက်မွန်သားဓားမှတစ်ဆင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏၊၊
မိုးကြိုးများမှာ အမွှေးရှည်ဖုတ်ကောင်များကို ချက်ချင်းပင် ထိမှန်သွားသည်၊၊
“ဒုန်း”
“ဒုန်း”
နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ၊ ဖုတ်ကောင်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ကြကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် မီးကျွမ်းနေသော အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏၊၊
ခဏချင်းမှာပင် မူလကရှိနေသော အမွှေးရှည်ဖုတ်ကောင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာထဲမှ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့်မှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ ကျန်ရှိသောသူများမှာလည်း မိုးကြိုးထိမှန်ကာ လွင့်ထွက်သွားကြရသဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ယာယီ ဆုံးရှုံးသွားကြ၏။
“ဟိန်း၊၊၊”
ဒါကို မြင်သောအခါ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်၊၊
“ဒုန်း”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းမှာ သူ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားရသည်၊၊
“ဟိန်း”
တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဦးလေးကိုး ဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့၏၊၊
“သေစမ်း”
ဦးလေးကိုး မှာလည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိချေ၊၊ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ မြေပြင်မှ မက်မွန်သားဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ဖး၊၊
“ဒုန်း”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဖက်စလုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်၊၊
ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားက ဦးလေးကိုး ကို လွင့်ထွက်သွားစေ၏၊၊
သို့သော်လည်း သူ လွင့်ထွက်သွားစဉ်မှာပင် ဦးလေးကိုး က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ အင်းစာရွက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ကပ်သွားတော့သည်၊၊
“ဖွပ်”
ဖုတ်ကောင်ဘုရင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင်၊ အင်းစာရွက်မှာ ချက်ချင်းပင် မီးလောင်ကျွမ်းသွားတော့၏၊၊
“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း”
နောက်တစ်ခဏ၌ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာကာ အင်းစာရွက်မှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့၏၊၊
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှုနှင့် မီးတောက်များမှာ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် မီတာ ရာနှင့်ချီသော ဧရိယာကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားသည်၊၊
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သေးငယ်ပြီး အထီးကျန်လှသော တိမ်တိုက်တစ်ခုသည်လည်း ကောင်းကင်ထက်သို့ ထိုးတက်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရ၏၊၊
“ဒုန်း”
ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေဟုန်လှိုင်းမှာ ဦးလေးကိုး ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်၊၊
ဦးလေးကိုး သည် လေဟုန်လှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မီတာ ရာနှင့်ချီသော နေရာတွင် ကျဆင်းသွား၏၊၊
“ဟိန်း”
သို့သော်လည်း အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် ထိုးတက်နေသော ယင်ချီ စွမ်းအားများနှင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊
“ဒုန်း”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်ချီ စွမ်းအားလှိုင်းများ ကျရောက်လာသောအခါ မီးပင်လယ်မှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ငြိမ်းသတ်သွားရ၏၊၊
ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်တွင်မူ၊ မီးကျွမ်းနေပြီး အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေသော ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် အလွန်ပင် သနားစဖွယ် အခြေအနေဖြင့် ရပ်နေသည်၊၊
“ဟိန်း”
ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် ကောင်းကင်သို့ ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏၊၊
ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကောင်းကင်ထက်သို့ တရှိန်ထိုး တက်သွားပြီး လမင်းအတွင်းသို့ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်၊၊
ထို့နောက်တွင်မူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏၊၊
လကြတ်နေသဖြင့် မှေးမှိန်နေသော လမင်းမှာ ယခုအခါတွင်မူ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာတော့သည်၊၊
“ဝုန်း”
ထို့နောက်တွင်မူ သန်မာပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသော လရောင်စွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်၊၊
အခန်း (၁၆၀) မိစ္ဆာအပြင်လမ်းစဉ်
“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင် သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့၏၊၊
ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၊ တတိယအဆင့်၊၊
ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၊ စတုတ္ထအဆင့်၊၊၊
ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စတုတ္ထအဆင့်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊၊
ဦးလေးကိုး မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားရတော့၏၊၊
“ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာအတတ်ပညာလဲ၊ ဖုတ်ကောင်ဘုရင် တစ်ပါးကို ဒီလောက်အထိ ခွန်အားတွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုးပွားလာစေနိုင်တာလဲ”
ဦးလေးကိုး မှာ ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်မိသည်၊၊
ခွန်အားများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်၊၊ ထို့ပြင် အစောပိုင်းက သောင်းကျန်းနေသော ဖုတ်ကောင်ဘုရင်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏၊၊
သူတို့သည် ဆင်းသက်လာကြပြီ၊၊
ထို့နောက် ၎င်းသည် ဦးလေးကိုး ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊၊
ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားရ၏၊၊
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ခုခံရန်အတွက် လက်နက်ကို မြှောက်လိုက်သည်၊၊ အမှန်စင်စစ် သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လွှဲဖယ်ရန်အတွက် သူ၏ အသက်ပေးရတနာ ကို အသုံးပြုရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်၏၊၊
“ဟိန်း”
“ဟိန်း”
“ဟိန်း”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဖုတ်ကောင် အမြောက်အမြားမှာ သူတို့ကို ဝိုင်းရံလာကြတော့သည်၊၊
ဤမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ဦးလေးကိုး ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားရ၏၊၊
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြေအနေများမှာ တကယ်ပင် ဆိုးရွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်၊၊
“ဟိန်း”
သို့သော်လည်း၊ အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် ရုတ်တရက် နိမ့်ရှိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ ခြေထောက်များကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်၏၊၊
“ဝုန်း၊၊၊”
နောက်တစ်ခဏ၌ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် သွေးရောင်လွှမ်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တရှိန်ထိုး ပြေးထွက်သွားတော့သည်၊၊
သို့သော်လည်း သူသည် ဦးလေးကိုး ဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမွှေးရှည်ဖုတ်ကောင် နှင့် အစိမ်းရောင်ဖုတ်ကောင်များဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်း ဖြစ်၏၊၊
“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”
နောက်တစ်ခဏ၌ ဖုတ်ကောင်များ ပေါက်ကွဲသွားသည့် အသံများမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာတော့သည်၊၊
ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် ဖုတ်ကောင်အားလုံးမှာ ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရ၏၊၊
ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် သေဆုံးသွားတိုင်း၊ များပြားလှသော သွေးစွမ်းအင်များမှာ ဇွန်ဘီဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊၊
၎င်းက ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ပို၍ပင် သန်မာလာစေ၏၊၊
ခဏချင်းမှာပင် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့်သို့ ချိုးဖျက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်၊၊
ဒါတင်မကသေးချေ..
၎င်းသည် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသော အောက်ဘက်ရှိ ဖုတ်ကောင်များဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ဆင်းသွားတော့၏၊၊
နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အရာမှာ သဘာဝကျကျပင် ထိုဖုတ်ကောင်များကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊၊
“ဒါ၊ ဒါက တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ဦးလေးကိုး မှာ မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရပြီ ဖြစ်၏၊၊
ဤဖုတ်ကောင်ကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလောက်အထိ သန်မာလာအောင် ဘယ်လို လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်မျိုးကို အသုံးပြုထားတာလဲ မသိပေ။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကယ်၍ သူသာ ဒီထက်ပိုပြီး သန်မာလာမယ်ဆိုရင်တော့၊ တစ်ခုခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်တော့မှာပဲ”
လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဦးလေးကိုး သည် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လိုက်ကာ၊ လမ်းတွင် သူ၏ အသက်ပေးရတနာကို ထုတ်ယူလိုက်၏၊၊
ယခုအချိန်တွင်၊ ဤအရာသည် သန်မာလှသော ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို ထိခိုက်မှုပေးနိုင်သည့် နောက်ဆုံးလက်ကျန် ဝှက်ဖဲပင် ဖြစ်သည်၊၊
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ၊ သူ၏ ထိတ်လန့်မှုကား မပြီးဆုံးသေးချေ၊ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ အရှိန်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏၊၊ သူက အခြားဖုတ်ကောင်တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ပြေးလွှားနေစဉ်မှာပင် ဦးလေးကိုး မှာ သူ့ကို အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့ချေ၊၊
အဆုံးစွန်၌မူ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ ခွန်အားကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှ၏၊၊
ဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် ဖုတ်ကောင်စစ်သူကြီး အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားကို ဆဋ္ဌမအဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူသည် ဝိန်ချိုက် နှင့် ချိုးရှန်း တို့ကို ဦးလေးကိုး မျှော်လင့်ထားသလို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ၊၊ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား၊ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားတော့၏၊၊
“မြို့ထဲကိုလား၊ သူ မြို့ထဲကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ”
ဦးလေးကိုး ၏ မျက်မှောင်များမှာ ကြုတ်နေတော့သည်၊၊
ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားရ၏၊၊
“ရှီးကျန့်၊ ဒါက ရှီးကျန့် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဖုတ်ကောင်ပဲ”
နောက်ဆုံးတွင် ဦးလေးကိုး သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွားသည်၊၊ ရှီးကျန့် သည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူတို့ကို ခေါင်းတလားမှို ရှာခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏၊၊
အကယ်၍ ရှီးရှောက်ကျန့် ၏ အထောက်အထားကိုသာ မသိခဲ့ပါက၊ သူသည် ခေါင်းတလားမှို ရှာခိုင်းသည့် ရှီးကျန့် ၏ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် သဘာဝကျကျပင် သံသယဖြစ်မိမည် မဟုတ်ချေ၊၊
သို့သော် ယခုမူ သူသည် အမှန်တရားကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်၊၊
သူသည် သေချာပေါက် ဤဖုတ်ကောင်တွေကို ဖမ်းဆီးပြီး သတ်ဖြတ်ချင်နေတာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကလည်း ရှီးကျန့် ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ရမည်။
ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သူတို့ကို သတ်ဖို့ပဲ၊၊
သို့သော်လည်း ဦးလေးကိုး သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း မကြာမီမှာပင် ထပ်မံ သတိပြုမိသွားသည်၊၊
“အကယ်၍ မင်းက ငါတို့ကို သတ်ချင်တာဆိုရင်၊ ဘာလို့ ဖုတ်ကောင်တွေအားလုံးကို သတ်ပြီးမှ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ”
ဦးလေးကိုး မှာ မှင်တက်သွားရ၏၊၊
သို့သော် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်၊ မြို့ထဲတွင် ရှိနေသော ရှီးကျန့် မှာမူ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်၊၊
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်က ငါ့ရဲ့ တခြားဖုတ်ကောင်တွေကို ဘာလို့ သတ်ပစ်ရတာလဲ”
ရှီးကျန့် သည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေသော ကောက်ရိုးရုပ်ကို ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးနေမိ၏၊၊
အစောပိုင်းလေးတင်က သူသည် သွေးနတ်ဘုရားခန်းမမှ သင်ယူထားသည့် ‘ကောင်းကင်ကိုခိုးယူ၍ လမင်းကိုလဲလှယ်ခြင်းအတတ်’ ကို အသုံးပြုကာ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်၊၊ သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ တစ်ဖက်လူမှာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားခဲ့၏၊၊
မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် သူသည် ကျန်ရှိနေသော ဖုတ်ကောင် ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်၊၊
ဒါတင်မကသေးဘဲ သူသည် မည်သူမျှ မသိသော လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ဖုတ်ကောင်အားလုံး၏ စွမ်းအားကို ဝါးမြိုပြီး ဖုတ်ကောင်ဘုရင် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏၊ ဤအခြင်းအရာအားလုံးမှာ ဖုတ်ကောင်များကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ထားသူကို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်၊၊
အကြောင်းမူကား၊ သူသည် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏၊၊
“တောက်၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ရှီးကျန့် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်းမှောင်နေတော့သည်၊၊ သူသည် သာမန် ဖုတ်ကောင်ဘုရင်တစ်ပါးကို ဂရုမစိုက်ချေ၊၊ ယခု ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ခံထားရလျှင်ပင်၊ သူ့အတွက်မူ ထိုအရာမှာ အမှိုက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏၊၊
သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့သည့် ထိုခံစားချက်ကို အလွန်ပင် မနှစ်မြို့လှပေ၊၊
“ဒီဖုတ်ကောင်က ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတာလား”
ရှီးကျန့် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏၊၊
သူ၏ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်ပညာများကို သူ အအေးလွန် ဘေးအန္တရာယ်ဇုန်သို့ မသွားမီကတည်းက ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊ ထိုစဉ်က သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နတ်ဘုရားဆရာသခင် ပထမအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေး၏၊၊
ထို့ကြောင့် ဤဖုတ်ကောင်မှာ မိမိဘာသာ အကြောင်းရင်းအချို့ကြောင့် ဖုတ်ကောင်နယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့်အထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်ကင်းသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊၊
ဒါပေမဲ့ အခု ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီဆိုရင်၊ ဘာလို့ ဦးလေးကိုး နဲ့ သူ့အုပ်စုကလွဲလို့ တခြားဖုတ်ကောင်တွေအားလုံးကို သတ်ပစ်ရသည်ဟူသော အဖြေကိုမသိရှိနိုင်ပေ။
“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း”
သို့သော်လည်း၊ အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် မျှော်လင့်မထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်၊ အထက်ဘက်မှနေ၍ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်၏၊၊
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မြေအောက်ခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်၊၊
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
ရှီးကျန့် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏၊၊
ထို့နောက် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်၊၊
သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ကောက်ရိုးရုပ်မှာ သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ချလိုက်တော့၏၊၊
“ဒုန်း၊”
တစ်ခဏချင်းမှာပင် နောက်ထပ် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်၊၊
မြေအောက်ခန်းမှ မြေကြီးအမြောက်အမြားမှာ ပြိုကျလာတော့၏၊၊ ကြည့်ရသည်မှာ မြေအောက်ခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပြိုကျတော့မည့်အလားပင်၊၊
“ဟွန်း၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၊ မင်းက သေချင်နေတာပဲ”
မိုးကြိုးလက်သီး…
ရှီးကျန့် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်သီးကို အထက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်၏။
“ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း”
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော ပြာလွင်သည့် မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းတစ်ခုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အထက်ရှိ မြေပြင်ကို ထိမှန်သွား၏၊၊
တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတန်းများမှာ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုတ်ကောင်ဘုရင်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတော့သည်၊၊
“ဒုန်း”
နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကောက်ရိုးရုပ်မှာ ပေါက်ကွဲသွားကာ မီးကျွမ်းနေသော အကြွင်းအကျန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏၊၊
မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ဖုတ်ကောင်ဘုရင်မှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊၊ “ဟွန်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ”
ရှီးကျန့် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်၊၊
“ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း”
သို့သော်လည်း၊ အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင် မြေအောက်ခန်းလေးအတွင်း၌ လက်ခုပ်တီးသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့၏၊၊
“ဘယ်သူလဲ”
ရှီးကျန့် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားရ၏၊၊
သူသည် အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်မိသည်၊၊
ထို့နောက်တွင်မူ ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော လင်းရန်ယန် သည် မှောင်ရိပ်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်၊၊
“ဂိုဏ်းတူဦးကြီး ရှီးကျန့် ဆီက မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ကျွန်တော်ဒီဖုတ်ကောင် ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဆဋ္ဌမအဆင့်အထိ ရောက်အောင် ခက်ခက်ခဲခဲ မြှင့်တင်ပေးခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဂိုဏ်းတူဦးကြီးရဲ့ လက်ချက်တစ်ချက်ကိုတောင် မတောင့်ခံနိုင်ဘူးပဲ၊ နှင်းဖုံးနေတဲ့ တောင်ပေါ်မှာတုန်းကထက် ဂိုဏ်းတူဦးကြီးရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ပဲ အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ “
လင်းရန်ယန် က ရှီးကျန့် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏၊၊
“လင်းရန်ယန်၊ မင်းပါလား”
ရောက်လာသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် လင်းရန်ယန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ရှီးကျန့် ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာ ကျုံ့သွားရကာ လင်းရန်ယန် ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်၊၊
သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြန်၏၊၊
“နတ်ဘုရားဆရာသခင် စတုတ္ထအဆင့်”
ရှီးကျန့် က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်၊၊
မှန်ပါသည်၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရန်ယန် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နတ်ဘုရားဆရာသခင် စတုတ္ထအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ခံထားရပြီ ဖြစ်၏၊၊
ဒါတင်မကသေးဘဲ သူသည် ယနေ့မွန်းတည့်ချိန်လောက်မှာပင် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊၊
အဆုံးစွန်၌မူ၊ သူသည် မနေ့ကညကတည်းက ဦးလေးကိုး ၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏၊၊
သို့သော်လည်း လင်းရန်ယန် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ မြေပြင်ဆရာသခင် ဒသမအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးကြောင်း ရှီးကျန့် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့သည်၊၊
“ဒါက ဘာများ အံ့သြစရာ ရှိလို့လဲ၊ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးတောင်မှ ဒီအပြစ်သားငရဲသွေးကို အသုံးချပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ နတ်ဘုရားဆရာသခင် ဆဋ္ဌမအဆင့်အထိ ရောက်နိုင်သေးတာပဲ၊ ကျွန်တော်ကော ဘာလို့ မြေပြင်ဆရာသခင် ဒသမအဆင့်ကနေ နတ်ဘုရားဆရာသခင် စတုတ္ထအဆင့်အထိ တက်လှမ်းလို့ မရရမှာလဲ”
ရှီးကျန့် ၏ အံ့အားသင့်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရန်ယန် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏၊၊
သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီးကျန့် ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့သည်၊၊
ဤကောင်လေးက မိမိတွင် အပြစ်သားငရဲသွေး ရှိနေကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် သိရှိနေသည်၊၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် မိမိက နတ်ဘုရားဆရာသခင် အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်းလည်း သိရှိနေနိုင်၏၊၊
လင်းရန်ယန် ၏ အစွမ်းထက်လှသော ကိုယ်ပျောက်အတတ်ပညာများကို ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် မိမိက နတ်ဘုရားဆရာသခင် အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မိမိ သတိမထားမိဘဲ ဘေးနားမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိလှသည်၊၊
သေချာသည်မှာ ထိုအရာအားလုံးမှာ အရေးမကြီးတော့ချေ၊၊ ယခု သူ အလေးအနက်ထားဆုံး အချက်မှာ လင်းရန်ယန် ပင် ဖြစ်၏၊၊ သူသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီလောက်အထိ ခွန်အားတွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုးတက်လာခဲ့တာလဲ မသိသေးပေ။
“ဟွန်း၊ ငာက ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့၊ အဲ့ဒီအတွက် ငါ ဆယ်နှစ်တိတိ ပြင်ဆင်ခဲ့ရတာ၊ ဒါဆို မင်းဆီမှာလည်း အပြစ်သားငရဲသွေး ရှိနေတာလား”
လင်းရန်ယန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှီးကျန့် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို စူးရှသော အကြည့်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏၊၊
“အပြစ်သားငရဲသွေး ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းတူဦးကြီးလိုမျိုး ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ အပြင်လမ်းစဉ်တွေကို အားကိုးပြီးမှ ခွန်အားတိုးအောင် လုပ်တတ်တဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီး ရလာတဲ့အရာတွေပါ”
လင်းရန်ယန် က အရှက်မရှိ ဆိုလိုက်သည်၊၊
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှီးကျန့် ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် မည်းမှောင်သွားတော့၏၊၊
ဤကောင်လေးက မိမိကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း လှောင်ပြောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊၊
သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်တော့ချေ၊၊ ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အရာမှ အရေးမကြီးတော့ပြီ ၊၊
“ပြောစမ်း၊ မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား”
ရှီးကျန့် က လှောင်ပြောင်သော၊ မောက်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်၏၊၊
(နတ်ဘုရားဆရာသခင် စတုတ္ထအဆင့်၊ ဒါ့အပြင် အဆင့်သုံး မီးဝိညာဉ်ခန္ဓာနဲ့ လေဝိညာဉ်ခန္ဓာ၊၊ အစွမ်းထက်လားဆိုတော့ သေချာပေါက် အစွမ်းထက်တာပေါ့၊၊
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကလွဲလို့ မော်ရှန်း ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး၊၊
ဒါပေမဲ့ ရှီးကျန့် နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့၊ သူက အများကြီး အားနည်းနေပါသေးတယ်၊၊
ဒါပါပဲ၊၊)
“ဖြောင်း ဖြောင်း”
ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ရှီးကျန့် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏၊၊
ကောင်းကင်မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အဆင့်သုံး မိုးကြိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာလည်း ရှိနေသဖြင့်၊ သူ၏ ခွန်အားမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှရာ၊ ဘိုးဘွားကြီးကလွဲလျှင် မော်ရှန်း ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို ပြိုင်ဆိုင်နိုင်မည့်သူ မရှိချေ၊၊
သေချာလှပေသည်၊ မိမိက နတ်ဘုရားဆရာသခင် အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်၊ မိမိရှေ့မှောက်ရှိ လင်းရန်ယန် သည် ယနေ့ သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်၊၊
“ပေါက်ကရတွေ၊ ကျွန်တော်သာ ဂိုဏ်းတူဦးကြီးကို သတ်နိုင်မယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မသေချာဘူးဆိုရင်၊ ဘာလို့ ငါ အပြင်ကို ထွက်လာမှာလဲ၊ ဂိုဏ်စတူဦးကြီးရဲ့ အသတ်ခံရဖို့ကို စောင့်နေဖို့လား”
လင်းရန်ယန် က ရှီးကျန့် ကို ဆိုလိုက်၏၊၊
သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှီးကျန့် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်၊၊
တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူသည် လင်းရန်ယန် က မိမိ ထိုနတ်ဘုရားဆရာသခင်ကြီးများကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့မြင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ် မိမိကို ပြန်တွေ့ချိန်တွင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်ကို သတိရသွား၏၊၊ သူသည် မိမိကို အရူးလုပ်ရန်အတွက် ဟန်ဆောင်နေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်၊၊
ဒါဆိုရင်၊ သူဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ မော်ရှန်း တောင်ကို ပြန်သွားပြီး ဘိုးဘေးကြီးကို ဖိတ်ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်နည်၊၊
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော်၊ မော်ရှန်း ဘိုးဘေးကြီးသည် အနီးနားတွင် ရှိနေနိုင်သည်၊၊