ဒီကိစ္စကို အမေ့ကို အပ်ခဲ့လိုက်

ယုန်လှောင်အိမ်၏ ပုံပန်းသည် အနည်းငယ် ရိုးရှင်းပြီး ဤခေတ်မှ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း၊ သူမ ခုတုံးလုပ်လို့ရမယ့် နိုင်ငံခြားသားလည်း ရှိနေသည့်အတွက် ဝေဖန်မှုခံရမည်ကို လုံးဝ စိုးရိမ်မှု မရှိခဲ့ကြပေ။

ယုန်လှောင်အိမ်များ ဝယ်ယူပြီးသည့်နောက်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် လုပ်စရာ အလုပ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ပထမဦးစွာ၊ သူတို့သည် ယုန်ပေါက် ( ၂၀ ) ဆန့်ဝင်နိုင်သော သေးငယ်သည့် ယုန်လှောင်အိမ် ( ၅ ) လုံးကို တပ်ဆင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယုန်များအတွက် ယုန်လှောင်အိမ် ( ၁၀ ) လုံး ရှိပြီး၊ ယုန်လှောင်အိမ် ( ၁ ) လုံး လျှင် ယုန် ( ၁၀ ) ကောင် ထည့်ထားသည်။

ယုန်လှောင်အိမ်များ လုံလောက်စွာ ရှိနေသည့်အတွက်၊ ယခုအခါ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယုန်များကို မနက်ဖြန် သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ ပိုမို လွယ်ကူစေရန် ယာယီ အတူတူ မွေးထားလိုက်သည်။

သူတို့ အခြေကျသွားသည့်အခါ၊ ထိုအခါမှ သူတို့ကို ပြန်လည်ဖြန့်ဝေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အိမ်မွေးယုန်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ၎င်းတို့သည် ဟဲကျစ်ယန်က မော့ဟန်ယွဲ့အား လက်ဆောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်အရာများဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းတို့၏ ယုန်လှောင်အိမ်သည် ရိုးရှင်းလွန်းသည့် အမျိုးအစား မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယုန်တစ်စုံစီအတွက် သီးသန့်လှောင်အိမ်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ထမင်းလုံးလေး၏ “စီမံခန့်ခွဲမှုစွမ်းရည်” ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက်၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုကလေးငယ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းများ အမှန်တကယ် ရှိ မရှိ ထပ်မံ စမ်းသပ်ကြည့်လိုခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်၊ ထမင်းလုံးလေးသည် ဂိုဒေါင်တံခါးရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး မုန်လာဥတစ်လုံးကို ကိုက်စားနေသည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ ထမင်းလုံးလေးသည် မုန်လာဥကို တွန့်တွန့်ဆုတ်ဆုတ်ဖြင့် ဘေးသို့ ပစ်ချကာ သူမရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလာခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ သူလေးသည် အနည်းငယ် ချွဲနွဲ့ပြသည်၊ သခင်ဖြစ်သူ ပြုံးလာသည်ကို မြင်သည့်အခါ၊ ထိုလုံးဝန်းသော ကလေးငယ်သည် ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထိုင်လိုက်ပြီး အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“ထမင်းလုံးလေး၊ ဒီယုန်တွေကို အိမ်ထဲကို ထည့်သိမ်းပေးနိုင်မလား။”

“အွင်း... အွင်း...” အတည်ပြုသံ လေးချက် ထွက်ပြီးနောက်၊ ထိုကလေးငယ်သည် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူလေးသည် သူလေး၏ အမွေးဖုံးသော လက်မောင်းလေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ၊ မြက်ပင်များပေါ်တွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသော ယုန်များကို အကြိမ် အနည်းငယ် အော်ခေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခါ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယုန်အားလုံးသည် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

ပထမဦးစွာ ၎င်းတို့သည် အသံထွက်လာရာဘက်သို့ သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ပျားများကဲ့သို့ ယုန်လှောင်အိမ်များထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြသည်။

သူတို့အားလုံး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသော်လည်း လုံးဝ စနစ်မကျဘဲ ဟဲကျစ်ယန်၏ အစီအစဉ်များကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ ယုန်များသည် အသက်အရွယ်ရော အရွယ်အစားရော ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ဖွင့်ထားသည့် အိမ်တစ်လုံးကို မြင်သည်နှင့် အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြပြီး၊ လုံးဝ ရောထွေးနေသည်။

မတူညီသော ယုန်မျိုးစိတ်အနည်းငယ်ပင်လျှင် ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပြုမူခဲ့သည်။ ဧရာမအင်ဂိုရာယုန်နှင့် တစ်လ မပြည့်သေးသော ယုန်ကလေး တစ်စုသည်လည်း အတူတကွ ရှိနေပြီး တစ်ချက်မျှ မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။

ဤမြင်ကွင်းသည် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့အား အပြည့်အဝ ရယ်မောစေခဲ့သည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ဤအလုပ်ကို ကောင်းကောင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကလေးငယ်လေးထံတွင် အချို့သော အရည်အချင်းများ ရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ထမင်းလုံးလေးသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်ထံ ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းအပ်ကာ ညည်းညူသံ အနည်းငယ် ထုတ်ပြီး၊ ဆုချီးမြှင့်ပေးရန် တောင်းဆိုနေသလို လုပ်နေခဲ့သည်။

ဤမျှချစ်စရာကောင်းသော သတ္တဝါလေးသည် ဆုချီးမြှင့်ရန် ထိုက်တန်သည်မှာ သေချာသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ သေချာစိုက်ပျိုးထားသော ဝါးပင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သိပ်မမြင့်သေးသော်လည်း ဝါးမျှစ်၏ အရွယ်အစားကို ထိခိုက်မှု မရှိပေ။

သူမသည် စိတ်ဖြင့် လတ်ဆတ်ပြီး အရည်ရွမ်းသော ဝါးမျှစ်များစွာကို ပေါ်လာစေခဲ့သည်—ထိုဝါးမျှစ်များသည် ထမင်းလုံးလေး၏ လုံးဝန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခုလုံး နီးပါးကို မြှုပ်နှံလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း၊ ဝါးမျှစ်များသည် ပန်ဒါများ၏ အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် သူ့ရှေ့တွင် လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိသော ဝါးမျှစ်များစွာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူလေး၏ သခင်ဖြစ်သူကို ချက်ချင်း မေ့သွားသည်။

ထိုကလေးငယ်သည် ဝါးမျှစ်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူပြီး ပျော်ရွှင်စွာ စတင်စားသောက်နေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ၊ သူမ၏ စိတ်ဖြင့် ယုန်များ၏ နေရာထိုင်ခင်းများကို လုံးလုံးလျားလျား ပြန်လည်စီစဉ်လိုက်သည်။

ထိုအလုပ်ပြီးဆုံးသည့်နောက်၊ သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အကြာကြီး အနားမရသေးသည့် ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် အနားယူကြသည်။

တစ်နေ့လုံး အလုပ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီးနောက်၊ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး တကယ်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဖက်ထားရင်း ကုတင်ပေါ် လှဲချပြီး မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

နောက်နေ့တွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စောစောထခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ နေရာလပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ပုစွန်များကို အသုံးပြု၍ မိသားစုအတွက် ပုစွန်ဆန်ပြုတ် ပြင်ဆင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမှ အသေးစိတ် မစီစဉ်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ ယခင်ကမ္ဘာတွင် နံနက်စောစောတွင် ပုစွန်သားများ ပြည့်နှက်နေသော ဆန်ပြုတ်အိုးကြီး တစ်လုံးကို စားသောက်နိုင်ခြင်းသည် သန့်စင်သော ဇိမ်ခံမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်။

မော့မိသားစုသည် ယခုအခါ ချွေတာမှုနှင့် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပုစွန်ဆန်ပြုတ်တချို့ ပြင်ဆင်ပြီး၊ ကြက်သွန်မြိတ်ဘန်းမုန့် အနည်းငယ် ကြော်ကာ၊ လန်းဆန်းစေသော အရံဟင်းတစ်ခွက် ထည့်ပေးခြင်းဖြင့် ဤမျှသော နံနက်စာသည် ချွေတာပြီး စိတ်ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။

မရီးများသည် မိသားစုအတွက် နံနက်စာပြင်ဆင်ရန် စောစောထရင်းနှင့် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ယနေ့တွင် နဝမခယ်မလေးက သူတို့ထက် အရင် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး တဖြည်းဖြည်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ အကူအညီပေးကြပြီး၊ မကြာမီမှာပင် ဤထူးခြားသော နံနက်စာကို အဆင်သင့်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထုံးစံအတိုင်း သူမသည် မိသားစုထံမှ တညီတညွတ်တည်း ချီးကျူးမှုများ ရရှိခဲ့သည်။

နံနက်စာ စားသုံးပြီးနောက်၊ မော့ချူဟန်သည် သူတို့နှင့်အတူ ဂိုဒေါင်သို့ လိုက်ပါလာကာ နိုင်ငံခြားသားများထံမှ ဝယ်ယူထားသော ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သယ်ယူပေးဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ဤမျှ များပြားသော ကုန်ပစ္စည်းများရှိသည့်အတွက်၊ လူပိုများလာခြင်းသည် ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သည်။

သို့သော် မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ အဋ္ဌမအစ်ကိုကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် မစီစဉ်ခဲ့ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ယမန်နေ့က ယုန်များစွာကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို အပြင်တွင် အမှန်တကယ် အမိုးအကာ မရှိဘဲ ထားရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သင့်လျော်သော ယုန်လှောင်အိမ်များ အဆင်သင့် မရှိပါက၊ အနည်းဆုံး လေနှင့် မိုးကို ကာကွယ်ရန် ယာယီကောက်ရိုးတဲတစ်ခုကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ ကျွန်တော် လျန့်ဟောက်တို့နဲ့ မြို့ထဲကို သွားလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ အစ်ကို့ကို ရွာထဲက လူတချို့ ငှားပြီး အိမ်နောက်ဖေးမှာ တဲတစ်လုံးဆောက်ဖို့ အနှောင့်အယှက်ပေးရလိမ့်မယ်။”

မော့ချူဟန်သည် နားမလည်သလို ဖြစ်သွားသည်။ “နဝမညီလေး၊ ဘာဖြစ်လို့ တဲဆောက်ရမှာလဲ။”

“အဋ္ဌမအစ်ကို မေ့သွားပြီလား။ မနေ့က ကျွန်တော်တို့တွေ နိုင်ငံခြားသားတွေဆီကနေ ယုန်တွေ အများကြီး ဝယ်ခဲ့တာလေ။ တဲတစ်လုံး ဆောက်ဖို့ လိုအပ်တာပေါ့။”

သူသည် နဝမညီလေးတို့လင်မယားနှင့်အတူ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရန် လိုက်ပါသွားမရသည့်အတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး၊ မြို့ထဲတွင် ဒေသခံ အခြေအနေများကို ကြည့်ရှုရန် အခွင့်အရေးလည်း လက်လွတ်သွားသည်။

ရှီလင်ကျေးရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့အခြေချပြီး နေထိုင်သူအဖြစ် မှတ်ပုံတင်ပြီးကတည်းက၊ သူသည် မြို့ထဲသို့ သွားရောက်ပြီး ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လေ့လာကြည့်ရှုခြင်း မပြုရသေးပေ။

အထူးသဖြင့် မကြာမီတွင် အစိုးရအရာရှိအဖြစ် အလုပ်လုပ်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ဒေသခံ အခြေအနေများနှင့် အကျွမ်းတဝင်မရှိခြင်းသည် မသင့်လျော်ပေ။

သို့သော် နဝမညီလေးပြောသော အလုပ်သည်လည်း အရေးကြီးသည်။ လက်ရှိတွင် ပဉ္စမအစ်ကိုသည် မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးနေရုံသာမက၊ သူ၏ ကျန်းမာရေးလည်း အပြည့်အဝ မပြန်လည်သက်သာသေးပေ။

ဤမိသားစုတွင် လက်ရှိအချိန်တွင် သူနှင့် နဝမညီလေးသာ ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်နိုင်သော အမျိုးသားများဖြစ်သည့်အတွက်၊ ဤကိစ္စများကို သူကိုင်တွယ်ရန် အကြောင်းပြချက် လုံလောက်သည်။

မော့ချူဟန်က သဘောတူလိုက်ဖို့ ပါးစပ်ပြင်နေစဉ်၊ သခင်မကြီးမော့က လျှောက်လာသည်။

“ကျိုးယွီ၊ မင်းအဋ္ဌမအစ်ကိုကို မြို့ထဲ အတူခေါ်သွားလိုက်ပါ။ တဲတစ်လုံးဆောက်ဖို့လောက်ကိုတော့ ငါစီစဉ်နိုင်ပါတယ်။”

မော့မိသားစုတွင် သခင်မကြီးမော့၏ စွမ်းရည်ကို မည်သူမျှ ငြင်းဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အတိတ်ကာလတွင် သူမသည် စစ်မက်ရေးရာအမတ်ကြီးအိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို တစ်ဦးတည်း ထောက်ပံ့ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

ရိုးရှင်းသော တဲတစ်လုံး စီစဉ်ခြင်းသည် သူမအတွက် ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူမသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှ ရှည်လျားသော ပြည်နှင်ဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

မော့ချူဟန်သည် သူ၏ အမေအိုကြီးအား ဆက်လက် အလုပ်လုပ်စေရန် သည်းမခံနိုင်ပေ။ “အမေ၊ သား အမေနဲ့အတူ ရွာလူကြီးတွေနဲ့ အရင်သွားပြောပေးမယ်။ သူတို့ဘက်က စီစဉ်ပြီးသွားရင်၊ အမေက မရီးတွေနဲ့အတူ နည်းနည်းလောက်ပဲ ကြီးကြပ်ပေးရင် ရပြီ။”

သခင်မကြီးမော့သည် သူမ၏ ဂရုစိုက်သော သားဖြစ်သူက သူမအား မလိုအပ်ဘဲ ပင်ပန်းစေလိုခြင်း မရှိကြောင်း သိထားသည်။

“မင်းတို့အမေက အခုထိ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသေးတယ်၊ တဲတစ်လုံး စီစဉ်ဖို့လောက်က ဘာမှ အပန်းမကြီးဘူး။”

သခင်မကြီးမော့က ဤသို့ပြောလိုက်သည့်အခါ၊ မော့ချူဟန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်ကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သခင်မကြီးမော့ကို အိမ်နောက်ဖေးသို့ ခေါ်သွားပြီး၊ သင့်လျော်သော တည်နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ကောက်ရိုးတဲ၏ လိုချင်သော အရွယ်အစားကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထမင်းလုံးလေးကို သူမ၏ နေရာလပ်ထဲမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုကလေးငယ်က တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို မကြိုက်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

သူ့ကို ထိုနေရာထဲတွင် တစ်ကောင်တည်း ထားခဲ့ပါက စိတ်ဓာတ်ကျသွားလိမ့်မည်။

သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် အပြင်ထွက်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် သူလေးကို မော့ဟန်ယွဲ့၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ယာယီထားရှိရန်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

အိမ်တွင်းကိစ္စများကို စီမံပြီးသည့်နောက်၊ လင်မယားနှစ်ဦးသည် မော့ချူဟန်နှင့်အတူ ယွင်ချန်မြို့သို့ ဦးတည်ကာ လှည်းတစ်စီးဖြင့် ထွက်ခွာလာကြသည်။

လျန့်ဟောက်နှင့် ကျန်လူများသည် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ သူတို့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် နီးကပ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

လှည်းသည် ယွင်ချန်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် မော့ချူဟန်သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ အမဲလိုက်၍ ရရှိထားသော ပစ္စည်းများကို ဦးစွာ ရောင်းချရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဤအရာသည် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသည်။

သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဦးစွာ ဂိုဒေါင်သို့သွားပြီး သူတို့ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ယုန်များကို ဂိုဒေါင်အတွင်းသို့ လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

***