သခင်မကြီးမော့သည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိစေမယ့် အကြံတစ်ခုကိုလည်း စဉ်းစားထားနိုင်ခဲ့သည်

လျန့်ဟောက်တို့ကို မော့ကျိုးယွီက မြို့သို့ နွားလှည်းများ ငှားရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ များများငှားနိုင်လေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။

မြင်းလှည်းများကို မော့ချူဟန်ထံ အပ်ထားခဲ့ပြီး လင်မယားနှစ်ဦးသား ဂိုဒေါင်ဘက်သို့ ခြေလျင်လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိပ်ကမ်းတည်နေရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဟန်နရီ၏ ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးသည် ပြီးခဲ့သည့်နေ့က ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်ဟု ယူဆရသည်။

ဟန်နရီ၏ ထွက်ခွာမှုသည် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်အတွက် ကြီးမားသော အဆင်ပြေမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က တာ့ပေါင်မောလ်မှ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများသည် အထောက်အထား မရှိတော့သလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဖွင့်ရန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ဟဲကျစ်ယန်က ယုန်များနှင့် ပြင်ဆင်ထားသော လှောင်အိမ်များကို အလျင်အမြန် နေရာလွတ်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဤနေရာကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးချိန်တွင် မော့ချူဟန်က မြင်းလှည်းကို ဂိုဒေါင်ရှိရာသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မော့ချူဟန်တစ်ယောက် အံ့သြမှင်သက်သွားသည်။

ဂိုဒေါင်ထဲတွင် စုပုံထားသော ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ပမာဏကို မပြောနှင့်ဦး၊ နဝမညီလေးတို့လင်မယားမှာ ငွေကြေး ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပါသနည်း။

သူတို့သည် ဂိုဒေါင်တစ်ခုလုံးအပြည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူထားခဲ့ကြသည်။ ထိုကုန်တင်သင်္ဘောပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများအားလုံးကို သူတို့နှစ်ဦးက ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤပစ္စည်းများကို တွေ့မြင်သောအခါ အဋ္ဌမအစ်ကို၏ တုံ့ပြန်မှုက မည်သို့ဖြစ်မည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ လက်သီးကို နှုတ်ခမ်းနားတွင် ထားကာ ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျစ်ယန်က ဒီပစ္စည်းတွေက အိမ်မှာ အသုံးဝင်မယ်လို့ ထင်လို့ အကုန်ဝယ်လာခဲ့တာပါ။”

ထိုအချိန်တွင် လျန့်ဟောက်တို့ ငှားရမ်းလာသော နွားလှည်းများ ရောက်မလာသေးသဖြင့် မော့ကျိုးယွီသည် ဤပစ္စည်းများကို မော့ချူဟန်ထံ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ ဒါကို ဖန်ထည်ပစ္စည်းလို့ခေါ်တယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့တိုင်းပြည်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်စက္ကူလိုပဲ အလုပ်လုပ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါက ဖောက်ထွင်းမြင်ရပြီး ပြတင်းပေါက်စက္ကူလို အလင်းကို မပိတ်ထားဘူး။

ဒါကိုတော့ မိုးကာဖျင်စလို့ခေါ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ တာ့ရွှင်းတိုင်းပြည်မှာ သာမန် တွေ့မြင်ရလေ့ရှိတဲ့ ဆီစိမ်အထည်စနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ကွာခြားချက်ကတော့ ဒါလည်း ဖောက်ထွင်းမြင်ရတာပါပဲ။

ဒါတွေကတော့ အခန်းကြမ်းခင်းအတွက် အသုံးပြုတဲ့ ကြွေပြားတွေပါ၊ အရမ်းလှတယ်။

ဒါတွေကတော့ အသီးအနှံတွေကို အခြောက်လှန်းထားတာပါ။ အသီးအနှံတွေက ရေဓာတ်ဆုံးရှုံးသွားပေမယ့် ထိန်းသိမ်းရလွယ်ကူပြီး အရသာကလည်း အထူးကောင်းမွန်တယ်။”

မော့ကျိုးယွီသည် ပစ္စည်းများကို ရှင်းပြနေရင်း နာနတ်သီးခြောက်တစ်ဖတ်ကို မော့ချူဟန်ထံ ပေးလိုက်သည်။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ မြည်းကြည့်ပါဦး။ ဒါက ချိုပြီး အချဉ်ဓာတ်ရှိတာမို့ စားလို့ အရမ်းကောင်းတယ်။”

မော့ချူဟန်သည် ဤပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီး အံ့သြနေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် နာနတ်သီးခြောက်ကို အသာ လှမ်းယူပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သတိမထားမိဘဲ နာနတ်သီးခြောက်တစ်ဖတ်လုံးကို စားမိသွားခဲ့သည်။

“ပြောရရင် နိုင်ငံခြားသားတွေ လုပ်တဲ့ အသီးခြောက်က တကယ်အရသာရှိတာပဲ၊ ဒါက ဘယ်အသီးက လုပ်ထားတာလဲ မသိဘူး။”

“ဒါကို နာနတ်သီးလို့ ခေါ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒါကို ယန်ယန်က အရသာကောင်းတယ်ထင်လို့ နိုင်ငံခြားသားတွေဆီက မျိုးစေ့တချို့ ဝယ်ယူထားပြီး စိုက်ပျိုးကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။”

မော့ချူဟန်သည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်နေသည်။ “ကောင်းတယ်၊ မဆိုးဘူး။ ဒီလို အသီးမျိုးကို ငါတို့ စိုက်ပျိုးနိုင်ရင် ငါတို့မိသားစု အရသာရှိတာတွေကို စားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ၊ ဈေးကောင်းနဲ့လည်း ရောင်းချနိုင်မှာပဲ။”

ဤအချိန်တွင် မော့ချူဟန်သည် အနာဂတ်တွင် သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးလို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပြီး အသက်မွေးရမည်ဆိုသည့် အဖြစ်မှန်ကို လုံးဝလက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ဘယ်လောက်ပင် ခက်ခဲပါစေ၊ မိသားစုဝင်များ သာယာဝပြောစွာ နေထိုင်နိုင်ရင် ပြီးပြည့်စုံပြီဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အသီးခြောက် အမျိုးမျိုးကို အဋ္ဌမအစ်ကိုအတွက် ထပ်မံ ထုတ်ပေးပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး စားရင်း လျှောက်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ယုန်များရှိရာဆီသို့ ရောက်လာသည်။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ ကြည့်ပါဦး။ နိုင်ငံခြားသားတွေဆီက ဒီယုန်တွေဟာ တွင်းမတူးဘူး၊ ရောဂါလည်း မဖြစ်လွယ်ဘူးလို့ပြောတယ်။ အိမ်မှာပဲ မွေးမြူဖို့ အရမ်းသင့်တော်တယ်။”

ဧရာမအင်ဂိုရာယုန်နှင့် မီနီလော့ပ်ယုန်များ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်သည်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

မော့ချူဟန်က ရယ်မောပြီး ပြောသည်။ “ဒီလိုယုန်မျိုးကို မော့ဟန်ယွဲ့ဆီ ပေးလိုက်ရင် သူ သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ။”

မော့ဟန်ယွဲ့တင်မကပါ၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပေမယ့် ဒီယုန်များကို တွေ့မြင်သည့်အခါ ဖက်ထားချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်၊

ယုန်လေးတွေက အလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းလှသည်။ အမြတ်အစွန်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ယုန်များသည် တောထဲတွင် အမဲလိုက်ဖမ်းမိသော တောယုန်များနှင့် အနည်းငယ် မတူညီပါ။

တောယုန်များသည် နားရွက်ပိုရှည်ပြီး ဤယုန်တွေလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် မကြီးမားကြပါ။

ထို့အပြင် ဤယုန်များသည် နှင်းသဖွယ် ဖြူစင်နေပြီး၊ တောထဲတွင် ဖြူဖွေးသော တောယုန်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။

မော့ချူဟန်က အနားပတ်လည်ကို သေချာကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် မေးမြန်းခဲ့သည်။ “နဝမညီလေး၊ ဒီယုန်တွေက အကြီးအသေးပေါင်း အနည်းဆုံး နှစ်ရာလောက်ရှိမယ် မဟုတ်လား။”

“ဟုတ်တယ်၊ အတိအကျ နှစ်ရာပဲ။” ဟု မော့ကျိုးယွီက ပြန်ဖြေသည်။

မော့ချူဟန်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ “နဝမညီလေး၊ ယုန်အများကြီးကို အနာဂတ်မှာ ဘာနဲ့ မွေးမြူမှာလဲ။”

သူ့အမြင်တွင် တောယုန်များသည် တောင်ထဲရှိ တောရိုင်းမြက်များနှင့် အသီးအနှံရိုင်းများကို အဓိက စားသောက်ကြသည်။

အခြားရာသီများတွင် တောင်ပေါ်သို့တက်ကာ မြက်ရိတ်ပြီး ကျွေးမွေးနိုင်သော်လည်း၊ ဤသို့သော အေးခဲသော ရာသီတွင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ နိုင်ငံခြားသားတွေက ယုန်တွေဟာ မြက်အပြင် မုန်လာဥနီနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း စားနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ကောက်ပဲသီးနှံရိုင်းတွေကို ကျွေးလို့ရတယ်။”

မော့ကျိုးယွီ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူဟန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

“ဟုတ်လား၊ ယုန်တွေက ဒီလို အရာတွေ စားနိုင်တာ တကယ် မသိခဲ့ဘူး။”

သို့သော် နိုင်ငံခြားသားများက ယုန်များကို ဤမျှ ဖိုင့်ဖိုင့်ဝဝဖြစ်အောင် မွေးမြူထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မမှားယွင်းနိုင်ဘူးဟု ယူဆရသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသား ဂိုဒေါင်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးစီးချိန်တွင် ဟဲကျစ်ယန်က တံခါးဝနားမှ စကားပြောသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ယောင်္ကျား၊ အဋ္ဌမအစ်ကို၊ လျန့်ဟောက်တို့ ငှားလာတဲ့ နွားလှည်းတွေ ရောက်လာပြီ၊ ပစ္စည်းတွေ တင်ကြစို့။”

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသား အသံပြန်ပြုပြီး တံခါးဆီသို့ အတူလျှောက်သွားကြသည်။

လျန့်ဟောက်တို့က နွားလှည်း ဆယ်စီးကျော် ငှားလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်တွင် စည်းကမ်းတကျ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် မိသားစုဝင်များနှင့် လှည်းသမားများကို ညွှန်ကြားကာ ပစ္စည်းများကို နွားလှည်းများပေါ်သို့ တစ်ခုပြီး တစ်ခု တင်ဆောင်စေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က ဤအကြိမ်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများသည် အလွန်များပြားသည်ဟု ပြောရမည်။

နွားလှည်းဆယ်စီးကျော်ကို အပြည့်တင်ပြီးတာတောင် ဂိုဒေါင်ထဲရှိ ပစ္စည်းများ၏ လေးပုံ တစ်ပုံကိုသာ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ဤမှ တွက်ကြည့်လျှင် ပစ္စည်းအားလုံးကို အပြည့်အဝ ပြောင်းရွှေ့ရန် အနည်းဆုံး လေးကြိမ် သယ်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်သည် ညနေ နေဝင်မိုးချုပ်အချိန်ထိ ဖြစ်လိမ့်မည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် အိမ်တွင် ကောက်ရိုးတဲ ဆောက်လုပ်ရန် ကိစ္စကို စိတ်ပူနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကုန်စည်သယ်ယူမှုကိစ္စကို အဋ္ဌမအစ်ကိုထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးကာ ကုန်တင်နွားလှည်းများနှင့်အတူ ရှီလင်ကျေးရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

နွားလှည်းများ ရွာထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ကျောက်မျိုးနွယ်စုနှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုတို့၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။

ရှီလင်ကျေးရွာတွင် အချိန်အတော်ကြာနေထိုင်ပြီးနောက်၊ တစ်ကြိမ်တည်းတွင် ဤမျှ ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ယူလာသူကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က ရွာတွင် အကြွယ်ဝဆုံးဖြစ်ခဲ့သော ချွေ့မိသားစုပင်လျှင် ဤမျှ ဖြုန်းတီးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

ဤအကြောင်းကြောင့်၊ မျိုးနွယ်စု နှစ်ခုလုံး၏ ရွာသားများက ကျိုးမိသားစုသည် အနာဂတ်တွင် ရှီလင်ကျေးရွာ၏ အချမ်းသာဆုံးမိသားစုဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု တညီတညွတ်တည်း ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်တွင် နေရာလွတ် နှစ်ခန်း ရှိနေသေးသဖြင့် အကောင်းစားအထည်များကို ယာယီထားရှိရန် သင့်တော်လှသည်။

မိုးကာဖျင်စများကို အပြင်တွင် ကြာရှည်ထားပါက မိုးဒဏ်လေဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးလွယ်သည့်အတွက် အကောင်းစားအထည်များနှင့်အတူ နေရာလွတ်ခန်းထဲတွင် သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်ထည်များနှင့် ကြွေပြားများကိုမူ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နေရာလွတ်တစ်နေရာတွင် ယာယီစုပုံထားလိုက်သည်။

ကုန်စည်များ ဆက်လက် သယ်ယူရန် နွားလှည်းများကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် အိမ်နောက်ဖေးသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

သခင်မကြီးမော့သည် အိမ်မှုကိစ္စစီမံရာတွင် တကယ်တော်သည့်သူဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားနှင့် ချွေးမ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ကျောက်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ထံသို့သွားကာ အိမ်တွင် ကောက်ရိုးတဲဆောက်ရန် ရွာသားအချို့ကို ငှား‌ရမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သခင်မကြီးမော့သည် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိစေမယ့် အကြံတစ်ခုကိုလည်း စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

မော်ဒန်ခေတ် သဘောတူညီချက်စာချုပ်ချုပ်ဆိုကဲ့သို့ပင် သူမသည် ငွေကြေးနှင့် အစီအစဉ်ကို တာဝန်ယူပြီး၊ တစ်ဖက်က ပစ္စည်းများနှင့် လူအင်အားကို တာဝန်ယူရသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့ အိမ်နောက်ဖေးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မြင်တွေ့ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ထိုသို့ ဖြစ်သည်။

သခင်မကြီးမော့နှင့် မရီးများသည် အနီးတစ်နေရာတွင် ရပ်ကြည့်နေကြပြီး၊ ရွာသားများက ခြံစည်းရိုး အပြင်ဘက်မှ မြက်ခြောက်များနှင့် သစ်သားတိုင်များကို ယူဆောင်လာကာ ခြံထဲသို့ ပစ်ထည့်နေကြသည်။

ခြံအတွင်းဘက်ရှိ လူများက ကောက်ရိုးတဲ ဆောက်လုပ်ရန် တာဝန်ယူထားသည်။

ဤမှ သခင်မကြီးမော့သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်နိုင်စွမ်းရှိရုံသာမက ရွာသားများသည်လည်း အလုပ်လုပ်ကိုင်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကောက်ရိုးတဲကို ခြံစည်းရိုးတစ်လျှောက် ဆောက်လုပ်ထားပြီး အုတ်မြစ်ပုံစံသည် ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရှိန်အတိုင်းဆိုပါက ညမတိုင်မီ သေချာပေါက် ပြီးစီးမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ ထားရှိသော ယုန်လေးများကို ပြန်လည်ယူဆောင်လာပြီး၊ လှောင်အိမ်များကို ကောက်ရိုးတဲထဲတွင် စနစ်တကျ ထားရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် မြက်ခြောက်ဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော ကုလားကာဖြင့် ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားလျှင် ပြီးပြည့်စုံမည်ဖြစ်သည်။

***