ကြီးမားသော စိတ်ကျေနပ်မှု

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် သခင်မကြီးမော့ကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်သော မော့ကျိုးယွီသည် အဝေးမှ ဆူညံသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ဤဆူညံသံများသည် အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာကို ညွှန်ပြပုံမပေါ်ပါ။

ယင်းအစား ၎င်းတို့သည် ချွေ့မိသားစုဝင်များ၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများနှင့် တူသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်မျိုးနွယ်စုမှ လူများသည် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသံများလည်း ကြားရသည်။

“အရာရှိတစ်ဖွဲ့ ချွေ့မိသားစုအိမ်ကို ရောက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။ သွားကြည့်ကြစို့။”

“မြန်မြန်လုပ်၊ မဟုတ်ရင် နေရာကောင်းရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဒီလောက် ငိုကြွေးနေတာဆိုတော့ ချွေ့မိသားစုက ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပြီထင်တယ်...”

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး ခြံအပြင်သို့ အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အတင်းပြောလိုသူများ သို့မဟုတ် အခြားသူများ၏ ဒုက္ခကို ကြည့်ရှုခံစားလိုသူများ မဟုတ်ပါ။

သူတို့သည် ချွေ့မိသားစု၏ အခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ စောစီးစွာ သိရှိလိုကြပြီး၊ တောင်ခြေရှိ ခြံဝင်းများနှင့် မြေယာများကို အမြန် ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသား ချွေ့မိသားစုအိမ်နီးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုနေရာသည် ပွဲကြည့်ရန် ရောက်နေသော ရွာသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

ချွေ့မိသားစုဝင်များ၏ ငိုကြွေးသံနှင့် သနားညှာတာ‌ပေးရန် တောင်းပန်သံများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

“အရာရှိမင်းတို့၊ ဒါတွေအားလုံးကို ချွေ့ဝမ်က လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ လုံးဝ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။”

“အရာရှိမင်းတို့၊ ဒီတစ်ကြိမ်လောက်သာ လွှတ်ပေးပါ။ အိမ်မှာ ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ရမယ့် အသက် ( ၈၀ ) အရွယ် အဖွားတစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်။”

“အရာရှိမင်းတို့၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ...”

အရာရှိများသည် စိတ်မရှည်လှသဖြင့်၊ လက်ထဲရှိ တုတ်များဖြင့် ချွေ့မိသားစုဝင်များကို ဆက်လက်ရိုက်နှက်နေကြသည်။

“အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း။ အခုမှ သနားညှာတာပေးဖို့ တောင်းပန်တတ်ကြတယ်။ မင်းတို့ ဒီလို မကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကျူးလွန်ခဲ့တုန်းက ဒီနေ့ကို ရောက်လာမယ်လို့ မတွေးခဲ့ကြဘူးလား။”

ချွေ့မိသားစုဝင် ဆယ်ဦးကျော်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တုတ်ချက်များ ကျရောက်နေပြီး၊ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများသည် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာသည်။

ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များအတွက်၊ ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်အားရဖွယ်ကောင်းသည်။

ယုတ်မာသော ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ထင်ထားသည်မှာ ချွေ့မိသားစုဝင် အနည်းငယ်သာ ဖမ်းဆီးခံရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ မထင်မှတ်ဘဲ အရာရှိများသည် ကျောက်မျိုးနွယ်စုနှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုများ၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် ချွေ့မိသားစု၏ ပြစ်မှုများတွင် သူတို့ ပါဝင်ပတ်သက်ရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းအမှန်ကို မသိကြသဖြင့်၊ အရာရှိများရှေ့တွင် အလွန် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။

“အရာရှိမင်းတို့၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာအကြောင်းကြောင့် ဆင့်ခေါ်တာပါလဲ။”

အာဏာပိုင်တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာသည်။ “ချွေ့မျိုးနွယ်စုမှာ မင်းတို့မျိုးနွယ်စုထဲက ဖိအားပေး လက်ထပ်ခံရတဲ့ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ အမျိုးသားဖြစ်စေ သူတို့ရဲ့ ယခုလက်ရှိ အိမ်ထောင်ရေး မလိုလားဘူးဆိုရင် အမျိုးသားတွေက တိုက်ရိုက်ကွာရှင်းနိုင်ပြီး အမျိုးသမီးတွေက ကွာရှင်းခွင့်တောင်းခံနိုင်တယ်လို့ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားတယ်။”

အာဏာပိုင်က စကားပြောပြီးစီးပြီးနောက် ချွေ့မိသားစုဝင်များရှိရာဘက်မှ အမျိုးသမီးသုံးဦး ပြေးထွက်လာကြသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦးသည် အရာရှိများရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ “အရာရှိမင်းတို့၊ ကျွန်မတို့ကို ကွာရှင်းပြတ်စဲခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ချွေ့မိသားစုဝင်များကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ဖို့ကိုလည်း မမေ့ခဲ့ကြပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ပြင်ဆင်ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများကိုမြင်လိုက်ရရုံဖြင့် ချွေ့မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မကိုက်ညီသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချွေ့မိသားစုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ဘဝများသည် ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲပင်ပန်းခဲ့ရသည်မှာ မြင်ရုံမျှဖြင့် သိသာထင်ရှားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်တစ်ယောက် အတွေးထဲ နစ်မွန်းနေစဉ်၊ ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်လူအုပ်ထဲမှ လူအနည်းငယ်လည်း ပြေးထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ သမီးများကို ရှာတွေ့ပြီး ဖက်ထားရင်း နာကြည်းစွာ ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။

“အာ့နီ၊ မင်းမိဘတွေ သူရဲဘောကြောင်ခဲ့လို့ မင်း ချွေ့မိသားစုမှာ နှစ်နှစ်ကျော် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမယ့် အခု ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက မင်းကို ကွာရှင်းခွင့်ပေးထားတယ်။ ဒီနေ့ပဲ အပြီးသတ်လိုက်ကြစို့။”

“ရှောင်ရှင်း၊ ချွေ့မိသားစုက တိရစ္ဆာန်တွေက မင်းကို ကျွန်သဖွယ် ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့ မင်းကို ကွာရှင်းပြတ်စဲဖို့ ကူညီပေးမယ်။”

“အံ့သြစရာပဲ။ ငါ့သမီးလေး နောက်ဆုံးတော့ ချွေ့မိသားစုမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံစရာ မလိုတော့ဘူး။ စိတ်မပူနဲ့၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အမေတို့ မိဘတွေနဲ့ မင်းအစ်ကိုတွေက မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်။”

သူတို့သည် သူတို့၏ သမီးများကို ဖက်ထားရင်း ငိုကြွေးနေစဉ်၊ ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်လူအုပ်ထဲမှ အမျိုးသမီးများ၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများကြားတွင်၊ သန်မာသည့် အမျိုးသားအချို့သည် ရုပ်အဆင်း အကျည်းတန်သော အမျိုးသမီး အနည်းငယ်ကို အရာရှိများထံသို့ ဆွဲခေါ်လာကြသည်။

ထိုအမျိုးသားများက အဆိုပါ အမျိုးသမီးများကို မြေပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

“အရာရှိမင်းတို့၊ ကျွန်တော်တို့ ကွာရှင်းချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံး လက်မထပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ၊ ချွေ့မိသားစုက အမျိုးသမီးတွေကို ဘယ်တော့မှ မယူချင်ပါဘူး။”

“ဟုတ်တယ်၊ ချွေ့မိသားစုက အမျိုးသမီးတွေကို ယူရမယ်ဆိုရင် သေတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်။”

အမျိုးသားများ၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ချွေ့မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများသည်လည်း ငိုကြွေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် ငယ်ရွယ်ပုံပေါ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျောက်အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ကျောက်ယွီရှန့်၊ နင် ငါနဲ့ လက်ထပ်ရတာ နင့်အတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ။ ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မခွဲပါနဲ့။”

ကျောက်ယွီရှန့်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် ဆတ်ခနဲ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ သည်းမခံနိုင်တော့ပါ။

“ငါ၊ ကျောက်ယွီရှန့်က ဒီလို ကောင်းချီးမျိုး မလိုချင်ဘူး။ မင်း မင်းရဲ့ ချွေ့မိသားစုဆီကိုသာ ပြန်သွားလိုက်စမ်းပါ။”

ထိုချွေ့မိသားစုအမျိုးသမီးသည် လက်မခံချင်သဖြင့် ကျောက်ယွီရှန့်ကို ထပ်မံ ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ “ငါ နင့်အတွက် သားနှစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့တာကို မမေ့နဲ့။”

ကျောက်ယွီရှန့်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “သားနှစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ သူတို့က မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကိုပဲ ဆက်ခံထားတာလေ။”

အခြား ဆွဲခေါ်ခံရသော ချွေ့မိသားစု အမျိုးသမီးများသည်လည်း သူတို့၏ ခင်ပွန်းများကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

သူတို့၏ အပြုအမူများမှ ဤသို့သော လုပ်ရပ်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဤကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဗြောင်းဆန်နေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အာဏာပိုင်တစ်ဦးက လူအားလုံးကို ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးလိုက်ပြီးမှ အခြေအနေက အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။

တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျောက်မျိုးနွယ်စုနှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုများ၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များက သူ့လူများကို စာရွက်နှင့် စုတ်တံများ အလျင်အမြန် သွားယူလာစေပြီး၊ ချွေ့မိသားစုအမျိုးသမီးများအတွက် ကွာရှင်းစာချုပ်များကို လူသိရှင်ကြား ရေးသားကာ သူတို့၏ မျိုးရိုးမှတ်တမ်းမှ ထိုအမျိုးသမီးများ၏ နာမည်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ချွေ့မိသားစုထဲသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်ခဲ့ရသော အမျိုးသမီးများအတွက် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းသည် အနည်းငယ် ပို၍ ရှုပ်ထွေးသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များက ကွာရှင်းစာချုပ်များ ရေးသားဖို့ကို ကူညီပေးရုံသာမက၊ သူတို့သည် တရားဝင်အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိစေရန် ခရိုင်ရုံးသို့သွားကာ တရားဝင်တံဆိပ် ထုရန် လိုအပ်သည်။

ဤအကြောင်းကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးများ၏ မိသားစုများက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချပြီး အရာရှိများနှင့်အတူ ခရိုင်ရုံးသို့ လိုက်သွားကာ၊ ယနေ့ချက်ချင်းတွင်ပင် ချွေ့မိသားစုမှ အမျိုးသားများနှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကို အပြီးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

အရာရှိများသည်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ဆောင်ရွက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယခင်က ချွေ့ဝမ်နှင့်အတူ တရားမဝင်သော လုပ်ရပ်များကို ကူညီခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်စေ၊ ယခု ခရိုင်တရားသူကြီးမင်း အသစ် ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူတို့သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကျိုးခံစားခွင့်ရရန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်သာ သူတို့၏ အမှားများကို ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အရာရှိများသည် အလွန်ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ချွေ့ဝမ်၏ မကောင်းမှု ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်နှီးနွယ်နေသော ချွေ့မိသားစုဝင်များကို ချည်နှောင်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ခရိုင်ရုံးသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြသည်။

ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင် ဆယ်ဦးကျော် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခံရပြီး၊ စွန့်ပစ်ခံရသော ဇနီးမယားများနှင့် ကွာရှင်းပြတ်စဲခံရသော ခင်ပွန်းများစွာကို မြင်တွေ့ရသဖြင့်၊ ချွေ့မိသားစုသည် လုံးဝ အားငယ်သွားသည်။

အချို့သူများသည် ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အကျင့်ပါသလို ဆဲဆိုလိုကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူတို့၏ ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲသွားသော အပြုအမူများကို ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် မဆဲဆိုရဲတော့ပါ။

ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာပြီးနောက် ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ရှီလင်ကျေးရွာတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ချွေ့မိသားစု၏ ဖိနှိပ်ညှဉ်းပန်းမှုနှင့် အနိုင်ကျင့်မှုကို ထပ်မံ ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပါ။

ယခုမှစ၍ သူတို့၏ ဘဝသည် သေချာပေါက် ပိုမိုကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်။ အရာရှိများသည် အကျဉ်းသားများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် လူအုပ်ကြီး မပြိုကွဲမီ အိမ်သို့ပြန်လာကာ သူတို့ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အိမ်မှုကိစ္စများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ညအမှောင်ချိန် နီးကပ်လာသည့်အခါ မြင်းလှည်းများသည် ဂိုဒေါင်မှ ကုန်စည်များအားလုံးကို အဆက်မပြတ် သယ်ယူပို့ဆောင်ပြီးစီးခဲ့သည်။

တစ်နေ့တည်းတွင် ဤမျှ ပစ္စည်းများစွာ ရရှိလာခြင်းသည် ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အလွန်အံ့သြစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ချွေ့မိသားစုသည် သာယာဝပြောသော ဘဝနေထိုင်ခဲ့သည်ကို သိရှိထားသော်လည်း၊ အသစ်ပြောင်းရွှေ့လာသော မော့မိသားစုသည် ဤမျှများပြားစွာ ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ကြပါ။

ထို့အပြင် ချလာသော ပစ္စည်းအများစုသည် သူတို့အတွက် မရင်းနှီးသည့် အရာများဖြစ်ပုံပေါ်သည်။ ဤသည်မှာ နားလည်နိုင်သည်။

တစ်ချိန်က မြို့တော်တွင် ရာထူးကြီးမားခဲ့သော အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ သူ့တွင် များစွာသော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိနေသေးသည်။

မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုလုံးသည် မော့မိသားစုက ချွေ့ဝမ်ထံ အလျှော့မပေးခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့ကို ရှီလင်ကျေးရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာရန် တာဝန်ချခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကျေးလက်က လူနေဘဝတွေဟာလည်း မိမိတိုင်းပြည်မှာ အမြင်သဘောထား ကျယ်ပြန့်လာစေဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

***