နဝမယောင်းမလေး ဟန်မဆောင်နဲ့တော့။
Vol. 19 Ch. 217
ထိုညတွင် မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ခုနစ်ကြိမ်ထက်မနည်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။
အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လှဲလိုက်စဉ် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးအင်အားကို အသုံးပြု၍ မော့ကျိုးယွီ၏ ပခုံးကို ကိုက်ခဲ့သည်။
“မော့ကျိုးယွီ၊ မင်းက တဏှာရူးတစ်ယောက်ပဲ။”
မော့ကျိုးယွီသည် အကိုက်ခံရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။
သူသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ညင်သာစွာ ဖက်လိုက်သည်။
“ယန်ယန်၊ ကိုယ် မှားသွားတယ်၊ နောက်ဆို ပိုဂရုစိုက်ပါ့မယ်။”
စကားဆုံးသည်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။
“အိပ်တော့၊ မနက်ဖြန်မနက် စောစောမထနဲ့၊ အပြင်က ကိစ္စတွေကို ငါဂရုစိုက်လိုက်မယ်။”
ဟဲကျစ်ယန်သည် အိပ်ချင်စိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများ မှေးမှိန်လာပြီး “အင်း” ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောကာ ဘာမှ မသိတော့ပေ။
မော့ကျိုးယွီ၏ ဇီဝနာရီသည် အတိကျဆုံး ဖြစ်သည်။ သူသည် အရုဏ်မတက်မီ နိုးလေ့ ရှိသည်။
သူသည် နံရံပေါ်ရှိ နာရီကြီးကို ကြည့်တတ်သည့်အလေ့ကိုလည်း သင်ယူထားပြီး မနက်ငါးနာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။
မော့ကျိုးယွီသည် တိတ်တဆိတ် ထကာ အ၀တ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ၀တ်ဆင်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ထိုနေရာမှ ထွက်သွားရန် မလိုအပ်ခဲ့လျှင် အိပ်ပျော်နေသော သူ၏ ဇနီးလေးကို နှိုးရန် သူ မလုပ်ရက်ပေ။
“ကျစ်ယန်၊ ငါ့ကို အရင်ထလိုက်မယ်နော်၊ မင်း နည်းနည်း ထပ်အိပ်လိုက်ဦး။”
မော့ကျိုးယွီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ နာရီပေါ်ရှိ လက်တံကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် စစ်တပ်တွင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမအတွက် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် အခြားသူများ၏ သံသယမဝင်စေရန် ဟဲကျစ်ယန်သည် အားတင်းကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အားမွေးပြီး သူမ၏ အတွေးများကို လှုပ်ရှားကာ ရှီလင်ကျေးရွာရှိ အခန်းထဲသို့ သူမ၏ ၀တ်စုံ၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ထမင်းလုံးလေးနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လှဲကာ အနားယူလိုက်ပြီး မော့ကျိုးယွီသည် အခန်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားသည်။
ထမင်းလုံးလေးသည် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူအတွက် တစ်ညလုံး စိတ်ပူပြီးနောက် ယခု သူမ၏ ပိုင်ရှင်ကို အနိုင်ကျင့်သူ လူဆိုးကြီး ထွက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုသေးငယ်သည့် သတ္တဝါလေးသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ပိုင်ရှင်ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်။
နေရောင်ခြည်အပြည့်ထွက်လာမှသာ ဟဲကျစ်ယန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာခဲ့သည်။
သူမ၏ အ၀တ်အစားကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ပြီး တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် အဋ္ဌမမရီးသည် အိမ်နောက်ဖေးမှ ပြန်လာခါစဖြစ်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို တစ်ချက်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ယောင်းမလေး၊ မနေ့ညက နင်ဖျားနေတယ်လို့ နဝမမတ်လေးပြောတာ ကြားတယ်၊ အခု သက်သာသွားပြီလား။”
“အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ၊ စိတ်ပူပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဋ္ဌမမရီး။”
ဟဲကျစ်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် မော့ကျိုးယွီကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ အားလုံးက ဒီလူကြောင့်ပဲ။
သူမ ယခု ခံစားရသည်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနာကျင်ပြီး အင်အားမရှိသလို ခံစားရသည်။
ထို့အပြင် လမ်းလျှောက်ရာတွင်ပင် ခြေလှမ်း အကြီးကြီးပင် မလှမ်းရဲပေ…
“သက်သာသွားရင် ကောင်းပါပြီ။ မနက်စာအတွက် သိမ်းထားတဲ့ အစားအစာကို ငါ သွားနွှေးပေးမယ်။”
အဋ္ဌမမရီးသည် ထိုသို့ပြောကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် မနက်စာကို နောက်ကျမှ စားရမည်ဖြစ်ရာ အဋ္ဌမမရီးကို ဒုက္ခပေးရန် မလိုလားပေ။
သူမ နောက်ကနေ အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။
“အဋ္ဌမမရီး၊ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။”
ထိုသို့ပြောသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မပူးပေါင်းပေ။ သူမသည် ခြေလှမ်း အကြီးကြီး မလှမ်းနိုင်ဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့သာ ရွေ့လျားနိုင်သဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။
ဆိုးရွားသည်က ထိုအချိန်တွင် အကြီးဆုံးမရီး၊ ဒုတိယမရီးတို့နှင့် တိုက်ရိုက် တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အကြီးဆုံးမရီးသည် ပိုမိုဂရုစိုက်သူဖြစ်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်၏ လမ်းလျှောက်ပုံ မူမမှန်ကြောင်း တစ်ခါတည်း သတိပြုမိသည်။
သူမသည် မထင်မရှားအပြုံးဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ လက်မောင်းကို လာကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ယောင်းမလေး နဝမမတ်လေးက နင်နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောတော့ အစ်မက နင် ဘာဖြစ်သွားလဲလို့ တွေးနေမိတာ။”
ဒုတိယမရီးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အကြီးဆုံးမရီး၏ စကားအပြီးတွင် သဘောမပေါက်လျှင် မိုက်မဲသူပင် ဖြစ်ရမည်။
“နဝမမတ်လေးကလည်း… ယောင်းမလေးက ဒီလောက်နူးညံ့တဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ မသိတတ်ရတာလဲ။”
မရီးနှစ်ဦး၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီမြန်းသွားသည်။
ရှေးခေတ်လူများသည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဒီလိုကိစ္စကိုတောင် သူတို့ သိနိုင်သလား။
အကယ်၍ သူမ၏ အရှက်မကြီးခဲ့လျှင် မြေကြီးထဲသို့ အပေါက်ရှာပြီး တိုးဝင်ရတော့မည်…
“အဟွတ် အဟွတ်… အကြီးဆုံးမရီး၊ ဒုတိယမရီး၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အစ်မတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ တကယ်ပဲ နည်းနည်းမှ အဆင်ပြေဘူး။”
“ကျွတ် ကျွတ်… ငါတို့အားလုံးက အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မိန်းမတွေပါ၊ ဒုတိယမရီးက ဘာမှ မသိဘဲ နေမလား။ ယောင်းမလေး၊ ဟန်မဆောင်နဲ့တော့။”
အကြီးဆုံးမရီးက ပို၍ပင် ဆိုးသည်။ “ယောင်းမလေး၊ နောက်နှစ်ကျ ငါတို့မိသားစုမှာ ကလေးလေး တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာမလားလို့ တွေးနေမိပြီ”
ဟဲကျစ်ယန် …
သူမ၏ ယခင်ရှင်းပြချက်များသည် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေသလို ခံစားရသည်။
ယောင်းမနှစ်ဦးသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ဟဲကျစ်ယန် တစ်ခုခုကို ထပ်မံ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေစဉ် သခင်မကြီးမော့သည် ခြံထဲမှ အသံကို ကြားပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
ဒုတိယမရီးသည် မိသားစုတွင် သူမ မသိသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် သခင်မကြီးမော့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“အမေ၊ နဝမမတ်လေးက တကယ်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်၊ နောက်နှစ်မှာတော အမေ မြေး ဝဝကစ်ကစ်ကလေးကို ချီရတော့မယ်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သခင်မကြီးမော့သည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့အပြင် သူမ၏ ဗိုက်ပြားပြားလေးကို တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းကြည့်သည်။
တကယ်ပဲ သူမ ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်ရှိနေသလိုမျိုး…
ဤသည်မှာ ဟဲကျစ်ယန် ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားသည့် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမ စိတ်ထဲတွင် အားတင်းရင်း တွေးလိုက်သည်။
ဟဲကျစ်ယန်၊ မင်းက ခေတ်သစ်ဝိညာဉ်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းခင်ပွန်းနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံမှု လုပ်ခဲ့တာ၊ ဒါက ဘာဖြစ်လဲ။ ရှက်စရာ ဘာရှိလဲ။
ဒီမှာရှိတဲ့ မိန်းမတိုင်းဟာ သူတို့ယောကျ်ားနဲ့ ဒီလိုလုပ်ခဲ့ပြီးသားပဲ။
ဟဲကျစ်ယန်သည် စိတ်အားတင်းပြီးနောက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“အမေ၊ သမီး မနေ့ညက နည်းနည်း သိပ်နေမကောင်းလို့ နောက်ကျမှ ထလာတာပါ။”
သူမ အကြောင်းအရာကို ဦးစွာ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ လူတိုင်း ထိုအကြောင်းကို မတွေးတော့လျှင် သူမ ရှက်စရာ မလိုတော့ပေ။
ထို့အပြင် သူမ စိတ်ထဲတွင် ကျူးလွန်သူ မော့ကျိုးယွီကို ထပ်မံ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
မော့ကျိုးယွီ၊ အရိုင်းအစိုင်းကြီး၊ သူက မကောင်းတာတွေလုပ်ပြီး ခြေရာဖျောက်ထွက်သွားတယ်။ ငါ့ကို ဒီအခြေအနေမှာ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရအောင် ထားခဲ့တယ်။
ထိုအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီသည် လားလှည်းတစ်စီးကို မောင်းနှင်ကာ ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ ဦးတည်နေသည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် သူသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျောက်နှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး ဟူသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးထံ သွားခဲ့သည်။
မြေနှင့် ခြံဝင်းဝယ်ယူမှုကိစ္စများ အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။
ပိုင်ဆိုင်မှုကို စောစီးစွာ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းကသာ စိတ်ချမ်းသာရမည်ဖြစ်သည်။
မထင်မှတ်ထားစွာ၊ သူသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနှင့် စကားများပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် နှာချေသံနှစ်ချက် ထွက်လာခဲ့သည်…
ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီကို စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာလာသလို ခံစားရသည်။
သူမ ခြေလှမ်းသေးသေးလေးများဖြင့် မီးဖိုချောင်သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
မနက်စာကို ရိုးရှင်းစွာ စားသုံးပြီးနောက် သူမ အိမ်နောက်ဖေးရှိ ယုန်များကို သွားကြည့်ရန် စိတ်ကူးထားသည်။
တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ပဉ္စမမရီးနှင့် တိုက်ရိုက်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ယောင်းမလေး၊ အစ်မ နင့်ကို လာရှာတာ။ ဒီယုန်တွေက အစား အရမ်းကြီးတယ်။ အိမ်မှာ သိမ်းထားတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ မုန်လာဥတွေက နောက်နှစ်ရက်ပဲ ခံမယ်ထင်တယ်။ ကုန်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ပဉ္စမမရီးသည် အဝတ်အစား အသင့်၊ အစားအစာ အသင့် ပြင်ဆင်ပေးသော ဘဝကို အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသည့်လမ်းတွင်ပင် နဝမခယ်မလေးက အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးထားပြီး သူမသည် အားအနည်းငယ်သာ ထည့်ဝင်ခဲ့ရသည်။
ယခု ယုန်များကို ကိုယ်တိုင်ကျွေးရန် စတင်လုပ်ဆောင်ချိန်တွင် ပထမနေ့တွင်ပင် အခက်အခဲရှိလာသည်။
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ပဉ္စမမြောက်အစ်ကိုသည် အိမ်နောက်ဖေးမှ လျှောက်လာသည်။
ပဉ္စမအစ်ကို၏ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လမ်းလျှောက်နေပုံကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အတော်လေး ပြန်လည်သက်သာလာပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။
“ဇနီးလေး၊ ယုန်အစာကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ နည်းနည်းနောက်မှ ရွာထဲသွားပြီး မေးကြည့်မယ်။ ဘယ်သူ့မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပိုနေလဲ စုံစမ်းပြီး ဝယ်လာမယ်။”
ဟဲကျစ်ယန်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။
“ပဉ္စမအစ်ကို ပြောတာ မမှားပါဘူး။ လယ်သမားမိသားစုအများစုက ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ မုန်လာဥတွေ သိမ်းထားတတ်ကြတယ်။ နောက်မှ ရွာထဲသွားပြီး မေးကြည့်ကြတာပေါ့။”
ဟဲကျစ်ယန် ယခု လုပ်ချင်သည်မှာ လယ်သမားများထံမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ယူရင်း သူမ၏ နေရာထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ဖြည့်စွမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးယူရန် ဖြစ်သည်။
မထင်မှတ်ထားစွာ၊ သူမ လှည့်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုက ယနေ့အပြင်ထွက်ရန် မသင့်ကြောင်း သတိပေးလိုက်သည်…
ပဉ္စမမရီးသည်လည်း သတိပြုမိသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ပဉ္စမအစ်ကို၏ လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ယောက်ျား၊ အခုပဲ ရွာထဲသွားပြီး မေးကြည့်ကြစို့။”
***