မင်းရဲ့ ယောကျ်ားက အမြဲတမ်း အမျိုးကောင်းသားတစ်ယောက်ပါပဲ။
Vol. 19 Ch. 218
ဟဲကျစ်ယန်သည် ပဉ္စမအစ်ကိုတို့လင်မယား ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူတို့ကို အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။
“ပဉ္စမအစ်ကို၊ ယောင်းမ၊ ဒီကိစ္စက အလျင်မလိုပါဘူး။ ကျွန်မယောကျ်ားပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး သူ့ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါမယ်။”
မော့ကျိုးယွီနှင့်အတူရှိနေမှသာ သူမ အလွယ်တကူ လိမ်လည်နိုင်တာ ဖြစ်သည်။
ပဉ္စမမြောက်အစ်ကိုနှင့် ယောင်းမတို့သည် အိမ်တွင် ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် မုန်လာဥများ ခဏတာ ခံနိုင်သေးသည်ဟု တွေးမိပြီး သူမ၏ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ညနေပိုင်းမတိုင်မီ မော့ကျိုးယွီသည် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူသည် မြင်းလှည်းကို ဘေးသို့ ပစ်ထားကာ သူ၏ အခန်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် အဆင်မပြေဖြစ်နေပြီး လမ်းလျှောက်ရ ခက်ခဲသဖြင့် အခန်းထဲတွင်သာ နေကာ အပြင်ထွက်ပြီး ယောင်းမများထံမှ စနောက်ခံရမည်ကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။
သူ၏ဇနီးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် သူမကို တကယ်ပဲ နာကျင်အောင် လုပ်မိသလားဟု တွေးမိသည်။
“ယန်ယန်၊ ဘယ်နားမှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေလဲ။”
အရှက်မရှိသည့် တရားခံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အတွင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ့ကို မကြည့်တော့ပေ။
မော့ကျိုးယွီသည် ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သော ဇနီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။
အစားကြီးသည့် ထမင်းလုံးလေးသည် သခင်နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံပုံကို အကျွမ်းတဝင်ရှိနေပြီး အလိုက်သိစွာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသွားကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူ့ဘာသာ နေနေသည်။
“ယန်ယန်…” မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ နာမည်ကို နူးညံ့သော လေသံဖြင့် တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
ရင်းနှီးသော ရင်ခွင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ဒေါသတကြီး လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သီးလေးများဖြင့် မော့ကျိုးယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။
“အားလုံးက ရှင့်ကြောင့်ပဲ၊ မနက်အစောကြီး ယောင်းမတွေရဲ့ စနောက်ခံရတာကို ခံရတယ်။”
မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ လက်သီးများကို မရှောင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။
“ယောင်းမတွေက ဘာလို့ မင်းကို စနောက်တာလဲ။”
ဤအမှန်တရားကို နားမလည်သည့်လူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာသည်။
ဒီလိုကိစ္စကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမှာလဲ။
ထားလိုက်ပါ၊ ဒီလိုနှေးကွေးတဲ့လူနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
သူမ သည် အသေးအဖွဲကိစ္စများကို လိုက်လံအပြစ်ရှာနေသူမျိုး မဟုတ်ပေ။
ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ “ရှင် ဒီနေ့ ဘယ်သွားခဲ့လဲ။”
သူမ တကယ်ဒေါသမထွက်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် သက်ပြင်းချပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ မြေစာချုပ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဟဲကျစ်ယန်ရှေ့တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“ကိုယ် ခရိုင်အစိုးရရုံးကို သွားပြီး မြေနဲ့ အိမ်တွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို လွှဲပြောင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။”
ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ ပိုင်ဆိုင်မှု လွှဲပြောင်းရန် သွားခဲ့သည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ ရွာသားများထံ ငွေပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။
“ငွေကို ဘယ်ကရလဲ။”
မော့ကျိုးယွီသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
“ဒီမနက် နေရာလပ်ထဲက နည်းနည်းယူသွားခဲ့တယ်။”
ဟဲကျစ်ယန် …
ဒီလူက တကယ်ကို ဉာဏ်ရှိသည်၊ လိုအပ်တဲ့အခါ ကိုယ့်ဘာသာ ငွေယူတတ်သည်။ သူက တိုးတက်လာပြီး အရင်က ပိုက်ဆံမရှိတဲ့သူထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်။
မော့ကျိုးယွီသည် ကိစ္စကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ မြေယာနှင့် အိမ်ခြံဝင်း အရေအတွက်သည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနှင့် သဘောတူထားသည့်အတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်သည်။
သူမ မြေစာချုပ်များကို မော့ကျိုးယွီ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“အမေက အိမ်ထောင်ဦးစီးလေ။ ဒါတွေကို အရင်ဆုံး အမေ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ။ သူမက စီမံဖို့ မရည်ရွယ်ရင် ပြန်ယူလာခဲ့။”
တကယ်တော့ သူတို့ဇနီးမောင်နှံသိထားသည်မှာ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရပြီးကတည်းက သခင်မကြီးမော့သည် ဘာကိုမှ မစီမံတော့သလောက်ဖြစ်သည်။
အိမ်ထောင်စု၏ ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ ကိစ္စအားလုံးကို ဟဲကျစ်ယန်ထံ လွှဲပေးထားပြီး သူမသည် လုံးဝ လွှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဤသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ လူကြီးသူမကို လေးစားမှု ပြသရန် ဖြစ်သည်။
မော့ကျိုးယွီသည် မြေစာချုပ်များကို သိမ်းဆည်းကာ ဟဲကျစ်ယန်ကို အတူတူ သူ့မိခင်ထံ သွားရန် ခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် ဟဲကျစ်ယန်သည် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
သူမ လမ်းလျှောက်ပုံသည် အပြင်ထွက်လျှင် ယောင်းမများထံမှ စနောက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
မရီးတို့က မစနောက်ကြသည်ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ အကြည့်များကိုပင် သူမ မခံနိုင်ပေ။
မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ အဆင်မပြေမှုသည် မနေ့ညက သူ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းခဲ့သဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသဖြင့် သူမကို မတိုက်တွန်းတော့ပေ။
ဟဲကျစ်ယန် ထင်ထားသည့်အတိုင်း မော့ကျိုးယွီသည် မြေစာချုပ်များကို မထိမရှပင် ပြန်ယူလာခဲ့သည်။
ဒါကလည်း ကောင်းပါသည်၊ နယ်မြေထဲမှာ သိမ်းထားတာက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုလုံခြုံသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုနေ့အတွက် လုံးလုံးလျားလျား လက်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
အခန်းမှ မထွက်ခဲ့ရုံသာမက ဘာမှမတွေးဘဲ အိပ်ယာပေါ်တွင် လှဲနေလိုက်သည်။
အဆုံးတွင် သူမ ညအချိန်ထိ သည်းခံခဲ့သည်။
မော့ကျိုးယွီသည် သူမကို နေရာထဲသို့ အတူဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
သူ၏ ဝံပုလွေကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မလိုလားအပ်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဤလူသည် အလွန်အင်အားပြင်းလွန်းသည်။ သူမ၏ သေးငယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ကို တကယ် ခံနိုင်ရည် မရှိပေ။
“အင်း… ဒီည… ကျွန်မတို့…”
ဒီည မလုပ်လို့ရမလား…..
ဟဲကျစ်ယန်သည် နောက်ဆက်တွဲစကားများကို ပြောရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားရသည်။
မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘောပေါက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားသည်။
“ယန်ယန်၊ မနေ့ညက ကိုယ်မှားသွားတယ်။ မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်မိတယ်။ ဒီနေ့တော့ စိတ်မပူနဲ့၊ ကိုယ် အာမခံတယ်…”
“ဖြည်းဖြည်းလုပ်ရင်တောင် မရဘူး။ ကျွန်မ အခုထိ နာနေတုန်းပဲ။”
ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
မော့ကျိုးယွီသည် အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။
“ကိုယ်ပြောတာက ဒီည ကိုယ် ဖြူဖြူစင်စင်ပဲ အိပ်မယ်လို့ အာမခံတယ်။”
ဟဲကျစ်ယန် …
သူပြောလာသည်မှာ “ဒီည ဖြူစင်စွာ အိပ်မယ်” ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။
သူမ အလွန်အမင်း စိတ်ကူးယဉ်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဤအရာကို တွေးမိသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။
“အမျိုးသားကောင်းတစ်ယောက်က သူ့ ကတိကို တည်သင့်တယ်။ ရှင် ကတိတည်ရမယ်။”
သူ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဇနီးလေးကို ကြည့်ရင်း မော့ကျိုးယွီသည် သူမထံသို့ လျှောက်သွားကာ နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ယောကျ်ားက အမြဲတမ်း အမျိုးကောင်းသားတစ်ယောက်ပါပဲ။”
အမျိုးကောင်းသားတစ်ယောက်တဲ့လား…
မနေ့ညက သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းမှုကို မမြင်ခဲ့ရလျှင် ဟဲကျစ်ယန်လည်း ထိုသို့ ထင်မြင်ခဲ့ဖူးသည်။
ယခုတော့… သူမ တကယ် မပြောနိုင်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ထမင်းလုံးလေးသည် ဗိုက်ဆာနေပုံရပြီး သခင်များထံတွင် တအီအီ ညည်းတွားနေသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုသေးငယ်သည့်သတ္တဝါလေးသည် တစ်နေ့လုံး ဝါးပင်တောထဲတွင် မကစားရသည်ကို သနားမိသည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် မီးခိုးရောင်ဝံပုလွေကြီးကို ခေါ်ယူကာ နေရာလပ်ထဲသို့ အတူဝင်သွားခဲ့သည်။
စိတ်ထကြွလာသော ယောကျ်ားတစ်ဦးအတွက် သူ၏ ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော် မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ ကတိကို တည်ခဲ့သည်။
သူ၏ နူးညံ့သော ဇနီးဖြစ်သူကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ စိတ်ဆန္ဒများ ပြင်းထန်လာသော်လည်း ရေအေးချိုးကာ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကတိကို တည်ခဲ့သည်။
တစ်ညလုံး အနားယူပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် နောက်နေ့တွင် များစွာ သက်သာလာခဲ့သည်။
ပုံမှန်အတိုင်း သူမသည် မော့ကျိုးယွီနှင့် ထမင်းလုံးလေးကို နေရာလပ်ထဲမှ စောစီးစွာ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။
မြေစာချုပ်များကို လက်ထဲတွင် ရရှိထားပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် သွားရောက်ကြည့်ရှုခြင်း မပြုရသေးပေ။
ယနေ့သည် အထူးလုပ်စရာမရှိသည့်အချိန်ဖြစ်သဖြင့် သွားကြည့်ရန် အချိန်ကောင်း ဖြစ်သည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် မိသားစုတစ်ခုလုံး တောင်ခြေသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် ကိုယ်တိုင်လမ်းပြပေးကာ ထိုမြေကွက်များနှင့် အိမ်များ၏ တည်နေရာများကို ရှင်းပြပေးသည်။
မြေနှင့် အိမ်များကို ဝယ်ယူခြင်းသည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီအတွက် အနည်းငယ် အလျင်စလိုဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
သူတို့သည် ခန့်မှန်းတည်နေရာများကိုသာ သိထားပြီး အသေးစိတ်ကို မကြည့်ရှုဘဲ ဝယ်ယူရဲခဲ့သည်။
တကယ်တော့ ဤသည်မှာ ဟဲကျစ်ယန်၏ ဖြုန်းတီးမှုနှင့် များစွာ သက်ဆိုင်သည်။
ထို့အပြင် သူမ၏ နေရာထဲမှ ထုတ်လုပ်ထားသော မျိုးစေ့များသည် မြေဆီလွှာနှင့် ရာသီဥတုကို မရွေးသည့်အတွက် ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။
သူတို့ ပိုတန်ဖိုးထားသည်မှာ မြေကွက်၏ တည်နေရာ ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ၎င်းတို့သည် မြေယာတစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေဖို့ လိုအပ်သည်။
ထိုလေးဆယ့်ခြောက်မူအကျယ်ရှိ မြေကွက်များသည် အနည်းငယ်သာ စုစည်းထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
အနည်းငယ်ဟု ဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းအမှာ ချွေ့မိသားစု၏ မြေကွက်အချို့ ရောယှက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ချွေ့မိသားစု၏ မြေများကိုလည်း ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုမြေများသည်လည်း ပျက်စီးနေသည့် မြေယာများ ဖြစ်သည်။ ချွေ့မိသားစုသည် ရောင်းချရန် ဆန္ဒရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချွေ့မိသားစု၏ အကျင့်စရိုက်အရ ရောင်းချရန် ဆန္ဒရှိသည်ပင်ဖြစ်စေ လုပ်ငန်းစဉ်သည် ချောမွေ့စွာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် ဤမြေကွက်ကို ရယူရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပြီးဖြစ်သည်။
မြေကွက်များအားလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် ဤမြေများ၏ မြောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်သည့် မြေကွက်တစ်ခုရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။
၎င်း၏ အစွန်းများကို မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ပေ။
ဤမြေများ၏ ဧရိယာသည် ယခင်ပြန်လည်သိမ်းယူထားသော မြေများထက် မနည်းဘဲ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည်။
မော့ကျိုးယွီသည် ကျောက်လူကြီးမင်းကို မေးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲ၊ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးက ပျက်စီးနေတဲ့ မြေတွေပဲလား။”
***