ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါကြိုသိခဲ့ရင်၊ ငါ အရင်က ဒီလို လုပ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

မုန့်ဟွေ့နင်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “မုန့်အန်း၊ ချွေ့မိသားစုဝင်များအားလုံး ရောက်ရှိလာပြီဆိုတော့ အမိန့်စာကို ဖတ်ကြားလိုက်ပါ။”

မုန့်အန်းက ရင်ဘတ်ထဲမှ စာရွက်ထူထူတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူပြီး ချွေ့မိသားစုရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ကြားလိုက်သည်။

“ချွေ့ဖူကွေ့၊ ချွေ့မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၊ ရှီလင်ကျေးရွာတွင် ရွာလူကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သူသည် အာဏာအလွဲသုံးစားပြုကာ တူဖြစ်သူ ချွေ့ဝမ်နှင့် ဆက်သွယ်မှုကို အသုံးပြု၍ ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုထံမှ မြေယာ ( ၂၅ ) မူကို သိမ်းယူခဲ့တယ်။ ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များကို အတင်းအဓမ္မ အလုပ်ခိုင်းစေပြီး သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များအား အနိုင်ကျင့်ရန်နှင့် လုယက်ရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့တယ်။

ယခု ခိုင်မာသော သက်သေများရှိပြီး၊ သူ၏ အသက်အရွယ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက ပြင်းထန်သော ကြိမ်ဒဏ် အချက် ငါးဆယ်ကို ကင်းလွတ်ခွင့်ပြုကာ ယနေ့မှစ၍ ထောင်ဒဏ် ဆယ်နှစ် ချမှတ်လိုက်သည်...”

မုန့်အန်း၏ စကားပြီးဆုံးသည်နှင့် ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်များ ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်း၊ ကျွန်မတို့ မတရားခံရတာပါ။”

“အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထား” ကြာပွတ်ဖြင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ရိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ချွေ့မျိုးနွယ်စု၏ ငိုကြွေးသံများ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်အန်းက ဆက်လက်ဖတ်ကြားသည်။

“ယနေ့မှစ၍ ချွေ့မျိုးနွယ်စုသည် ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုများကို ငွေတေး ( ၂၈၀ ) ကို သုံးရက်အတွင်း လျော်ကြေးပေးဆောင်ရမည်။”

အခြားသူများအတွက် လျော်ကြေးများလည်း ရှိသေးသော်လည်း သူတို့ကို ဖတ်ကြားရန် မလိုအပ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ချွေ့မျိုးနွယ်စုသည် သူတို့ကြားခဲ့ရသည်ထက် ပိုမိုသော လူများကို လျော်ကြေးပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကြားသိရသည်နှင့် ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်များ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ငွေတေး ( ၂၈၀ ) တဲ့လား။ ထိုမျှလောက်သော ငွေကို သူတို့ ဘယ်ကရမည်နည်း။

“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်း၊ ကျေးဇူးပြု၍ သနားညှာတာပေးပါ။ ကျွန်မရဲ့ အဘိုးကြီးက ယခု ထောင်ကျနေပြီး ကျွန်မရဲ့ သားတွေကလည်း မပြန်လာသေးပါ။ မိသားစုတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ မိန်းမများနှင့် ကလေးများသာ ကျန်ရှိပါသည်။ ထိုမျှလောက်သော ငွေကို ကျွန်မတို့ မတတ်နိုင်ပါဘူး။”

မုန့်အန်းက အော်ဟစ်နေသော အဘွားအိုကို မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံအရ သူမသည် ချွေ့ဖူကွေ့၏ ဇနီး ဖြစ်နိုင်သည်။

“စိတ်မပူပါနှင့်၊ ခင်ဗျားသားတွေအတွက်လည်း ဒဏ်ငွေတွေ ရှိတယ်။ အားလုံးဖတ်ပြီးမှ စုစုပေါင်းပမာဏကို ပြောပြပေးပါ့မယ်။”

ဤစကားကြားသိရသည်နှင့် အဘွားအိုသည် ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် နေရာတွင်ပင် သတိလစ်သွားသည်။

ယောက်ျားများက သူမကို အလျင်အမြန် ကူယူပြီး မုန့်ဟွေ့နင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် သနားချင့်စဖွယ် တောင်းပန်ကြသည်။

သို့သော် ချွေ့မျိုးနွယ်စု၏ ရာဇဝတ်မှုများသည် အလွန်ဆိုးဝါးလှပြီး သူတို့ မည်မျှပင် သနားစဖွယ် ငိုကြွေးနေစေကာမူ ခွင့်လွှတ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

မုန့်ဟွေ့နင်၏ အမိန့် မလိုဘဲ အရာရှိများက ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် လုပ်ဆောင်သည်။

မိန်းမများ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးရဲခြင်း မရှိတော့သည့်အခါ မုန့်အန်းက ချွေ့မျိုးနွယ်စု၏ ပြစ်ဒဏ်များကို ဆက်လက်ကြေညာသည်။

ချွေ့ဖူကွေ့၏ သားများသည်လည်း မကောင်းမှုများစွာ ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ ထောင်ဒဏ်အပြင် ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ငွေတေး ( ၁၀၀ ) လျော်ကြေးပေးဆောင်ရမည်။

မကောင်းမှုကျူးလွန်ခဲ့သူ ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးမှ လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထောင်ဒဏ်ခံရသူများကို ထောင်ချပြီး လျော်ကြေးပေးရသူများက လျော်ကြေးပေးရသည်။

ဤသတင်းသည် ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်ဝင်များအတွက် အလွန်ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချွေ့မျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး ထိုက်တန်သော လျော်ကြေးကိုပါ ရရှိတော့မည်။

လူအုပ်ကြီးသည် မုန့်ဟွေ့နင်ရှေ့တွင် တစ်ညီတစ်ညွတ် ဒူးထောက်ကာ “ခရိုင်တရားသူကြီးမင်း” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် “အသက်ရှည်ပါစေ” ဟု အော်ဟစ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားခြင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အော်ဟစ်ခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဟွေ့နင်က လူထုကို ထရပ်ရန် အမူအရာပြသည်။

“ဒါက ကျုပ်တာဝန်ကို ကျုပ်ထမ်းဆောင်နေရုံပဲ၊ ဒီလိုမျိုး ဂါရဝပြုဖို့ မလိုအပ်ဘူး။”

ထို့နောက် သူသည် ချွေ့မျိုးနွယ်စုဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သုံးရက်အတွင်း ဒဏ်ငွေများကို မဆောင်နိုင်လျှင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အိမ်တွေနဲ့ မြေကွက်တွေကို လျော်ကြေးအဖြစ် သိမ်းယူရလိမ့်မယ်။”

ချွေ့မျိုးနွယ်စုသည် ငွေထုတ်မပေးနိုင်သဖြင့် ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက သူတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက ဤမျှ ပြတ်သားစွာ အိမ်များနှင့် မြေကွက်များကို သိမ်းယူမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ချွေ့မျိုးနွယ်စုသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသည်။ သူတို့ သိမ်းယူခဲ့သော ငွေများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခံစားသုံးစွဲခဲ့ပြီး ယခုအခါ လျော်ကြေးပေးရန် ထိုမျှလောက်သော ငွေကို ဘယ်မှာမှ ရှာမရနိုင်တော့ပေ။

လျော်ကြေးမပေးနိုင်လျှင် သူတို့၏ အိမ်များနှင့် မြေကွက်များကို ရောင်းချရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။

ဤအကြောင်းကို တွေးတောမိသည်နှင့် ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် မုန့်ဟွေ့နင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

“ခရိုင်တရားသူကြီးမင်း၊ သနားညှာတာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးပါ။”

မုန့်ဟွေ့နင်က သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“မကောင်းမှုတွေ မလုပ်ခင်က ဒီလိုဖြစ်နိုင်တာကို စဉ်းစားထားသင့်တယ်။ မကောင်းမှုပြုလုပ်သူတွေဟာ ထိုက်တန်သင့်တဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမှာပဲ။”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဝတ်ရုံလက်ကို ခါပြီး မော့ကျိုးယွီကို ရှာရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

“နဝမညီလေး၊ နဝမခယ်မလေး၊ အချိန်နည်းနည်းစောသေးတာမို့ မင်းတို့အိမ်ကို အလည်လာမယ်ဆိုရင် အနှောင့်အယှက်များ ဖြစ်သွားမလား။”

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့က ဤသို့သော အရာကို ငြင်းဆန်နိုင်ပါမည်လား။

“ဝမ်း‌မြောက်ဝမ်းသာစွာနဲ့ ကြိုဆိုပါတယ်။” မုန့်ဟွေ့နင်က ရုံးလက်ထောက်များကို တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် အမိန့်ပေးပြီး မုန့်အန်းနှင့်အတူ မော့မိသားစုသို့ လိုက်သွားသည်။

ခရိုင်တရားသူကြီးနှင့် ရုံးလက်ထောက်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ကာ ဒဏ်ငွေများအတွက် ငွေရှာရန် နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားကြသည်။

ကြည့်စရာမြင်ကွင်းမရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်နှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်ဝင်များလည်း အိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

မုန့်ဟွေ့နင် လာလည်ပတ်သောအခါ မော့မိသားစုက သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် မကြာသေးမီက နိုင်ငံခြားသားများထံမှ ထူးခြားဆန်းသစ်သော အစားအစာများစွာကို ရရှိထားသည်။

သင့်လျော်သော ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ရန် မခက်ခဲပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ အစားအစာ ပြင်ဆင်ရန်သွားပြီး မော့ကျိုးယွီနှင့် မော့ချူဟန်တို့က မုန့်ဟွေ့နင်ကို အခန်းထဲတွင် စကားပြောဖော်အဖြစ် ရှိနေပေးခဲ့သည်။

မုန့်ဟွေ့နင်က မော့မိသားစု၏ လက်ရှိနေထိုင်ရာနေရာကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုသည်။ အိမ်သည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

“အစ်ကိုကြီးတို့၊ ခင်ဗျားတို့မိသားစုတွေ ဒီနေရာမှာ သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ရဲ့လား။”

“ဒီ‌နေရာက ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ချွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကလွဲပြီး အခြားနှစ်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက အလွန်ဖော်ရွေတယ်။ မြို့တော်ရဲ့ အတင်းအဖျင်း၊ ဒရာမာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒီနေရာက ပို၍ ငြိမ်းချမ်းပါတယ်” မော့ကျိုးယွီက ပြောသည်။

“ညီလေးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဘဝကို မျှော်လင့်ပါတယ်။”

မုန့်ဟွေ့နင်သည် သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်များကို မထမ်းဆောင်ရလျှင် ထိုမျှ အဆင်မပြေသော ဧကရာဇ်အတွက် လုပ်ကိုင်ရန် ပျင်းရိလှပေလိမ့်မည်။

သူသည် မော့ချူဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ပဉ္စမအစ်ကို၊ အိမ်ကိစ္စတွေကို ဘယ်အချိန်လောက် လုပ်ကိုင်ပြီးစီးမလဲ။ ကျွန်တော်က ဟိုင်ချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိခါစဖြစ်သဖြင့် ရုံးတော်မှာ လူအင်အား နည်းပါးနေတယ်။”

မော့ချူဟန်သည် အိမ်တွင် အချိန်အကြာကြီး နေရန် စဉ်းစားထားခဲ့ပြီး ညီငယ်နှင့် ခယ်မလေးတို့ကို ကူညီရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ညီငယ်နှင့် ခယ်မလေးတို့သည် ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်သူများဖြစ်ပြီး သူ၏ အကူအညီကို အမှန်တကယ် မလိုအပ်ကြောင်း တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသည်မှာ ရုံးတွင် စောစီးစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေအနည်းငယ်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရုံးတွင်းအရာရှိခေါင်းဆောင်ရာထူးသည် ရုံးတွင် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်ဖြစ်ပြီး အချို့သော ဂုဏ်ပုဒ်များပါ ပါရှိသည်။ ထိုသို့သော ရာထူးတစ်ခုရှိခြင်းသည် မိသားစုအတွက် နည်းလမ်းများစွာဖြင့် အကူအညီဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုမုန့်က ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်အချိန်မဆို တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်။”

မုန့်ဟွေ့နင်သည် ဤစကားကို ကြားရသည်နှင့် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ “ဒါဆိုရင် ပဉ္စမအစ်ကို၊ မနက်ဖြန် ရုံးတော်ကို လာရောက်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ပါ။ ကျွန်တော် မုန့်အန်းကို အစ်ကို့အတွက် အလုပ်နေရာ စီစဉ်ထားဖို့ အမိန့်ပေးထားလိုက်မယ်။”

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်နံနက် အချိန်မှန် လာခဲ့ပါ့မယ်။”

မော့ချူဟန်၏ အလုပ်အကိုင်ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီက ရွာနောက်ဘက်ရှိ တောင်နှင့် မြောက်ဘက်ရှိ မြေရိုင်းများအကြောင်း ထည့်သွင်းပြောကြားသည်။

“အစ်ကိုမုန့်၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ နောက်ထပ် အကူအညီတောင်းချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”

မုန့်ဟွေ့နင်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။ နဝမအစ်ကို၊ ကျွန်ုပ် ကူညီနိုင်တဲ့ မည်သည့်အရာမဆို ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုအတွင်း ရှိသမျှ သေချာပေါက် ကူညီပါ့မယ်။”

“ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့လင်မယားက ရွာနောက်ဘက်ရှိ တောင်နှင့် မြေရိုင်းအချို့ကို ဝယ်ယူလိုတာပါ။”

မုန့်ဟွေ့နင်သိထားသည်မှာ မော့မိသားစုသည် ရွာသားများထံမှ မြေကွက်များစွာကို ဝယ်ယူထားပြီးဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်တွယ်ပေးခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က သူ တွေးမိသည်မှာ မော့မိသားစုတွင် လူဦးရေ ဆယ့်နှစ်ယောက်ခန့်သာ ရှိပြီး အများစုမှာ အမျိုးသမီးများဖြစ်သည့်အတွက် ထိုမျှလောက်သော လယ်မြေများကို ဝယ်ယူထားခြင်းသည် သူတို့ မည်သို့ လုပ်ကိုင်နိုင်မည်နည်းဟု တွေးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မော့မိသားစုသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ကြီးများစွာကိုလည်း ဝယ်ယူထားသည်။

မုန့်ဟွေ့နင်၏ အမြင်တွင် သူတို့တွင် ငွေအပိုရှိနေသည်ပင်ဖြစ်စေ ထိုသို့သော သုံးစွဲမှုသည် ဖြုန်းတီးခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် ခန့်မှန်းခဲ့သည်မှာ မော့မိသားစုသည် လယ်မြေများစွာကို ဝယ်ယူထားခြင်းသည် ချမ်းသာသော အိမ်တော်များကဲ့သို့ လယ်သမားများကို ငှားရမ်းပြီး လယ်လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအိမ်တော်များနှင့် အိမ်ရာများအားလုံးကို ပိုင်ရှင်များကိုယ်တိုင် လုပ်ကိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငှားရမ်းထားသူများက လုပ်ကိုင်ပေးသည်။

ထို့ကြောင့် မော့မိသားစုသည် ထိုမျှလောက်သော မြေကွက်များကို ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ချက် အလားတူ ရှိပေလိမ့်မည်။

***