အင်အားချင်း မမျှဘဲ အနိုင်ကျင့်ခြင်း
Vol. 66 Ch. 950
“အား...”
တိုက်ခိုက်ရေးစင်ပေါ်ရှိ လီကျန့်ယုသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာကာ စွမ်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ယခင်ကထက် အဆင့်များစွာ ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့သည်။
မူလက ဖိနှိပ်ခံနေရသော သူသည် ချက်ချင်းပင် အသာစီးရလာပြီး တစ်ဖက်လူကို ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ပြန်လည် နှိမ်နင်းလိုက်ရာ တိုက်ခိုက်ရေးစင်တစ်ခုလုံး လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
“ဘုန်း...”
တစ်ဖက်လူမှာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။ လီကျန့်ယုသည် ဟိန်းဟောက်လျက် ရှေ့သို့ ထပ်မံ တိုးဝင်ကာ တစ်ဖက်လူကို ဆက်လက် ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ဖက်လူက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါ အရှုံးပေးတယ်... ငါ အရှုံးပေးတယ်...”
အရှုံးပေးလိုက်သည်နှင့် ဒိုင်လူကြီးတစ်ဦး ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး တိုက်ပွဲကို ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ရှုံးပြီ။ အခုချက်ချင်း ငါ့သူငယ်ချင်းကို တောင်းပန်ကြစမ်း...”
လီကျန့်ယုသည် အမောတကော အသက်ရှူလျက် ရှေ့ရှိ ပြိုင်ဘက်များကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ စကားပြောလိုက်တိုင်း ပါးစပ်မှ သွေးစများ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေတော့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ရာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားမည်ဆိုပါက တိုက်ခိုက်ရေးစင်ပေါ်မှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာမူ အရှုံးပေးနိုင်သော်လည်း သူကမူ အရှုံးပေး၍ မရနိုင်ချေ။
“ရှုံးတယ် ဟုတ်လား... ငါတို့ မရှုံးသေးဘူး။ မင်း ငါတို့လူတွေ အကုန်လုံးကို မနိုင်သေးသရွေ့တော့ ရှုံးတယ်လို့ ပြောလို့ မရသေးဘူးလေ...”
တစ်ဖက်လူ အုပ်စုမှာ အချင်းချင်း မသိကြသူများ ပါဝင်သော်လည်း လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် စည်းလုံးသွားကြပြီး သေလျှင်သေပါစေ အရှုံးမပေးလိုကြချေ။ အကယ်၍ အရှုံးပေးလိုပါက အစောကြီးကတည်းက ပေးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အရှက်မရှိ လူလဲ၍ တိုက်ခိုက်နေမည် မဟုတ်ပါချေ။
လူလဲ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် အနိုင်ရခြင်းမှာ ယီထျန်းယွမ်၏ အမြင်တွင် ရှုံးနိမ့်သူများသာ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် လာလေ... ဆက်လာခဲ့ကြစမ်း...”
လီကျန့်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း သူသည် မားမားမတ်မတ် ပြန်လည် ရပ်တည်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ပြတ်သားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပါချေ။
“ဘယ်နှစ်ယောက်ပဲလာလာ ငါ အကုန် နိုင်အောင် တိုက်မယ်။ မင်းတို့ အရှုံးပေးတဲ့အထိ ငါ တိုက်မယ်...”
သူသည် အမောတကော ဖြစ်နေသော်လည်း ခိုင်မာလှသော စိတ်ဓာတ်က သူ့ကို ထောက်ကန်ပေးထားသည်။
“ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ဇွဲကောင်းတာပဲ။ အရည်အချင်းလည်း မဆိုးဘူး...”
၎င်းတို့မှာ အရှုံးမပေးကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် အံ့ဩနေကြသည်။ လီကျန့်ယုသည် ၎င်းတို့၏ လူအမြောက်အများ ကို ဆက်တိုက် အနိုင်ယူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤစွမ်းဆောင်ရည်မှာပင် အတော်လေး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ မည်သို့မျှ အရှုံးပေးကြမည် မဟုတ်ချေ။
“ပိုပြီး သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာလိုက်စမ်း၊ အသေအလဲ ရိုက်ခိုင်းလိုက်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ သေချာပေါက် နိုင်ရမယ်။ ကျင့်စဉ်အဆင့် ကန့်သတ်ချက်သာ မရှိရင် ငါကိုယ်တိုင် ဆင်းပြီး သူ့ကို ရိုက်ပစ်လိုက်ပြီ...”
လီကျန့်ယု၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့ အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြသည်။ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ရေးစင် စည်းမျဉ်းအရ ကျင့်စဉ်အဆင့် အလွန်အမင်း ကွာခြား၍ မရခြင်းသာ မရှိပါက လီကျန့်ယုမှာ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းခံလိုက်ရမည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။
အောက်ခြေရှိ ယီထျန်းယွမ်သည် အထက်မှ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အမျိုးတူသူကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘယ်သူမှ တက်ပြီး မကူညီကြဘူးလား...”
“ကူညီဖို့ ဟုတ်လား...”
ထိုသူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။
“ငါတို့က သူတို့နဲ့ ဒီလောက်အထိ ကွာခြားနေတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကူညီမှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ သူတို့လူ တစ်ယောက်ကို နိုင်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး သန်မာတဲ့သူတွေကို သူတို့ ထပ်ခေါ်ဦးမှာပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ပဲ ရှုံးမှာပဲလေ...”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ အားလုံး၏ အတွေးမှာ ထပ်တူပင်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်ရန် မဝံ့ကြချေ။ အကယ်၍ ရှေ့ထွက်လိုက်ပါက အသေအလဲ ရိုက်နှက်ခံရမည်ဖြစ်ကာ ဤနေရာရှိ လူအမြောက်အများ ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် နောင်တွင် ရှင်သန်ရန်ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
၎င်းတို့သည် အရှက်ရမှုကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ အောင့်အည်းနေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ဤအခြေအနေမှာ အသက်ရှင်နေရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။
အကယ်၍ အတင်းအကျပ် ရှေ့ထွက်မည်ဆိုပါက ရလာမည့် ရလဒ်မှာ ဘေးဒုက္ခကို ကိုယ့်ဆီ ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သို့ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနိုင်ပါမည်နည်း။
“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ထဲက ဘယ်သူက ရှေ့မထွက်ချင်ဘဲ နေမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူတွေက ငါတို့ထက် အများကြီး သန်မာနေတော့ နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ပဲ အသေအလဲ နှိမ်နင်းခံရမှာလေ။ အရင်ကလည်း ဒီလို ကိစ္စမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ လူတစ်စုက အတင်းအကျပ် ရှေ့ထွက်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အမြဲတမ်း နှိမ်နင်းခံရပြီး ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေကနေ ထွက်သွားပြီး အပြင်မှာ လေလွင့်နေကြရတာပဲ မဟုတ်လား...”
“အဲဒီကိစ္စကို ငါ သတိရပြီ။ အတော်လေးကို ဟိုးဟိုးကျော်သွားခဲ့တာပဲ။ လူအချို့က အတော်လေး သန်မာပြီး လူစုလူဝေးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ။ လူသားမျိုးနွယ်တွေ အားလုံး ပြန်လည် နိုးထလာပြီလို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲ တစ်ဖက်လူက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး အကုန်လုံးကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တာပဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ အကုန်လုံး ငြိမ်သွားကြပြီး အဆင့်အတန်းကလည်း တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ နိမ့်ကျလာတာပဲ...”
၎င်းတို့အားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ဤနတ်ဘုရားနယ်မြေကို လူသားမျိုးနွယ်က မအုပ်ချုပ်သရွေ့ အဆင့်အတန်းမှာ အခြားမျိုးနွယ်စုများထက် မြင့်မားရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ သို့မဟုတ်ပါက အပြတ်အသတ် သန်မာသော စွမ်းအား ရှိနေမှသာ ရပေလိမ့်မည်။
“တကယ်လို့ မင်းတို့ကို ဦးဆောင်မယ့်သူ ရှိရင် မင်းတို့ သူတို့နဲ့ ပြန်တိုက်ဖို့ သတ္တိရှိကြမလား...”
ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းတို့ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့... မျှော်လင့်ချက် မရှိပါဘူး...”
“ဟုတ်တယ်... မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး။ အလကား အားမထုတ်ပါနဲ့တော့...”
“ညီလေး... မင်းရဲ့ အတွေးကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းလှတယ်”
တစ်ဦးချင်းစီမှာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ဦးဆောင်မည့်သူ ရှိလျှင်ပင် ၎င်းတို့မှာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ချေ။ ရှုံးနိမ့်မှု များပြားလွန်းလှသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများကို မြင်တွေ့နေရသည်။ မည်သည့် တက်ကြွမှုမျှ မရှိချေ။ ဤကဲ့သို့ဆိုလျှင် အဆင့်အတန်းမှာ မည်သို့ မြင့်တက်လာပါမည်နည်း။
“ဒါကြောင့်လည်း အဆင့်အတန်းက အမြဲတမ်း အနှိမ်ခံနေရတာပေါ့။ အသက်ရှင်ရုံလေးပဲ ရှင်သန်နေကြတာဆိုတော့ ဘာအဆင့်အတန်းမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ယီထျန်းယွမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ လီကျန့်ယု၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။
လီကျန့်ယု လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။
“ညီအစ်ကိုယီ...”
“မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ဒီနေရာကို ငါ့ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ...”
ယီထျန်းယွမ်က ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူ့အား ပေးလိုက်သည်။
“ဒီဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပါ။ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ကြည့်လိုက်ဦးပေါ့။ ငါ့နာမည်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် နောက်မှ ငါ သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်...”
လီကျန့်ယုသည် ဆေးလုံးကို အားမနာတမ်း ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ သူတို့ကို ကြည့်မရလို့ပါ။ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ သေချာပေါက် ကာကွယ်ရမယ်လေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ လုံးဝ အကျခံလို့ မဖြစ်ဘူး...”
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီအပေါ်ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ မင်းကော သတ်ပုတ်ချင်လို့လား...”
ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံသူက ယီထျန်းယွမ် တက်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေက ငါတို့ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား...”
“ယှဉ်နိုင်တော့ ဘာဖြစ်လဲ...”
ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါဆိုရင် မင်းက သူ့အစား တိုက်ပေးချင်တာလား...”
တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“တိုက်ပေးတော့ ဘာဖြစ်လဲ...”
ယီထျန်းယွမ်က ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။
ဤမျှ တည်ငြိမ်လှသော လေသံကြောင့် ၎င်းတို့ ချက်ချင်းပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မင်းက သူ့အစား ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ပေါ့။ ငါတို့က အင်အားချင်း မမျှဘဲ အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မပြောရအောင်ပေါ့လေ...”
တစ်ဖက်လူက ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့က အခုရော အင်အားချင်း မမျှဘဲ အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”
ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းတို့၏ စကားကို ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။ သူသည် ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို အင်အားချင်း မမျှဘဲ အနိုင်ကျင့်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ တစ်ယောက်ချင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အုပ်စုလိုက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်...”
ယီထျန်းယွမ်သည် တက်လာရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမျှသော စကားကြီးစကားကျယ်ကို ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် လူအမြောက်အများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုတင်က ယီထျန်းယွမ်နှင့် စကားပြောခဲ့သော ကျင့်ကြံသူမှာ ယီထျန်းယွမ် တိုက်ခိုက်ရေးစင်ပေါ် တက်သွားပြီး ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်ကို မြင်သည့်အခါ မှင်တက်မိသွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ လူတိုင်းကို ရန်စလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။
အခြားသူများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“အင်အားချင်း မမျှဘဲ အနိုင်ကျင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီတစ်ပွဲတော့ ငါ ဆင်းပြီး မင်းကို ဆုံးမပေးမယ်...”
ထို့နောက် လူငယ်တစ်ဦး အထက်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ယီထျန်းယွမ်နှင့် တူညီပြီး ဒုတိယအဆင့် မြေကမ္ဘာအရှင် ဖြစ်သည်။
ယီထျန်းယွမ်သည် တက်လာရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကိုသာ ထုတ်ဖော်ပြသထားခြင်း ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အား မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သိရှိစေလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ လွှတ်လိုက်သော လူမှာလည်း ဤကျင့်စဉ်ထက် များစွာ မသာလွန်ပါချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကျင့်စဉ်မှာ နိမ့်ကျသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ချေ။
ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့က အင်အားချင်း မမျှဘဲ အနိုင်ကျင့်ရတာကို ဝါသနာပါတာ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ဆက်မလုပ်တော့တာလဲ။ မင်းတို့ အကုန်လုံး ငါ့ကို ဝိုင်းရိုက်ဖို့ ငါ တကယ်ကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ရတာကို ဝါသနာပါလို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်လို့ပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာပြီး လူလဲတိုက်တယ်၊ ရှုံးရင်လည်း အရှုံးမပေးဘူး၊ တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒါက မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုတွေ ပြောပြောနေတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ဆိုတာလား...”
“ငါ့အမြင်မှာတော့ အားနည်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေကို အမြဲတမ်း နှိမ်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင့်မြတ်တယ်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာဟာ တကယ်တော့ စိတ်ထဲမှာ အားငယ်နေတဲ့ သူတွေပဲ။ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်မှသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အောင်မြင်မှု ခံစားချက် ရရှိတတ်တဲ့ ဒီလိုလူမျိုးတွေဟာ တကယ်တော့ အမှိုက်တွေပါပဲ။ တကယ့် သန်မာသူတွေဟာ ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းတို့အားလုံးဟာ အိုင်ထဲက ဖားသူငယ်တွေလိုပဲ၊ တကယ်ကို သိပ်ရယ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေပဲ...”
ယီထျန်းယွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကလေးကလားသာ ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ လူလဲ၍ တိုက်ခိုက်နေခြင်းကိုသာ လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အခန်း ၉၅၀ ပြီးပါပြီ။