အခန်း (၃၇၇)

အမှန်တကယ်ပင် မယုံနိုင်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ လီတောက်ယွဲ့၏ ဝတ်ရုံအောက်မှ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အမင်း နုနယ်ပျိုမြစ်ပြီး ပြည့်ဖြိုးနေပေသည်။ အသက် ၃၀ ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။ ထိုအစား အသက် ၂၀ အရွယ် မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျစ်လစ်နေသည်။ အသားအရေမှာ တင်းရင်းနေပြီး အဆီပိုဟူ၍ လုံးဝမရှိဘဲ ကျောက်စိမ်းတုံးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေလေသည်။

သို့သော် တုပိုင်သည် အလိုအလျောက်ပင် အကြည့်လွှဲလိုက်၏။ ယခုအချိန်သည် နှာဘူးထရန် အချိန်မရောက်သေးပေ။ သူသည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ဓားဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ သိပ်မနက်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ အူများနှင့် အစာအိမ်ကို ထိခိုက်သွားခြင်း မရှိချေ။

သူသည် ဦးစွာ သူမ၏ ဒဏ်ရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာကုဆေးမှုန့်ကို ဖြူးပေးကာ အပ်နှင့်ချည်ကို ထုတ်ယူပြီး ဒဏ်ရာကို သေချာစွာ ပြန်လည်ချုပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ဝန်ဆောင်မှုပေးရလျှင် အဆုံးထိ ပေးရပေမည်။ တုပိုင်သည် သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံကို ချွတ်ယူပြီး ရေကန်ထဲတွင် လျှော်ဖွပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးကင်ပြီး အခြောက်ခံကာ လီတောက်ယွဲ့ကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်လေသည်။

လီတောက်ယွဲ့မှာ မေ့မြောနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုမိုနီရဲလာသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာပုံရသည်။

တုပိုင်သည် မီးပုံကို ကြည့်ရင်း တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ လီတောက်ယွဲ့ကို ဤနေရာတွင် ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆယ်စီရင်စုသို့ ပြန်သင့်သလော။ အစ်မကျီပြောင်ပြောင်တော့ သူ့ကို စိတ်ပူနေလောက်ပေပြီဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်၏ စိတ်ထဲမှ အလင်းရောင်အရိပ်က ပြောဆိုလာသည်။

“မလုပ်နဲ့… စနစ်ရှင်။ မပြန်ပါနဲ့။ လီတောက်ယွဲ့ကို ကြာပန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းက လုပ်ကြံရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုကို သိသွားလို့ပဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ချက်က သိုင်းပညာ လမ်းကြောင်းမှာ အမြန်ဆုံး တိုးတက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းနဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေတယ်။”

“ဒါတင်မကသေးဘူး။ လီတောက်ယွဲ့က ပေမင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို အပြီးတိုင် ရှောင်ရှားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်။”

“စနစ်ရှင်… မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက ၄၀ ပဲ ရှိတယ်။ ဒီကြံ့ခိုင်မှုနှုန်းနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ အကန့်အသတ်က အဆင့် ၆ အနိမ့်ပိုင်း သိုင်းသမားအဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေလိမ့်မယ်။ မင်းအနေနဲ့ ဒီအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ချင်ရင် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က လီတောက်ယွဲ့နဲ့ ပေမင်ဓားဂိုဏ်းဆီမှာပဲ ရှိတယ်။”

“မင်း အခုချိန်ထိ ကြိုးစားခဲ့ရတာတွေ၊ လီတောက်ယွဲ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရထားတာတွေ၊ အခုလက်လွှတ်လိုက်ရင် အကုန် သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်” အလင်းရောင်အရိပ်က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မစ်ရှင်ရဲ့ အရှင်သခင်က မင်းပါပဲ။ မင်းဘယ်လိုပဲ ဆုံးဖြတ်ဆုံးဖြတ် ငါက လေးစားလိုက်နာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ လီတောက်ယွဲ့က ပေမင်ဓားဂိုဏ်းကို ဖွင့်နိုင်မယ့် သော့ချက်ပဲ။ မင်းသာ လက်လွှတ်လိုက်ရင် တကယ်ကို နောင်တရစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

တုပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ “ငါ နားလည်ပါပြီ။”

အလင်းရောင်အရိပ်က ဆက်လက်ပြောကြားသည်။ “ပိုင်ဆယ်စီရင်စု အခြေအနေက အခု တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ ကျီချင်းကျူက စစ်တပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးနေသလို လီရူဟိုင်ကလည်း အနောက်တောင် စော်ဘွားမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စုစည်းနေတယ်။ လောလောဆယ် မင်းရှိရှိ မရှိရှိ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီတော့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါရခဲတဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို အရယူပြီး မင်းရဲ့ သိုင်းပညာကို အချိန်တိုအတွင်း အမြင့်ဆုံး ရောက်အောင် မြှင့်တင်သင့်တယ်။ လီတောက်ယွဲ့က သော့ချက်ပဲ။”

တုပိုင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ “နေပါဦး… လီတောက်ယွဲ့ကို တကယ် သတ်ချင်နေတာ ဘယ်သူလဲ။ ပေမင်ဓားဂိုဏ်းက လူတွေလား။”

အလင်းရောင်အရိပ်က ဖြေကြားသည်။ “ဟုတ်တယ်။”

တုပိုင်က ထပ်မံမေးမြန်းသည်။ “ဘာလို့လဲ။ သူ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်မိလို့လဲ။”

အလင်းရောင်အရိပ်က ရှင်းပြသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကတည်းက တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ပေမင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းကျမ်း… ဒီကမ္ဘာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ ပေမင်မဟာအတတ် ကြောင့်ပဲ။ အတိအကျပြောရရင် ပေမင်မဟာအတတ် နဲ့ ကြယ်တာရာစုပ်ယူခြင်း မဟာအတတ်ဆိုပြီး နှစ်ပိုင်းရှိတယ်။”

ရုတ်တရက် တုပိုင် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

“အဲ့ဒါက… ကြယ်တာရာစုပ်ယူခြင်း မဟာအတတ်လား” တုပိုင် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ “တခြားသူတွေရဲ့ ရွှမ်းချီအတွင်းအားကို စုပ်ယူပြီး ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲအသုံးပြုနိုင်တဲ့ နာမည်ကျော် ကြယ်တာရာစုပ်ယူခြင်း မဟာအတတ်လား။”

အလင်းရောင်အရိပ်က ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါက ကြယ်တာရာစုပ်ယူခြင်း မဟာအတတ်ပဲ။ လီတောက်ယွဲ့နဲ့ တခြား ပေမင်ဓားဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က အဲ့ဒီသိုင်းကျမ်း ရှိတဲ့နေရာကို အတူတူ ရှာတွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ လုပ်ကြံခံလိုက်ရတာပဲ။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကြယ်တာရာစုပ်ယူခြင်း မဟာအတတ်ကလည်း ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းကျမ်းပဲလား။ အဲ့ဒါက ငါပြန်ယူရမယ့် အမြင့်ဆုံး သိုင်းပညာရပ်လား။”

အလင်းရောင်အရိပ်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အချိန်တိုအတွင်း အကြီးအကျယ် ဖောက်ထွက်နိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် ပုံမှန်အတိုင်း ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် မင်းအနေနဲ့ မဟာဆရာသခင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အသက် ၂၅ နှစ်လောက်အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ လီတောက်ယွဲ့ကို ဆရာအဖြစ် ရှိခိုးပြီး တပည့်ခံရမယ်။”

တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီကြယ်တာရာစုပ်ယူခြင်း မဟာအတတ်ဆိုတာက အရင်စနစ်ရှင် ပေးခဲ့တဲ့ နာမည်လား။ သူ့ရဲ့ မူရင်းနာမည်က ဘာလဲ။”

အလင်းရောင်အရိပ်က ဖြေသည်။ “ငရဲမင်္ဂလာပွဲ။”

တုပိုင်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းကျမ်းများ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးကြောခြောက်သွယ် ဓားသိုင်း၏ စွမ်းအားသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ ဝတ္ထုများထဲမှ ဓားသိုင်းနှင့် မတူပေ။ ဤဓားသိုင်းသည် ဓားနှင့် ဓားတိုက်ပွဲထဲကို စက်သေနတ်သယ်လာသလိုမျိုး ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဤကြယ်တာရာစုပ်ယူခြင်း မဟာအတတ်ကရော မည်မျှအထိ အံ့သြဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်နည်း။ မည်မျှကြီးမားသော သေနတ်ကြီးဖြစ်နေမည်နည်း။

သို့ဖြစ်၍ ဤဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းကျမ်းကို ရရှိရန်အတွက် တုပိုင် လုံးဝ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အလင်းရောင်အရိပ်က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ လီတောက်ယွဲ့ကို ဆရာတင်ရမယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးလူ ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ သူက ပေမင်ဓားဂိုဏ်းကို ဖွင့်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော သော့ချက်ဖြစ်သလို မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ ထိုးတက်သွားဖို့ အကောင်းဆုံးလမ်းစပဲ။”

တုပိုင်သည် အစောက သွေးကြောခြောက်သွယ် ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်ရာတွင် အတွင်းအားနှင့် ရွှမ်းချီများကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခဲ့ရသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရေကန်ဘေးတွင် လှဲချလိုက်ပြီး ကိုးယန်ကျမ်းရင်းကို လည်ပတ်ကာ ရွှမ်းချီအတွင်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရင်း အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

နောက်တစ်နေ့တွင် လီတောက်ယွဲ့ နိုးထလာလေ၏။

ထို့နောက် သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ အဝတ်လွတ်နေသည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ရေဘဝဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုပိုင်၏ ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် ချိတ်တွယ်ကာ ဖက်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေလေသည်။

ရုတ်တရက် လီတောက်ယွဲ့ ဒေါသထွက်သွားပြီး တုပိုင်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဆုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုပိုင်သည် ဒုက္ခသည်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ထားပြီး သူမ၏ ထိပါးနှောင့်ယှက်မှုကို အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရပုံ ပေါက်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တုပိုင်က သူမကို လာရောက်ရှုပ်ပွေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမကသာ တုပိုင်ကို အတင်းတက်ဖက်ပြီး ရှုပ်ပွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“သေချင်စရာ… တကယ် သေချင်စရာပါပဲ။ လီတောက်ယွဲ့… နင် တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမပဲ။” လီတောက်ယွဲ့ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် နောက်သို့ ၁၀ မီတာခန့် လွင့်ခနဲ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။ တုပိုင်နှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေချင်သည့် သဘောပင်။ သို့မှသာ သူမ၏ အရှက်ရမှု လျော့နည်းသွားမည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ညလုံး ကြာပြီးနောက် လီတောက်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မိုဟယ်အဆိပ်မှုန့်အာနိသင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးထားပြီး ချုပ်ပင် ချုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမျှမကဘဲ သူမဝတ်ထားသော တာအိုဝတ်ရုံကြီးကိုလည်း လျှော်ဖွပ် သန့်စင်ပေးထားလေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်… သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုပိုင် မြင်သွားပြီဆိုသည့် သဘောလော။ ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လီတောက်ယွဲ့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားလေသည်။ သို့သော် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ တုပိုင်က မိန်းမစိုးလေးပင်။ ယောက်ျားစစ်စစ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်ဖူးသည့် တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျားဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဤအချက်ကို တွေးမိပြန်တော့ လီတောက်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တည်ဆောက်ထားသော သူမ၏ အေးစက်ပြီး စင်ကြယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆယ်ကျော်သက် မိန်းမစိုးလေးတစ်ယောက်က မြင်တွေ့သွား၏။

သို့သော် သူမအနေဖြင့် လုံးဝ မမုန်းတီးနိုင်ခဲ့ပေ။

တုပိုင်က သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူမ သေချာ မှတ်မိနေသည်။ တုပိုင်သည် ကုသနေစဉ် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမအပေါ် မရိုးသားသည့်အပြုအမူ တစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား ညသန်းခေါင်တွင် အိပ်ပျော်သွားသော သူမကသာ စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်ကာ တုပိုင်အပေါ် သည်းမခံနိုင်စရာ အပြုအမူများကို လုပ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

လီတောက်ယွဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တုပိုင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမ ယခုထိ နားမလည်နိုင်သည့် အချက်မှာ သူမနှင့် တုပိုင်သည် လုံးဝ ရန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် သူမကို မစော်ကားဘဲ ကယ်တင်ခဲ့ရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် မထွက်ပြေးရသနည်း။

တုပိုင်၏ နှလုံးသားက မည်မျှတောင် ကြီးမားနေရသနည်း။ တုပိုင်ဆိုသည့် ကောင်လေး၏ နှလုံးသားက မည်မျှလောက် ကြင်နာတတ်သည်နည်း။ ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးမှာတောင် အိပ်နိုင်သေး၏။

ပေမင်ဓားဂိုဏ်းက သူ့ကို သတ်ချင်နေသည်။ သူ လီတောက်ယွဲ့ ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့ကို လာဖမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် မပြေးဘဲ နေရသနည်း။

အပိုင်း ၃၇၇ ပြီး၏