သိုင်းဘုံကျောင်းတော်သို့ စာရင်းသွင်းခြင်း

သိုင်းဘုံကျောင်းတော် သည် မဟာချန်မင်းဆက် ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အဆင့်အတန်းသည် အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှပေ၏။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန နှင့် နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ တို့သည် သိုင်းဘုံကျောင်းတော်၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့်သာ မင်းဆက်၏ဩဇာမသက်ရောက်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော သခင်ကြီးဝူ၏ စကားများသည် သိုင်းဘုံကျောင်းတော်၏ သဘောထားကို အပြည့်အဝ ကိုယ်စားပြု၏။

သူ မပြန်ဘဲ နေ၍ ရနိုင်ပါမည်လော။

ကျန်းချန်ယွင် သည် လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလေ၏။ မဟာချန်၏ပြည်နယ်ကိုးခုတွင် နန်းတွင်းဖြစ်စေ၊ သိုင်းလောကဖြစ်စေ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်မဆို သိုင်းဘုံကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လိုကြသည်ချည်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတွင် အကောင်းဆုံး ရတနာများ၊ ဆေးဝါးများ အများဆုံးနှင့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အဖိုးတန် သိုင်းပညာများရှိလေ၏။

ထို့ပြင် နောက်ခံအင်အားနှင့် ပတ်သက်လျှင် အသက်ရှင်နေသော နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် မည်သူက ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

၎င်းတို့အနေဖြင့် လူများကို ဖိတ်ခေါ်နေရန်ပင် မလိုဘဲ လောကရှိ ပါရမီရှင်အားလုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သခင်ကြီးဝူသည် စစ်သူကြီးရှန်း၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

"သိုင်းဘုံကျောင်းတော်မှာပဲ နေပြီး ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါ"

အဖိုးအို၏မှုန်မှိုင်းနေသော မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ပေါ်လာ၏။ ဤကောင်လေး၏ အခြေအနေမှာ မကြုံစဖူး ထူးခြားလှသည်။

ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်မှ ခွဲထုတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါများကို သူသည် အကုန်အစင် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ရာ သူတို့အဖိုးကြီးအိုကြီး အနည်းငယ်ကို စိတ်ဆင်းရဲစေခဲ့၏။

သို့သော် ဤအချက်ကပင် ဤလူငယ် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိကြောင်းကို သွယ်ဝိုက်၍ သက်သေပြနေပြန်ပေသည်။

သူ့ကို ယခုလိုသာ ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေ၏။

အနည်းငယ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဤကောင်လေးကို ဆက်ထိန်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်၊ ၎င်းမှာ ဆုံးရှုံးမှု မရှိနိုင်ပေ။

ကျန်းချိုလန် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ချလျက် ရှန်းယီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။

သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်လေး၏ ပါရမီမျိုးဖြင့် သိုင်းဘုံကျောင်းတော် အပါအဝင် မည်သူမျှ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်းချိုလန် အံ့သြမိသည်မှာ ဤကျောင်းတော်အုပ်ချုပ်သူများသည် သူတို့၏ ယခင်က မာနကြီးပြီး အထက်စီးဆန်သော အမူအရာများကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကာ ယခုလိုတက်ကြွစွာ ကမ်းလှမ်းနေကြသည် ဆိုခြင်းပင်။

၎င်းတို့သည် ရှန်းယီနှင့် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ပေသည်။

သိုင်းဘုံကျောင်းတော် သန့်စင်ခြင်း အတွင်း၌ အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။

"အကျိုးကျေးဇူးက ဘာရမှာလဲ"

ရှန်းယီသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အကျိုးကျေးဇူး ဟုတ်လား"

သခင်ကြီးဝူ၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် လှုပ်သွားလေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သိုင်းဘုံကျောင်းတော်က ပြင်ပလူတစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ကမ်းလှမ်းခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နည်းတူ ဤကောင်လေးကလည်း သူ့အား ဈေးလာဆစ်နေသည်လော။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။

"ငါတို့ ဒီမှာ နေကြတဲ့ အကြောင်းရင်း၊ ငါတို့အားလုံးရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက ရွှေရောင်ကိုယ်ထည် ကိုယ်ပွားကို စုစည်းဖို့၊ နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့် ကို ထိုးဖောက်ဖို့၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ယုံကြည်မှုဆုတောင်းစွမ်းအား အကြွယ်ဝဆုံး ရှိတယ်"

သခင်ကြီးဝူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းက ငယ်သေးပြီး ပါရမီရှိတယ်ဆိုပြီး အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လို့ မထင်နဲ့။ နှစ်တစ်ထောင်ဆိုတာ လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်သလောက်ပဲ ကြာတာ။ ဒီလမ်းကို တကယ်တမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လိုက်စားတော့မှ အချိန်တွေက လုံလောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့်... မင်းရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ သက်တမ်းတွေကို အဲဒီ အသုံးမဝင်တဲ့ ကိစ္စတွေ၊ ဥပမာ ချင်ကျိုး လို ကိစ္စတွေမှာ ဖြုန်းတီးမနေပါနဲ့။ ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်တွေ လက်အားသွားရင် သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းသွားကြလိမ့်မယ်"

ဤတိုတောင်းသော စကားစုအနည်းငယ်သည် ကျန်းချန်ယွင်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေလေ၏။

"ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်တွေ လက်အားသွားရင် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်" ဟူသော စကားမှာ ကြားရသည်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ချင်ကျိုးရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော သာမန်ပြည်သူများ၏ ငိုကြွေးသံများ၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးများစွာ ကျဆုံးခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူများစွာ သေဆုံးခြင်းတို့ကို ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။

သို့သော် နှစ်ထောင်ချီသော အချိန်ကာလရှေ့တွင် ဤကိစ္စရပ်များသည် မပြောပလောက်အောင် သေးငယ်နေပုံရလေ၏။

သာမန်ပြည်သူများသည် ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ပင် အလွန် လျင်မြန်စွာ မျိုးပွားနိုင်ကြပေသည်။

စစ်သူကြီးများသည် အနည်းငယ် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ယုံကြည်မှုဆုတောင်းစွမ်းအား လုံလောက်စွာ ရှိနေသရွေ့ ၎င်းတို့ကို ပုံတူကူးချ၍ ရနိုင်ပေ၏။

သိုင်းဘုံကျောင်းတော်၏ အမြင်တွင် ဤအရာများသည် ယာယီ ထိခိုက်မှုမျှသာ ဖြစ်လေ၏။

အခြားသော ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းတို့သည် လက်အားသွားမည်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများလက်မှ နယ်မြေများကို ပြန်လည် သိမ်းယူနိုင်မည်။

ချင်ကျိုးမှ နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဤအချက်ကို ဝေဖန်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ အခြားပြဿနာများကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ချင်ကျိုးကို ခေတ္တ ဆုံးရှုံးရုံမျှမက ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

"..."

ရှန်းယီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ"

စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုနိုင်သော ယုံကြည်မှုဆုတောင်းစွမ်းအားများ၊ မဟာချန်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီနှင့် ဉာဏ်ပညာတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက အနာဂတ်တွင် နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်နှင့် ညီမျှပေသည်။

ပြဿနာမှာ... ပါရမီဆိုသည်မှာ အတုအယောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျန်းချန်ယွင်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ကြောင်အမ်းအမ်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဦးနှောက်များ လည်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရဆလ၏။

သခင်ကြီးဝူက ရှင်းလင်းစွာပြောထားပြီး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စစ်သူကြီးရှန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါက သိုင်းဘုံကျောင်းတော်သို့ တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်ရုံမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် အမှန်တကယ် ပြုစုပျိုးထောင်ခံရမည်။

မည်မျှ အရေးပါသော အဆင့်အတန်းနည်း။သို့သော် ၎င်းကို အလွယ်တကူပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

သခင်ရှန်းသည် ချင်ကျိုးကို အမှန်တကယ် စိတ်ပူနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်လော။

ဤအတွေးဖြင့် ကျန်းချန်ယွင်၏ မျက်လုံးများတွင် လူငယ်လေးအပေါ် ပြင်းထန်သော လေးစားအားကျမှုများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြည့်နှက်လာလေ၏။

"ဟူး..."

သခင်ကြီးဝူသည် ဤအဖြေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးပုံ ရလေ၏။

အမျိုးအစားတူ လူများကသာ အချင်းချင်း အမှန်တကယ် နားလည်ကြပေသည်။

၎င်းတို့သည်လည်း တစ်ချိန်က ဤမျှ မာနကြီးခဲ့ဖူးကြသည်၊ ကမ္ဘာလောကတွင် သူတို့နှင့်တူသူ မရှိဟု အမြဲ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်၊ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အဆင့်တက်ခြင်းသည် စားသောက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြလေ၏။

၎င်းတို့သည် အချိန်ကို မည်သို့ ဂရုစိုက်မည်နည်း၊ မည်သို့ သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်နည်း။

အဖိုးအိုသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်ရတနာထဲမှ ရှည်လျားသော လေးထောင့်ပုံ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တင်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်၏။

"မင်းနာမည် စာရင်းသွင်းထားတာလောက်တော့ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား"

တစ်ဖက်လူမှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး နောင်တရမည့်နေ့ တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံး ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် လမ်းလွဲများကို ရှောင်ရှားပြီး သင်ခန်းစာယူနိုင်ရန် မျှော်လင့်သော်လည်း... ထားလိုက်ပါတော့၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိုမသေမျိုးဂိုဏ်းများက လက်ဦးသွားခြင်း မရှိစေရန် လုပ်ရပေမည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကောင်လေးသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးလည်း ဖြစ်ချေ၏။ ချင်ကျိုးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယင်နတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် နှေးသွားလည်း ကိစ္စ မရှိပေ။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူသုံးဦးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို အာရုံစိုက်လိုက်ကြလေ၏။

ကျန်းချိုလန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိပုံရပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

သခင်ကြီးဝူ၏ စကားများအရ သူသည် ရှန်းယီကို သိမ်းသွင်းလိုနေခြင်းပင်။

သို့ဆိုလျှင် ဤကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှ ပစ္စည်းသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ရတနာလောက်သာ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်ပင် အဖိုးအိုသည် လက်ကိုဆန့်၍ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှန်းယီ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဆေဘာပုံစံနှင့် ကိုက်ညီအောင် အထူးရွေးချယ်ထားသော ရတနာတစ်ပါးသည် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်အစစ်ကို ထုတ်ပြလာလေသည်။

"မင်း လက်နဲ့ အဆင်မပြေမှာ စိုးလို့ ငါ အကြာကြီး အချိန်ပေးရှာထားပေးတာ"

ဖြောင့်တန်းသော ဆေဘာသွားသည် အေးစက်သော အရောင်ရှိပြီး မှေးမှိန်သော အလင်းရောင် ထွက်နေ၏။ ၎င်းကို လွှသွားပုံစံ အကြေးခွံ ဒီဇိုင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ထိုဒီဇိုင်းများမှမြူခိုးကဲ့သို့သော အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"ဒီဆေဘာဓားနာမည်က ချန်းယွမ် တဲ့၊ အဆင့်မြင့် ရတနာတစ်ခုပေါ့"

"ထွေထွေထူးထူးတော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ အရည်အသွေးလည်း ရှိတယ်... မင်း မဟာလးနတ်ဆိုးဘုရင် နဲ့ တွေ့ရင် သူ့ရဲ့နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က ဝိညာဉ်ကို ပျောက်ကွယ်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားစေနိုင်တယ်။ ဒီဓားကို ဆောင်ထားရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်မှုမရှိအောင် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်"

အဖိုးအိုသည် ဓားရှည်ကို ထုတ်ယူပြီး ဆန်းကြယ်ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးထံ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ရှန်းယီသည် ၎င်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဓားအိမ် မပါဘူးလား"

"..."

သခင်ကြီးဝူ သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်လေ၏။

"ငါ မင်းကို ချပ်ဝတ်တစ်စုံပါ ထပ်ပေးရမလား"

အမှန်တကယ် ပေးမည်လော။

ရှန်းယီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အဖိုးအိုသည် ခြံဝင်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်း ဓားကို လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ သဘောကျပုံရပါတယ်။ ဒါဆို သိုင်းဘုံကျောင်းတော်မှာ စာရင်းသွင်းတဲ့ကိစ္စ အတည်ပဲနော်"

၎င်းသည် အဆင့်မြင့် ဓားတစ်လက်မျှသာ မဟုတ်ပေ။

ချင်ကျိုးရှိ ထိုနတ်ဆိုးဘုရင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် အထူးပြုလုပ်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်လေ၏။

နောက်ဆုံး အခြေအနေမှာ သိုင်းဘုံကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ အခြားသူများ အသည်းအသန် လိုချင်ကြသော အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုကို ကျန်းချိုလန်ပင် မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

ရှန်းယီနှင့် စတင်ခရီးသွားကတည်းက သူမသည် အသစ်အဆန်းနှင့် စိတ်ဝင်စားစရာ အတွေ့အကြုံများစွာကို ရုတ်တရက် ရရှိလာကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ဆန်းကြယ်ချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်လေးသည် ခါးမှ ဓားကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ချန်းယွမ် ဓားကို ဓားအိမ်နှင့် စမ်းသပ်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် တစ်ဝက် အရင်ပြန်ပေးလို့ ရမလား"

"..."

ကျန်းချိုလန် လျှောက်သွားပြီး မင်ရောင်ဓား ကို ယူလိုက်၏။ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် အေးစက်နေပြီး နတ်ဆိုးသွေးနံ့များ စွဲကျန်နေသည်ကို ခံစားရလေသည်။

၎င်းသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ဓားနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသကဲ့သို့ ထင်ရလေ၏။

တစ်ဖက်လူသည် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးအတွက် လမ်းခရီးရှည်ကြီးကို လျှောက်လှမ်းပေးခဲ့ပြီး၊ ဤအတွေ့အကြုံကို သူမအား လက်ဆောင်ပေးကာ ခရီးသစ်တစ်ခုကို စတင်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေပေသည်။

သူမသည် ရှန်းယီ၏ ခါးရှိ ရွှေရောင်ကနုတ်များနှင့် အနက်ရောင် ဓားအိမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးရေးရေးလေး ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ"