ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မရဲ့ ကောင်းမှုတွေကြောင့်

ချင်ကျိုး ၊ ယွီရှန်းစီရင်စု

လရောင်သည် ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်အေးမြနေ၏။

တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် အင်္ကျီလက်တို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လေချဉ်အကျယ်တက်လိုက်လေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

၁၀ ကျန်း အမြင့်ခန့်ရှိသော ကောင်းကင်ယံတွင် မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်းမသိသော ဓားရှည်တစ်လက်သည် လေထဲ၌ ပေါလောပေါ်နေပြီး သူ့ကို သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လရောင်ထက်ပင် ပိုမိုအေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် အပေါ်မှ စီးဆင်းကျလာ၏။

"ဖုပ်..."

တောင့်တင်းခိုင်မာသော ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး အသားစိုင်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာလေသည်။ ထိုအသားစိုင်များသည် ကြီးမားသော အမွှေးထူခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်ကာ ကြောင်အမ်းနေသော မျက်လုံးများပါရှိသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲခေါင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

သွေးများသည် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာပြီး စိမ်းပြာရောင်ကျောက်ပြားများကို နီရဲသွားစေ၏။

ဓားရှည်သည် ဦးတည်ချက်ပြောင်းကာ ချင်ကျိုးမြို့ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားလေသည်။

၎င်းသည် မြို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန ရုံးတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်၏။

သန့်ရှင်းသော ဓားသွားပေါ်တွင် သွေးစက် တစ်စက်မျှပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ကျန်းယွမ်ဟွာ သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေခဲ့၏။

ယင်ဝိညာဉ် သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်ပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သော်လည်း မြို့တစ်မြို့ပြီး တစ်မြို့ လှည့်လည်စစ်ဆေးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ကျစ်မင် သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်အားဖြည့်လက်ဖက်ရည်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး"

"မင်းတစ်ယောက်ပဲ ငါ့အပေါ် သိတတ်တာ၊ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့..."

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ပိုင်ကျစ်မင် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မကြီးတို့ ပြန်ရောက်နေပါပြီ"

"ကျန်တဲ့လူတွေထဲမှာ ချိုလန်ကတော့ အသိဉာဏ် ရှိပါသေးတယ်"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

တစ်လကျော်သာ ကြာသေးသည် မဟုတ်လော၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာကြသနည်း။

မင်းသား၏သားတော်ဖြစ်သူတွင် ပြဿနာများ ရှိနေလျှင်ပင်မှ သူ့မိခင် မင်းသမီးကျီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထုတ်ပြရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ချိုလန်၏ စရိုက်မှာ အေးစက်ပြီး လူများကို စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလေ၏။

ထိုကဲ့သို့သော လူနှစ်ဦး ဆက်ဆံကြရာတွင် သေချာပေါက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကြမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ပြဿနာမျှ ပေါ်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ မင်းသမီးကျီ၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းသည် လူငယ်များကြား တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသော ဆက်ဆံရေးဟု ထင်မှတ်နိုင်ပြီး အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာသည်ဟု ယူဆနိုင်လေ၏။

သူမ စိတ်ချသွားပြီဆိုလျှင် ရွှမ်ကွမ်းဂူမှ ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင် တစ်ဦးကို ချင်ကျိုးသို့ ဖိတ်ခေါ်ပေးရန် တွန့်တိုနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် ကို ဖြေရှင်းပြီးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထိုအချဉ်ဖမ်းနေသော အဘွားကြီးကို ဂရုစိုက်နေစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မကို သွားခေါ်လိုက်ဦး၊ ငါမေးစရာ ရှိလို့"

ဤအချက်ကို တွေးမိပြီး ကျန်းယွမ်ဟွာ အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

ပိုင်ကျစ်မင် သွားခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မင်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား"

ကျန်းယွမ်ဟွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

ကျန်းချိုလန်သည် သူမ၏ ဆရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မင်းသမီးကျီကို စိတ်ငြိုငြင်အောင် လုပ်မိလိုက်တယ်။ပြီးတော့ သူက ဆရာ့ဆီကို စကားတစ်ခွန်း ပါးလိုက်တယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယွမ်ဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာစကားများလဲ"

"သူမ ပြောလိုက်တာက... မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဆရာ့ရဲ့ယင်ဝိညာဉ် ပြတ်တောက်သွားတဲ့အခါ၊ အဲဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မရဲ့ကုသိုလ်ကောင်းမှုကြောင့်ပါဆိုတာ ဆရာ အသေချာ မှတ်ထားရမယ်တဲ့"

ကျန်းချိုလန် ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ တည်ငြိမ်သော လေသံကို နားထောင်ရင်း ပိုင်ကျစ်မင်သည် အလိုအလျောက် အကြည့်လွှဲလိုက်မိကာ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

စီနီယာအစ်မကြီး ဖြစ်ထိုက်ပေသည်၊ ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးများသည် သူမ၏ နှုတ်မှ ထွက်လာသော်လည်း မလိုက်ဖက်ခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ညအမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ထွက်ခွာသွားသော တပည့်မ၏ ကျောပြင်ကို ခံစားချက်မဲ့စွာ ကြည့်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားရှည်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ရှေးဟောင်းရေတွင်းပျက်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေ၏။

"ဆရာ... စီနီယာအစ်မကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ပိုင်ကျစ်မင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

သို့သော် သူ့ဆရာက သူ့အား ငတုံးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချိုလန်ကို ပြန်ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ။ ထိုစာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့်ပင် မင်းသမီးကျီထံမှ အကူအညီရယူမည့် လမ်းကြောင်း လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။

မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ ဤတပည့်မက သူ့ကို လာရောက် အသိပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ချမ်ခွင်း၏ သတိပေးစကားသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။

လူတိုင်း စွန့်ပစ်ခြင်း ခံထားရသူ... သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကို အောက်ချလိုက်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုယို က ငါ့ကိုယ်စား ချိုလန်ကို ရှင်းပြဖူးပါတယ်။ ငါက အဲဒီမျောက်ဝံကို သိုင်းပညာသင်ပေးပြီး ရတနာဓားတစ်လက် ပေးလိုက်ရုံပါ၊ ခရီးထွက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ လွှတ်လိုက်တာ၊ သူ့ကို ထိခိုက်စေလိုတဲ့ ဆန္ဒမရှိပါဘူးဆိုပြီးတော့လေ"

"ဒါဆို စီနီယာအစ်မကြီးက အထင်လွဲနေတာလား"

ပိုင်ကျစ်မင်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်လေ၏။

"အထင်လွဲတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ဝေးလံသော သစ်ပင်အောက်တွင် သပ်ရပ်စွာ စီစီထားသော ဝိုင်အိုးများကို ကြည့်ကာ လျစ်လျူရှုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမျောက်ဝံ ဘာလုပ်တော့မလဲဆိုတာ ငါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သိတယ်။ ငါက သူ့ကို သေလမ်းသွားအောင် တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ငါ ဘယ်တော့မှ နောင်တမရဘူး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ကျစ်မင် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ နောင်တမရဘူးဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် ပြန်ပြောနေသေးသနည်း။

"ငါ ထန်ကျိုး မှာ ဒု-စစ်သူကြီး လုပ်တုန်းက ပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ခုလုံး ကျဆုံးသွားတာကို မြင်ဖူးတယ်။ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မဖြစ်စေချင်ဘူး"

"အဲဒီအတွက်ကြောင့် ငါ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် ရတနာဓားကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လေပူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်များ ပြန်လည်ပေါ်လာ၏။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော နောင်တရိပ် အနည်းငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်ဘူးလား... ပိုင်ကျစ်မင် တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။

အကူအညီ မရတော့ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စီနီယာအစ်မကြီးက ထိုစကားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသွားပုံက ဆရာ့စိတ်ကို ပိုမို အနှောင့်အယှက် ပေးနေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ့စိတ်ထဲရှိ ဖိစီးမှုများကို လျှော့ချရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဖွင့်ပြောနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သော တပည့်မ ကျန်းချိုလန်သည် လက်ရှိတွင် အံ့မခန်း စွမ်းဆောင်နိုင်သော်လည်း ဆရာ၏ ယုံကြည်မှုကို မရရှိသေးပေ။

ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုးဖြင့် ပုံမှန် ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်ကို ၎င်းတို့ မည်သို့ ရရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

"အာချမ် ပြန်ရောက်ပြီလား"

ကျန်းယွမ်ဟွာသည် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် ရှိတဲ့နေရာကို သတင်းပို့လာပါပြီ"

ပိုင်ကျစ်မင်သည် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်လေ၏။

သူ့ဆရာသည် တစ်ချက်မျှသာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားပြီး ရတနာဓားသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ဖန် ပျံတက်သွားပြန်လေပြီ။

ရှည်လျားသော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု နှစ်ကာလများသည် ဤသိုင်းဝိဇ္ဇာနှင့် နတ်ဆိုးဘုရင်ကြား နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် ဖြစ်လာခဲ့၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ တရားမှတ်ရင်း လအနည်းငယ် ကြာမြင့်ဦးမည်။

...

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ဘေးဘက် ခြံဝင်းတစ်ခုတွင်

ရှန်းယီ သည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ အတွင်းစိတ်ကို အာရုံစိုက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေခဲ့၏။

သူ၏ ချီပင်လယ် အတွင်း၌ မှေးမှိန်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်းများစွာကို တွေ့နေရပြီး၊ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာမှန်း မသိဘဲ အရေအတွက် အတော်များပြားနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

ကောင်းကင်ဝါးမြို ကိုယ်တွင်းအမြုတေသည် ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် အမြုတေသည် အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်စိမ်းလုံးလေး တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဒါက ဘာများလဲ။

ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

ကျန်းချိုလန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ သူမသည် စစ်သူကြီးချုပ်၏ ကိစ္စကို ထည့်မပြောပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်သလို စစ်သူကြီးချုပ်၏ အတွေးများကိုလည်း ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသောကြောင့်ပင်။

"ကျွန်မ ယွီရှန်းစီရင်စုကို ပြန်တော့မယ်"

သူမသည် စားပွဲနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း နေရသည်ကို ကျင့်သားရနေသော်လည်း ယနေ့တော့ ရုတ်တရက် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ချင်စိတ် ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရင်..."

"ကျွန်တော့်ဆီကို ဝင်ရောက်လာတဲ့သက်ကြွတဲ့ အရှိန်အဝါက ဘယ်လို အရှိန်အဝါမျိုးလဲဆိုတာ သိချင်တယ်"

ရှန်းယီသည် ဤအရာမှာ မည်သည့် နတ်ဆိုး သို့မဟုတ် သိုင်းပညာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသဖြင့် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချိုလန် အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။

"ယုံကြည်မှုဆုတောင်းစွမ်းအားလေ... ဒါပေမဲ့ ရှင်က စစ်သူကြီးအဖြစ် ယာယီပဲ လုပ်ဆောင်နေတာဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး"

သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

"ရှင်များ ချင်ကျိုးမှာ နတ်ကွန်းဆောက်ထားသေးလား"

နန်းတွင်းမှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို တည်ထောင်ပြီးကတည်းက နတ်ဆိုးများက လူသိရှင်ကြား နတ်ကွန်းဆောက်လုပ်သည့် ဖြစ်ရပ်မျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ရှိခဲ့လျှင်လည်း အထူးအခြေအနေများကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး အလွန်သေးငယ်သော ဧရိယာ၌သာ ကန့်သတ်ထားလေ့ရှိ၏။

"..."

ရှန်းယီ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရုပ်တုလုပ်ပြီး နတ်ကွန်းထဲ ထားရလောက်အောင် သူ့တွင် မည်သို့သောအားလပ်ချိန် ရှိမည်နည်း။

တွေးကြည့်ရုံဖြင့် အလွန်ရှက်ဖွယ်အလိ ဖြစ်နေပြီ။