အသိစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသော တာအိုမျိုးစေ့

ရှောင်ချမ်ဝေ ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အတော်အတန် ရှုပ်ထွေးနေပြီ ဖြစ်၏။

စစ်သူကြီးယို သည် ချင်ကျိုးမှ ထွက်ခွာမည့် အကြံကို နောက်ဆုံးတွင် စွန့်လွှတ်လိုက်သော်လည်း၊ ရှန်းယီကမူ ထိုအကြံကို ချက်ချင်းပင် ဆက်ခံလိုက်ပြန်လေသည်။

ယခင်လူမှာ စစ်သူကြီးကျန်းကြောင့် သူ၏ ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ စီနီယာယန်နှင့် အရင်တိုင်ပင်ရမည်ကို သိသေး၏။ သို့သော် နောက်တစ်ယောက်မှာတော့ မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ တစ်ကိုယ်တော် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်နေလေသည်။

ရှန်းယီ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ ချင်ကျိုးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ချင်ကျိုးတွင် ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်တစ်ဦးမျှ မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ စစ်သူကြီးချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာတစ်ဦးဖြစ်ရာ ယင်ဝိညာဉ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ အားကိုးပြီး မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို မြှင့်တင်ရန် ကိုယ်ဖော့ပညာများကို လေ့ကျင့်ရန် မလိုအပ်သော်လည်း၊မဟာလနတ်ဆိုးမှာမူ ဟွမ်ယွမ်အရှင်သခင်တစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော စစ်မှန်သည့် နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ဦးပင်။

နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းများကြားရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကွာဟချက်မှာ ကိုယ်ဖော့ပညာ တစ်ခုတည်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

"စစ်သူကြီးယိုက ရှင့်ကို လိုက်ပို့ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်လို့ရတာပေါ့"

ရှောင်ချမ်ဝေသည် ရှန်းယီကို ထပ်မံ၍ အနှောင့်အယှက် မပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် ရှေ့သို့ တိုးကာ ပြောလိုက်မိတော့သည်။

"..."

ယိုလုံထောင်သည် သူ၏ လက်ဝါးများကို အောက်ချလိုက်ရာ စိတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဒေါ်လေးရှောင် သည် သူ့ကို ပို၍ တည်ငြိမ်မှုရှိရန် အကြံပေးနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ညီအစ်ကိုရှန်း ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ပြောင်းလဲသွားပုံရလေ၏။

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ပုံမှန်ပင်။ သူ၏ ထူးကဲသော စွမ်းဆောင်ရည်များကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူ့အပေါ် ပိုမိုမြတ်နိုးတွယ်တာလာခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

အင်း... အနည်းဆုံးတော့ ဂျူနီယာညီမလေး ကျန်းကတော့ အဲဒီလို ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ ရှန်းယီ နှစ်ယောက်လုံးက ပါရမီရှင်တွေပဲလေ။

ဤအတွေးဖြင့် ယိုလုံထောင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နောက်ဆုံး၌ နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်ရတနာထဲမှ အရှိန်အဝါ အစအန နှစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေက ကျွန်တော် အရင်က စီနီယာယန်ကို တောင်းဆိုပြီး ရထားတဲ့ အရှိန်အဝါတွေပါ။ ရွှေခေါင်းလောင်း နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူတွေမှာ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ တည်နေရာကို ပိုပြီး တိတိကျကျ ရှာဖွေနိုင်တဲ့ နက်နဲတဲ့ ချီစစ်ဆေးခြင်းအတတ် တစ်ခု ရှိပါတယ်။ စစ်သူကြီးရှန်း၊ ဒါကို လက်ခံပေးပါ"

ထိုအရှိန်အဝါ နှစ်ခုမှာ လောင်မြိုက်နေသော မီးလျှံများကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေသည်။

"ခင်ဗျား မထွက်ခွာခင်မှာ အကြံအစည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဘယ်အချိန်မဆို အသင့်ရှိနေပါမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီးယို"

ရှန်းယီသည် ထိုအရှိန်အဝါများကို သူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ ယူလိုက်၏။ အာရုံခံကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် တောသခင်၏ အရှိန်အဝါထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

"ဒီ မျက်နှာပြာခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်က ညီအစ်ကိုတွေဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း အတူတူရှိနေတတ်တယ်။ သူတို့က မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်တွေဖြစ်ပြီး သူက သူတို့ကို အရမ်းယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျောက်စိမ်းဖြူယုန်ကို ကာကွယ်ဖို့ သူတို့ကို လွှတ်ထားတာ"

ယိုလုံထောင်သည် ထိုနတ်ဆိုးဘုရင် သုံးကောင်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိထားပေသည်။

အမြုတေစုစည်းခြင်းအဆင့် တွင် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိလေ၏။ ၎င်းတို့မှာ တာအိုမျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးခြင်း၊ တာအိုသန္ဓေသားကို ပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် တာအိုဝိညာဉ် သို့မဟုတ် ယင်ဝိညာဉ် အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းတို့ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ကျောက်စိမ်းဖြူယုန်သည် တာအိုမျိုးစေ့စိုက်ပျိုးခြင်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့်သာ ညီမျှပြီး အားနည်းသည်ဆိုပါက၊ ထိုခြင်္သေ့နှစ်ကောင်ထဲမှ တစ်ကောင်ချင်းစီသည်ပင် တာအိုသန္ဓေသား အဆင့်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ချေမှုန်းနိုင်၏။

၎င်းတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းလိုက်လျှင် အဆင့်သုံးဆင့်စလုံးကို ကျော်ဖြတ်ထားသော ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် သူ့အတွက်ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲစေပေသည်။

"ကျွန်တော် သွားပြီး ကြိုးစားကြည့်ရုံပါ။ အဆင်မပြေရင် ချင်ကျိုးကို အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ရှန်းယီ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ သူသည် မည်သည့် ကြီးကျယ်သော ကတိကဝတ်မျိုးကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

နတ်ဆိုးသက်တမ်း အမြောက်အမြား ပေးဆပ်ကာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ဆင်ခြင်ဖော်ထုတ်ထားသော သူ၏ သိုင်းပညာအမျိုးမျိုးမှာ သူ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးတွင် အစစ်အမှန်စွမ်းအားများကို ထုတ်ပြလာနိုင်လေပြီ။

သဏ္ဍာန်နှစ်ခု ကျားနဂါးပုံစံမူလရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်စေ၊ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးပြောင်းလဲခြင်းကိုးသွင် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဝါးမြိုစွမ်းအင်စားသုံးခြင်းဖြစ်စေ တစ်ခုခုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရုံဖြင့် နယ်ပယ်အဆင့်ကျော်၍ တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးများတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက် ပါရမီစွမ်းအားများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမှမသိနိုင်ပေ။

ဤအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သော မည်သူမဆို သေရေးရှင်ရေးတွင် အသုံးပြုမည့် အစွမ်းထက်သော နည်းလမ်းများ ရှိကြမည်မှာ သေချာပေ၏။

"အခု အလုပ်ကိစ္စတွေ ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးတစ်ခု မေးချင်လို့ပါ..."

ယိုလုံထောင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ပြည်နယ်လုံးတွင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသည် စီရင်စု ၁၂ ခု၏ တည်ငြိမ်မှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေချိန်တွင် သူသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ရှန်းယီ၏ အဖိုးတန်သော အချိန်များကို ဖြုန်းတီးနေမိသောကြောင့်ပင်။

"စစ်သူကြီးရှန်းက ဂျူနီယာညီမလေး ကျန်းနဲ့အတူ မြို့တော်ကို သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားပါတယ်။ကျွန်တော် သိချင်တာက ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့... စိတ်ခံစားချက်က..."

သူသည် စကားကို လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်လိုက်၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂျူနီယာညီမလေးကျန်း၏ အေးစက်သော စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် သူမတွင် စိတ်ခံစားချက်များ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ညီအစ်ကိုရှန်းက မည်သို့ သတိထားမိနိုင်ပါမည်နည်း။

"စိတ်ခံစားချက်"

ရှန်းယီသည် သူ၏ အကြည့်ကို အရှိန်အဝါများထံမှ လွှဲလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းထဲသို့ ထည့်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"သူမ အဆင်ပြေပုံရပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အရင်ကထက်စာရင် ပိုပြီး ပြုံးတတ်လာတယ်"

သူမ၏ အဆင့်အတန်း ထပ်မံတိုးတက်လာကတည်းက ကျန်းချိုလန်သည် အပြန်လမ်းတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မနေတော့ဘဲ သူ့ကို ရံဖန်ရံခါ စကားပြောတတ်လာ၏။

ယခင်က သူမ၏ ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာထားနှင့် အတော်လေး ကွာခြားလှပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ချင်ကျိုးရှိ နတ်ဆိုးများကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် သူမ၏ စကားများကို အသေအချာ နားမထောင်မိခဲ့ရာ ပို၍ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ပေ။

"ပိုပြီး ပြုံးတတ်လာတယ်..."

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူအနည်းငယ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး၊ ထိုမြင်ကွင်းကို ၎င်းတို့၏ အတွေးထဲတွင် ပုံဖော်ကြည့်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ကြိုးစားလိုက်ကြရ၏။

ယိုလုံထောင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုရှန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

"ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"

ရှန်းယီ အနည်းငယ် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလေသည်။

ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများ မဖြစ်ပေါ်လာစေရန် သူ၏နတ်ဆိုးအမြုတေကို အမြန်ဆုံး စစ်ဆေးခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်။

လူငယ်လေး၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ယိုလုံထောင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ ဘေးရှိ ဂျုနီယာညီမလေးလင်းကို

အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိ၏။

လင်းပိုင်ဝေ့ ကမူ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကျင့်သားရနေပုံရလေ၏။ ဘိုင်ယွင်ခရိုင် တွင်လည်း ရှန်းယီသည် ပေါက်စီကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့ဖူးသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခု သူနှုတ်ဆက်သွားသေးသည်မလော။

သူမသည် မတတ်သာသလို မျက်လွှာ များကိုချလိုက်လေ၏။

၎င်းတို့သည် ထိုညတွင် အသေးစိတ် စကားပြောရန် သဘောတူထားခဲ့ကြပြီး သူကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် သူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် အားလုံးကို မေ့သွားခဲ့လေပြီ။

ယခုတစ်ခေါက် ခွဲခွာသွားပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်မှ ပြန်ဆုံမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

သူသည် အလွန်အန္တရာယ်များသော အလုပ်ကို သွားရောက်လုပ်ကိုင်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ထုံးစံအတိုင်းပင် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ချန်ရစ်ခဲ့စေမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူမသာ ထိုအချိန်က ပို၍ ကြိုးစားခဲ့လျှင်၊ ကုသိုလ်မှတ်တမ်းများ ပိုမိုစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သိုင်းဘုံကျောင်းတော်ရှိ သန့်စင်ခြင်းမှတစ်ဆင့် သူမ၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ ယခုကဲ့သို့ ရှန်းယီ တစ်ကိုယ်တော် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ရပ်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ရောက်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် လင်းပိုင်ဝေ့သည် သူမ၏ ခါးရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးကို ကြည့်လိုက်ရာသူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်မ သွားတော့မယ်"

သူမ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှောင်ချမ်ဝေက သူမကို ဆွဲထားလိုက်၏။ ယိုလုံထောင်သည် သူမကို လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပါသည်။

"ငါ စစ်သူကြီးရှန်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေမဲ့၊ မင်းကိုတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ထင်ယန်စီရင်စုမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို အရင်ကုသလိုက်"

ထို့နောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ စစ်သူကြီးရှန်း ပြန်လာရင် မင်းကို ချက်ချင်း အသိပေးပါ့မယ်"

...

ထင်ယန်စီရင်စု၏ အစွန်အဖျားရှိ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု အနားတွင်

ညင်သာသော လေညင်းတစ်ခု ဆင်းသက်ရင်းရာ ရှန်းယီ၏ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ သူသည် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

သူသည် ချင်ကျိုး နယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်ခွာတော့မည်။

၎င်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း သူသည် သတိကို လုံးဝ မလျှော့ခဲ့ပေ။

သူသည် ကျန်းချိုလန်ထံမှ ချေးယူထားသော နတ်ဆိုးအမြုတေများကို ထုတ်လိုက်၏။

စုစုပေါင်း ၁၄ ခု ရှိခဲ့ရာ ယခုအခါ ၅ ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

သူ၏စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကာ ကောင်းကင်ဝါးမြိုစွမ်းအင်စားသုံးခြင်းကျင့်စဉ် ကို ဆက်လက် ဆင့်ပွားဖော်ထုတ်လိုက်၏။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤအရာမှာ တူညီသော အဆင့်ရှိ ကိုယ်တွင်းအမြုတေတစ်ခုထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော်လည်း တကယ်ကို မပြည့်ဝနိုင်သလိုစုပ်ယူနိုင်လေ၏။

နတ်ဆိုးအမြုတေ ၅ ခုမှာ သူ၏ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နောက်ထပ် နတ်ဆိုးသက်တမ်း ၃၇၀ ကျော် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

အမြုတေစုစည်းခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်မီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုတစ်ကြိမ် အရှိန်မှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမို မြန်ဆန်လာ၏။

သို့သော် ရှန်းယီ မပျော်ရွှင်နိုင်ပေ။

အရှိန်မြန်လာခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူ ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ... တာအိုမျိုးစေ့ကိုယ်တိုင်က နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို တက်ကြွစွာ ဝါးမြိုနေသောကြောင့်ပင်။

အမြုတေစုစည်းခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ။

လက်တွေ့တွင်မူ မိုးမြေမှ အမျိုးမျိုးသော အဆီအနှစ်များကို အသုံးပြု၍ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ဦးအဖြစ် စုစည်းခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် နီရဲနေသော အလင်းစက်လေးမှ ဖြာထွက်နေသော သွေးကြောမျှင်လေးများပေါ်တွင် ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တူသော အရာများ တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာလေ၏။

၎င်းမှာ မှေးမှိန်သော အကြမ်းဖျင်းပုံရိပ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤအခြေအနေမှာ ကောင်းကင်ဝါးမြိုစွမ်းအင်စားသုံးခြင်းကျင့်စဉ်၏ ဖော်ပြချက်မှ သွေဖည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အသိစိတ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ တာအိုသန္ဓေသား အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ဖြစ်ပေါ်သင့်သော အရာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက်မူ သူသည် ယုန်နတ်ဆိုး၏ အမြုတေနှင့် အရည်အသွေးတူညီသော အခြား ကိုယ်တွင်းအမြုတေ အနည်းဆုံး နှစ်ခုခန့် ထပ်မံ လိုအပ်ဦးမည်။