အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးပြောင်းလဲခြင်းသတ္တမအဆင့်

နတ်ဆိုးသက်တမ်းများမှာ အရှန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသောရေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

ရှန်းယီ၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးအမြုတေမှာလည်း ပြင်းထန်လှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများအဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် အရည်ပျော်ဝင်သွားခဲ့၏။

အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးပြောင်းလဲခြင်းကိုးသွင်၏ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး အချက်မှာ အဆင့်တစ်ခုတိုးတက်တိုင်း မိမိ၏ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းရှိ မူလအမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပြောင်းလဲခြင်းဆဋ္ဌမအဆင့်တွင် သက်တမ်းနှစ်ပေါင်း ငါးထောင်ကျော် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သမင်ဖြူနတ်ဆိုးအမြုတေတစ်ခုသာ လိုအပ်ခဲ့လေ၏။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မျက်နှာပြာ ခြင်္သေ့၏ နတ်ဆိုးအမြုတေအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သမင်ဖြူထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သော်လည်း၊ မြင်ကွင်းရှိ အသိပေးချက်အရ တစ်ခုတည်းနှင့် လုံးဝ မလုံလောက်သေးပေ။

【နှစ်ပေါင်း ၃၂၀၀ ကြာပြီးနောက်၊ သင်သည် မျက်နှာပြာ ခြင်္သေ့၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဒုတိယမြောက် နတ်ဆိုးအမြုတေကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝါးမြိုလိုက်သည်...】

ပြောင်းလဲခြင်းဆဋ္ဌမအဆင့်နောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော သန်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် စုပ်ယူမှုစွမ်းရည်မှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လာ၏။

မကြာခြင်မှာပင် ဒုတိယမြောက် ခြင်္သေ့နတ်ဆိုးအမြုတေကိုလည်း အလုံးစုံ အစာခြေဖျက်ပြီးသွားလေသည်။

ရှန်းယီသည် အောင်မြင်စွာ အဆင့်မတက်သေးသောမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခဏမျှတွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူယုန်၏ ကိုယ်တွင်းအမြုတေကို ထုတ်ယူ၍ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သုံးကောင်လုံးဆိုလျှင် သူ ရှုံးနိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။

ယုန်နတ်ဆိုး၏ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်ထက် မျက်နှာပြာ ခြင်္သေ့၏ ယင်လေပြင်းပါရမီစွမ်းအားကို သူ ပို၍ လိုလားပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမြုတေစုစည်းခြင်း အဆင့် နတ်ဆိုးအရှင် သုံးကောင်၏ တစ်သက်တာ ကျင့်ကြံခြင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားနတ်ဆိုး ပုံရိပ်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာလေသည်။

အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော နတ်ဆိုးအသိစိတ် သုံးခုမှာ ရှင်သန်ခွင့်ရရန်အတွက် အလိုအလျောက်ပင် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြလေ၏။

【နှစ်ပေါင်း ၇၉၀၀ ကြာပြီးနောက်၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော ခြင်္သေ့ကြီးသည် ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်၏။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြာပြာနှင့် ငေါထွက်နေသော အစွယ်များမှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်အသံမျှ မပြုဘဲ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုး ခြောက်ပါးကိုသာ သူ၏ ခန့်ညားသော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ပိုင်ရှင်မှာ သူသာဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်လေသည်။】

【နတ်ဘုရားခြင်္သေ့အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ မျက်နှာပြာအစွယ်ငေါငေါဖြင့် ငရဲဘုံနှင့် ဆက်သွယ်ကာ၊ ယင်လေပြင်းနှင့် ကပ်ဘေးမိုးစက်များက စကြဝဠာကို တုန်လှုပ်စေ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကံကြမ္မာကို သိမြင်ပြီး ယင်နှင့်ယန်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း။ ကောင်းကင်ဝါးမြို ပါးစပ်ကြီးသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးကာ၊ လေမိုးများက မြို့ပြများကို ဖျက်ဆီးပြီး ဝိညာဉ်အပေါင်းကို ပျက်စီးစေလေသည်။】

ရှန်းယီ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သော အင်မော်တယ်နတ်ဆိုး တစ်ပါး ကိန်းအောင်းသွားလေပြီ။

တစ်ဖက်လူ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားရင်း သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ညင်သာစွာ ချလိုက်မိ၏။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဆိုးသက်တမ်း လုံလောက်စွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဆက်လက်၍ ဆင်ခြင်း

ဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

【နှစ်ပေါင်း ၈၂၉ ကြာပြီးနောက်၊ သင်သည် နတ်ဘုရားခြင်္သေ့၏အသိစိတ်ကို သေဆုံးခြင်းရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ ဤစွမ်းအားကို သင်တစ်ဦးတည်းအပိုင်ဖြစ်သွားလေသည်။】

【ကျန်ရှိ နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၉၁၆၆ နှစ်】

သူ ခဲရာခဲဆစ် စုဆောင်းထားသော နတ်ဆိုးအမြုတေများမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကုန်ဆုံးသွားပြီး နတ်ဆိုးသက်တမ်း တစ်ဝက်ခန့်လည်း ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

၎င်း၏ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မကုန်ခမ်းနိုင်သော စွမ်းအားမြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ရှန်းယီ သူ၏ လက်သီးကို အနည်းငယ် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသည့် သိုင်းပညာများမှ ရရှိလာသော ထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများက သူ့ကို ပိုမို၍ လုံခြုံစိတ်ချမှု ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

"ငါ ပိုပြီးမြန်မြန် အဆင့်တက်ဖို့ လိုတယ်"

သူသည် ကြီးမားသော ခြင်္သေ့အလောင်း နှစ်လောင်းကို ဆွဲမလိုက်ပြီး လေဟုန်စီးနင်းခြင်း နည်းစနစ် ကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်လေ၏။

သူ ထင်ယန်စီရင်စုသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပေသည်။ နတ်ဆိုးများမှာ သူ အမြုတေစုစည်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ယခုအချိန်အထိ သတိမထားမိကြသေးပေ။

လက်ရှိမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးရှိလှသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ပေ၏။

အကယ်၍ သတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားပါက ၎င်းတို့မှာ လူအ များ မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို လုပ်ကြံရန် အကြံအစည် မရှိခဲ့လျှင်ပင်၊ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်တွင်းအမြုတေများကို အကြောင်းမဲ့ အလုမခံရစေရန် အနည်းဆုံးတော့ စုစည်းပြီး နေထိုင်ကြမည်မှာ သေချာပေသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းတို့ ခိုလှုံရန် အလားအလာ အရှိဆုံးသော နေရာမှာ မဟာနတ်ဆိုးဘုရင် ထံ၌သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနတ်ဆိုးအရှင်များ အခြေအနေကို မရိပ်မိမီမှာပင် သူသည် တတ်နိုင်သမျှ များများ သတ်ဖြတ်ရမည်။

...

ထင်ယန်စီရင်စု၊ ယုံအန်းမြို့

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ရုံးခန်းနောက်ဘက်ရှိ အခန်းအတွင်း၌ လင်းပိုင်ဝေ့သည် သူမ၏ အင်္ကျီလင်စကို တိတ်တဆိတ် လိပ်တင်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးရှောင်ဆေးထည့်ပေးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

"နင် ဘာတွေ အဲဒီလောက် လောနေတာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို နားမလည်တော့ဘူး"

သူမ၏ အသားအရေ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ဖုံးလွှမ်းသွားသော နက်ရှိုင်းသည့် ဓားဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ချမ်ဝေက သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

"နင့်ရဲ့စီနီယာအစ်ကိုယုံက နောက်ဆုံးတော့ အနားယူဖို့ တစ်ရက် အချိန်ရသွားတာကို နင်က သူနဲ့ စကားတောင် မပြောဘူး"

ခြံဝန်းအတွင်း၌မူ ယိုလုံထောင် သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

သူသည် ဤကဲ့သို့ အေးချမ်းမှုကို မခံစားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ခဏတာမျှသာ ဖြစ်လျှင်ပင်

သို့သော် ညီအစ်ကိုရှန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် အန္တရာယ်များလှသော နတ်ဆိုးနယ်မြေအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ဟု တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အပြစ်ရှိစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ထင်ယန်စီရင်စု လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားမှသာ သူသည် စစ်မှန်သောစိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် သူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အောက်ချလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးရှောင်၊ သူမကို ခဏလောက် ဂရုစိုက်ပေးထားပါဦး"

"ပြန်သွားဖို့ စဉ်းစားနေပြန်ပြီလား"

ရှောင်ချမ်ဝေက သူ့ကို မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ငါတော့ သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး"

"ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရတာက ကျွန်တော့်ကို အဆက်မပြတ်စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်"

ယိုလုံထောင်က လေသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်းယီ၏ အကြောင်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

စီနီယာညီမလေး လင်းမှာ ယခု မည်မျှ ဖိအားများနေသည်ကို သူ သိထားလေ၏။ မည်သည့်အရာမှ မကူညီနိုင်ဘဲရပ်ကြည့်နေရသည့် ဤခံစားချက်မျိုးကို သူကိုယ်တိုင်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ခြံဝန်းအတွင်းသို့ လှိုင်တက်လာလေသည်။

၎င်းတို့ သုံးယောက်လုံး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကြီးမားလှသော မျက်နှာပြာ ခြင်္သေ့နှစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာလေတော့သည်။

သို့သော် မြေပြင်သို့ မကျမီမှာပင် လူငယ်လေးက ၎င်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

...

ယိုလုံထောင်သည် ရှန်းယီက ခြံဝန်းအဝင်တွင် ထိုနတ်ဆိုးဘုရင် နှစ်လောင်းကို ပစ်ချလိုက်သည်ကို ကြည့်နေခဲ့၏။

ရှန်းယီက သူ့ကို လက်သီးဆုပ်နှုတ်ဆက်ပြကာ အခန်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။ ပြောပါဦး"

ရှန်းယီသည် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့သောက်လိုက်လေ၏။

ရှောင်ချမ်ဝေ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားလေသည်။ သူမသည် အပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးအလောင်းများကို ကြည့်လိုက်၊ မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်သော ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်နှင့် မှင်တက်နေမိ၏။

"ကျွန်မ..."

လင်းပိုင်ဝေ့မှာမူ ဘာမှမသိသလို ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံး ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

ဪ... သူ မထွက်သွားခင် ဘာစကားမှ ချန်မထားခဲ့တာက ဘာမှပြောနေဖို့ မလိုလို့ကိုး။

သူက ညမမှောင်ခင် ပြန်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။

တစ်ရက်တည်းမှာတင် အမြုတေစုစည်း အဆင့် နတ်ဆိုးအရှင် သုံးကောင် ထင်ယန်စီရင်စုမှာ သေသွားတာလား။

"ညီအစ်ကိုရှန်း... ခင်ဗျားက..."

ယိုလုံထောင်သည် ခြံဝန်းအဝင်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ခြင်္သေ့၏ အမွှေးများကို သူ၏လက်ဖြင့် အမှတ်မဲ့ ဆွဲနေမိ၏။သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သူနှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရသော ထိုနတ်ဆိုးအရှင်နှစ်ကောင်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာရသနည်း။

"ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်သင့်သလဲ"

ယိုလုံထောင် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းထဲရှိ လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"..."

ရှန်းယီမှာမူ တစ်ဖက်လူက အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို မေးခွန်းမေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် သူဘာလုပ်ရမည်နည်းဟူ၍ သူ့အားလာမေးနေသည်လော။

"ထင်ယန်စီရင်စုကို စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့"

ရှန်းယီ အနည်းငယ် မသေချာသလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယိုလုံထောင် လက်များကို အောက်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးအလောင်းများကို ကြည့်ကာ သံသယဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ဘယ်သူ့ဆီကနေ စောင့်ရှောက်ရမှာလဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ဒါက ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်မျိုးလဲ။အလုပ်မှာ ဘယ်လို အချိန်ဖြုန်းရမလဲဆိုတာကိုတောင် တစ်ယောက်ယောက်က သင်ပေးဖို့ လိုနေတာလား။

"ဟဲဟဲ"

ယိုလုံထောင်သည်လည်း သူ၏ အမှားကို သိသွားကာ ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ ထမ်းပိုးလာခဲ့သော လေးလံလှသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးမှာ ယခုအခါ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ စိတ်အေးသွားရမည့်အစား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိ၏။

၎င်းမှာ မြန်လွန်းလှပေသည်။ လူများအား ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မပေးခဲ့ပေ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားပြောကြဦး၊ ငါ အပြင်မှာ ခဏ သွားလမ်းလျှောက်ဦးမယ်"

သူသည် ခြံဝန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သော လမ်းမထက်တွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့၏။ သူ့ ခြေလှမ်းများမှာ တစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်း ပိုမို ပေါ့ပါးလာလေသည်။

"ဟင်"

ရှန်းယီသည် လင်းပိုင်ဝေ့ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

လင်းပိုင်ဝေ့ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားမိ၏။ တစ်ဖက်လူမှာ နေ့တစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် အမြုတေစုစည်းခြင်း အဆင့် နတ်ဆိုးအရှင် နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးမှာ သူ၏ ညနေခင်းအား ဖြုန်းတီးပစ်ရန် တန်ဖိုးပင် မရှိတော့ပေ။

သူမသည် လက်ရာမြောက်လှသော ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ လင်းပိုင်ဝေ့ ပြောချင်သည့် အရာမှာ ရိုးရှင်းပေသည်။ သူမသည် လူငယ်လေး၏ ခြေလှမ်းများကို အမှီလိုက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြောင်းနှင့် ဤပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း သူ့အား မျှဝေခံစားစေလိုခြင်းပင်။

ရှန်းယီသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်လေ၏။

သူသည် သူ၏ ခါးမှ မျက်နှာပြာ ခြင်္သေ့၏ သွေးအဆီအနှစ်တစ်စက်ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ခေါင်းလောင်းထဲသို့ အမှတ်မဲ့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုစဉ်က အဆင့်နိမ့် မြေခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အသက်မှာ ကျောက်စိမ်း နယ်ပယ်၏ ထိပ်တန်းအဆင့်နည်းစနစ်နှစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရပြီး၊ ထိုအရာများမှာ သူ့အား ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့်၊ နဂါးမိကျောင်းအား ဖျက်ဆီးရာတွင်လည်းကူညီပေးခဲ့ကာ အမြုတေဖြစ်တည်ခြင်း အဆင့်အထိ သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် တတ်နိုင်သောအင်အား ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူ ရယူခဲ့ဖူးသော ကျေးဇူးတရားကို ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်ပြီ။