အခန်း (၅၃၂-၅၃၄)

အခန်း ၅၃၂ - ပြင်းထန်သော စိန်ခေါ်မှု၊ လော့ချန်ကို သတ်စမ်း...

နဝမမင်းသမီးသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်နေသည်။

နန်းတွင်း၏ အခြေခံအထောက်အပံ့များနှင့် လအနည်းငယ်ကြာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံမှုကြောင့် မင်းသမီးလေးမှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံဆင့်မှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၁ နောက်ဆုံးပိုင်းသို့ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက သူမသည် မိမိ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်မြန်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး လော့ချန် နန်းမြို့တော်သို့ ရောက်လာသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသည့်အခါ လော့ချန်၏ ရှေ့တွင် အစွမ်းပြရန်ပင် စိတ်ကူးမိသေးသည်။

သို့သော်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာသော သတင်းများကြောင့် သူမမှာ မှင်တက်မိသွားရတော့သည်...။

ကျင့်ကြံဆင့်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၆ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်သာမက ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသော ဓားဆန္ဒကိုလည်း နားလည်ထားသည်တဲ့လား။ ထို့အပြင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း ရွှမ်ဟယ်စာရင်း၏ နံပါတ် ၄၆၃ နေရာမှာရှိသော လုရှောင်ကျင့်ကိုပင် အေးအေးဆေးဆေး အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။

ထိုသူက သူမနှင့် သိကျွမ်းသည့် လော့ချန်ပင် ဟုတ်ပါ၏လော။

ကျင်းယွီရှီး၏ ပြင်းပြသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လော့ချန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဘာမှ ရှင်းမပြခဲ့ပေ။ စကားများလျှင် အမှားပါတတ်သည်မဟုတ်ပါလော...။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းမပြဘဲ ထားခြင်းက ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

နှစ်ဦးသား စကားပြောဆိုနေရင်း အဆောင်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤအဆောင်မှာ လေးထပ်ရှိပြီး အဆင့်တိုင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ နံရံပြင်ပတွင် တန်ဖိုးကြီးလှသော ကျောက်စိမ်းဖြူများကို ကပ်ထားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်လိုင်းများကလည်း ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

“နဝမမင်းသမီးနဲ့ သခင်‌လေးလော့... မင်းသားကြီးက စတုတ္ထအထပ်မှာ စောင့်နေပါတယ်ရှင်...”

လှပသော အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးက အဆောင်ပြင်ပတွင် ရိုသေစွာ ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ကြသည်။

“ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ... ဘယ်သူ့ကိုမှ အပေါ်တက်ခွင့် မပေးနဲ့...”

ကျင်းယွီရှီးက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

စတုတ္ထအထပ်...။

တည်ငြိမ်သော ကိုယ်ဟန်၊ ရွှေရောင်အနားသတ် ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါ ပြည့်ဝနေသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပထမမင်းသားကြီး ကျင်းထျန်တူပင် ဖြစ်၏။

“ဟားဟား... လော့ချန်... လာ... ထိုင်ပါဦး...”

လော့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် ကျင်းထျန်တူသည် ချက်ချင်းပင် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ကာ လော့ချန်ကို ဆွဲ၍ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝင်းလက်နေတော့သည်။

“မင်းနဲ့ တွေ့တိုင်း ငါ့ကို အမြဲတမ်း အံ့သြစေတာပဲ... မဟုတ်ဘူး... ဒါက ဝမ်းသာစရာ သတင်းပဲ... လအနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အစောပိုင်းကနေ အဆင့် ၆ အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ရွှမ်ဟယ်စာရင်းဝင် သန်မာသူကိုပါ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်တဲ့လား... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းကတော့ ငါ့ကိုတောင် အရှက်ရစေတယ်... ငါ တကယ်ပဲ အမီမလိုက်နိုင်တော့ဘူးဟေ့...”

ဤစကားမှာ သူ၏ ရင်ထဲမှ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းထျန်တူသည် ယခင်က လော့ချန်ကို စည်းရုံးခဲ့ခြင်းမှာ လော့ချန်၏ အင်အားကြီးသူများကို မကြောက်ရွံ့သော သတ္တိနှင့် တိုင်းပြည်အပေါ် ထားရှိသော စိတ်ဓာတ်ကို သဘောကျ၍သာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အစွမ်းကိုမူ အလေးအနက် သိပ်မထားခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်မှာ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်သာ ဖြစ်သဖြင့် အောင်မြင်မှုမှာ အကန့်အသတ် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူက ယူဆထားသည်မဟုတ်ပါလော။

ယခုမူ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပင်။

လုရှောင်ကျင့်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းက လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များအကြား လော့ချန်၏ အဆင့်အတန်းကို ခိုင်မာသွားစေခဲ့သည်။ ဤတိုက်ပွဲရလဒ်မှာ တာယွဲ့မင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် သန်မာသူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

“ကံကောင်းလို့ အနိုင်ရခဲ့တာပါ... ခုနက ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကျင်း...”

ကျင်းထျန်တူက လော့ချန်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ငါတို့က မဟာမိတ်တွေပဲလေ... အေးအတူပူအမျှဆိုတော့ ဒီလောက် ကိစ္စလေးကို ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒါ့အပြင် ငါသာ ဝင်မပါရင်လည်း မင်းအနေနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်လား...”

လော့ချန်ကမူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

သူသည် ကျင်းမင်နှင့် မူချင်းလျန်တို့၏ အစွမ်းကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းသော ဓားဆန္ဒနှင့် ရွှမ်ဖုန်းပေါက်ကွဲခြင်းကျင့်စဉ် ရှိနေသဖြင့် ယွမ်တင်တိုက်မှ ထွက်ခွာရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

လော့ချန်က ငြင်းဆိုခြင်းမပြုသည်ကို မြင်သည့်အခါ ကျင်းထျန်တူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဘေးမှ ကျင်းယွီရှီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၆ ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့... အခု နန်းမြို့တော်ကို လာတာက လော့ရှာဂိုဏ်းကို သွားမလို့လား...”

“မှန်တာပေါ့...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကျင်းယွီရှီး၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး ဆို၏။

“ငါလည်း ဂိုဏ်းကနေ ထွက်လာတာ ကြာပြီဆိုတော့... အတူတူ သွားကြရအောင်လေ...”

ကျင်းထျန်တူက ဆိုသည်။

“ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ် စမ်းရေကန်ဆိုတာ လော့ရှာဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေပဲ... စိတ်အသိကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်သလို ဝိညာဉ်ကိုလည်း သန့်စင်ပေးနိုင်တယ်... တကယ်လို့ အဲဒီမှာ ကျင့်ကြံခွင့်ရရင် မင်းရဲ့ ဓားဆန္ဒအတွက် အများကြီး အကျိုးရှိမှာမို့လို့ ဒီအခွင့်အရေးကို သေသေချာချာ ဆုပ်ကိုင်ထားပါ...”

ကျင်းထျန်တူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။

“အခု ယွမ်မန်လီ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရသေးဘူး... မင်းက သူ့ရဲ့လူဆိုတော့... သူသာ ပြိုလဲသွားရင် မင်းသားတန်းအဖွဲ့က လူတွေက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျင်းမင်ကလည်း လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... မင်း အခု လော့ရှာဂိုဏ်းကို သွားတာက ဒီပြဿနာတွေကနေ ခေတ္တ ရှောင်လွှဲဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ...”

လော့ချန်သည် ယွမ်မန်လီနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို သတိရလိုက်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ယွမ်မန်လီ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

ကျင်းထျန်တူက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

“ငါ သတင်းအချို့ပဲ ကြားထားရသေးတာ... ကြားရသလောက်တော့ ကျိတော့ဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ယန်ထျန်ရှင်းက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို လာပြီး ယွမ်မန်လီရဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းဝိညာဉ် နိုးကြားမှုကို ဂုဏ်ပြုခဲ့စဉ်မှာ ယွမ်မန်လီအပေါ် စကားနဲ့ စော်ကားခဲ့တယ်တဲ့... အဲဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ယွမ်မန်လီက ကူးယွမ်မြို့မှာ ယန်ထျန်ရှင်းနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့တာ...”

လော့ချန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ယွမ်မန်လီ သတ်ချင်နေသောသူမှာ ကျိတော့ဂိုဏ်းမှ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်နေသည်ကိုး...။ သူက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရလဒ်က ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ...”

ကျင်းထျန်တူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိရဘူး... ကြားရသလောက်တော့ နှစ်ယောက်လုံးက သိုင်းကွက်ပေါင်း ရာချီအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံး ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်တဲ့... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ သွေးနတ်ဆိုးတွေရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံလိုက်ရလို့ အခုထိ သတင်းမရတော့တာပဲ... ကြည့်ရတာတော့...”

လော့ချန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားမိသည်။

ယွမ်မန်လီသည် သူ့အား အကြိမ်ကြိမ် ဘေးအန္တရာယ်များမှ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်မဟုတ်ပါလော...။ သူ ယနေ့ကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများ ရရှိလာခြင်းမှာလည်း ယွမ်မန်လီ၏ အကူအညီများစွာ ပါဝင်နေပေသည်။

လော့ချန် မျက်နှာပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်းထျန်တူက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ယွမ်မန်လီက မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတဲ့ ကံတရား အလွန်ကြီးမားတဲ့သူဆိုတော့ အလွယ်တကူ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး... အခုလို သတင်းမရတာကပဲ အကောင်းဆုံး သတင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“အရှင်မင်းသား... လူလွှတ်ပြီး ထပ်ပြီး စုံစမ်းပေးပါဦး... တကယ်လို့ သတင်းတစ်ခုခု ရတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါ...”

“ကောင်းပြီ...”

ကျင်းထျန်တူသည်လည်း ယွမ်မန်လီ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို မလိုလားပေ။

ယွမ်မန်လီ နန်ကုန်းကျွယ်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ပြိုင်ဆိုင်နိုင်မှသာ မင်းသားတန်းအဖွဲ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော...။

“ပထမမင်းသား... နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်...”

လော့ချန်သည် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ အင်အားများ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်နေသည့် ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဆွန်ယင်ယန်အကြောင်းကိုမူ ထည့်မပြောဘဲ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း ပြင်ပစည်းအကြီးအကဲ တစ်ဦးမှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ လူဖြစ်နေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ဆိုလိုက်သည်။

“သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေပြီ... ဟုတ်လား...”

ထိုစကားကြောင့် ကျင်းယွီရှီးမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

ကျင်းထျန်တူမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အသံက လေးနက်သွားသည်။

“ငါလည်း သတင်းအချို့ ကြားထားပါတယ်... သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... သူတို့က ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းဆီကို လက်တံတွေ ဆန့်ထုတ်နေပြီဆိုတော့... ငါတို့ နန်းတွင်းမှာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဒီအဆိပ်အတောက်ကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက အင်အားတောင့်တင်းလာတာနဲ့ ငါတို့ တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကတော့ သွေးချောင်းစီးရတော့မှာပဲ...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပုံကို သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလော။

ကျင်းထျန်တူက အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်တော့ လော့ရှာဂိုဏ်းကို ထွက်မှာလဲ...”

“အခုချက်ချင်း ထွက်မှာပါ...”

ယွမ်မန်လီ၏ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လော့ချန်၏ စိတ်မှာ ပိုမို လောနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျင်းမင်က မည်သည့်အရာကိုမျှ ထောက်ထားခြင်း မရှိဘဲ ရဲတင်းနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ အကယ်၍ ယွမ်မန်လီသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူသည်လည်း ပြင်းထန်သော စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ အစွမ်းကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်နေချေပြီ။

ကျင်းထျန်တူက နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ဟားဟား... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းက အလောတကြီး ထွက်သွားခဲ့တာဆိုတော့... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ့ကို ဧည့်ဝတ်ပြုခွင့် ပေးပါဦး... ငါ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတယ်... ငါတို့ နှစ်ခွက်လောက် သောက်ကြတာပေါ့...”

“ကောင်းပါပြီ...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူသည်လည်း ကျင်းထျန်တူနှင့် ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စအချို့ ရှိနေသေးသည်မဟုတ်ပါလော။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခမ်းနားလှသော သီးသန့်အခန်းတစ်ခုအတွင်း၌...

ကျင်းမင်နှင့် မူချင်းလျန်တို့အပါအဝင် ပါရမီရှင် လူငယ်အချို့ ရှိနေကြပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

“ဘုန်း...”

“တောက်... ခွေးသူတောင်းစား...”

အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်သည် မျက်နှာညိုမည်းနေပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ ရွှေစီကျောက်စိမ်း စားပွဲကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားတော့သည်။ သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျင်းထျန်တူ... မင်းက ငါ့ကို နည်းနည်းလောက်တောင် မျက်နှာမပေးဘူးပေါ့လေ... စောင့်ကြည့်နေလိုက်... နန်ကုန်းကျွယ်သာ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာတာနဲ့ မင်း ဒီနေ့ ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ အရှက်ရမှုတွေကို အဆပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီပြီး ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းစေရမယ်... မင်းကို ငါ့ဖိနပ်ခွာကို လျက်ခိုင်းစေရမယ်...”

“ပြီးတော့ လော့ချန်... မင်းလို ပုရွက်ဆိတ်ကောင်က... ယွမ်မန်လီတောင် ပြိုလဲသွားပြီကို ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ရဲတင်းရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို ငါ မသတ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား...”

ကျင်းမင်၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ရုတ်တရက် အကြည့်များ အေးစက်သွားကာ ထောင့်တစ်နေရာရှိ အမှောင်ရိပ်ထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဘိုးဝမ်...”

“ဝူး...”

မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အမှောင်ရိပ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင်းမင်က အော်ဟစ်စေခိုင်းလိုက်သည်။

“ဒီကောင့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်ထား... သူ နန်းမြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း သတ်ပစ်စမ်း... မဟုတ်ဘူး... သူက အဓိကတပည့် တံဆိပ်ပြား ရှိနေတာဆိုတော့ နန်းမြို့တော်ကနေ မိုင်တစ်ထောင်လောက် ဝေးတဲ့နေရာ ရောက်မှ တိုက်ခိုက်... မှတ်ထားပါ... ဘယ်လို တန်ဖိုးပဲ ပေးရပေးရ... သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်ရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

အခန်း ၅၃၂ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၅၃၃ - ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်စမ်းရေကန်၏ စမ်းသပ်မှုနှင့် လိုက်လံလုပ်ကြံခြင်း...

တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှပြီး ဟင်းလျာတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်များ ရှိနေသည်။

“လော့ချန်... ဒါတွေအားလုံးက ယွမ်တင်တိုက်ရဲ့ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာတွေပဲ... အများစုကို နတ်ဆိုးသားရဲ အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာလေ... ဥပမာ ဒီ ‘ဖီးနစ်တောင်ပံကင်’ ဆိုရင် ကြယ်လေးပွင့် နတ်ဆိုးသားရဲ ‘အနီရောင်တောင်ပံငှက်’ ရဲ့ တောင်ပံကို နည်းလမ်း တစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုးနဲ့ ချက်ပြုတ်ထားတာ... ပြီးတော့ ဒီတစ်ခုကလည်း...”

ကျင်းယွီရှီးသည် လော့ချန်အား ဟင်းလျာများကို တစ်ခုချင်းစီ စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

လော့ချန်သည် ဖီးနစ်တောင်ပံကင်ကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အရသာမှာ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

၎င်းအပြင် အသားထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော ချီစွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး ကြယ်နှစ်ပွင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။ သာမန်လူများအတွက်မူ အသက်ရှည်စေနိုင်သည့် အပြင် ကျင့်ကြံသူများအတွက်လည်း ချီစွမ်းအင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေပေသည်။

“ဒီဟင်းက ဘယ်လောက်ပေးရလဲ...”

လော့ချန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ ကျင်းယွီရှီးက ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

“အနီရောင်တောင်ပံငှက်က ရှာရခက်တယ်လေ... အဲဒါကြောင့် ဒီဟင်းကို အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေကိုပဲ ကျွေးတာပေါ့... ဈေးနှုန်းဆိုရင်တော့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက် ရှိမယ်ထင်တယ်...”

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ရာ၊ သုံးရာတဲ့လား...။

လော့ချန် ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားရသည်။

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ရာ၊ သုံးရာဆိုသည်မှာ ငွေကျပ် သိန်းနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိပေသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသည် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားလျှင်ပင် ဤမျှလောက်သော ကြွယ်ဝမှုကို ရရှိရန်မှာ မသေချာလှပေ။

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ထိုဟင်းကို နောက်ထပ် တစ်လုပ် ထပ်စားလိုက်မိသည်။

စားသောက်ပွဲကြားတွင် သုံးဦးသား ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များနှင့် လတ်တလော ဖြစ်ပျက်နေသော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြစဉ် ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာခဲ့ချေပြီ။

စားသောက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး နေရာမှ ထကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... လော့ရှာဂိုဏ်းကို သွားတဲ့အခါ ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်စမ်းရေကန်မှာ ကျင့်ကြံခွင့်ရဖို့နဲ့ အစွမ်းတွေ ပိုပြီးတော့ တိုးတက်လာဖို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်...”

ကျင်းထျန်တူက အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ လော့ချန်နှင့် တိုက်လိုက်သည်။

“အဆင်ပြေမှာပါ...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အရက်ကို တစ်ငုံတည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်တော့သည်။ ကျင်းထျန်တူသည် လော့ချန်တို့ နှစ်ဦးကို ကိုယ်တိုင် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

“ဟင်းဟင်း... ညတွင်းချင်း နန်းမြို့တော်ကနေ ထွက်သွားပြီး လူမသိအောင် လုပ်ချင်တာလား... ဒီလို ဉာဏ်နီဉာဏ်စလေးတွေက ငါ့ရှေ့မှာတော့ အသုံးမဝင်ပါဘူး... ငါ ကျင်းမင်ကို စော်ကားမိတဲ့အတွက် မင်းမှာ သေလမ်းပဲ ရှိတယ်...”

ခမ်းနားသော သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်သည် လော့ချန် ထွက်ခွာသွားသည့် သတင်းကို ချက်ချင်း ရရှိလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းသား... နဝမမင်းသမီးလည်း လော့ချန်နဲ့အတူ ရှိနေပါတယ်... အတူတူ ထွက်သွားကြမယ့် ပုံပါပဲ...”

သတင်းလာပို့သူက ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ထောင့်တစ်နေရာရှိ မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းသား... တကယ်လို့ နဝမမင်းသမီးက တားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ကျင်းမင်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး လက်ချောင်းများကို ချိုးကာ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“နဝမညီမလေးက အမြဲတမ်း ကျင်းထျန်တူနဲ့ပဲ ပေါင်းနေတာလေ... ငါ့ကိုရော ဘယ်တုန်းက အစ်ကိုတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံဖူးလို့လဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်လို တန်ဖိုးပဲ ပေးရပေးရ လော့ချန်ကို သေချာပေါက် သတ်ရမယ်...”

“ညီမလေးက နားလည်ရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့... တကယ်လို့ သူကလည်း ပြောမရဆိုမရ လုပ်နေမယ်ဆိုရင်တော့... ဟွန်း...”

ကျင်းမင်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“မှတ်ထားပါ... ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်... ဘယ်သူမှ တားလို့ မရစေနဲ့...”

မီးခိုးရောင်ပုံရိပ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီ အဘိုးကြီး နားလည်ပါပြီ...”

ထိုစဉ် မူချင်းလျန်သည် ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ကျင်းမင်ကို ချွဲနွဲ့စွာ ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“အဋ္ဌမမင်းသား... မင်း ရှေ့မှာ ကတိပေးထားတယ်လေ... လော့ချန်ကို ငါ့လက်ထဲ အပ်မယ်ဆိုတာ... သူ့ကို ဖမ်းပြီးရင် ငါ့ကို ပေးမလား... ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတစ်ခု ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်...”

ကျင်းမင်က မူချင်းလျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြစွာဖြင့်မေးလိုက်သည်။

“မင်းက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေတာလား...”

မူချင်းလျန်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာကို လျက်လိုက်သည်။

“ငါ သဘောကျတဲ့သူဆိုရင် တစ်ခါမှ လက်လွတ်မခံဖူးဘူး... သူလည်း ကင်းလွတ်ခွင့် ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“သခင်မလေးမူက စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုမှတော့ လော့ချန်ရဲ့ အသက်ကို မင်းဆီပဲ အပ်လိုက်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အလွယ်တကူတော့ အသေမခံစေနဲ့ဦးနော်...”

ကျင်းမင်သည် လော့ချန်ကို သတ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ မူချင်းလျန်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး စည်းရုံးရန်အတွက် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟင်းဟင်း... စိတ်ချပါ... ငါ့လက်ထဲ ရောက်ရင်တော့ သူ သေချင်စိတ် ပေါက်သွားအောင် ငါ လုပ်ပြပါ့မယ်...”

မူချင်းလျန်သည် ငွေစင်ခေါင်းလောင်းလေးများအလား သာယာသော ရယ်မောသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သော်လည်း သူမ ပြောလိုက်သော စကားမှာမူ လူကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ ထွက်သွားကြတော့... မှတ်ထားပါ... နန်းမြို့တော်ကနေ မိုင်တစ်ထောင်လောက် ဝေးမှ တိုက်ခိုက်ကြ... ပြဿနာ မတက်စေနဲ့ဦး...”

ကျင်းမင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဝှစ်...”

လေထုမှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး မီးခိုးရောင်ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မူချင်းလျန်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း လှုပ်ရှားသွားပြီး အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“လော့ချန်... မင်းလို အမှိုက်ကောင် တစ်ယောက်အတွက် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၉ အထွတ်အထိပ် သန်မာသူတစ်ယောက်ရယ်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူတစ်ယောက်ရယ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်တာဆိုတော့... မင်း သေရကျိုး နပ်ပါတယ်...”

ကျင်းမင်သည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဤစစ်ဆင်ရေးအတွက် အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

မူချင်းလျန်၏ အစွမ်းမှာ လော့ချန်ထက် သာလွန်နေသလို အဘိုးဝမ်မှာလည်း ကျင်းမင်၏ မယ်တော်ဖြစ်သူ နန်းတွင်းသူချီ၏ အနားမှ သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်ကာ မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ နှစ်ဦး ပေါင်းလိုက်လျှင် လော့ချန်ကို သတ်ရန်မှာ လက်ညှိုးဖြင့် ဖိသတ်လိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပေလိမ့်မည်။

ညအမှောင်ထုမှာ မင်ရောင်အလား မည်းနက်နေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်တာရာများ လင်းလက်နေသည်။

ပါးလွှာသော တိမ်တိုက်များ၏ အထက်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လော့ချန်နှင့် နဝမမင်းသမီး ကျင်းယွီရှီး တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

နန်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် နှစ်ဦးသားသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းလျက် လော့ရှာဂိုဏ်းရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။

ကျင်းယွီရှီးသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့် ၁ အလယ်အလတ်အဆင့်မှာသာ ရှိသေးသည့်အပြင် လေထဲ၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျံသန်းဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် အရှိန်မှာ မမြန်လှပေ။

တစ်နာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် နှစ်ဦးသားမှာ နန်းမြို့တော်နှင့် မိုင်နှစ်ရာခန့်သာ ဝေးကွာသေးသည်။ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤအရှိန်နှင့်ဆိုပါက လော့ရှာဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရန် ရက်အနည်းငယ် ကြာပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

“ချွမ်...”

လျှပ်စီးဓားမှာ အိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်၏ ခြေထောက်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“နဝမမင်းသမီး... တက်လာခဲ့ပါ...”

လော့ချန်က ဆိုသည်။

“အားနာစရာကြီး...”

ကျင်းယွီရှီးသည် မိမိ၏ အရှိန်မှာ နှေးလွန်းနေသည်ကို သိရှိသဖြင့် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ လော့ချန်၏ အနောက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

“သေသေချာချာ မြဲမြဲကိုင်ထားနော်... အရှိန်က အများကြီး မြန်လာမှာမို့လို့...”

လော့ချန်က မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်တွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လျှပ်စီးဓားမှာ တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် လေထုကို ဖောက်ထွင်းကာ မီတာ ရာနှင့်ချီသော အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

“အား...”

ကျင်းယွီရှီးသည် အရှိန်မှာ ဤမျှအထိ မြန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ရင်ဆိုင်လာရသော လေလှိုင်းများမှာ နံရံတစ်ခုအလား သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်စေရာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်မသွားစေရန် လော့ချန်ကို အလိုလို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။

လော့ချန်သည် သွေးဆူလွယ်သော လူငယ်အရွယ်ဖြစ်ရာ မိမိ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကပ်ပါလာသော နူးညံ့လှသော ကိုယ်ဟန်ကြောင့် စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရပြီး လျှပ်စီးဓားမှာပင် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားခဲ့သည်။

ကျင်းယွီရှီး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း မြန်ဆန်လာသဖြင့် အရှက်ပြေစေရန် စကားပြောစရာ ရှာနေသော်လည်း သူမ စိုးရိမ်လေလေ၊ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဗလာဖြစ်နေလေလေဖြစ်ရာ ဘာပြောရမည်မှန်း မသိဘဲ ရှိနေတော့သည်။

ထိုစဉ် လော့ချန်၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နဝမမင်းသမီး... ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်စမ်းရေကန်မှာ ကျင့်ကြံခွင့်ရဖို့ စစ်ဆေးမှုက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား...”

ထိုစကားကြောင့် ကျင်းယွီရှီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“စစ်ဆေးမှုတွေက အမျိုးမျိုး ရှိတတ်သလို အကြိမ်တိုင်းမှာလည်း မတူကြဘူး... ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးမှုအားလုံးရဲ့ အဓိက အချက်ကတော့ တပည့်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ စိတ်အသိ၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စစ်ဆေးတာပဲလေ...”

“ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်စမ်းရေကန်ဆိုတဲ့ နာမည်က ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲဆိုတာရော မင်း သိလား...”

လော့ချန် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။

“ငါ သိသလောက်တော့ မင်းတို့ လော့ရှာဂိုဏ်း ရှိတဲ့ ကျွန်းလေးက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရောင်စဉ်အလင်းတန်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာဆိုတော့... စမ်းရေကန်ရဲ့ အရောင်ကလည်း အရမ်း လှနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့...”

“ဟင်းဟင်း... အဲဒါက တစ်ချက်ပဲ ရှိသေးတာ...”

ကျင်းယွီရှီးသည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်စမ်းရေကန်ဆိုတာက လူတွေရဲ့ ခုနစ်ပါးသော ခံစားချက်၊ ခြောက်ပါးသော ရမ္မက်ဆန္ဒတွေကို ကိုယ်စားပြုတာလေ... စမ်းရေကန်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ လူဟာ ဝိညာဉ်အာရုံ ကမ္ဘာထဲကို ရောက်သွားပြီး အမျိုးမျိုးသော စမ်းသပ်မှုတွေကို ကြုံတွေ့ရမှာပဲ... စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာတဲ့သူ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မသန်မာတဲ့သူတွေဆိုရင် အဲဒီထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်တော့သလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတွေတောင် ရသွားနိုင်တယ်...”

“အရင်က တပည့်အချို့ဆိုရင် စမ်းရေကန်ထဲ ဝင်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားလို့ ရူးသလို၊ ကြောင်သလိုတောင် ဖြစ်သွားဖူးတယ်လေ... အဲဒါကြောင့်လည်း စစ်ဆေးမှုတွေ အမျိုးမျိုး သတ်မှတ်ထားတာပေါ့...”

ကျင်းယွီရှီးသည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသော ဓားဆန္ဒကို နားလည်ထားတာပဲလေ... ဓားဆန္ဒကို နားလည်ထားတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ထက်မြက်ပြီးသားဆိုတော့... မင်း သေချာပေါက် စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်မှာပါ...”

“၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသော ဓားဆန္ဒနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဓားဆန္ဒကြားမှာ ကွာခြားချက်က အများကြီး ရှိနေသေးတာပါ...”

လော့ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တည်ငြိမ်နေသည်။

ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်စမ်းရေကန်၏ စစ်ဆေးမှုမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်ပါက သူ စိုးရိမ်စရာ မရှိသည်မှာ သေချာလှသည်။

နောက်ထပ် တစ်နာရီကျော် ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် နှစ်ဦးသားမှာ နန်းမြို့တော်နှင့် မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြချေပြီ။

ထိုအချိန်၌ ရုတ်တရက် လော့ချန်သည် ပျံသန်းမှုအရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

ကျင်းယွီရှီး သတိပြုမိသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံမှာ လေးနက်နေသည်။

“ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြီ... အန္တရာယ်ပဲ... မြန်မြန်...”

စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် လော့ချန်သည် ကိုယ်တွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လျှပ်စီးဓားမှာ တုန်ခါသွားပြီး လျှပ်စီးအလား ပြေးထွက်သွားသဖြင့် လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

“ဘုန်း...”

မည်းနက်နေသော လက်သည်းပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကို ပေထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော လေဟာနယ်လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။

အခန်း ၅၃၃ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၅၃၄ - မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူနှင့် တတိယမြောက် တော်ဝင်ဦးလေး ကျင်းလော့မင်...

“ရှူး...”

မည်းနက်နေသော လက်သည်းပုံရိပ်မှာ အရှိန်အလွန် မြန်ဆန်လှရုံတင်မကဘဲ နက်နဲလှသော စွမ်းအားတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် လေထုကို တန့်သွားစေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဆွဲငင်လျက် လော့ချန်တို့ နှစ်ဦးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခဲ့သည်။

“ရှောင်လို့ မရတော့ဘူး...”

လော့ချန်၏ အကြည့်မှာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အလား ထက်မြက်လှသည်။ လုံးဝ ရှောင်ကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည်ကို မြင်သည့်အခါ သူသည် ကိုယ်တွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များကို ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲစေလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောင်ကြီးငါးလုံး၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

တောင်ကြီးငါးလုံး၏ ပုံရိပ်ယောင်များမှာ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် လည်ပတ်ကာ စုစည်းသွားပြီး သူ၏ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးပေါ်တွင် ခန့်ညားလှသော ဧရာမ ကျောက်အိုးကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

“တောင်ခွင်းလက်သီး...”

“ဘုန်း...”

ကျောက်အိုးလက်သီးချီမှာ လက်သည်းပုံရိပ်၏ အနားသတ်ကို ထိမှန်သွားသည့်အခါ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး လော့ချန်နှင့် ကျင်းယွီရှီးတို့၏ အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာကာ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ မီတာ ရာနှင့်ချီသော အကွာအဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ မည်းနက်နေသော လက်သည်းပုံရိပ်မှာ အရှိန်မပျက်ဘဲ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ဆက်လက် ပြေးထွက်သွားပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အက်ကြောင်းများမှာမူ ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်မသွားချေ။

“မိုးမြေချီစွမ်းအင်ကို ကိုယ့်အတွက် အသုံးချနိုင်သတဲ့လား... အဆင့်မြင့်သန်မာသူပဲ...”

လော့ချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လက်ကို လေထဲသို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ လျှပ်စီးဓားမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အနောက်ဘက်ရှိ မည်းနက်နေသော ညကောင်းကင်ယံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တိမ်တိုက်များကြားမှ မီးခိုးရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာထောင်ချီသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ချေပြီ။ ပါးလွှာသော လရောင်အောက်တွင် လော့ချန်သည် ရောက်ရှိလာသူကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ဆံပင်ဖြူနှင့် သူအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူအိုကြီးသည် မီးခိုးဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်စွပ်အတွင်း ထည့်ထားကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်ဖြူများမှာ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူ၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး လူသားတစ်ယောက်နှင့်ပင် မတူတော့ချေ။

“ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်ကို ဒဏ်ရာမရဘဲ ရှောင်နိုင်သတဲ့လား... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်နဲ့ဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပဲ...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်လှသော အကြည့်များကြားမှ အံ့သြရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဤတိုက်ကွက်မှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော နေရာမှ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မပါဝင်သော်လည်း သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကြိုတင် သိရှိနိုင်မည့် အရာမဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူက သိရှိသွားရုံတင်မကဘဲ အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“ဟဲဟဲ... အဆင့်မြင့်သန်မာသူ တစ်ယောက်ကိုတောင် လွှတ်လိုက်သတဲ့လား... ကျင်းမင်က တကယ်ပဲ ငါ့ကို အထင်ကြီးသားပဲ...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ဆံဖြူသူအိုကြီးက လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲ ထည့်ထားဆဲဖြစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက တော်တော်လေးကို တည်ငြိမ်တာပဲ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေလို့လည်း အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာတာ ဖြစ်မှာပေါ့... နှမြောစရာပဲ... မင်းက မပြစ်မှားသင့်တဲ့သူကို သွားပြီး ပြစ်မှားမိလို့ ဒီနေ့မှာတော့ မင်းရဲ့ အသက်က ဒီမှာတင် နိဂုံးချုပ်ရတော့မှာပဲ... တကယ်လို့ နာကျင်မှုတွေ မခံစားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ အဖမ်းခံလိုက်ပါ...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် လူသေတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

“နေဦး...”

ကျင်းယွီရှီးသည် လော့ချန်၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းက အဋ္ဌမနောင်တော် လွှတ်လိုက်တဲ့သူဆိုမှတော့ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိမှာပေါ့... လော့ချန်က ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ... မင်း သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ထိရဲရင် ငါ မင်းကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် နဝမမင်းသမီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“မိန်းကလေး... ဒါက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ငါ့အနေနဲ့ မင်းကို ဝင်မပါဖို့ သတိပေးပါရစေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့...”

“ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကိုတောင် တိုက်ခိုက်မလို့လား... ဒါက အဋ္ဌမနောင်တော်ရဲ့ အမိန့်လား... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ သဘောလား...”

ကျင်းယွီရှီး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် လော့ချန် စိတ်ထဲမှ ပြုံးမိသည်။ ကျင်းယွီရှီးသည် နန်းတွင်းထဲတွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သဖြင့် စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အတန်ငယ် ရိုးအဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကျင်းမင်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို သိရှိလျက်နှင့် လိုက်လံလုပ်ကြံခိုင်းခြင်းမှာ အဆိုးဆုံး အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ ညီမအရင်းကိုပင် အရှင်မထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်မှာ တကယ့်ကို လူသားမဆန်လွန်းလှပေ။ အမှန်တကယ်ပင် ဆံဖြူသူအိုကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှ ထောက်ထားခြင်း မရှိဘဲ အင်္ကျီလက်စွပ်အတွင်းမှ လက်နှစ်ဖက်ကို ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထူးဆန်းလှသော အရှိန်အဝါများမှာ မြင့်တက်လာတော့သည်။

“ကျွီ... ကျွီ...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူ၏ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တွန့်လိမ်ပျက်စီးကုန်ကာ မိုင်ပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များမှာလည်း လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“မိန်းကလေး... မင်း ထွက်သွားမလား... ဒါမှမဟုတ် သူနဲ့အတူ အသေခံမလား... ရွေးချယ်လိုက်စမ်း...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

“မင်း...”

ကျင်းယွီရှီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာလေး ဖြူလျော့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ရင်နေတော့သည်။ လော့ချန် ယခင်က ကျင်းမင်သည် သူတို့ကို လိုက်လံလုပ်ကြံလိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က သူမ သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ကျင်းမင်သည် မည်မျှပင် ဆိုးသွမ်းပါစေ မောင်နှမချင်း သံယောဇဉ်ကို ငဲ့ညှာပြီး သူမ၏ အသက်အန္တရာယ်ကိုတော့ ဂရုစိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယူဆထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုမူ လက်တွေ့အမှန်တရားက သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေချေပြီ။ လော့ချန်သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ဆံဖြူသူအိုကြီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး... ဒီနေ့ ငါတို့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အော်... မင်းက ငါ့လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး လော့ချန်၏ စကားကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူတစ်ဦးအတွက် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူတစ်ဦးကို သတ်ရန်မှာ ခြင်တစ်ကောင်ကို ဖိသတ်လိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပါလော။ လော့ချန်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါက မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နန်းမြို့တော်ကနေ ထွက်မလာခင်မှာ ပထမမင်းသားက ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သန်မာသူတစ်ယောက်ကို လွှတ်ထားပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်လေ... ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီသန်မာသူက ဒီအနီးအနားမှာ ရှိနေမှာပဲ... ဟဲဟဲ...”

လော့ချန် ပြောသည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ ကျင်းမင်က သူ့ကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူသည် မည်သို့လျှင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲတွင် လော့ချန်သည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မည်သူမျှ လိုက်လံလုပ်ကြံခြင်း မရှိဘဲ ဘေးကင်းသည်အထိ ကာကွယ်ပေးရန် မင်းသားကြီးကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဆံဖြူသူအိုကြီး ပေါ်လာသည့် အချိန်ကတည်းက လော့ချန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှတစ်ဆင့် အနီးနားတွင် အခြားသော အရှိန်အဝါ နှစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း မသိမသာ ခံစားမိနေခဲ့သည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီလို လူလှည့်စားတဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေကို ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး မသုံးပါနဲ့... အဲဒီသန်မာသူက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် ရက်စက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ မူချင်းလျန်မှလွဲ၍ အခြားသူ ရှိနေကြောင်း သူ လုံးဝ သတိမပြုမိသဖြင့် လော့ချန်က လှည့်စား ပြောဆိုနေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သူက ယူဆထားသည်။ ကျင်းယွီရှီးက လော့ချန်၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ရက်စက်သွားတော့သည်။

“မိန်းကလေး... မင်းက နားမဝင်ဘဲ သေလမ်းကို ရွေးချယ်နေမှတော့... ငါလည်း မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အတူတူ လမ်းပို့ပေးရမှာပေါ့...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မည်းနက်နေသော ချီစွမ်းအင် လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာကာ လော့ချန်တို့ နှစ်ဦးထံသို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

“ကျွီ... ကျွီ...”

ချီစွမ်းအင် လက်ဝါးကြီး ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လျှပ်စီးများလည်း ဝင်းလက်လာသဖြင့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

လော့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်ဟန်ကို လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်မှာ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်သန်မာသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် မိုးနှင့်မြေကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ပြီး မိုးမြေအရှိန်အဟုန်ကို လှုပ်ရှားနိုင်သည်မှာ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူများထက် များစွာ သာလွန်လှချေပြီ။

အရေးကြီးဆုံး အချိန်မှာပင်...

“သေချင်နေတဲ့သူက မင်းပဲ...”

တည်ငြိမ်လှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

“ဘုန်း...”

တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ရှိသော ရွှေရောင်လက်ညှိုးပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး သမုဒ္ဒရာထဲရှိ တိုင်တစ်လုံးအလား ချီစွမ်းအင် လက်ဝါးကြီးကို ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း...”

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများမှာ ပြန့်ကျဲသွားပြီး လျှပ်စီးတန်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ချီစွမ်းအင် လက်ဝါးကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားတော့သည်။

“ဝှစ်...”

တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်အနားများတွင် အနည်းငယ် ဖြူနေသော ကိုယ်ဟန်တောင့်တင်းသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်အထက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပါးလွှာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ထိုအလင်းတန်းများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မပြစ်မှားရဲသော အရှိန်အဝါ ရှိနေတော့သည်။

“တတိယ တော်ဝင်ဦးလေး...”

ထို သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျင်းယွီရှီး၏ တင်းကြပ်နေသော စိတ်အသိမှာ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် အံ့သြချီးကျူးရိပ်များနှင့်အတူ သံသယအချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

သူသည် ပထမမင်းသား၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဤနှစ်ဦး၏ ဘေးကင်းမှုကို ကာကွယ်ရန် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့ချန်အပေါ်တွင်လည်း သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကိုယ်ဟန်ကို ဖုံးကွယ်လျက် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့ချန်သည် ဆံဖြူသူအိုကြီး၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်ကွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ့အား အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် သူ ရှိနေသည်ကို သတိမပြုမိသော်လည်း လော့ချန်ကမူ ယခုတင်က သူ၏ စကားအရ သိရှိနေပုံရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်မဟုတ်ပါလား။

“မင်းသားကြီးက လူလွှတ်ပြီး ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုတာကို သူ သိနေလို့ ဖြစ်မှာပါလေ...”

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ဤသံသယကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး မိမိ အတွေးလွန်နေသည်ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်သလို ထိပ်သီး မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူတစ်ဦးပင် သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို သတိပြုမိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ လော့ချန်ကဲ့သို့သော သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူတစ်ဦးက မည်သို့လျှင် သိရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ မြေကမ္ဘာအဆင့် သန်မာသူနှင့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်အတန်းအရ အခြေခံကွာခြားချက် ကြီးမားလှပေသည်။

“ကျင်းလော့မင်...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဟွန်း... ချီမိသားစုဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ငါတို့ တာယွဲ့မင်းဆက်ကို ထွက်ပြေးခိုလှုံလာတဲ့ လူသတ်သမား တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး အဲဒီလူက ချီမိသားစုထဲမှာပဲ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... အဲဒီလူက မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်... မင်းသာ အေးအေးဆေးဆေး နေမယ်ဆိုရင်တော့ မပြောလိုပေမဲ့... အခု ငါတို့ ကျင်းမိသားစုဝင်ကိုတောင် တိုက်ခိုက်ရဲမှတော့ မင်းကို အရှင်မထားနိုင်တော့ဘူး...”

ကျင်းလော့မင်က အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟားဟား... အရှင်မထားနိုင်ဘူး ဟုတ်လား... စကားလုံးတွေကတော့ အတော်ကြီးတာပဲ... မင်းမှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းရှိမရှိ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... ငါလည်း အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ရတာ ကြာပြီဆိုတော့... ဒီနေ့တော့ မင်းနဲ့ပဲ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လုပ်ရမှာပေါ့...”

ဆံဖြူသူအိုကြီးသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံအလား ဟိန်းဟောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။ ရယ်မောသံနှင့်အတူ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး မည်းနက်နေသော ချီစွမ်းအင်များမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝေ့ဝဲလာကာ သူ၏ ပုံစံမှာ ပိုမို ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာတော့သည်။

“ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်ဖို့ စိတ်မကူးနဲ့...”

အခန်း ၅၃၄ ပြီးပါပြီ။