အခန်း (၁၇၃၁-၁၇၃၃)

အခန်း (၁၇၃၁) - ရုတ်တရက် အပြစ်ပုံချခံလိုက်ရခြင်း

~"နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိပါတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် ယဉ်ကျေးဟန်မဆောင်ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးအဆင့် အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ဆေးပညာ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ကြတာပေါ့"

အန်းကျူတေလာ ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ့လက်ထောက်က အခုတလော နေလို့ သိပ်မကောင်းဘူး ဖြစ်နေတယ်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး"

ယဲ့ဖန်သည် အီဗန် ဟူရှန်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

အီဗန် ဟူရှန်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဘေးနားမှာ ရပ်နေကာမှ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ အပြစ်တွေ ပြုတ်ကျလာမည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

တကယ့်ကို ကာကွယ်၍ မရနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးပါလား။

သို့သော် သူသည် ခဏတာမျှသာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။

"မစ္စတာယဲ့... ကျွန်တော် ဘယ်လို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးရမလဲ ခင်ဗျာ"

ယဲ့ဖန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး... ကျွန်တော် ကြည့်ရုံနဲ့ သိပါတယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူသည် အန်းကျူတေလာ ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

"ဒီတစ်ခါ စမ်းသပ်မှုက လွယ်လွန်းနေတယ်... အခက်အခဲကို နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးလိုက်ရအောင်"

"လက်ထောက် ဟူရှန်းရဲ့ ကျန်းမာရေး ပြဿနာကို ပြောပြတာ အပြင်... ဦးလေး တေလာ အတွက်ပါ ကျန်းမာရေး လမ်းညွှန်ချက် တစ်စောင် အခမဲ့ လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

"အို... ငါ့အတွက် ဟုတ်လား"

အန်းကျူတေလာ အံ့သြသွားပုံရ၏။

"ငါ့ဆရာဝန်က တစ်ပတ်ခြား တစ်ခါ တစ်ကိုယ်လုံးကို စစ်ဆေးပေးနေတာလေ... ငါက အမြဲတမ်း ကျန်းမာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ယဲ့ဖန် အလျင်စလို ပြန်မပြောပေ။ သူသည် အီဗန် ဟူရှန်း ကို အနားသို့ လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အီဗန် ဟူရှန်း၏ ခါးရိုး ဒုတိယ အဆစ်နေရာကို လက်ညှိုးဖြင့် ဖိချလိုက်၏။

"အား..."

အီဗန် ဟူရှန်း သည် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ ရှေ့သို့ ကိုင်းကျသွားကာ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားရှာ၏။

"ကြပ်တည်းတဲ့ ရုံးဝတ်စုံတွေကို ရေရှည် ဝတ်ဆင်ထားတာရယ်... အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်ရတာရယ်ကြောင့်... အဆစ်အမြစ် ရောင်ရမ်းနာကျင်မှုနဲ့ ခါးကြွက်သားတွေ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ဖြစ်နေတာပါ"

"ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရမယ့် နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းပါတယ်... ရိုးရှင်းတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း ကုထုံးတချို့ လုပ်ပါ... ပြီးရင် ပွပွချောင်ချောင် အဝတ်အစားတွေ လဲဝတ်ပြီး... ထိုင်တာနဲ့ မတ်တတ်ရပ်တာကို မျှတအောင် ဂရုစိုက်ပါ"

"အများဆုံး သုံးလလောက် ဆိုရင် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်"

"အာ..."

နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသော အီဗန် ဟူရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အံ့သြမှုများ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

"မစ္စတာယဲ့... ဘယ်လို လုပ်ပြီး သိတာလဲ"

"ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောရသေးဘူးလေ"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာဆိုရင်... ဒီဝေဒနာကို သူများ မသိအောင် ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တာပါ"

"တိုင်းရင်းဆေးပညာ ဆိုတာက…‘ကြည့်၊ နားထောင်၊ မေးမြန်း၊ စမ်းသပ်’ ဆိုတဲ့ အဆင့်လေးဆင့်ကို အခြေခံထားတာပါ"

ယဲ့ဖန် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။

" 'ကြည့်' တာက ပထမဆုံး အဆင့်ပဲ"

"ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာ အသားအရောင်နဲ့ လှုပ်ရှားမှု အသေးစိတ်လေးတွေကို ကြည့်ပြီး... လူ့ခန္ဓာကိုယ် အကြောင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ နားလည်မှုနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့... ခင်ဗျားရဲ့ ခါးရိုးနဲ့ ခါးကြွက်သားတွေမှာ ပြဿနာ ရှိနေတယ် ဆိုတာ လွယ်လွယ်လေး သိနိုင်တာပေါ့"

"ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်သဘောသဘာဝနဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံ အလေ့အထတွေကို ကြည့်ပြီး... ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ကောက်ချက်ချဖို့က မခက်ခဲပါဘူး"

"အံ့မခန်းပါပဲ"

အီဗန် ဟူရှန်း လက်မထောင်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် ဥက္ကဋ္ဌကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆရာဝန် အဖွဲ့က အစုံစစ်ဆေးပြီးမှ ရလာတဲ့ ရလဒ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ"

ယဲ့ဖန် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် အန်းကျူတေလာကိုသာ ကြည့်လိုက်၏။

"ဦးလေး တေလာ ရဲ့ အခြေအနေကတော့ နည်းနည်း ပိုရှုပ်ထွေးတယ်"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

အန်းကျူတေလာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွား၏။

"ဦးလေး တေလာ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ခေါင်းမူးသလို ခံစားခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား... ပြီးတော့ အစားအသောက် ပျက်တာ၊ ဒေါသထွက်လွယ်တာ၊ အိပ်မပျော်တာတွေလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

ယဲ့ဖန် ရောဂါလက္ခဏာ တစ်သီကြီးကို ရွတ်ပြလိုက်၏။

သူ ပြောပြီးသွားသောအခါ အန်းကျူတေလာ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် အချက်အလက် အားလုံးကို အစာကြေသွားသကဲ့သို့... သူသည် အသက်ရှူ မြန်လာပြီး ယဲ့ဖန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"မစ္စတာယဲ့... ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာ သိလား"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ငါ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ မူးဝေနေသလို ခံစားခဲ့ရတာ အမှန်ပဲ... စိတ်လည်း မကြည်လင်ဘူး... ပြဿနာတွေကို စဉ်းစားတဲ့အခါမှာတောင် အတွေးတွေက ရှင်းလင်းမှု မရှိဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးပြီး ငှားထားတဲ့ ထိပ်တန်း ကိုယ်ပိုင် ဆရာဝန် အဖွဲ့က တစ်ကိုယ်လုံးကို စစ်ဆေးပြီးတော့... ငါ အရမ်း ကျန်းမာတယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်"

ယဲ့ဖန် သူ့စကားဆုံးအောင် မစောင့်ဘဲ ပြုံးလိုက်၏။

"အနောက်တိုင်း ဆေးပညာ ရှုထောင့်က ကြည့်ရင်... ဦးလေးက အခု တကယ်ပဲ ကျန်းမာနေတာပါ... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားတွေ အရမ်း များနေတာ၊ စိတ်ထိခိုက်စရာ တစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရတာ ဆိုရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်... အချိန်တစ်ခု ပေးလိုက်ရင် သူ့အလိုလို ပြန်ကောင်းသွားနိုင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တိုင်းရင်းဆေးပညာ ရှုထောင့်က ကြည့်ရင်တော့... ဒါက အသည်းလေထိုးခြင်း နဲ့ နှလုံးအပူလွန်ကဲခြင်း ရဲ့ စံပြ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါပဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဦးလေးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဖြစ်အပျက် ကြီးကြီးမားမား တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့... ဦးလေးရဲ့ နှလုံးသားကို အတော်လေး ထိခိုက်သွားစေခဲ့ပုံ ရတယ်..."

ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ယဲ့ဖန်သည် အန်းကျူတေလာကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။

အန်းကျူတေလာသည် ယဲ့ဖန်၏ အကြည့်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက်၊ ယဲ့ဖန်၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ဒါဆို ဘယ်လို ကုသသင့်သလဲ"

"ဒီမှာ တိုင်းရင်းဆေး ဝယ်လို့ ရမလား"

ယဲ့ဖန် မေးလိုက်၏။

"ရပါတယ်"

အန်းကျူတေလာ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိပေ။

"နေမဝင်အင်ပါယာလို နေရာမျိုးမှာ တိုင်းရင်းဆေးပညာက စုန်းကဝေ ဆေးပညာနဲ့ အဆင့်အတန်း တူတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံထားရပေမယ့်... ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အာဏာနဲ့ဆိုရင် တိုင်းရင်းဆေး တချို့ ရဖို့က သိပ်မခက်ခဲပါဘူး"

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော် ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးစာအတိုင်း ဆေးသွားဝယ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ... ဆေးဖော်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် ယဲ့ဖန်သည် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးစာ ရိုက်ထည့်လိုက်၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အန်းကျူတေလာသည် အီဗန် ဟူရှန်း ကို ချက်ချင်း မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

အီဗန် ဟူရှန်း သည် အမြန် လျှောက်လာပြီး၊ ယဲ့ဖန်ဆီမှ ဆေးစာကို ကူးယူကာ အမြန်ဆုံး စီစဉ်လိုက်လေတော့သည်။

...

ဆယ်မိနစ် ကြာသောအခါ... အင်ဂျင်သံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ လုပ်ငန်းခွင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အလှပဂေးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာ၏။ သူမ၏ နောက်တွင် ဆေးထုပ်များနှင့် ဆေးဖော်ရန် ကိရိယာများ သယ်ဆောင်လာသော လူအချို့ ပါလာကြသည်။

ဒါက ငွေကြေး၏ စွမ်းအားတည်း။

ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရုံနှင့်... လူအများကြီးက ချက်ချင်း အလုပ်လုပ်ပေးကြသည်ပင်။

ထိုအမျိုးသမီးနှင့် လူများ ဆေးဖော်ရန် ကောင်တာကို အမြန် ပြင်ဆင်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း... ယဲ့ဖန်သည် အီဗန် ဟူရှန်း ကိုယ်တိုင် ဖျော်စပ်ပေးထားသော လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်သုံးနေလိုက်၏။

လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ဂေါက်ကွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြောရရင်တော့... အန်းကျူတေလာက ဘဝကို ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိသည့် လူပါပင်။

သူ၏ သီးသန့် ဂေါက်ကွင်းက ကျယ်ဝန်းရုံသာမက၊ ရှုခင်းတွေကလည်း ပထမတန်းစား ဖြစ်၏။

သီးသန့် အနားယူရာ နေရာမှာလည်း... လက်ဖက်ရည် အမျိုးမျိုး၊ အပန်းဖြေစရာတွေနှင့် ဖျော်ဖြေရေး ပစ္စည်းတွေ အစုံအလင် ရှိနေသည်။

ဂေါက်ကွင်းဟု ခေါ်သော်လည်း... အဆင့်မြင့် သီးသန့် ကလပ်တစ်ခုနှင့် ယှဉ်၍ ရသည့် အနေအထားပင်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းကို ငေးမောနေစဉ်မှာပင်... အန်းကျူပရင့်စ် ရောက်လာပြီး တီးတိုး မေးလိုက်၏။

"ဒီဆေးစာက တကယ် အလုပ်ဖြစ်မှာ သေချာလို့လား"

ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို သဘာဝကျကျ ဆွဲလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ကိုယ့်ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် မယုံကြည်ဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

အန်းကျူပရင့်စ် အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရှင်းပြရှာ၏။

"ရှင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သမီး ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ယုံကြည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကြားဖူးတာက တိုင်းရင်းဆေးရဲ့ အားနည်းချက်က အာနိသင်ပြဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူရတယ် ဆို..."

"ရှင့်ဆေးစာက အသုံးဝင်တယ် ဆိုရင်တောင်မှ... အာနိသင်ပြဖို့ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမယ် ဆိုရင်..."

သူမ ဆိုလိုရင်းကို ယဲ့ဖန် နားလည်လိုက်၏။ သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့"

"တိုင်းရင်းဆေးက အာနိသင်ပြဖို့ ကြာတယ် ဆိုတာက... မင်းတို့ရဲ့ အစွဲတစ်ခုပါပဲ... တကယ်တမ်း ပြောရရင် တရုတ် သမိုင်းကြောင်းမှာ ချက်ချင်း အာနိသင်ပြနိုင်တဲ့ ဆေးပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်"

"ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ဆေးပညာက... ပြောရရင် ရှေးလူကြီးတွေထက် မညံ့ပါဘူး”

အခန်း (၁၇၃၂) - ကျေးဇူးပြုပြီး အရှိန်မြှင့်ပြီး ဆက်လုပ်ပေးပါ

~အန်းကျူပရင့်စ်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ တိုင်းရင်းဆေး၏ ထူးခြားသောအနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီ ဖြစ်၏။

သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ... အီဗန် ဟူရှန်း နှင့် ဆေးဖော်ပေးသော အလှပဂေးလေးတို့သည် ဆေးဖော်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အသင့်ဖြစ်နေသော ဆေးရည်ကို ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့ထည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆေးရည်သည် မည်းနက်နေပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေ၏။ အနောက်တိုင်းသားများနှင့် မရင်းနှီးသော အနံ့တစ်မျိုးလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် အန်းကျူတေလာသည် ဆေးရည် အပူချိန် အနည်းငယ် လျော့သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီး၊ သောက်သုံးရန် အသင့်တော်ဆုံး အပူချိန် ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်... ဆေးခွက်ကို ယူကာ မော့သောက်လိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက် ရှိနေသူအားလုံးနီးပါး မိမိတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသကဲ့သို့ပင်။

အန်းကျူပရင့်စ်သည်လည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

သူမ ပြောချင်နေသော စကားများကို မျိုချလိုက်ရပြီး၊ ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ လက်သီးဆုပ်လေးများကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။

အန်းကျူတေလာသည် ဆေးရည်ကို သောက်ပြီးနောက်၊ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးမှ... ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အီဗန် ဟူရှန်း က ဦးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေလဲဗျ၊ ဥက္ကဋ္ဌကြီး"

ထိုအခါမှသာ အန်းကျူပရင့်စ် သတိပြန်ဝင်လာလေတော့သည်။ သူမသည် အပြေးလေး သွားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သေချာ ခံစားကြည့်နော် ဖေဖေ"

"တိုင်းရင်းဆေးရဲ့ သဘောသဘာဝက ရောဂါရဲ့ အမြစ်ကို ကုသတာမို့လို့... အာနိသင်ပြတာ နည်းနည်း နှေးကောင်း နှေးနိုင်တယ်... စိတ်မလောပါနဲ့..."

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ယဲ့ဖန်ကို ကူညီပေးရန်သာ စဉ်းစားနေမိသည်။

သို့သော် အန်းကျူတေလာသည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"သေချာ ခံစားနေစရာ မလိုပါဘူး"

"ငါ အခု ခံစားမိနေပြီ... ဒီဆေးရည် သောက်ပြီးတဲ့နောက် ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါး လန်းဆန်းသွားသလိုပဲ"

"အခုဆိုရင် ခေါင်းမူးတာ ပျောက်သွားရုံတင်မကဘူး... စိတ်ရှုပ်ထွေးတာတွေလည်း မရှိတော့ဘူး... ငါ့တစ်ကိုယ်လုံးရဲ့ အခြေအနေကို စကားလုံး တစ်လုံးတည်းနဲ့ ဖော်ပြရမယ် ဆိုရင်တော့..."

"ကြည်လင်ပြတ်သားသွားပြီ"

"..."

အန်းကျူပရင့်စ် စကားသံ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အန်းကျူတေလာသည် ယဲ့ဖန်၏ အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ ယဲ့ဖန်၏ လက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မစ္စတာယဲ့... ကျေးဇူးပါပဲ... တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ကျောပေးလိုက်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်မည့် လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက မင်း ငါ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ကူညီလိုက်တာပဲ... ဒီကျေးဇူးကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

"မင်းနဲ့ ပရင့်စ် တွဲနေတာကို ငါ ၁၀၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သဘောတူပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့သမီးရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို ငါသိတယ်... တကယ်လို့ ငါက ရုတ်တရက်ကြီး သဘောထားပြောင်းပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်မယ် ဆိုရင်... သူ သံသယ ဝင်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ဟူရှန်းနဲ့ ငါက ခုနက ပြဇာတ်ကို စီစဉ်လိုက်တာပါ... မင်းကို မသိချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ယဲ့ဖန်သည်လည်း ထိုအချက်ကို သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ ပြုံးလိုက်၏။

"ဒီဆေးရည်ကို သုံးရက်လောက် ဆက်သောက်လိုက်ရင်... ဦးလေး တေလာရဲ့ ပြဿနာ လုံးဝ ပြေလည်သွားပါလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးပါပဲ"

အန်းကျူတေလာ ယဲ့ဖန်၏ လက်ကို ထပ်မံ ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ယဲ့ဖန် ပြုံးနေဆဲပင်။

ထိုစဉ်၊ အန်းကျူပရင့်စ် အပြေးလေး ရောက်လာပြီး၊ ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းကို သဘာဝကျကျ တွဲခိုလိုက်ကာ သူ့ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလိုက်၏။ ထို့နောက် ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဖေဖေ... အခု ယုံပြီလား"

"ယဲ့ဖန်က ဖေဖေ မိတ်ဆက်ပေးချင်နေတဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတွေထက် အဆတစ်ရာလောက် သာတယ် မဟုတ်လား"

အန်းကျူတေလာသည် သူ၏ သဘောကျမှုကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။

"သာတာပေါ့"

"ငါ့သမီးလေး ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး"

"သူက အလားအလာ အများကြီး ရှိတဲ့ အလွန် ထူးချွန်တဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်ပဲ"

"ဒါဆို ဖေဖေ ကတိတည်ရမယ်နော်... သမီးတို့ကို ခွဲဖို့ ထပ်မကြိုးစားပါနဲ့တော့... ပြီးတော့ နောက်ကျရင် သမီးရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်နဲ့တော့နော်"

အန်းကျူပရင့်စ် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။ ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားသော သူမ၏ လက်များ ပိုမို တင်းကျပ်သွားသည်။

"မလုပ်ပါဘူး... မလုပ်ပါဘူး... အန်းကျူ မိသားစုက ဘယ်တော့မှ ကတိမဖျက်ပါဘူး"

အန်းကျူတေလာ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်၏။

"ယဲ့ဖန်က သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ သတ္တိတွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ လေးစားမှုကို ရရှိသွားပါပြီ"

"မင်းတို့ အခုချက်ချင်း လက်ထပ်စာချုပ် သွားချုပ်မယ် ဆိုရင်တောင်... ငါ ဘာမှ မပြောတော့ဘူးကွ"

"အာ... ဖေဖေကလည်း"

အန်းကျူပရင့်စ် ရှက်သွားရှာ၏။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက် မြန်မြန်ကြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ယဲ့ဖန်နဲ့ သမီးက အခုမှ တွဲခါစပဲ ရှိသေးတာ"

"ဆက်ဆံရေး အဆင့်မြှင့်လိုက်လို့ ရတာပဲ"

အန်းကျူတေလာ နောက်ပြောင်လိုက်၏။

"ဖေဖေက ဥပမာ ပေးတာပါ"

"စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ..."

အန်းကျူပရင့်စ် နွဲ့ဆိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ ယဲ့ဖန်နှင့် ပူးကပ်နေ၏။

ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ဖိကပ်ပွတ်တိုက်နေမှုကို ခံစားနေရ (သည်။ ၃၆၀ ) ဒီဂရီ လှည့်ပတ် နှိပ်နယ်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုး အတွက် သူ ပြောချင်သည့် စကားတစ်ခွန်းပဲ ရှိသည် ကျေးဇူးပြုပြီး အရှိန်မြှင့်ပြီး ဆက်လုပ်ပေးပါ... မရပ်လိုက်ပါနှင့်။

မပြောဘဲ နေလည်း ရပေမယ့်... တော်တော်လေးတော့ ဇိမ်ရှိသား။

သို့သော် သူ ပိုမို မခံစားရသေးခင်မှာပင်၊ အန်းကျူတေလာက အီဗန် ဟူရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အစားအသောက်တွေ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

"မီးဖိုချောင်က လူတွေကို လာပို့ခိုင်းလိုက်တော့"

"ပရင့်စ် ရယ်၊ ယဲ့ဖန် ရယ်၊ ငါရယ်... စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောကြတာပေါ့"

"အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ ဥက္ကဋ္ဌကြီး"

အီဗန် ဟူရှန်း ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး စီစဉ်ရန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အန်းကျူတေလာသည် ယဲ့ဖန်နှင့် အန်းကျူပရင့်စ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယာယီ ထမင်းစားခန်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ထမင်းစား ဖိတ်လိုက်တာက... ပရင့်စ်ရဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိချင်လို့အပြင်... နောက်ထပ် ပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးလို့ပဲ"

ယဲ့ဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ပျောက်လူသား တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်၏။ အန်းကျူတေလာ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် အသံမထွက်၊ မလှုပ်မရှားဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နေလိုက်သည်။

အန်းကျူပရင့်စ် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။

"ဘာကိစ္စလဲ ဖေဖေ... ကိစ္စရှိရင် ဖုန်းထဲက ပြောလည်း ရတာပဲ... ဖေဖေ့ အချိန်တွေက တန်ဖိုးရှိတာကို... ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခခံနေရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စက တော်တော် ကြီးမားလို့ပဲ"

အန်းကျူတေလာ ပြုံးလိုက်၏။

" ဖေဖေ အန်းကျူ မိသားစုထဲမှာ အတော်လေး တင်းတင်းမာမာ ပြောဆိုပြီးမှ... သမီးအတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့ရတာ"

"ဖုန်းထဲက ပြောဖို့ အဆင်မပြေဘူး"

"အဲ့ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးတာလား"

အန်းကျူပရင့်စ်၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွား၏။

အန်းကျူတေလာသည် အန်းကျူ မိသားစု အတွင်းတွင် အလွန် ဂုဏ်သရေရှိပြီး ဩဇာညောင်းသူ ဖြစ်သည်။

ချဲ့ကားပြောရမည် ဆိုချှင်... ဒီလူ့စကား တစ်ခွန်းက အလေးချိန် အများကြီး ရှိသည်။

ဂျူ့ခ် အန်းကျူ (မြို့စား အန်းကျူ) ကိုယ်တိုင် ဝင်မပါသရွေ့... အန်းကျူ မိသားစု အတွင်းရေး ကိစ္စ အားလုံးကို ပုံမှန်အားဖြင့် သူသာ ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိသည်။

သူ၏ မောင်နှမတွေ၊ ဦးလေးတွေ၊ ဒေါ်လေးတွေတောင်မှ ဘာမှ ဝင်မကန့်ကွက်ရဲကြပေ။

သို့သော်၊ ယနေ့မှာတော့... အန်းကျူပရင့်စ် အတွက် ကိစ္စကို လူတိုင်း၏ သဘောထားနှင့် ဆန့်ကျင်ပြီးမှ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခဲ့ရသည်ဟု ပြောနေသည်။

ဒါက သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

ပြီးတော့ အန်းကျူတေလာ ဆက်ပြောလိုက်သော စကားက သူမ၏ ထင်ကြေးကို အပြည့်အဝ အတည်ပြုပေးလိုက်လေတော့သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက စံနမူနာ တစ်ခုပဲ"

" ဖေဖေ အန်းကျူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်စု (Anjou Medical Group) ကို မင်းဆီ ကြိုပြီး လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်"

"ဒီနေ့ကစပြီး... မင်းက အန်းကျူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်စုရဲ့ အကြီးဆုံး တာဝန်ခံပဲ"

"အနာဂတ်မှာ ပိုကြီးမားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းဆောင်နိုင်ဖို့အတွက်... ဒါက မင်းကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပေးပြီး သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးတဲ့ သဘောပါပဲ"

"ရှင်..."

အန်းကျူပရင့်စ် လန့်သွားရလေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူတို့သုံးဦးကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေသော အီဗန် ဟူရှန်း သည်လည်း... ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လက်များ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၇၃၃) - ဆယ်နှစ်လောက် သက်သာသွားတာပေါ့

~အန်းကျူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်စု ...

အန်းကျူ စွမ်းအင် အုပ်စုလောက် နာမည်မကြီးသော်လည်း၊ ကျန်းမာရေး ထုတ်ကုန်များနှင့် အလှကုန် နယ်ပယ်တွင် အတော်လေး နာမည်ရနေသော ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဇိမ်ခံ အမှတ်တံဆိပ်များ ပေါများသော နေမဝင်အင်ပါယာတွင်ပင် ပထမတန်းစား ကျန်းမာရေးနှင့် အလှကုန် အမှတ်တံဆိပ် တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရ၏။

ဈေးကွက်တန်ဖိုး ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလီယံနီးပါး ရှိသည်။

မြို့စား အန်းကျူ မိသားစု တစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်း ၁၀ နေရာအတွင်း ဝင်နိုင်သော လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။

ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးတွင် ဆိုလျှင်... အန်းကျူတေလာနှင့် မျိုးဆက်တူသော အန်းကျူ မိသားစုဝင် ဝါရင့် လူကြီးများကသာ စီမံခန့်ခွဲလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုတွင်... အန်းကျူတေလာက ဤလုပ်ငန်းကြီးကို အန်းကျူပရင့်စ်အား လွှဲပြောင်းပေးမည်ဟု ပြောနေ၏။

"ဖေဖေ ကိုယ်တိုင်တောင် 'လူတိုင်းရဲ့ သဘောထားနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီးမှ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး"

အန်းကျူပရင့်စ် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

အီဗန် ဟူရှန်း သည် အန်းကျူတေလာကို အံ့သြထိတ်လန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အရင်တုန်းက ယဲ့ဖန်ပြောပြ၍ အန်းကျူ စွမ်းအင် အုပ်စုအတွင်းမှာ အန္တရာယ်တွေ ဖုံးကွယ်နေကြောင်း သိခဲ့ရတုန်းက... အန်းကျူတေလာက ရှယ်ယာရှင်တွေကို သူတို့၏ ရှယ်ယာတွေ အန်းကျူပရင့်စ် နာမည်ပေါက် လွှဲပြောင်းပေးဖို့ တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ခဲ့တာကို သူ သိခဲ့ရသည်။

အဲ့ဒီတုန်းက သူ ထင်ခဲ့သည်က... အန်းကျူတေလာက အန်းကျူပရင့်စ်၏ နာမည်ကို ယာယီ ငှားသုံးရုံ သက်သက်ပင်..နောက်ဆုံး အစီအစဉ်တွေ အောင်မြင်ပြီး... အုပ်စုအတွင်းက အန္တရာယ်တွေကို ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် ရှယ်ယာတွေကို ပြန်ယူသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့၏။

သို့သော်၊ သူက အန်းကျူတေလာ၏ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတွေကို ကူညီဖြေရှင်းပေးနေရသူ ဖြစ်၍... အန်းကျူတေလာ၏ အစီအစဉ်တွေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နောက်ဆုံးမှာ နားလည်သွားခဲ့သည်။ မိမိသူဌေးက အန်းကျူပရင့်စ်ကို အကာအကွယ် တစ်ခုအနေနှင့် သုံးနေတာ မဟုတ်.. သူက အနားယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်ပဲ။

ဒီ အန်းကျူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်စုကို အန်းကျူပရင့်စ်ဆီ လွှဲပေးလိုက်သည်က... သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးချင်၍ သေချာသည်။

အန်းကျူပရင့်စ်က ဒီအုပ်စုမှာ အတွေ့အကြုံတွေ ရလာပြီး... အန်းကျူတေလာကလည်း အန်းကျူ စွမ်းအင် အုပ်စု၏ အတွင်းအပြင် ပြဿနာတွေကို ရှင်းလင်းပြီးသွားသည့် အချိန်ကျလျှင်... အန်းကျူ စွမ်းအင် အုပ်စုကိုပါ အန်းကျူပရင့်စ် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ဖို့ များသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကြီး... စောလွန်းမနေဘူးလား"

အီဗန် ဟူရှန်း မနေနိုင်ဘဲ နှစ်ခွ အဓိပ္ပာယ်ပါသော စကားဖြင့် မေးလိုက်၏။

အန်းကျူတေလာ ပြုံးလိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"ပရင့်စ် က ငယ်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး"

"သူ ဆိုသဘီး (Sotheby's) မှာ တော်တော်လေး လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင် ရှိခဲ့တာပဲ"

"ပြီးတော့ အခု သူ့ဘေးမှာ ယဲ့ဖန်ရဲ့ အကူအညီလည်း ရှိနေပြီလေ... အချိန်တန်ပါပြီ"

သူဌေးဖြစ်သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း အီဗန် ဟူရှန်း နားလည်လိုက်၏။ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

အန်းကျူပရင့်စ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရှာ၏။

"ဖေဖေ... ဘာလို့ ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ"

"ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုရင်... မိသားစု အတွင်းက အပြောင်းအလဲ ကြီးကြီးမားမားတွေကို ခရစ္စမတ်ကာလ မိသားစု အစည်းအဝေးကျမှ ဆွေးနွေးပြီး ကြေညာလေ့ ရှိတာ မဟုတ်လား"

"ဒါက ယုတ္တိမရှိလွန်းဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် မိသားစု အတွင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ သမီးက အရမ်း ထူးချွန်ခဲ့လို့လေ"

အန်းကျူတေလာ မုသား အဖြူရောင်လေး သုံးလိုက်၏။

"ဖေဖေ.. မင်းရဲ့ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်စရာ မလိုဘူးလို့ ထင်လို့ပါ"

"တာဝန်တွေ စောစော ပေးအပ်လိုက်တာက မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုအတွက် ပိုကောင်းပါတယ်"

အန်းကျူပရင့်စ် မေးခွန်းထုတ်ရန် မပြင်ဆင်နိုင်ခင်မှာပင် သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မေးစရာ မရှိတော့ရင်... မနက်ဖြန် မနက်ကစပြီး အဲ့ဒီဘက်ကို သွားပြီး တာဝန်ယူလိုက်ပါ"

"လေလံအိမ်က ဒုတိယ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို ဆက်လုပ်မလား၊ မလုပ်ဘူးလား ဆိုတာကတော့ မင်းသဘောပါပဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးတို့ သူဌေးနဲ့ ဖေဖေနဲ့က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပဲလေ... သမီး ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ဖေဖေ သူ့ကို ပြောလိုက်ရုံပါပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အန်းကျူပရင့်စ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ပျော်ရွှင်မှုတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတာပဲ"

"ထမင်းတစ်နပ် စားနေတဲ့ အချိန်လေး အတွင်းမှာပဲ... ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလီယံနီးပါး တန်ကြေးရှိတဲ့ အုပ်စုကြီး တစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်တဲ့"

"သမီးရဲ့ မူလ ခန့်မှန်းချက်အရ ဆိုရင်... ဒီအဆင့် ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး ၁၀ နှစ်လောက် ကြိုးစားရဦးမှာ"

အန်းကျူတေလာ ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် ယဲ့ဖန်ကို အတူတူ စားသောက်ရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"၁၀ နှစ်လောက် သက်သာသွားတာ ကောင်းတာပေါ့"

"စားရင်းသောက်ရင်းနဲ့ပဲ အစာကြေအောင် လုပ်ကြရအောင်"

"ခဏနေကျရင် မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲ မောင် ဝုဖ်ဂန်း လာလိမ့်မယ်... သူက အန်းကျူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်စုရဲ့ အတွင်းရေး အခြေအနေတွေကို ရှင်းပြပေးလိမ့်မယ်"

"ကုမ္ပဏီအကြောင်း မသိတာရှိရင် သူ့ကို မေးလိုက်"

"ဖေဖေ ခဏနေ အစည်းအဝေး ရှိသေးတယ်... ထမင်းစားပြီးရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အတူ မနေပေးနိုင်တော့ဘူး"

ထိုအခါ ၊ အန်းကျူပရင့်စ် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ယဲ့ဖန်သည် အန်းကျူတေလာကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ စားပွဲပေါ်ရှိ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ဝိုင်များကို စတင် မြည်းစမ်းလိုက်လေတော့သည်။

အန်းကျူတေလာသည် အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အတော်လေး ဇီဇာကြောင်သူ ဖြစ်၏။ ဧည့်ခံပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများသည် အလွန် ခမ်းနားပြီး လက်ရာမြောက်လှပေသည်။

လက်ဖက်ရည်သည် ချောမွတ်နေပြီး၊ သောက်ရသည်မှာ အလွန် ဇိမ်ရှိလှ၏။ အပြင်မှ အဆင့်မြင့်ဟု ဆိုသော စားသောက်ဆိုင်များနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသော အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။

'ငါးနှင့် အာလူးကြော်'၏ အသွင်အပြင်၊ အနံ့နှင့် အရသာတို့မှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

လမ်းဘေးတွင် နေရာတိုင်း တွေ့မြင်နိုင်သော အမြန်စား အစားအစာ (Fast Food) ဖြစ်သော်လည်း... ပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့် မီးအပူချိန် ထိန်းညှိပုံတို့မှာ အလွန် ပြီးပြည့်စုံနေကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလှပေသည်။ အရသာမှာလည်း ထူးကဲလှ၏။

အမဲသားကင်၊ သိုးသားကင်၊ ကြက်ကင် စသည့် အသားကင် အမျိုးမျိုးအကြောင်းကိုမူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် အပြင်မှ အဆင့်မြင့် အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်များရှိ ဟင်းပွဲများနှင့် တူညီနေသော်လည်း... သေချာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်မှသာ ကမ္ဘာအနှံ့မှ ထိပ်တန်း ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုထားပြီး၊ အသင့်တော်ဆုံး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ထားကြောင်း သိသာနိုင်ပေသည်။

...

ဟင်းပွဲတိုင်းသည် အသွင်အပြင်၊ အနံ့၊ အရသာ ပြည့်စုံရုံသာမက... ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ထားသည်။

ယဲ့ဖန် ယခင်က စားဖူးသော အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်များရှိ အစားအစာများအပေါ် ထားရှိသည့် အစွဲများကို လုံးဝ ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်၏။

ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ ယဲ့ဖန်သည် အားရကျေနပ်မှု မရှိသေးသလို ခံစားနေရဆဲပင်။

"ကြည့်ရတာ... ဘယ်နေရာက အစားအစာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ကောင်းရင် အရသာ မဆိုးပါဘူး"

သူ မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် အီဗန် ဟူရှန်း တို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ အန်းကျူပရင့်စ်သည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေက နေမဝင်အင်ပါယာရဲ့ မူရင်းတွေ မဟုတ်ဘူး"

"ဖေဖေ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စားဖိုမှူးက တရုတ်ပြည်မှာ သွားပြီး ပညာသင်ခဲ့တာလေ"

"သူက အများကြီး လေ့လာသင်ယူခဲ့လို့... အခုလို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ပညာရပ်တွေကို ကျွမ်းကျင်နေတာ"

"တကယ်လို့ ဒါတွေက နေမဝင်အင်ပါယာရဲ့ မူရင်း ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေသာ ဆိုရင်... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း... အရသာ ဆိုးမှာ မဟုတ်ပေမယ့်... ဒီလောက်ကြီးတော့ စားကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်လား"

ယဲ့ဖန် အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။ သူ ဆက်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ဝန်ထမ်း တစ်ဦးက ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆောင်လာလေတော့သည်။

ထိုသူ ရောက်လာသောအခါ၊ ဝန်ထမ်းဖြစ်သူသည် သူနှင့် အန်းကျူပရင့်စ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပုံရ၏။ သီးသန့် မိတ်ဆက်ပေးနေခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထိုသူသည် အန်းကျူပရင့်စ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... အထူးသဖြင့် အန်းကျူပရင့်စ် ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော ယဲ့ဖန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...လန့်ဖျတ်သွားရ၏။

"ယဲ့ဖန်..."

ယဲ့ဖန်သည် သူ့ကို မှတ်မိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော မကြာမီအချိန်က ဖဲရိုးဘီ ပြိုင်ကွင်းတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော သခင်လေး ဝုဖ်ဂန်း ပင် ဖြစ်၏။

သူ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော် ၊ သူဌေးလေး ဝုဖ်ဂန်း"

"ဟုတ်တယ်... ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ"

ဝုဖ်ဂန်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က တကယ် ရေစက်ပါပဲဗျာ"

သို့သော် ပြောပြီးသည်နှင့် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွား၏။

"နေပါဦး... တစ်ခုခု မှားနေပြီ"

"ခုနက ကျွန်တော် လာတုန်းက လမ်းမှာ ဦးလေးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... ဦးလေးက ပြောတယ်... ဝမ်းကွဲအစ်မ ပရင့်စ် နဲ့ သူ့ကောင်လေးက ဒီကွင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲတဲ့... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့် ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ ကောင်လေးလား”