အခန်း (၁၇၄၆-၁၇၄၈)

အခန်း (၁၇၄၆) - ပေါက်ကရတွေ လာပြောမနေနဲ့

~"ဂုဏ်ယူပါသည်... ပိုင်ရှင်သည် လမ်းညွှန်ချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ပြီး... မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အစ္စဘယ်လ်လာကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါသည်"

"ဆုလာဘ် - မေရို့ထျန်းချန် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အလှပြုပြင်ရေး အုပ်စု ၏ ရှယ်ယာများနှင့် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်များ (တန်ဖိုးအားဖြင့် ၈.၅ ဘီလီယံ)"

"စနစ်သည် မေရို့ထျန်းချန် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အလှပြုပြင်ရေး အုပ်စု၏ ရှယ်ယာများနှင့် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အားလုံးကို ပိုင်ရှင်အတွက် ဝယ်ယူပြီးစီးပါပြီ... လွှဲပြောင်းရယူခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် ၂၄ နာရီ အတွင်း ပြီးစီးမည် ဖြစ်ပါသည်... လွှဲပြောင်းရေး အဖွဲ့၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဂရုပြုပေးပါရန်"

"..."

ယဲ့ဖန် အံ့အားသင့်သွားမိ၏။

မူလက သူထင်မှတ်ထားသည်မှာ... ရတနာရှာဖွေရေး လမ်းညွှန်မှုက ပန်းရောင်စိန်တုံးကို ဦးတည်နေသည် ဟူ၍ပင်။

မထင်မှတ်ထားစွာပင်... ရလဒ်က အစ္စဘယ်လ်လာကို ကယ်တင်ဖို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်လား။

ဂျိမ်းစ်ဘွန်း ဇာတ်ကားထဲက ဇာတ်ကောင်လို လှပတဲ့ ဒီ အမျိုးသမီး အေးဂျင့်မှာ... ထူးခြားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိနေတာများလား။

သူ၏ ဦးနှောက်သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားပြီး၊ အစ္စဘယ်လ်လာနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

သို့သော် ခေတ္တမျှ ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက်... ဘာသဲလွန်စမှ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

လှပသော အစ္စဘယ်လ်လာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ယဲ့ဖန် ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ဒီ လှပသော အေးဂျင့်မလေးက ကယ်လီနာနှင့် ညီအစ်မလို ရင်းနှီးသည်..။ ကယ်လီနာနှင့် မိဘမဲ့ ဂေဟာ တစ်ခုတည်းက လာ၏...။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ညီအစ်မတွေလို နေခဲ့ကြသည်..။ ထို့ပြင်၊ သူမက နေမဝင်အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် အေးဂျင့် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်..။ ဒီလောက်သာ သိထားသည်။

နေမဝင်အင်ပါယာ တော်ဝင် လျှို့ဝှက် ဝန်ဆောင်မှု အဖွဲ့ထဲမှာ သူမ၏ အဆင့်အတန်းက ဘယ်လိုလဲ... သူမ ဘာကို ကျွမ်းကျင်လဲ... ဘယ်လို လူမှုဆက်ဆံရေးတွေ ရှိလဲ ဆိုတာ...

ယဲ့ဖန် လုံးဝ မသိထားပေ။

ရတနာရှာဖွေရေး လမ်းညွှန်စနစ် ဆိုတာက ဘယ်‌သောအခါမှ အလကား သက်သက် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ပေါ်လာတတ်တာ မဟုတ်။

ဒီတစ်ခေါက် အခွင့်အလမ်းက အစ္စဘယ်လ်လာကို အခက်အခဲတွေကြားကနေ ကယ်တင်ဖို့ ဖြစ်နေမှတော့... သူမဆီမှာ ထူးခြားသော တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေ၍သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ယဲ့ဖန် အတွေးထဲ နစ်မြောနေစဉ်မှာပင်... ချန်းဖေးအယ်က သူ့ကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်၏။

"နေမဝင်အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် အေးဂျင့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး... တကယ်ပဲ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလား ဟင်"

"ရှင်က လောလောဆယ် သူ့ကို လှည့်စားထားနိုင်တယ် ဆိုပေမယ့်... မကြာခင် သူ သဘောပေါက်သွားမှာပါ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒေါ်လာ သန်း ၉၀ တန်တဲ့ ပန်းရောင်စိန်တုံးကို သူ့လက်ထဲကနေ ယူလာခဲ့တာလေ..."

ယဲ့ဖန် အတွေးစကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ကွာ"

"ငါတို့က သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ အချက်ကို ထားလိုက်ပါဦး... သူက ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ သူ့ကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးပါတယ်"

"သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အလုပ် တာဝန်က... နေမဝင်အင်ပါယာ အတွက် ဒီရတနာတွေကို ပြန်လိုက်ရှာပေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်းဖေးအယ် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"ရှင်က သူနဲ့ အဲ့ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးတာလား"

"ဒါနဲ့... စကားစပ်လို့ မေးရဦးမယ်... ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ပန်းရောင်စိန်တုံး ရှိနေမှန်း ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ"

"ဒါက ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပါ"

ယဲ့ဖန် ပြုံးလိုက်၏။

"အတိုချုပ် ပြောရရင်... နေမဝင်အင်ပါယာမှာ ငါက တော်တော်လေး လူချစ်လူခင် ပေါတယ်လို့သာ မှတ်ထားလိုက်ပါ"

"ရဲတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လူဆိုးတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်... သတင်းအချက်အလက် လမ်းကြောင်းတွေမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ငါ့မှာ မိတ်ဆွေတွေ နေရာတိုင်း ရှိတယ်"

"ခုနက ဆိုသဘီး ရုံးချုပ်က သတင်းအချက်အလက် ပေါကြွယ်ဝတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဆီက သတင်းရလို့... မင်းကို အလျင်စလို ခေါ်လာခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမလာခင်တုန်းကတော့... အဲ့ဒီမိတ်ဆွေက ဒီနေရာမှာ ပန်းရောင်စိန်တုံး ရှိတယ်လို့ မပြောခဲ့ပါဘူး"

"ဒီပစ္စည်းကို တွေ့လိုက်ရတုန်းက... ငါလည်း တော်တော် အံ့သြသွားတာ"

ချန်းဖေးအယ် ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူမသည် ယဲ့ဖန် လက်ထဲမှ ပန်းရောင်စိန်တုံးကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်တော်တော်များများမှာ ရှင်က ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်ပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်ပေမယ့်... အရေးကြုံလာရင်တော့ ရှင်က အားကိုးရပါတယ်"

"ပြီးတော့... အမြဲတမ်း မျှော်လင့်မထားတာတွေ ဖြစ်လာစေတယ်"

"ဒီတစ်ခေါက် နေမဝင်အင်ပါယာ ခရီးစဉ်မှာ... ကျွန်မတို့ လုံခြုံရေး အဖွဲ့က သိပ်ပြီး အကူအညီ ပေးနိုင်မယ် မထင်ဘူး... ရှင့်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

"ကျွန်မ လုပ်ပေးနိုင်တာ ရှိရင် ပြောပါ... ရှင့်ရဲ့ လက်ထောက် အနေနဲ့ ဘာငြင်းချက်မှ မထုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမက စာကျက်ထားသလို တရစပ် ပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... မနေနိုင်ဘဲ စနောက်ချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။

"တကယ်လား"

"စကားမစပ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လုံးလုံး ပြဿနာတွေ လိုက်ရှင်းနေရလို့... ခေါင်းတွေ ကိုက်ပြီး ပင်ပန်းနေပြီ"

"ငါ့ရဲ့ လက်ထောက်လေး အနေနဲ့... နှိပ်နယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမလား မသိဘူး"

"ရှင်..."

ချန်းဖေးအယ်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှက်လည်းရှက်၊ စိတ်လည်းတိုသွားပုံ ရသည်။

သူမ လက်သီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို ထိုးရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် လက်သီးမြှောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပြီး... နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။

သူမ ယဲ့ဖန်ဘက်သို့ ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"မှတ်ထားနော်... ဒါ အလုပ်သဘော အရပဲ လုပ်ပေးတာ"

စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက်... ကားပေါ် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် လက်ဝါးချင်း ပွတ်တိုက်ပြီး အပူပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့ဖန်၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ စတင် နှိပ်နယ်ပေး၏။

ယဲ့ဖန် အံ့သြသွားသည်။

ခေါင်းပေါ်မှ နူးညံ့သော လက်ချောင်းများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်... သူ ချက်ချင်းပင် ထပ်ဆင့် အကဲစမ်းလိုက်၏။

"ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီပုံစံကြီးနဲ့ နေရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်... မင်း နှိပ်ပေးရတာလည်း သိပ်အဆင်ပြေပုံ မရဘူးနော်"

"ဒါဆို ရှင်က ဘယ်လို ဖြစ်ချင်လို့လဲ"

ယဲ့ဖန်သည် အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော သူမ၏ ခြေထောက်များကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ငါ့ကို လှဲအိပ်ဖို့ နေရာလေးတော့ ပေးသင့်တာပေါ့"

"အနှိပ်သည်က ဧည့်သည်ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး နှိပ်ပေးတာ မြင်ဖူးလို့လား"

ချန်းဖေးအယ်သည် သူ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး... လက်သီးဆုပ်လေးများကို ချက်ချင်း ပြန်ဆုပ်လိုက်မိသည်။

"ဘာလဲ... သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးလား"

ယဲ့ဖန် အရင် ဦးအောင် ပြောလိုက်၏။

"တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ကိုယ်တိုင် ပြောထားတာပဲ... သူ့လုပ်နိုင်စွမ်း အတွင်းမှာ ရှိရင် ဘာငြင်းချက်မှ မထုတ်ဘူး ဆို"

"အဲ့ဒီစကား ကြားတုန်းက ငါ တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာ... တကယ် ထင်နေခဲ့တာ..."

"ဒီမှာ ဘယ်သူ့ကို လာခိုင်းနေတာလဲ"

ချန်းဖေးအယ်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးများကို ပြန်ဖြေလျော့လိုက်သည်။

"ငါ့ကို မှီချင်တာ မဟုတ်လား"

"ရော့... လာမှီလိုက်"

"တာဝန်အရမို့လို့... ဝက်တစ်ကောင် လာမှီတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမသည် အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ထားသော သူမ၏ ပေါင်တံများကို နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်ပြလိုက်၏။

"မင်း ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်"

ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခဏနေ ငါအိပ်လိုက်ရင်... ထပ်ပြီး စိတ်မဆိုးနဲ့နော်"

"ပြောတော့ တစ်မျိုး၊ လုပ်တော့ တစ်မျိုး ဖြစ်နေတဲ့ လူတွေကို ငါ အမုန်းဆုံးပဲ... အဲ့ဒီလို မဖြစ်ပါစေနဲ့"

"မြန်မြန် လာမှီစမ်းပါ"

ချန်းဖေးအယ်သည် ယဲ့ဖန်၏ စနက်တံ မီးရှို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံရ၏။ သူမသည် ယဲ့ဖန်၏ ခေါင်းကို အတင်းဆွဲယူပြီး... သူမ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်လေတော့သည်။

"ငါ့ကို မှီချင်တယ် မဟုတ်လား... ရော့... မှီလိုက်"

"တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတုန်းတောင်... ရှင် ကျွန်မကို ထိတွေ့ခွင့် ရခဲ့တာပဲ"

"အခု ပေါင်ပေါ် အိပ်ခိုင်းတာလောက်က ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ"

ယဲ့ဖန် မနေနိုင်ဘဲ ချောင်းဟန့်လိုက်မိ၏။

ဒါ ပေါက်ကရ ပြောနေတာ မဟုတ်ပေ။

သူမကို ထိတွေ့ခွင့် ရခဲ့သည်ဆိုတာ ဘာစကားလဲ။

သူများတွေ ကြားရင် အထင်လွဲစရာကြီး။

အကယ်၍၊ ပြင်ပလူ တစ်ယောက်ယောက်သာ ကြားသွားလျှင်... သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ထင်သွားနိုင်သည်။

ချန်းဖေးအယ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"ဘာ ချောင်းဟန့်နေတာလဲ"

"ကျွန်မ ပြောတာ မှားလို့လား"

"အသည်းနှလုံး မရှိတဲ့ လူကြီး"

ယဲ့ဖန် သူမ၏ အကြည့်ကို ရင်မဆိုင်ရဲတော့ပေ။ ခေါင်းကို အမြန် လှည့်လိုက်ပြီး တခြားနေရာကို ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော်၊ ခေါင်းလှည့်လိုက်တာနှင့် တစ်ပြိုင်နက်... သင်းပျံ့သော ရနံ့ တစ်ခုကို ရလိုက်၏။ ရှေ့တည့်တည့်ကို ကြည့်လိုက်မိသော အခါမှ... သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့် ဘက်က ချန်းဖေးအယ်၏ စကပ်အောက်ကို ဦးတည်နေမှန်း သိလိုက်ရတော့သည်။

"ယဲ့ဖန်!"

စူးရှသော အော်ဟစ်သံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း (၁၇၄၇) - ကျွန်မက လှပတဲ့ မိန်းကလေးပါ... ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိမှာလဲ

~"ရှင် ဘယ်နားကို ကြည့်နေတာလဲ"

"သေချင်နေပြီလား"

စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ... ယဲ့ဖန်၏ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှ လက်သီးတစ်လုံး ကောင်းကင်မှ ကျလာသကဲ့သို့ ပျံဝဲလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ အမြင်အာရုံ မည်းမှောင်သွားသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း၊ လုံးဝ မစဉ်းစားတော့ပေ။ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှု အရ... ခေါင်းကို အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

သို့သော် ချန်းဖေးအယ်သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန် ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်နေရှာသည်။ ပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားပြီးနောက်၊ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ... သူမ၏ လက်သီးက သိပ်မပြင်းထန်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ဖန် ရှောင်တိမ်းမနေတော့ပေ။ သူမ၏ ဒေါသပြေသွားစေရန် အသာတကြည်ပင် အရိုက်ခံလိုက်သည်။

"ခုနက တမင် မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောရင်... မင်း ယုံမလား"

ချန်းဖေးအယ်၏ လက်သီးချက်ကို ခံယူပြီးနောက်... ယဲ့ဖန် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်၏။

ချန်းဖေးအယ်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ရဲသွားပြီး၊ မနေနိုင်ဘဲ နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

ယဲ့ဖန် ထပ်မံ အရိုက်ခံလိုက်၏။

"ဒါ အထင်လွဲမှု သက်သက်ပါကွာ"

ချန်းဖေးအယ် ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

သူမသည် စကပ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဆွဲချလိုက်ပြီး နေရာတကျ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ခဏတာ ငေးကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ကြစို့"

ယဲ့ဖန်သည် စောစောက အဖြစ်အပျက်ကို ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ထိုင်ခုံခါးပတ် ပတ်လိုက်ပြီး ကားစက်နှိုးကာ မောင်းထွက်လိုက်သည်။

ဖော့ခ်စီးတီး သို့ ပြန်ရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချန်းဖေးအယ် ဘာစကားမှ မပြောတော့ပေ။

ကား မြို့ထဲသို့ တရားဝင် ရောက်ရှိလာမှသာ သူမ အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မကို ဟိုတယ် ပြန်ပို့ပေးပါ"

"ပြန်ရောက်ရင် ပစ္စည်းတွေ ထားခဲ့ပြီး... နှစ်ပတ်လည် ပရဟိတ လေလံပွဲအတွက် တခြား လုပ်စရာရှိတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို ကူညီပေးရဦးမယ်"

ယဲ့ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ သူမကို အင်ပါယာ နန်းတော် ဟိုတယ် (Imperial Palace Hotel) အဝင်ဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။

ကားပေါ်မှ မဆင်းမီ သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့ကွာ"

"ဒီလိုလုပ်... နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့ကို ပြန်ကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်... ကျေနပ်ပြီလား"

"တော်စမ်းပါ"

ချန်းဖေးအယ် ချက်ချင်း ပြန်ပက်လိုက်၏။ ထိုစဉ်၊ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံရပြီး မျက်နှာ ထပ်ရဲသွားပြန်သည်။

"ဘယ်သူက ရှင့်ကို ကြည့်ချင်လို့လဲ"

"ခုနက ဝက်တစ်ကောင် ကြည့်သွားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်"

"ဒါပဲ"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမသည် အိတ်နှင့် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူဆောင်ကာ ဟိုတယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ဖန် ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်၏။ ဒီကပ်ဘေးကြီးကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဆိုတာ သူ သိလိုက်၏။

ကားပါကင် ထိုးပြီးနောက်... သူသည် စစ်နိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်သော ဝီလျံဆန် ပန်းရောင်ကြယ်ပွင့် ကို ထုတ်ယူပြီး ကြည့်ရှုခံစားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုင်ခုံခါးပတ် မဖြုတ်ရသေးခင်မှာပင်... တစ်စုံတစ်ယောက်က ကားပြတင်းပေါက်ကို လာခေါက်၏။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးပြီး လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည့် မီလီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ကားပြတင်းပေါက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မှီရင်း... မှန်ကို တဘုန်းဘုန်း ထုကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောနေ၏။

သူ ကားမှန်ချလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ အသံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဦး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... သမီးက ဦး ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာ ဖုန်းဆက်မေးမလို့ လုပ်နေတာ... စိတ်ကူးလိုက်ရုံ ရှိသေးတယ် ဦးကားကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ"

"တကယ် ဦး ဖြစ်နေတာပဲ"

"ဦးကော... ဒါ ရေစက်လို့ မထင်ဘူးလား"

ယဲ့ဖန်သည် နှင်းဆီသစ်သား သေတ္တာကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ သဘာဝကျကျ ထည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"

"ငါ့ကို ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ"

မီလီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာ ပေါ်နေ၏။ သူမသည် ယဲ့ဖန်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြန်သည်။

"လမ်းလျှောက်ရင်း ဦးကို သတိရသွားလို့... ဖုန်းဆက်မလို့ လုပ်နေတာ"

"ဦး ညစာ စားပြီးပြီလား"

"မစားရသေးရင် အတူတူ သွားစားကြမယ်လေ... သမီးကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ပေါ့"

"ကြက်ကင် အရမ်းကောင်းပြီး... ပျော်စရာလည်း အရမ်းကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု သမီး သိတယ်"

"ဘယ်လိုနေရာလဲ"

ယဲ့ဖန် သူမ၏ မျက်လုံးများကို သတိပြုမိလိုက်၏။

"မင်း တစ်ခုခုတော့ ကြံစည်နေပြန်ပြီ မဟုတ်လား"

"အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း"

သို့သော် မီလီသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကားထဲသို့ လက်လျှိုလိုက်ပြီး... ယာဉ်မောင်းဘက်ခြမ်း တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ယဲ့ဖန်ကို ကားထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သမီးက ၁၈ နှစ်ပြည့်ခါစ မိန်းကလေးပါ... ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိမှာလဲ"

"ဦးကလည်း တွေးလွန်းပြန်ပြီ... လာပါ... လိုက်ခဲ့ပါ"

"ဦးတင် မကဘူး... ယောက်ျားတွေ အားလုံး အဲ့ဒီနေရာကို ကြိုက်ကြတယ်လို့ အာမခံတယ်"

ယဲ့ဖန်သည် သူမ ဆွဲခေါ်ရာ ကွင်းစ် လမ်းမကြီး (Queen's Avenue) ဘက်သို့ ပါသွား၏။ သူ သံသယ ဝင်နေဆဲပင်။

"ယောက်ျားတွေ အားလုံး ကြိုက်တယ် ဟုတ်လား"

"ဘာမို့လို့လဲ"

"ပိုက်ဆံလား"

"အာ... ဦးကလည်း... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အဆင့်အတန်း မြင့်နေရတာလဲ"

မီလီသည် ယဲ့ဖန်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး... ရောင်စုံ မီးရောင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော လမ်းကြားလေး တစ်ခုထဲသို့ အမြန် ခေါ်ဆောင်သွား၏။

"ရိုင်းစိုင်းတာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားကြည့်ပါလား"

"ဥပမာ... အဆင့်နိမ့်တဲ့ ဟာမျိုးပေါ့"

"..."

ယဲ့ဖန် သူမကို မေးချင်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေး နေ့တိုင်း ဘာတွေများ တွေးနေတာလဲ။

"အဲ့လောက်တောင် အဆင့်အတန်း မမြင့်ပါနဲ့... ရိုင်းစိုင်းတာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားကြည့်ပါ... အဆင့်နိမ့်တဲ့ ဟာမျိုးပေါ့" ဆိုတာ ဘာစကားလဲ။

ဒါ ၁၈ နှစ်သမီး မိန်းကလေး တစ်ယောက် ပြောသင့်တဲ့ စကားလား။

"မင်း ငါ့ကို ကလပ် (Clubhouse) တွေ ဘာတွေ ခေါ်သွားမလို့လား"

ယဲ့ဖန် သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ အရင် ပြောထားမယ်နော်"

"ငါက မင်းထင်သလို လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့လို ရှေးရိုးစွဲ လူကြီးတွေကို ဒီလိုအရာတွေနဲ့ လာဖျက်ဆီးဖို့ စိတ်မကူးနဲ့"

"ဟီးဟီး... ကလပ် ဆိုတာက ခေတ်ဟောင်းသွားပြီ ဦးရဲ့"

မီလီသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ထူးခြားသော ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ယဲ့ဖန်ကို ဆွဲခေါ်သွား၏။

"ဒီနေ့ ဦး ဗဟုသုတ တိုးသွားအောင် လုပ်ပေးမယ်"

"နေမဝင်အင်ပါယာက Gen Z တွေ..(၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် နောက်ပိုင်း မွေးတဲ့ ကလေးတွေ)

ဘာကစားနည်း အသစ်တွေ ကစားကြလဲ ဆိုတာ ပြမယ်"

"မျက်လုံးကို သေချာ ဖွင့်ကြည့်ထား... ခဏနေ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်မသွားနဲ့နော်"

ယဲ့ဖန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... သူက ရုပ်ရှင်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ဖူးတယ်၊ ဇာတ်လမ်းကြီးတွေ အများကြီး ကြုံဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် လန့်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဟု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပါစေ... ငယ်ငယ်တုန်းက လေ့လာရေး စာပေတွေ (Study material - အပြာစာပေ/ရုပ်ရှင်များကို ရည်ညွှန်းနိုင်) ဘယ်လောက်ပဲ ဖတ်ဖူးပါစေ... ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သောကြောင့်ပင်။

အလွန် ရမ္မက်ဆန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဂီတသံများနှင့် မီးရောင်များကြားတွင်... မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသော စင်မြင့်အချို့ ပေါ်၌... လှပသော မော်ဒယ်မလေး အချို့သည် ပရိသတ်များကို မြူဆွယ်ရင်း အဝတ်အစားများကို တစ်လွှာချင်း ချွတ်ပြနေကြ၏။

ထို့အပြင်... မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရူးသွပ်မတတ် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေကြပြီး... လက်များကို ဘယ်နေရာမှန်း မသိသော နေရာများသို့ လျှောက်နှိုက်နေကြသည်။ စင်မြင့်အလယ်တွင်မူ အဝတ်အစား အားလုံး ချွတ်ထားပြီး... အလယ်ဗဟို နေရာလေး တစ်ခုကိုသာ အဝတ်စ သေးသေးလေး တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အကမယ် အလှပဂေးလေး တစ်ဦး ရှိနေ၏။

ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ယဲ့ဖန် ခေါင်းထဲသို့ သတင်းအချက်အလက်များ အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ဦးနှောက် ခဏတာ ဗလာ ဖြစ်သွား၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ မီလီသည် ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးနှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေပုံ ရသည်။ ယဲ့ဖန်ကို ဆွဲခေါ်လာပြီးနောက်၊ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး... လူအုပ်ကြားမှ ဆွဲထုတ်ကာ အတော်လေး ငြိမ်သက်သော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

လျှောက်သွားရင်း သူမသည် ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းကို မသိမသာ ဖက်ထားလိုက်သဖြင့်... ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဖိကပ်မိနေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး... ယဲ့ဖန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလဲ ဦး"

"ဒီနေရာက ယောက်ျားတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစေလောက်အောင် ရိုင်းစိုင်းတယ် မဟုတ်လား"

“...”

အခန်း (၁၇၄၈) - သရုပ်ဆောင် တစ်သိုက်

~ယဲ့ဖန်သည် ဤနေရာမှ ရှူရှိုက်လိုက်သော လေထု၏ အသက်ရှူတိုင်းတွင် ဟော်မုန်းဓာတ်များ ပြင်းထန်စွာ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့အပြင်... ဒီနေရာက အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေ၏ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အခြေခံအကျဆုံး ရမ္မက်ဆန္ဒတွေပဲ ရှိနေသည်။

သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် နူးညံ့အိစက်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားရင်း... သူ့ရှေ့မှ နုနယ်လှပသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက ဒီနေရာနဲ့ တော်တော် ရင်းနှီးနေပုံ ရတယ်... ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူး ဆိုရင်... မင်းက ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"

"ဟေ့... ဦးကလည်း ရှေးရိုးမစွဲပါနဲ့"

မီလီသည် သူ့ကို ပေါ်တင်ကြီး ဖက်ထားပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးတာ မှန်ပေမယ့်... ဒီနေရာအကြောင်း သိနေတာကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး"

"မမေ့နဲ့နော်... သမီးက ဒီလမ်းပေါ်က ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် နောက်ပိုင်း မွေးတဲ့ ကလေးတွေ (Gen Z) ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လေ"

"ကွင်းစ်ရိပ်သာလမ်းမကြီး တဝိုက်မှာ ဘယ်အရာကမှ သမီးကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး"

"ဒီနေ့ကလည်း... ဦး ဗဟုသုတ တိုးသွားအောင်လို့ ခေါ်လာတာပါ"

ယဲ့ဖန်၏ ဆေးပညာ စွမ်းရည်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင်... ဒီကောင်မလေးက အပျိုစင် စစ်စစ်လေး ဆိုတာ သိသာထင်ရှားနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဆက်မမေးတော့ပေ။ မီလီ၏ စကား ခဏတာ ရပ်တန့်သွားမှုမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခု၌ သောက်စားနေကြသော မိန်းကလေးအချို့သည်... မီလီက ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြည့်များကို အမြန် လွှဲလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် သူတို့ အချင်းချင်း တီးတိုး ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

"မမကြီး မီလီ က ငါတို့ကို အချက်ပြနေပြီ"

"လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ညီမတို့ရေ"

"ရှောင်မို (Little Mo) က ဟိုဘက်လမ်းက နှာဘူးကြီးကို မျှားခေါ်လာပြီးပြီ"

"အစီအစဉ်အတိုင်း ဆိုရင်... အဲ့ဒီ နှာဘူးကြီးက မမကြီး မီလီ ကို သတိထားမိလာအောင် ငါတို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်"

"အဲ့ဒီ နှာဘူးကြီးက ၁၈ နှစ်ပြည့်ခါစ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို အထူး ကြိုက်တာလေ... ပြီးတော့ သူက မောက်မာပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်တယ်... မမကြီး မီလီ ကို မြင်တာနဲ့ သူ စိတ်ယုတ်တွေ ဝင်လာပြီး ဦးနဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်တော့မှာ"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဦးက ဒေါသထွက်ပြီး မမကြီး မီလီ ကို ဝင်ကယ်လိမ့်မယ်"

"ဒီည မမကြီးက အခွင့်အရေးယူပြီး ဦးကို သူ့ကိုယ်သူ ပုံအပ်နိုင်မလား ဆိုတာ... ငါတို့အပေါ် မူတည်နေတယ်"

"..."

ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို အမြန် ရေးဆွဲလိုက်ကြ၏။

ကခုန်နေသူများနှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှစ်သိမ့်နေသူများအကြားတွင်... မျက်နှာရှေ့ ဆံပင်အရှည်ကြီး ချထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အရက်သောက်ရင်း မျက်လုံးများကို မှေးကာ သားကောင် ရှာဖွေနေ၏။ သူ့ဘေးနားတွင် လူထွားကြီး နှစ်ဦး ရံထားသည်။

မိန်းကလေးများသည် အချင်းချင်း မျက်ရိပ်ပြလိုက်ကြပြီး လှုပ်ရှားလိုက်ကြ၏။

လမ်းသရဲမလေး အချို့သည် မျက်နှာရှေ့ ဆံပင်အရှည်ကြီး ချထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ဘေးကပ်လျက် စားပွဲသို့ သဘာဝကျကျ သွားရောက်ထိုင်လိုက်ကြပြီး... တခြားသူများနှင့်အတူ ပေါ့ပါးစွာ သောက်စားနေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ငယ်ရွယ်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာ၏။

မိန်းကလေး အချို့က အရက် နှစ်ပတ်လည်အောင် သောက်ပြီးမှ... သူမ အပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး တောင်းပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆောရီးပါ ညီမတို့ရေ... နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်"

"ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ ၃ ခွက် ဆက်တိုက် သောက်လိုက်ပါ့မယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမသည် ခွက် ၃ ခွက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ယူလိုက်ပြီး ဝီစကီ ဖြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် မော့သောက်လိုက်သည်။

ကျန်မိန်းကလေးများက ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စနောက်လိုက်ကြသော်လည်း၊ သူမကို အမြန် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ကြ၏။

ထိုင်ခိုင်းရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ကြသည်။

"ရှောင်မို... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာလဲ"

ရှောင်မို ဟု ခေါ်သော လှပသည့် မိန်းကလေးသည်... သူမ ရောက်လာကတည်းက ဘေးဝိုင်းမှ မျက်နှာရှေ့ ဆံပင်အရှည်ကြီး ချထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ တုံ့ပြန်မှုကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုလူက သူမကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ ဝီစကီများ သောက်ပြီးနောက် မျက်နှာလေး ရဲလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ... သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လောဘနှင့် ရမ္မက်ဆန္ဒများ ပေါ်လာ၏။

သူမ ရွံရှာမိသော်လည်း၊ ထိတ်လန့်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီမတို့ရေ... နင်တို့ မသိလိုက်ဘူး... ခုနက ငါ မင်းသမီးလေး တစ်ပါးကို တွေ့ခဲ့တယ်"

"ကြည့်ရတာ ၁၇ နှစ်၊ ၁၈ နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်... ငါတို့နဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာလေးက အရမ်း ဖြူစင်ပြီး လှပလွန်းတယ်... ငါ့လို မိန်းကလေးတောင်မှ အားကျပြီး ခဏခဏ လှမ်းကြည့်မိတယ်"

သူမ စကားစလိုက်သည်နှင့် တခြား မိန်းကလေးများကလည်း ဝင်ထောက်ပေးကြ၏။ သူမက ဆက်လက်ပြီး အားကျသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း အမိုက်စားပဲ"

"ငါ ထင်တာတော့... ငယ်ရွယ်တဲ့ ကောင်မလေးတွေကို ကြိုက်တဲ့ ယောက်ျားတွေသာ သူ့ကို မြင်လိုက်ရင်... လုံးဝ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"တကယ်လား"

မိန်းကလေးများ ချက်ချင်း အော်ဟစ် အားပေးလိုက်ကြ၏။

"ရှောင်မို... ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ"

"အဲ့လောက်တောင် လှရင် ငါလည်း သွားကြည့်ချင်တယ်"

"စကားစပ်လို့ ပြောရရင်... ငါက ယောက်ျားတွေကို စိတ်မဝင်စားပေမယ့်... ချောတဲ့ မိန်းကလေးတွေကိုတော့ တော်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်... ငါလည်း လိုက်ကြည့်မယ်... ငါ့အကြိုက် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာ"

"..."

ရှောင်မို၏ အကြည့်သည် မီလီနှင့် ယဲ့ဖန် ရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"သူ ဒီ ပျော်ရွှင်ခြင်း ညကလပ် (Bliss Nightclub) ထဲမှာပဲ ရှိတယ်"

"ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ရင် သိလိမ့်မယ်"

"အရမ်း လှတဲ့ ကောင်မလေးပဲ... ကြည့်ရတာ ဒီကို ပထမဆုံး လာဖူးတာ ထင်တယ်... နေရာစိမ်းနေသလိုပဲ"

"ပြီးတော့ သူ့အဖော်ကလည်း လူရှုပ်လူပွေ ရုပ် ပေါက်နေတယ်"

"လိုက်လည်း မလိုက်ဖက်ဘူး"

"တကယ်လား"

မိန်းကလေးများကို စိတ်ဝင်စားသည်ဟု ပြောသော မိန်းကလေးသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ရှောင်မို ညွှန်ပြသော ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် အံ့သြသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။

"ဘုရားရေ... တကယ်ပဲဟ"

"အဲ့ဒီကောင်မလေးက အရမ်းလှပြီး နုနယ်လွန်းတယ်... မိန်းကလေး ဖြစ်တဲ့ ငါတောင်မှ သူ့ကို အဲ့ဒီနေရာမှာတင် ဖမ်းချုပ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်"

"သူ့အဖော်ပါလာတဲ့ လူကို သူ ဘာတွေ ကြိုက်နေလဲ မသိဘူး... ငါ ကြားလိုက်တာတော့ ဒီည ဘေလ်ကို အဲ့ဒီ ကောင်မလေးက ရှင်းပေးရမှာတဲ့"

"..."

သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်... ဘေးဝိုင်းမှ မျက်နှာရှေ့ ဆံပင်အရှည်ကြီး ချထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မနေနိုင်ဘဲ စိတ်ဝင်စားလာ၏။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်စမ်း"

"တကယ်လို့ ငယ်ရွယ်ပြီး လှပတဲ့ ကောင်မလေး ဆိုရင်... ငါ့ဆီ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကွာ"

"ဘေးလမ်းက ရော့ခ်မန်းလမ်း (Rockman Street) က... အစ်ကို ဟာလန် (Brother Harlan) က အတူတူ သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်လို့ ပြောလိုက်"

သူ့လက်အောက်ငယ်သား ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ရှောင်မို ညွှန်ပြသော ဘက်သို့ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်၏။

ယဲ့ဖန်နှင့် သူ့လက်ကို ချိုသာစွာ တွဲခိုထားသော မီလီတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... သူ့မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး၊ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ လူအုပ်ကို တွန်းဖယ်ကာ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... မီလီသည် ဒီဆိုင်က ဟင်းပွဲများကို ယဲ့ဖန်အား အလေးအနက် ထား၍ ညွှန်းဆိုနေ၏။

"ဦး... ဒီနေရာက ကြည့်လိုက်ရင် ရမ္မက်ဆန်တယ် ဆိုပေမယ့်... ဟင်းပွဲတွေက တော်တော် ကောင်းတယ်"

"အထူးသဖြင့် ဒီက ကြက်ကင်လေ... ဖော့ခ်စီးတီး တစ်မြို့လုံးမှာ အကောင်းဆုံးလို့ နာမည်ကြီးတယ်"

"ကြားတာတော့... သူတို့သုံးတဲ့ ကြက်တွေက ဩစတြေးလျ က အကောင်းဆုံး မွေးမြူရေးခြံတွေကနေ မှာယူထားတဲ့ လွတ်လပ်စွာ မွေးမြူထားတဲ့ ကြက် (Free-range chickens) တွေတဲ့... အသားက အရသာရှိပြီး ကျစ်လျစ်တယ်... ပြီးတော့ မွေးမြူတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ထူးခြားတဲ့ အစာပုံသေနည်းတွေကို အသုံးပြုထားလို့... ကြက်သားမှာ သဘာဝ ရနံ့သင်းသင်းလေး ပါနေတတ်တယ်"

"သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ မီးအပူချိန် ထိန်းညှိပုံနဲ့ ကင်တဲ့ နည်းစနစ်တွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့... ဖော့ခ်စီးတီးမှာ လူတိုင်း တစ်သက်မှာ တစ်ခါလောက်တော့ စားသင့်တဲ့ အစားအစာတွေထဲက တစ်ခုလို့ ပြောလို့ရတယ်..."

ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ ကြွားလုံးများကို နားထောင်ပြီး... မှာခိုင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု သူတို့အပေါ် ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားလေတော့သည်။