အခန်း (၁၆-၁၈)

အခန်း ၁၆ - မီးနဂါး နှစ်တစ်ထောင် ကြယ်တာရာမီးလျှံ

ကုန်တိုက်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အတောင်ပံဖြန့်ထားသည့် လင်းယုန်ငှက်နှင့်တူသော အာကာသယာဉ်ပုံစံငယ်တစ်ခုကို ထားရှိထား၏။ ထိုအာကာသယာဉ်၏ ကိုယ်ထည်ကို ထရိုင်တေနီယမ် သတ္တုစပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဆန်းကြယ်သော အရောင်အဝါများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

“ဒါက အဆင့် ၃ ကော်ဗက် အမျိုးအစား တိုက်ပွဲဝင် အာကာသယာဉ်ပဲ ကော်ဗက်ဆိုတာ စကြဝဠာထဲမှာ ဒုတိယအသေးဆုံး အာကာသယာဉ်ပဲ၊ ဒါက ပြောပလောက်တဲ့အထဲတောင် မပါဘူး၊ မင်းသာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ စကြဝဠာထဲမှာ သွားလာချင်တယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး တိုက်ပွဲဝင် ခရူဇာ တစ်စီးတော့ လိုလိမ့်မယ်၊ တကယ်လို့ အကြီးစား တိုက်ခိုက်ရေး ခရူဇာဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့” ဖန်တန်က အရေးမကြီးသလိုပင် ပြောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအာကာသယာဉ်က တကယ်ကို လှတာပဲ၊ ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်ရှိမလဲ မသိဘူး” ရှဖေးသည် ထိုအာကာသယာဉ်အနားသို့ မသိမသာ လျှောက်သွားရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

“ဒါက အနည်းဆုံး ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သန်း ၈၀ တော့ ရှိလိမ့်မယ်”

ရှဖေး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သည်။ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သန်း ၈၀ ပြောလိုက်သည်မှာ အလွန်များပြားသည့် ပမာဏဖြစ်ပြီး လက်ရှိ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် ကိုယ်ပိုင်အာကာသယာဉ် ပိုင်ဆိုင်ဖို့ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

“တစ်နေ့ကျရင် ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အာကာသယာဉ် ရှိလာစေရမယ်” ရှဖေးက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကော်ဗက်အဆင့် အာကာသယာဉ်တွေကို ဝယ်ဖို့ဆိုရင် ကြယ်တာရာနယ်မြေအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ရှိဖို့ လိုတယ်၊ သန်း ၈၀ ဆိုတာက ယာဉ်ရဲ့ ကိုယ်ထည်သက်သက်ပဲ၊ မင်းက လက်နက်စနစ်တွေနဲ့ တပ်ဆင်မှုတွေကို ထပ်ဝယ်ရဦးမှာ မဟုတ်လား၊ လမ်းကြောင်းပြစနစ်တွေကိုလည်း တပ်ဆင်ရဦးမယ်၊ သန်း ၂၀၀ မရှိဘဲနဲ့တော့ အာကာသယာဉ် ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ဦး” ဖန်တန်က ရှဖေး၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အားမနာတမ်း ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ထိုကုန်တိုက်အတွင်းမှ မချင့်မရဲဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ ဖန်တန်၏ ပစ္စည်းအလွန်အကျွံ ဝယ်တတ်သည့် အကျင့်ဟောင်းက ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူသည် ဆေးဖော်စပ်သည့် ကိရိယာ နှစ်စုံကို ချက်ချင်း ဝယ်ယူလိုက်ပြီး တစ်စုံက ပုံမှန်သုံးရန်ဖြစ်ကာ နောက်တစ်စုံက အပိုထားရန်ဖြစ်သည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်၏။

ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ဖန်တန်သည် တွေ့သမျှ အကုန်ဝယ်လေရာ ငွေရှင်းသည့်အခါ စုစုပေါင်း ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၈.၇ သန်းခန့် ကျသင့်သွားသည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းက အသိတရား ရှိရှိနဲ့ ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်း ချန်ပေးထားတာပဲ” ရှဖေးသည် ငွေပေးချေရန် ခရက်ဒစ်ကတ်ကို ထုတ်ပေးရင်း နှမြောတသစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့နား မလှမ်းမကမ်းတွင် ထူးခြားသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိနေသည်။ ထိုဆိုင်သည် ခမ်းနားသော နီယွန်မီးရောင်စုံများလည်း မရှိသလို ဆိုင်ရှေ့တွင် ဖောက်သည်များကို ကြိုဆိုမည့် လှပသော အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းများလည်း မရှိချေ။ ရိုးရှင်းသော တံခါးတစ်ချပ်သာ ရှိပြီး ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှာလည်း ခြောက်ကပ်နေ၏။ စည်ကားလှသော ဤကုန်သွယ်ရေးလမ်းမထက်တွင် ထိုဆိုင်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေသည်။

“လာ၊ အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်” ဖန်တန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှဖေးကို အထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဆိုင်အတွင်း၌ လူသူမရှိဘဲ ကောင်တာ ၂၀ အောက်သာ ရှိပြီး ကောင်တာတစ်ခုစီတွင် ပစ္စည်းတစ်ခုစီကိုသာ ပြသထား၏။

ထိုနေရာတွင် အနီရောင်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် အပင်တစ်ပင်က အလွန်ပင် မျက်စိကျစရာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအပင်သည် မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး ရဲရဲတောက် တောက်ပနေ၏။ ကောင်းကင်ယံတွင် ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ပင် လှပလွန်းလှသည်။

“ဒါလေးက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ” ရှဖေးက ပြောလိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး၊ တကယ်ကို မဆိုးဘူး” ဖန်တန်က ထိုဆိုင်ရှိ ပစ္စည်းများကို ချီးကျူးနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှ၏။ အစောပိုင်းက ဆေးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူစဉ်ကမူ သူသည် အဆင့်နိမ့်သည် သို့မဟုတ် အာနိသင်နည်းသည်ဟုသာ အမြဲ ပြောနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထိုနီရဲနေသော အပင်၏ အောက်တွင် ဈေးနှုန်းကို ပြသထားသည့် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ရှဖေးက “တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်” ဟု ရေတွက်လိုက်ပြီး၊

“သုည ခြောက်လုံး... ၉ သန်း ” ရှဖေး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဤအပင်က ကြည့်ကောင်းသည်ဆိုသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဈေးကြီးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်တန်က ရှဖေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေရာ ရှဖေးမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာခဲ့သည်။

“ဒါပဲ၊ ဒါကို ဝယ်လိုက်တော့”

အန်ဒ‌ေရ၏ အိမ်မှာ မန်ဟက်တန် ရပ်ကွက်တွင် မဟုတ်ဘဲ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ စတေတန်ကျွန်းတွင် ရှိနေသည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရန် ကူးတို့သင်္ဘော စီးရ၏။

ကြီးမားသော အိမ်ကြီးကို ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်တော်စောင့်များက ဝန်းရံထားသည်။ အန်ဒ‌ေရအနေဖြင့် မြွေနက်ဂိုဏ်း၏ ဝရမ်းထုတ်ခံထားရမှုကို အလွန်စိုးရိမ်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

အန်ဒ‌ေရနှင့် ဝူလုံတို့က ရှဖေးကို ကြိုဆိုရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ဘေးတွင် အသက် ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်ခန့် ရှိမည့် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေ၏။ သူသည် အညိုရောင် ဆံပင်ကောက်ကောက်များ ရှိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မှည့်ခြောက်အချို့ ရှိနေသည်။

“ကြိုပြောလိုက်သည် မိတ်ဆွေ” အန်ဒ‌ေရက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“သူက ဘယ်သူလဲ” နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် ရှဖေးက မေးလိုက်၏။

“ဪ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ အငယ်ဆုံး မြေးလေး ချာလီပဲ၊ ငါ့ဇနီး ကွယ်လွန်သွားကတည်းက ချာလီက ငါ့နားမှာ အမြဲရှိနေပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ အတတ်ပညာတွေကို သင်ယူနေတာပေါ့”

“ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးပညာကို သင်ယူနေတာလား ရော့သ်ချိုင်းလ် မိသားစုက မျိုးဆက်အလိုက် ဘဏ္ဍာရေး ထိပ်သီးတွေ ဘာလို့ ဖြစ်လာသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး၊ ဒါက မိသားစုရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အများကြီး သက်ဆိုင်နေပုံပဲ” ရှဖေးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချာလီသည် ရှက်တတ်ပုံရပြီး ရှဖေးကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ရှဖေးသည် မနက်စာကတည်းက ဘာမှ မစားရသေးသဖြင့် အားမနာတမ်းပင် စားသောက်လေသည်။ သူသည် ကျောက်ပုစွန် လေးကောင်ထက်မနည်း စားသလို အမဲသားနှင့် ခရမ်းချဉ်သီးစွပ်ပြုတ်ကိုလည်း အဝစားလိုက်၏။

ဝူလုံမှာ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသဖြင့် အစားအသောက်လည်း အလွန်ပင် စားနိုင်သည်။ ချာလီနှင့် အန်ဒ‌ေရတို့မှာမူ ဝူလုံနှင့် ရှဖေးတို့ စားသောက်နေသည်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်သာ စားသုံးကြသည်။

“လတ်တလောမှာ ငါက လေ့ကျင့်ခန်းတွေ အများကြီး လုပ်နေတာကြောင့် အစားပိုစားမိသွားတယ်၊ ကြည့်ရတာ ရယ်စရာကြီး ဖြစ်နေမှာပဲ” ရှဖေးသည် အစားစားပြီးနောက် တစ်ရှူးဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အန်ဒ‌ေရက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်၏။

ဝူလုံက လေတစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး “မဆိုးဘူး၊ မင်းရဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့ထက်တောင် ပိုစားနိုင်တာပဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်တာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ချမ်းသာသူများတွင် စည်းကမ်းများစွာ ရှိသည်။ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် စကားမပြောရဘဲ ဆေးလိပ်သောက်ခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြရ၏။

အန်ဒ‌ေရက မြေးဖြစ်သူ ချာလီကို အပေါ်ထပ်တွင် စာသွားဖတ်ရန် ခိုင်းလိုက်ပြီး လူသုံးဦးမှာ ဆေးလိပ်သောက်ခန်းထဲတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

အန်ဒ‌ေရက စင်ပေါ်မှ တန်ဖိုးကြီးသည့် စီးကရက်ဘူး တစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဘူးကို ဝေါလ်နပ်စ် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရွှေရောင် အလှဆင်မှုများကြောင့် အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သိသာလှသည်။

“တစ်ခု စမ်းကြည့်ပါဦး၊ ဒါက ကျူးဘားကနေ လက်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ထိပ်တန်း စီးကရက်တွေပဲ” အန်ဒ‌ေရက စီးကရက်ဘူးကို ရှဖေးထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“ ခင်ဗျားတို့ပဲ သောက်ပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့...” ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော ဟုန်တာရှန်း စီးကရက်ဘူးကို ထုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ သိတယ်၊ မင်းက ဟုန်တာရှန်းပဲ သောက်တယ် ဆိုတာလေ” ရှဖေး စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဝူလုံနှင့် အန်ဒ‌ေရတို့က ဝိုင်းပြောလိုက်ကြသည်။

“ငါ နားမလည်နိုင်တာက မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ချမ်းသာနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒါမျိုးကို သောက်တာလဲ၊ ဒီစီးကရက်က အရမ်းပြင်းပြီး အဆုတ်ထဲ ရောက်သွားရင် ယမ်းမှုန့်တွေ စားနေရသလိုပဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် နေလို့ မကောင်းဘူးလဲ” ဝူလုံက စီးကရက်ကို မီးညှိရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလို သောက်လာတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာနေပြီဆိုတော့ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ပြောင်းချင်ရင်တောင် ပြောင်းလို့ မရတော့ဘူး” ရှဖေးကလည်း စီးကရက် တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

လူသုံးဦးမှာ စီးကရက်မှ ထွက်လာသည့် မီးခိုးငွေ့များဖြင့် အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အစည်းအဝေးမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာက နျူကလီးယား ပေါင်းစပ်စွမ်းအင်သုံး လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံကို ပူးပေါင်းရန်ပုံငွေနဲ့ တည်ဆောက်ဖို့ပဲ၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မြောက်အမေရိကမှာ စမ်းသပ် စက်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်၊ နေရာကတော့ ကန်ဆက်ပြည်နယ်က ငါတို့မိသားစုပိုင် မြေမှာပေါ့၊ တကယ်လို့ ဒီစက်ရုံက အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် အမေရိက တစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ စွမ်းအင် ပြဿနာကို အကုန်ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်” အန်ဒ‌ေရက ပြောလိုက်သည်။

စက်ရုံတစ်ရုံတည်းနှင့် အမေရိက တစ်နိုင်ငံလုံး၏ စွမ်းအင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ပြောလိုက်သည်မှာ ထိုစက်ရုံ၏ အစွမ်းထက်မှုကို သိသာစေသည်။

“စီမံကိန်းအရ အရှေ့အာရှ၊ မြောက်အာဖရိကနဲ့ သြစတြေးလျတို့မှာ စက်ရုံ သုံးရုံ ထပ်ဆောက်ဖို့ ရှိသေးတယ်၊ ဒီစက်ရုံ လေးရုံလုံး တည်ဆောက်ပြီးသွားရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ စွမ်းအင်ကဏ္ဍက ဘေးကင်းပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ စွမ်းအင်ခေတ်သစ်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်” အန်ဒ‌ေရက ကမ္ဘာကြီး၏ အနာဂတ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရှင်းပြနေသည်။

“မင်းက ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၄ သန်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမယ်၊ ငါတို့ ရော့သ်ချိုင်းလ် မိသားစုကတော့ ဖက်ဒရယ်ဒေါ်လာ ၈၀ ဘီလီယံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ကုမ္ပဏီအသစ် တစ်ခု ထောင်မယ်၊ အစုရှယ်ယာကိုတော့ ၅၀ စီ ခွဲယူကြတာပေါ့”

“ခင်ဗျား တွက်တာ မှားနေပြီ၊ ဖက်ဒရယ်ဒေါ်လာ ၈၀ ဘီလီယံ ဆိုတာ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၈ သန်းနဲ့ ညီမျှတယ်၊ အချိုးအစားအရ ခင်ဗျားတို့က ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ယူပြီး ကျွန်တော်က ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူသင့်တာ” ရှဖေးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ ရော့သ်ချိုင်းလ် မိသားစုက ဘဏ္ဍာရေးကို ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး၊ လဲလှယ်နှုန်းအရ ငါတို့က ပိုရင်းနှီးတာ မှန်ပေမယ့် ဒါက ငါတို့ ငွေတွေကို အသုံးပြုဖို့ နေရာတစ်ခု လိုအပ်လို့ပါ၊ မင်း အများကြီး မစဉ်းစားပါနဲ့၊ ၅၀ စီ ခွဲယူဖို့က မိသားစုရဲ့ တစ်ခဲနက် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ” အန်ဒ‌ေရက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

အပြန်အလှန် ငြင်းခုံပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရော့သ်ချိုင်းလ် မိသားစုက ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ရှဖေးက ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ယူရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

“အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး မရှိသေးဘူး၊ ငွေလွှဲပေးဖို့ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် စောင့်ရဦးမယ်” ရှဖေးက ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အန်ဒ‌ေရက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး “မင်းရဲ့ အကောင့်ထဲမှာ မနေ့ကအထိ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁၁ သန်းကျော် ရှိနေတာ မဟုတ်လား၊ တခြားလူနဲ့ လဲလိုက်လို့လား” ဟု မေးလိုက်၏။

“ဒါက မနေ့ကပါ၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကပဲ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေ အကုန် သုံးပစ်လိုက်ပြီ” ရှဖေးက မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁၀ သန်းကျော်ကို နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုတည်းနဲ့ သုံးပစ်လိုက်တာလား” အန်ဒ‌ေရမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁၀ သန်းပြောလိုက်သည်မှာ ဖက်ဒရယ်ဒေါ်လာ ၁၀၀ ဘီလီယံ ဖြစ်သည်။ ထိုပမာဏမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘဝပေါင်း ၁၀၀ တိုင်အောင် သုံး၍ပင် ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝူလုံက သူ၏ ပြောင်နေသော ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး “ဘုရားရေ၊ မင်း ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဘာတွေ ဝယ်လိုက်တာလဲ” မေးလိုက်၏။

“ပန်းတစ်ပွင့်လေ”

“ပန်းတစ်ပွင့်”

ဝူလုံနှင့် အန်ဒ‌ေရတို့မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူတို့သည် ငွေဖြုန်းသူများကို တွေ့ဖူးသော်လည်း ရှဖေးကဲ့သို့ ဖြုန်းသူမျိုးကိုမူ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ ပန်းတစ်ပွင့်အတွက် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁၀ သန်း သုံးပစ်ခြင်းမှာ ရူးသွပ်လွန်းလှသည်။

'ငါ ပိုက်ဆံ မြန်မြန် ထပ်ရှာမှ ဖြစ်မယ်၊ ဖန်တန်ရဲ့ သုံးနှုန်းပုံနဲ့ဆိုရင် ရွှေတောင်ကြီးရှိရင်တောင် ခဏလေးနဲ့ ကုန်သွားလိမ့်မယ်' ရှဖေးသည် စီးကရက်ကို တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ရင်း သူ၏ အကောင့်ထဲမှ ငွေများကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည့် 'မီးနဂါး နှစ်တစ်ထောင် ကြယ်တာရာမီးလျှံ' အကြောင်းကို တွေးတောနေမိသည်။

“အခု ကျွန်တော့်မှာ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁ သန်းကျော်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ကျန်တာကိုတော့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ခင်ဗျားဆီ လွှဲပေးမယ်”

အန်ဒ‌ေရက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းဆက်ရန် ထသွားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အလူမီနီယမ် သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သက်တော်စောင့် နှစ်ဦး ဝင်လာခဲ့၏။ အန်ဒ‌ေရက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေရာ သက်တော်စောင့်များက လက်ထိပ်များကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သေတ္တာနှင့် သော့အသေးလေး တစ်ခုကို ရှဖေးထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘာလဲ” ရှဖေးက သေတ္တာကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်တင်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

အန်ဒ‌ေရက သက်တော်စောင့်များကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် “အထဲမှာ ရွှေရောင်ဆူးချွန် လက်နက် ရှိတယ်၊ ဒါကို ငါတို့ မိသားစုက မင်းကို ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ၊ ရော့သ်ချိုင်းလ် မိသားစုရဲ့ ထာဝရ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ဒါကို လက်ခံပေးဖို့ မျှော်လင့်သည်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ရွှေရောင်ဆူးချွန်”

ရှဖေးသည် သေတ္တာမှ သော့သုံးဆင့်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလွန်လှပသော ရွှေရောင်ဆူးချွန်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုလက်နက်၏ အလေးချိန်မှာ အလွန်ပင် ကွက်တိကျလှသည်။ ရှဖေးက လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုလက်နက်မှာ သူ၏ လက်သီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်ဟုပင် မခံစားရချေ။

“ဒီလက်ဆောင်က အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းသည်၊ ကျွန်တော် ဒါကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး” ရှဖေးက လက်နက်ကို သေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ငါတို့ ရော့သ်ချိုင်းလ် မိသားစုရဲ့ ခင်မင်မှုကို ငြင်းပယ်ချင်တာလား” အန်ဒ‌ေရက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

“ဒီခင်မင်မှုက တကယ်ကို လေးနက်သည်၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် လက်ခံပါ့မယ်” ရှဖေးက သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချထားလိုက်သည်။

“အခု ငါက ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကို အတ္တလန်တစ် ရှာဖွေရေး စီမံကိန်းမှာ ပါဝင်ဖို့ တရားဝင် ဖိတ်ခေါ်သည်၊ ငါတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ လူသားတွေရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အံ့ဖွယ်အရာကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်း သိန်းနဲ့ချီ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အတ္တလန်တစ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတယ်” အန်ဒ‌ေရက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

ဝူလုံက ခေါင်းညိတ်၍ ပါဝင်ရန် သဘောတူလိုက်၏။

“ကျွန်တော်လည်း ဒီစီမံကိန်းမှာ ပါဝင်ချင်သည်၊ အတ္တလန်တစ်က အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတာလဲ” ဟု ရှဖေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

အန်ဒ‌ေရသည် လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်သော အသံဖြင့် “အတ္တလန်တိတ် သမုဒ္ဒရာ” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

အခန်း ၁၇ - လမ်းမထက်တွင်

မေလသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ အတ္တလန်တိတ် ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းရာသီ စတင်တော့မည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းများကို အန်တု၍ ပင်လယ်ရေကြောင်း ရှာဖွေရေးလုပ်ငန်း ဆောင်ရွက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များပြီး မိုက်မဲရာ ရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှာဖွေရေးစီမံကိန်းကို အောက်တိုဘာလတွင် စတင်ရန် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ရှဖေးအနေဖြင့် ထိုအချိန်အတောအတွင်း အပြည့်အဝ ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားခဲ့၏ ။ သူ ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်လိုက်သည့် နေရာမှာ အာရီဇိုးနားပြည်နယ်ရှိ ဂရင်းကင်ညွန် ချောက်ကြီး၏ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဖြစ်သည်။

ဂရင်းကင်ညွန်သည် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးပြီး ထူးခြားသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသည်။ သာမန်ယာဉ်များဖြင့် သွားလာရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် သင့်တော်သော ကားတစ်စီး လိုအပ်နေသည်။

ရှဖေးသည် နယူးယောက်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဘိုက်တက်မော်တော်ကား အရောင်းစင်တာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏ ။ ထိုနေရာတွင် တန်ဖိုးကြီး စူပါကားများမှအစ ဖက်ဒရယ်ဒေါ်လာ ၂၀,၀၀၀ တန် သာမန်ကားများအထိ အမျိုးအစားပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိနေသည်။

သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နယူးယောက် ယန်ကီးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အရောင်းဝန်ထမ်း လူငယ်တစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်လာသည်။

“ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ ခင်ဗျာ” ထိုလူငယ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏ ။

ရှဖေးက “ကျွန်တော်က လမ်းကြမ်းမောင်းကားတစ်စီး လိုချင်တာပါ၊ ကားက ကြီးရမယ်၊ လမ်းကြမ်းမောင်းနိုင်စွမ်း အထူးကောင်းမွန်ရမယ်၊ ပြုပြင်မွမ်းမံထားတဲ့ ကားမျိုးဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဤခရီးစဉ်အတွက် လအနည်းငယ်စာ ရိက္ခာများနှင့် ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်ရာ ကားအသေးစားလေးများက သူ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် မကိုက်ညီပေ ။

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဗျာ၊ အခုလောလောဆယ် ပြုပြင်မွမ်းမံထားတဲ့ ဟမ်းမားH2 တစ်စီး ရောင်းဖို့ ရှိတယ်၊ ဟိုမှာပါ၊ သွားကြည့်ကြမလား” အရောင်းဝန်ထမ်းက မေးလိုက်၏ ။

“H2 က သေးလွန်းတယ်၊ ဖော့ဒ် F650 ရှိလား” ရှဖေးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ရှိပါတယ်ခင်ဗျ ဒါပေမဲ့ ဖော့ဒ်F650 ကတော့ မူလပုံစံအတိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဘာမှ မွမ်းမံထားတာ မရှိသေးဘူး” ထိုဝန်ထမ်းမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဖြေကြားရင်း ရှဖေးကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အမေရိကန်နိုင်ငံသည် ကျယ်ပြောလှပြီး လူဦးရေ ကျဲပါးသည့်အပြင် နွားကျောင်းသား စိတ်ဓာတ် ထွန်းကားသော နိုင်ငံဖြစ်သဖြင့် လမ်းကြမ်းမောင်းနိုင်စွမ်း ကောင်းမွန်သည့် ပစ်ကပ်ကားများမှာ အလွန်ပင် ရေပန်းစားသည်။ အမေရိကန်တွင် ကားအစီးရေ ၁၀၀ ရှိလျှင် ပစ်ကပ်ကား ၅၀ ပါဝင်နေခြင်းကပင် သူတို့၏ နှစ်သက်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် အဖြူရောင် ပစ်ကပ်ကားကြီး တစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို လှမ်းမြင်ရ၏ ။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ရပ်ထားသော H2 မှာ ထိုကားနှင့်ယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် သေးငယ်သွားသည်။ ဖော့ဒ်F650 မှာ H2 နှစ်စီးစာထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေပြီး မောင်းနှင်သူ၏ ခုံသို့ ရောက်ရန် စတီးလှေကားထစ်များကို နင်း၍ တက်ရသည်။ ဘတ်စကက်ဘော ကစားသမားတစ်ဦးပင်လျှင် ထိုကားကို မော့ကြည့်ရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်၏ ။

ရှဖေးသည် ထိုကား၏ ကိုယ်ထည်ကို ပုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ထူထဲသော သံမဏိများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံမှာ အလွန်ပင် ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းက ကား၏ အချက်အလက်များကို ရှင်းပြလာ၏ ။

“ဒီကားမှာ 6.7 လီတာ၊ မြင်းကောင်ရေ ၃၀၀ အားရှိတဲ့ ကမ်မင်း ဒီဇယ်အင်ဂျင် တပ်ဆင်ထားသည်၊ ၄၅ ဒီဂရီ စောင်းတဲ့ လမ်းတွေကို တက်နိုင်သလို၊ ၄ တန်လောက် ဝန်တင်ထားရင်တောင် ဂိုဘီသဲကန္တာရထဲမှာ အေးဆေး သွားလာနိုင်သည်”

“ဒါကိုပဲ ယူမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ဆီတိုင်ကီ နှစ်လုံး ထပ်တပ်ပေးရမယ်၊ ကားအောက်ပိုင်းမှာ သံမဏိ အကာအကွယ်ပြားတွေ တပ်မယ်၊ လိပ်ခေါင်းပုံစံ အကာအကွယ်တွေ ထည့်မယ်၊ တာယာတွေကို အလိုအလျောက် လေဖြည့်နိုင်တဲ့ လမ်းကြမ်းမောင်း တာယာတွေနဲ့ လဲပေးပါ၊ ဆက်စပန်ရှင်စနစ်ကိုလည်း လေအားသုံးစနစ်နဲ့ လဲမယ်၊ ညဘက်သုံး မီးကြီး လေးလုံးကို ကားခေါင်မိုးပေါ်မှာ တပ်ပေးပါ၊ နောက်ထပ် အရေးကြီးတာက နောက်ခန်းက ထိုင်ခုံတွေကို ဖြုတ်ပြီး ခရီးဆောင် လုံခြုံရေးသေတ္တာ တစ်လုံး တပ်ပေးရမယ်” ရှဖေးက မှာကြားလိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းသည် ရှဖေး၏ တောင်းဆိုချက်များကို အလျင်အမြန်ပင် မှတ်သားလိုက်ပြီး ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွား၏ ။ ဤကား၏ တန်ဖိုးမှာ ဖက်ဒရယ်ဒေါ်လာ ၉၅၀,၀၀၀ ရှိပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများကြောင့် သူ ရရှိမည့် ကော်မရှင်ခမှာ ဖက်ဒရယ်ဒေါ်လာ ၁၀,၀၀၀ ကျော် ရှိမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ တစ်လစာ လစာထက်ပင် ပို၍ များပြားနေသည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ပစ္စည်းများ အပြည့်တင်ထားသော ဖော့ဒ် F650 ကားကြီးသည် အာရီဇိုးနားသို့ ဦးတည်သည့် အဝေးပြေးလမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကားကြီး၏ နောက်တွင် မထင်မရှား အနက်ရောင် ကားငယ်တစ်စီးကလည်း လိုက်ပါနေ၏ ။ ထိုကားထဲတွင် မျက်မှန်တပ်ထားသော အာရှသား အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အဝတ်အစား ခပ်ဟော့ဟော့ ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

“အရူး၊ မြွေပွေးက ဘာလို့ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတူ လွှတ်လိုက်တာလဲ မသိဘူး၊ ငါတို့က တွေ့ရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်မရမှန်း အကုန်သိကြတာပဲ၊ ငါသာ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မင်းကို သတ်ပစ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ထိုမြေခွေးမနှင့်တူသော အမျိုးသမီးက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

မောင်းနှင်နေသည့် အာရှသား အမျိုးသားမှာ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ သူ၏ မျက်မှန်ကို အသာအယာ တွန်းတင်လိုက်၏ ။

“ဝူလုံက ခွန်အားစွမ်းရည် ရှိပြီးတော့ ကြယ်တာရာအလင်း အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ ရှိနေတယ်၊ သူက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ရှိပေမဲ့ သိပ်မလိမ္မာဘဲ စိတ်ဆတ်တတ်တယ်၊ သူ့ကို ရှင်းဖို့က မင်းအတွက် လွယ်သည်၊ ရှဖေးကတော့ အမြန်နှုန်းစွမ်းရည် ရှိပြီး ကြယ်တာရာအလင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ အမြန်နှုန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူက ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့နှစ်ယောက်က ဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ” အရူးက အေးဆေးစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ နှစ်ယောက်ပဲလား၊ ဟို အဘိုးကြီး အန်ဒ‌ေရကော၊ သူတို့ မိသားစုရဲ့ ကာကွယ်ရေးက အတော်လေး တင်းကျပ်တာဆိုတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူးနော်” နှင်းဆီ ရိုင်းက မေးလိုက်၏ ။

“မင်းက ခုထိ နားမလည်သေးဘူးပဲ၊ မြွေပွေးက အန်ဒ‌ေရကို သေစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ သူက အန်ဒ‌ေရကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် နင်ဂျာဒါမှမဟုတ် ကြောင်နက်ကို လွှတ်မှာပေါ့၊ ငါတို့ကို လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး” အရူးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရိုင်းနှင်းဆီက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး “ဘာလို့လဲ၊ ကြံ့နက် က အဲ့ဒီ သုံးယောက်လုံးရဲ့ ခေါင်းကို ယူချင်နေတာလေ၊ အန်ဒ‌ေရ မသေရင် ကြံ့နက်က မြွေပွေးကို ပြဿနာ ရှာမှာပေါ့”

“အမျိုးသမီးတွေ ဆိုတာကတော့...” အရူးက နှင်းဆီရိုင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်၏ ။

“အရူး၊ မင်းရဲ့ အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်က ငါ အမုန်းဆုံးပဲ၊ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ငါ သတ်မယ်” နှင်းဆီရိုင်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် မြွေပွေးက ဘာလို့ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အတူတူ လွှတ်လိုက်တာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား”

“ဘာလို့လဲ”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါ့ကို မသတ်နိုင်လို့ပဲ”

ကားအတွင်းတွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏ ။ နှင်းဆီရိုင်းက သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကားဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး အသာအယာ မှီ၍ အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမက “ငါ ခဏ အိပ်လိုက်ဦးမယ်၊ အလုပ်စရမယ့် အချိန်ကျရင် ငါ့ကို နှိုးလိုက်ပါ” ဟု ပြောရင်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

မင်း ဘာလို့ အတွင်းခံ မဝတ်ထားတာလဲ” အရူးမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏ ။

ရှဖေးသည် ကားနောက်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအနက်ရောင် ကားငယ်မှာ မီတာ ၅၀ ကျော် အကွာအဝေးမှနေ၍ သူတို့နောက်သို့ တောက်လျှောက် လိုက်ပါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဖန်တန်၊ ငါတို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခံနေရပြီ” ဟု ရှဖေးက ပြောလိုက်သည်။

“အင်း၊ ဒါနဲ့ အကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား” ဖန်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

အခန်း ၁၈ - လူသတ်ဗီဇ

“မင်းက တကယ့် ထိပ်သီးပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် အခက်အခဲတွေနဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေကို အတွေ့အကြုံ ယူရမယ်၊ လေ့ကျင့်နေရုံနဲ့တင် ပြဿနာအားလုံးကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး၊ စစ်မှန်တဲ့ စစ်သည်တော်ဆိုတာ တိုက်ပွဲတွေကြားထဲမှာ အမြဲတမ်း ကြီးပြင်းလာရတာပဲ လက်ရှိ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဒီလူနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေမမဲ့၊ အန္တရာယ်က လူတစ်ယောက်ကို အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်း သိထားရမယ်”

“တစ်နေ့ကျရင် မင်းက ကြယ်တာရာတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီစကြဝဠာထဲကို တစ်ယောက်တည်း တက်လှမ်းရမှာ၊ အဲ့ဒီအခါ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရင် ဘယ်သူ့ကို အကူအညီ တောင်းမလဲ၊ မင်းတို့ ယုံကြည်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေဆီမှာလား” ဖန်တန်က ခုံပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

လမ်းကြောင်းပြစနစ်ကို ချိန်ညှိပြီးနောက် မြေပုံထဲတွင် အသုံးနည်းသော လမ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုလမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထင်းရှူးတောအုပ်ကြီးများ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ရှဖေးသည် လမ်းကြမ်းမောင်းကားကြီးကို ထိုလမ်းဘက်သို့ ကွေ့လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အနက်ရောင် ကားငယ်လေးက သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေးတစ်ခုမှနေ၍ နောက်က လိုက်ပါလာသည်။

ဆယ်ကီလိုမီတာခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် လမ်းဘေးတွင် ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ဆီးသွားချင်ဟန်ဆောင်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ တောထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှဖေးသည် မြေပြင်ကို အားဖြင့် နှစ်ချက်နင်းလိုက်ပြီး မီတာ ၇၀ သို့မဟုတ် ၈၀ ခန့် အရှေ့သို့ အမြန်ပြေးကာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။

သူသည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းညှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်း လမ်းပေါ်က အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှဖေးသည် ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသလိုပင်၊ ရှဖေး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ရှဉ့်တစ်ကောင် တက်သွားချိန်မှာတောင် ရှဖေးရှိနေသည်ကို ထိုရှဉ့်က သတိမထားမိပေ။

အနက်ရောင် ကားငယ်လေးသည် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ အရူးသည် နှင်းဆီရိုင်း၏ ပိန်သွယ်သော ပေါင်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး “သူ ငါတို့ကို သတိထားမိသွားပြီ ထင်တယ်၊ ဒီမှာပဲ နေခဲ့၊ ငါ သွားစစ်ဆေးလိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်လုပ်၊ ဒီကောင်လေးအတွက်နဲ့ ငါ့အချိန်တွေကို အများကြီး အကုန်မခံချင်ဘူး” နှင်းဆီရိုင်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“သူက စက်ဘီးနဲ့ ပစ္စည်းပို့တဲ့ ကောင်လေးသက်သက်ပဲ၊ သတ္တမမြောက် ညီအစ်ကိုက ဘာလို့ သူ့လက်ထဲမှာ သေသွားရတာလဲ ဆိုတာ ငါ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘူး” နှင်းဆီရိုင်းက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကားပေါ်မှ တစ်ပြိုင်တည်း ဆင်းလိုက်ကြ၏။ အရူးက တောအုပ်ထဲသို့ ဦးတည်သွားပြီး နှင်းဆီရိုင်းကတော့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း ရှဖေး၏ ကားဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမက ဘာမှ ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန်ပင် သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ထဲတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အရူးသည် ရှဖေးကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် တမင်တကာ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လှမ်းလျှောက်ကာ ငှက်များကို လန့်ပျံစေလိုက်၏၊ ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် ရှဖေးမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာပြီး ပုန်းနေသည့်နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပင့်ကူအနက်ရောင် တစ်ကောင်က ရှဖေး၏ လည်ပင်းပေါ်မှတစ်ဆင့် အင်္ကျီထဲသို့ ဝင်သွားသော်လည်း ရှဖေးကမူ အသက်မဲ့နေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလိုပင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်၏။

“ငါတို့က မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းကို တစ်ခုခု မေးချင်လို့ပါ” အရူးက တမင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှဖေး ပုန်းနေသည့်နေရာနှင့် မီတာ ၃၀ ပင် မဝေးတော့ချေ။ တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် အလွယ်တကူ မြင်နိုင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း အရူးမှာမူ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ ‘သူ ငါ့ကို တစ်နေရာကနေ စောင့်ကြည့်နေမှာပဲ’ ဟု အရူးက တွေးလိုက်၏။

ရှပ်

တောအုပ်ထဲမှ သမင်တစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာသည်။ အရူးက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လက်အင်္ကျီထဲမှ ဓားမြှောင်တိုလေး တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အမြန်နှုန်းပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးထွက်သွား၏။ ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းခန့် ပြေးပြီးမှသာ သမင်တစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်ကို အရူးက သတိထားမိသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုသမင်မှာ လန့်သွားပြီး အစွမ်းကုန် ပြေးလွှား၍ လွတ်အောင် ပြေးသွားတော့၏။

“မင်း သေချာ မြင်လိုက်လား၊ ဒီလူရဲ့ အမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို မီတာ ၆၀ ခန့်ပဲ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက မင်းထက် မမြန်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံမှာတော့ မင်းထက် အများကြီး သာလွန်တယ်...”

ဖန်တန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှဖေးက ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

‘အခုပဲ’

အရူးတွင် အမြဲလုပ်နေကျ အမူအရာတစ်ခု ရှိသည်။ သူသည် နှာခေါင်းပေါ်က မျက်မှန်ကို ခဏခဏ ပြန်ပင့်တင်တတ်၏။ ရှဖေးသည် ထိုအချက်ကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့် လေ့လာပြီးနောက် တောအုပ်ထဲမှ လျှပ်စီးလက်သလိုပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ရှဖေး၏ ညာလက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ရွှေရောင်ဆူးချွန်ပင် ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်မှ နတ်စစ်သည်တစ်ဦး ဆင်းသက်လာသလိုပင် ရှဖေးသည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၈၅ မီတာ အမြန်နှုန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးမှာ မီတာ ၃၀ အောက်သာ ရှိသည်။ ရှဖေး၏ အမြန်နှုန်းနှင့်ဆိုလျှင် ၀.၃၅ စက္ကန့်သာ ကြာမြင့်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

အရူးသည် အမြန်နှုန်းစွမ်းရည်ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦးပီပီ လျင်မြန်လှသည်။ အားနေသော သူ၏ ညာလက်က နောက်ထပ် ဓားမြှောင်တိုတစ်စင်းကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ဓားနှစ်စင်း

ရှပ်

ဓားမြှောင်တိုက ရှဖေး၏ ကျောပြင်ကို ခြစ်သွားသော်လည်း ရှဖေး၏ ရွှေရောင်ဆူးချွန်ကမူ အရူး၏ လည်ချောင်းကို တိကျစွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ လတ်ဆတ်သော သွေးများသည် ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာပြီး အဖြူရောင် အငွေ့များပင် ထွက်ပေါ်နေ၏။ မျက်တောင် နှစ်ချက်ခန့် ခတ်ပြီးနောက် အရူး၏ အလောင်းမှာ ရုတ်တရက် လဲကျသွားသည်၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံး တွေးလိုက်မိသည်မှာ ‘တကယ်ကို မြန်တဲ့ အမြန်နှုန်းပဲ ဟူ၍ ဖြစ်၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် ဤမျှလောက်နှင့် မသေသင့်သော်လည်း ရှဖေး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သေချာ မသိခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံး အမှားပင် ဖြစ်သည်။ ရှဖေးသည် အသက်ရှူသံ ထိန်းချုပ်ခြင်း’ကို သင်ယူထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သည်ကို အရူး မသိခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် ရှဖေး၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကြယ်တာရာအလင်း အဆင့်မြင့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ရှဖေး၏ အမြန်နှုန်းမှာ သူထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်ကိုလည်း အရူး မသိရှိခဲ့ပေ။

“အင်း...” ရှဖေးက အရူးကို ပြေးသတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ဖန်တန်က “သူက အရမ်း မဆင်မခြင်နိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်တဲ့ သာမန်ထက်ထူးကဲတဲ့ အာရုံခံစားမှု ရှိတာလား” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

“သူ့ရဲ့ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်အစိတ်အပိုင်းက အစွမ်းထက်လွန်းနေပြီ” ဖန်တန်က ခေါင်းကို မချိစွာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် တစ်ပတ် အလျင်အမြန် လည်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် အမြန်နှုန်းတင်ထားဆဲ ဖြစ်ကာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသည့် နှင်းဆီရိုင်းဆီသို့ ဦးတည်ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမက အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း ရှဖေးကမူ လျှော့မတွက်ဘဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ထား၏။ ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျား၊ မ ခွဲခြားနေရန် မလိုချေ။ ရန်သူမှန်သမျှ သေရမည်။ သာမန်အချိန်များတွင် ရှဖေးသည် ဤကဲ့သို့ အတွေးမျိုး ရှိခဲ့သူ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ချိန်၌ သွေးဆာသော၊ ကြမ်းတမ်းသော အတွေးများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန်လည်း သူက ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ဒါက စစ်သည်တော်တစ်ယောက်၏ မွေးရာပါ ဗီဇပင် ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲကို အာသာငမ်းငမ်း ဖြစ်တတ်သော မွေးရာပါ စိတ်ဓာတ်ရှိသူများသာ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ စစ်သည်တော်ပြောလိုက်သည်မှာ သွေး သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်မှုများကို ဘယ်တော့မှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုအရာများကိုပင် ပျော်မွေ့ရသည်။

ရှဖေး၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ အရူး ဘယ်လို လဲကျသွားသလဲဆိုတာကို နှင်းဆီရိုင်း မမြင်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုတော့ သူမ သေချာ ခံစားမိလိုက်၏။ အန္တရာယ်။ သေလုမြောပါး အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘယ်သူလဲ” ဟု နှင်းဆီရိုင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ မမြင်နိုင်သော စိတ်စွမ်းအင်တစ်ခုက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွား၏။ ရှဖေးသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နှင်းဆီရိုင်းနှင့် မီတာ ၂၀ အကွာ၌ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး ကြောင်အအ ဖြစ်သွား၏။

‘ညှို့ယူသောအသံ’

သေမင်းတမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အသံပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် အထူးစွမ်းရည်အသုံးပြုသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ စွမ်းရည်အသုံးပြုသူများထဲတွင် ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်း အမျိုးအစားများမှာ အတွေ့ရအများဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိသော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်များကိုမူ အထူးစွမ်းရည်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

စွမ်းရည်အသုံးပြုသူများ၏ ၅ ရာခိုင်နှုန်းအောက်သာလျှင် ဤကဲ့သို့ ရှားပါးသော အထူးစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး နှင်းဆီရိုင်းမှာ ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမသည် ဦးနှောက်ကို တိုက်ရိုက် သက်ရောက်စေနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ကြိမ်နှုန်းမြင့် အသံလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သော်လည်း နားနှင့်မူ ကြားရန် ခက်ခဲလှသည်။ တကယ်လို့ ရှဖေးသာ ဤစိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကို မကာကွယ်နိုင်ပါက သေချာပေါက် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

“အား” ရှဖေး၏ မျက်နှာပေါ်က သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်မတတ် ဖောင်းလာပြီး သူက အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် နှင်းဆီရိုင်း၏ စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်၏။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆဲလ်တိုင်းက အစွမ်းကုန် ခုခံနေကြရ၏။

နှင်းဆီရိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်သူ မရှိဟု သူမ ယုံကြည်ထားခဲ့သော်လည်း ရှဖေးက သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသက်နှင့်ရင်း၍ ခုခံနေသည်မှာ သူမကို ခြောက်ခြားသွားစေသည်။

‘ဦးနှောက်လှိုင်းများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်ခြင်း’

နှင်းဆီရိုင်းသည် ရှဖေးကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းလိုက်၏။ တကယ်လို့ ဤရူးသွပ်နေသော လူငယ်ကို သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက သူမ သေရလိမ့်မည်ကို သူမ သေချာ သိနေသည်။ အခြေအနေမှာ အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေပြီး နှင်းဆီရိုင်း၏ နှာခေါင်းမှ သွေးနီရောင် သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း သူမကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ကြိုးစားနေ၏။

“အား” ရှဖေးက ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖောက်

ရွှေရောင်ဆူးချွန်သည် ရှဖေး၏ ပေါင်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွား၏။ ထိုစူးရှသော နာကျင်မှုက အာရုံကြောတိုင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် သူ့ကိုယ်သူ နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဒါက တကယ်ကို ရူးသွပ်သော အပြုအမူပင် ဖြစ်သည်။

ဖောက်

ရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် နှင်းဆီရိုင်း၏ လှပဖြူစင်သော လည်ပင်းပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော သွေးနီရောင် အစင်းကြောင်းတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာဘဲ နှင်းဆီရိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။ ရှဖေး၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် လွှမ်းနေသည်။

သူက ဘာမှ မပြောဘဲ ကားထဲက ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို အသာအယာ ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ပေါင်ပေါ်က ဒဏ်ရာကို ဆေးကြော၍ ပတ်တီး စီးလိုက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်နေပုံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပြီး လူသတ်ခြင်းကို အကျင့်ဖြစ်နေသော၊ သေခြင်းတရားကို ရင်းနှီးနေသော သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ဖန်တန်က ရှဖေးကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် လေးစားအားကျနေမိသည်။ ရှဖေးသည် ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီး အလောင်းနှစ်လောင်းကို တောထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကာ အနက်ရောင် ကားငယ်လေးကို လမ်းဘေးက ချောင်းထဲသို့ တွန်းချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ အဝတ်အစားပေါ်က ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး “သွားရအောင်၊ ဂရင်းကင်ညွန်ကို ရောက်ဖို့ နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် ခရီးနှင်ရဦးမယ်” ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။