အခန်း (၂၈-၃၀)

အခန်း ၂၈ - သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေ

အမြန်နှုန်းနှုန်းဟူသည် စွမ်းရည်တစ်မျိုးဖြစ်သလို အထိရောက်ဆုံးသော လက်နက်လည်း ဖြစ်သည်။ မီတာ ၁၀၀ နီးပါး အကွာအဝေးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၀.၅ စက္ကန့်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရှဖေး၏ လက်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြွေပွေး၏ လက်ထဲမှ ‘ဝိညာဉ်နှလုံးသား’ ကို လုယူလိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ‘ရွှေစူး’ ဖြင့် မြွေပွေး၏ နှလုံးသားကို ပါးပါးနပ်နပ်နှင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူသည် ပစ္စည်းကို လုယူရုံတင် မဟုတ်ဘဲ အသက်ကိုပါ ရန်ရှာရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြွေပွေး၏ စွမ်းရည်မှာ ‘အဆိပ်စွယ်’ ဖြစ်သဖြင့် အမြန်နှုန်းနှုန်းနှင့် လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ပေ။ မြွေပွေးသည် ‘ရွှေစူး’ ၏ ဓားသွားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစိမ်းရောင် ဓာတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး” ဟု ရှဖေးက ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်းနှုန်းကို မြှင့်တင်ရန် ခြေထောက်ကြွက်သားများကို အားစိုက်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် မူလက မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း တိုးဝင်နေသော်လည်း အစိမ်းရောင်ဓာတ်ငွေ့များ နည်းပါးရာ အရပ်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။ သူသည် အစိမ်းရောင်ဓာတ်ငွေ့များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အစိမ်းရောင်ဓာတ်ငွေ့ အနည်းငယ်မှာ ရှဖေး၏ အဆုတ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့်အတူ ပူလောင်လာခဲ့ပေတော့သည်။

“ဒီဓာတ်ငွေ့က အဆိပ်တွေပဲ။ မြွေမျက်လုံးသီး သုံးလုံးကို အမြန်စားပြီး အမြန်နှုန်းကို လျှော့လိုက်တော့” ဖန်တန်က အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ‘ဝိညာဉ်နှလုံးသား’ ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ မြွေမျက်လုံးသီး သုံးလုံးကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ကာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ အသီးများမှာ ကြွပ်ရွနေပြီး လန်းဆန်းသော စွမ်းအင်များ ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပူစီနံနှင့် အနည်းငယ် တူသော်လည်း အရသာမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။

မြွေမျက်လုံးသီးများသည် ရွှံ့နွံတောရှိ ရွှေမြွေပင်မှ ရရှိသော အသီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းကို စားသုံးခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံတင် မကဘဲ အဆိပ်ဖြေနိုင်စွမ်းနှင့် ကောင်းမွန်သော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။ ၎င်းကို စကြဝဠာ၏ ဈေးအပေါဆုံး အစွမ်းထက် အသီးအဖြစ် လူသိများသည်။

“ငါ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိတယ်။ သူက အဆိပ်ငွေ့တွေ ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်တာပဲ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုက အနည်းဆုံး ကြယ်တာရာ နယ်မြေအဆင့်မှာ ရှိပေလိမ့်မည်” ဖန်တန်က ပြောလိုက်သည်။

“ကြယ်တာရာ နယ်မြေအဆင့်” ရှဖေးမှာ အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စွမ်းရည်ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြခဲ့သော မြွေပွေးမှာ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော အဆင့်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကြယ်တာရာ အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသော စွမ်းအားရှင် အရေအတွက်မှာ ၁၀၀ ထက်ပင် မပိုဘဲ ကြယ်တာရာ နယ်မြေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူမှာမူ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။

ရှဖေး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သိသည်နှင့် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှသည်။ တကယ်လို့ သူသာ နောက်မဆုတ်ခဲ့လျှင် ရလဒ်မှာ ဆိုးဝါးသွားပေလိမ့်မည်။ မြွေမျက်လုံးသီးများသည် ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလျင်အမြန်ပင် အစွမ်းပြလာခဲ့ပြီး နာကျင်မှုများမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မြွေပွေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ရှဖေးကို အခွင့်ကောင်းယူ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ချွေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အဆိပ်ငွေ့ ထုတ်လွှတ်ခြင်းမှာ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိမှသာ အသုံးပြုသော အသက်ကယ် တိုက်ကွက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ခံစားရလေ့ ရှိသည်။

“အဆိပ်ငွေ့တွေက ပျံ့နှံ့နေတုန်းပဲ ၊ မင်း ဒီအခန်းထဲကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမည်” ဖန်တန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ရှဖေးသည် တွေဝေမနေဘဲ အဓိက တံခါးကြီးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဒိုင်း

ရုတ်တရက် ကြီးမားသော တံခါးကြီး ပိတ်သွားခဲ့ပြီး ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန်းမအတွင်း၌ အဝါရောင် သတိပေးမီးများ လင်းလာခဲ့ပြီး အပေါ်မှ အရည်များစွာ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ခန်းမအတွင်း၌ မိုးရွာချလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ခန်းမအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ချိုအီအီနှင့် ချဉ်စူးစူး အနံ့မျိုး ဖြစ်သည်။ ဤအရည်များသည် ရိုးရိုးရေ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ရှဖေးသည် ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“ဒါက အဆိပ်ဖြေဆေးတွေပဲ။ ဒီအဆောက်အအုံမှာ အဆိပ်တွေကို ရှင်းလင်းပေးတဲ့ အလိုအလျောက် စနစ် တပ်ဆင်ထားတာ ဖြစ်မယ် စနစ်က အဆိပ်ငွေ့တွေကို သိရှိသွားပြီး အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်တာ ဖြစ်ရမည်” ဖန်တန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အစိမ်းရောင် ဓာတ်ငွေ့များသည် အလျင်အမြန် လျော့နည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မြွေပွေး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ အဆိပ်ငွေ့ မရှိတော့ခြင်းမှာ သူ၏ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

“မင်းက ရှဖေးလား။ မင်း မသေသေးဘူးလား” မြွေပွေးက မေးလိုက်သည်။

“ဒီလောကမှာ သေသင့်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် ၊ အဲ့ဒီလူတွေ အားလုံး တန်းစီနေရင်တောင် ငါ့အလှည့်က ရောက်ဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ရှဖေးက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး “မင်းက ဘာလို့ အရမ်း စိတ်ပျက်နေပုံ ပေါက်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

မြွေပွေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ စိုရွှဲနေသော ဆံပင်များကို သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သားရေဖိနပ်ကို သုတ်ရန် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤမိုးရွာနေသော အခြေအနေတွင် သူ့ကိုယ်သူ သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားခဲ့သည်။

သူသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို အရည်များ အိုင်နေသော နေရာသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှာ ထပ်မံ၍ အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြန်သည်။

ရှဖေးသည် သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် အချိန်ဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ရှဖေးသည် ကြယ်တာရာ နယ်မြေအဆင့်ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဘာမှ ထိန်းချန်ထား၍ မရဘဲ သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အဆိပ်ဖြေဆေးနှင့် မြွေမျက်လုံးသီးတို့၏ ပေါင်းစပ်အာနိသင်မှာ သိသာလှပြီး ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်များကို အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းလင်းပေးနေသည်။

ရုတ်တရက်

မြွေပွေးနှင့် ရှဖေးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ မြွေပွေး၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းမှာ ရှည်လျားသော ဓားဆယ်လက်ကဲ့သို့ ရှဖေးဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ရှဖေး၏ ပုံရိပ်မှာ ငုပ်လျှိုးသွားခဲ့ပြီး ထိုလက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းကြားတွင် လျင်မြန်သော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကူးခတ်နေသည်။

မြွေပွေးက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည်။ ထက်မြက်လှသော လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းမှာ ရှဖေးဆီသို့ လှည့်လာပြီး သူ့ကို ပိတ်ဆို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ရှဖေး၏ ရှေ့ဆက်တိုးမှုကို တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် လျင်မြန်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှု ဦးတည်ရာကို ရှောင်ကွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များသည် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ မြွေပွေးဆီသို့ အလျင်အမြန်ပင် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

မီတာ ၅၀

မီတာ ၃၀

မီတာ ၁၀

ဒါက ရှဖေးအနေဖြင့် မြွေပွေးဆီသို့ အနီးဆုံး ချဉ်းကပ်နိုင်သော အကွာအဝေးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုထက် ပို၍ နီးကပ်သွားပါက ထက်မြက်သော လက်ချောင်းများ၏ လှီးဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခဲ့လျှင် သေဆုံးသွားမှာ သေချာသည်။

ရွှပ်!

ရှဖေးသည် သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှ ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ ‘ရွှေစူး’ ကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ ကျည်ဆန်တစ်ခုထက်ပင် ပိုမို လျင်မြန်လှသည်။

မြွေပွေးမှာ ရှဖေးအနေဖြင့် ‘ရွှေစူး’ ကို ပစ်လွှတ်မည့် လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ဤတိုက်ကွက်မှာ ရှဖေး၏ လက်မောင်းနှင့် ဝမ်းဗိုက်မှ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖောက်

နက်မှောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြွေပွေး၏ နဖူးတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသော စူးတစ်ချောင်း ထပ်မံ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ မြွေပွေးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို မကျေမနပ်ဖြင့် ပိတ်လိုက်ပေတော့သည်။

ရှဖေးသည် မြွေပွေး၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ‘ရွှေစူး’ ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မြွေပွေး၏ အဝတ်အစားများဖြင့် သန့်ရှင်းအောင် သုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှဖေးက “ဓားသွားတွေက ပျံသန်းနိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း မေ့သွားတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မဆိုးပါဘူး ၊ တကယ် တော်တယ်” ဖန်တန်က ဘေးတွင် ပုန်းနေရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အနိုင်ရဖို့အတွက်ဆိုရင် သူက မရိုးရှင်းတဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ အသုံးပြုရဲတာပဲ။ ရှဖေးက တကယ်ကို မွေးရာပါ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ပဲ ”

တိုက်ပွဲတွင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ အနိုင်ရရှိရန် ဖြစ်သည်။ အောင်ပွဲ ရရှိရန်အတွက် နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုရန် သတ္တိရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ရန်သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော သေစေနိုင်သည့် နည်းလမ်းမျိုးကိုပင် အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေ၏။ ရှဖေးမှာ ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် တံခါးနှစ်ချပ် ရှိသည်။ ရှဖေး ဝင်လာသော တံခါးမှာ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသော တံခါးမှာ ဘယ်ကို ဦးတည်နေသနည်းပြောလိုက်သည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ရှဖေးသည် ထိုတံခါးရှေ့သို့ သွားကာ လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးမှာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရှည်လျားသော သော့ပေါက်တစ်ခု ပါရှိသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှဖေးသည် ‘ရွှေစူး’ ကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထိုသော့ပေါက်မှာ ‘ရွှေစူး’ ၏ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်နေသည်။

ဂျိမ်း

လေးလံလှသော ရွှေတံခါးကြီးမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခန်းမှာ တောက်ပလှပလွန်းလှပြီး တစ်ခန်းလုံးကို ရွှေများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသည်။

“ဘုရားရေ ၊ ဒါကို တည်ဆောက်ဖို့ ရွှေတွေ ဘယ်လောက်တောင် သုံးထားတာလဲ” ရှဖေးက သူ့ကိုယ်သူ မေးလိုက်သည်။

အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှေစင်္ကြံတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခု တင်ထားသည်။ ထိုကျမ်းစာလိပ်ကို ရွှေရောင် စက္ကူများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မာယာစာလုံးများဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်။ ၎င်းမှာ တိရစ္ဆာန်များနှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်နည်းပြောလိုက်သည်ကို ရေးသားထားသော မိတ်ဆက်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

ရှဖေးသည် မျက်နှာဖုံးစာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ “သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေ ဒါက ဘာများပါလိမ့်”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှဖေး၏ နောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းပြီး ဟိန်းထွက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ ‘သတ်ဖြတ်ခြင်းစူး’ က မင်းဆီမှာ ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ”

အခန်း ၂၉ - သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေကို ခိုးယူခြင်း

“သတ်ဖြတ်ခြင်းစူးက မင်းဆီမှာ ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ” ရှဖေး၏ နောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းပြီး ဟိန်းထွက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတယ်” ရှဖေးသည် သူ၏ အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် နောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မီတာ ၃၀ ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ‘ရွှေစူး’ ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ခုခံသည့် အနေအထားကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် လေထဲ၌ လွင့်မျောနေပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည့် ရွှေရောင် မီးလျှံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါ့မေးခွန်းကို မင်း ဘာလို့ မဖြေတာလဲ” ထိုမီးလျှံသည် ရုတ်တရက် ဓားသွားသွားကျား တစ်ကောင်၏ အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အစွယ်များကို ဖွင့်ကာ ရှဖေးကို အလွန် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မီးလျှံတစ်ခုက တကယ်ပဲ စကားပြောနေတာလား ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တစ်ခုများလား” ရှဖေးမှာ အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဉီးနှောက်က တုံ့ပြန်မည့် နည်းလမ်းကို လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက လူသားတစ်ယောက် သို့မဟုတ် သားရဲတစ်ကောင်သာ ဆိုလျှင် ရှဖေးအနေဖြင့် အနေခက်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ပုံသဏ္ဍာန် မရှိဘဲ ကိုင်တွယ်၍ မရသော မီးလျှံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“ငါ စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ရှဖေးသည် အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး သူ၏ ခုခံသည့် အနေအထားကို လျှော့ချလိုက်သည်။ သူသည် ထိုမီးလျှံကို ဉီးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်နာမည်က ရှဖေးပါ။ ကျွန်တော်က ဒီကနေ ကီလိုမီတာ ၅,၀၀၀ တောင် မဝေးတဲ့ အာရှတိုက်ကနေ ဒဏ္ဍာရီလာ အတ္တလန္တိတ်ကို လာရောက် ဂါရဝပြုတာ ဖြစ်သည်။ ဒါက ခင်ဗျားပြောတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစူးလား” ရှဖေးက ‘ရွှေစူး’ ကို သူ၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် တင်ကာ ထိုမီးလျှံကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် အလွန် လေးစားသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မှန်တယ် ဒါက အတ္တလန္တိတ်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း စစ်နတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်နက်ပဲ ဒါကို ‘သတ်ဖြတ်ခြင်းစူး’ လို့ ခေါ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာက တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ။ မင်း ဒါကို ဘယ်လို ရခဲ့တာလဲ” ထိုမီးလျှံက မေးလိုက်သည်။

“အမှားကို ဝန်ခံပြီးသားလူကို ပါးရိုက်ဖို့ ခက်ခဲသည်” ဟူသော စကားပုံ ရှိသည်။ ထိုမီးလျှံသည် ရှဖေးက သူ့အပေါ် အလွန် ရိုသေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ၏ လေသံမှာ အများကြီး နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး အေးစက်သော အမူအရာမျိုး မပြတော့ပေ။

“ဒီစူးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေဆီကနေ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို လက်ဆင့်ကမ်း ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က အတ္တလန္တိတ် ယဉ်ကျေးမှုကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူ ဖြစ်ပြီး အသက် ခုနစ်နှစ်သားကတည်းက အတ္တလန္တိတ်ကို မနားတမ်း ရှာဖွေခဲ့တာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ပတ်လုံး ကျွန်တော်ဟာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ခရီးစဉ်တွေကို ဖြတ်သန်းပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားက ဧကန် အတ္တလန္တိတ်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား” ရှဖေးက မုသားစကားများကို အစီအရီ ပြောလိုက်သည်။

ထိုမီးလျှံက အလောတကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါက အတ္တလန္တိတ်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ နတ်ဘုရား မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက သတ်ဖြတ်ခြင်း စစ်နတ်ဘုရား ခန်းမီလ်ဒါရဲ့ စီးတော်ယာဉ် သားရဲတစ်ကောင်ပါပဲ။ ငါက ရွှေရောင် ဓားသွားသွားကျား တစ်ကောင်ပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက ငါက မသိနားမလည်ဘဲ ထူးဆန်းတဲ့ အပင်တစ်မျိုးကို စားမိပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သားရဲဝိညာဉ်ကတော့ အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ထာဝရအသက်ကို ရရှိခဲ့တယ်။ မင်း ငါ့ကို စိုးမားလို့ ခေါ်နိုင်တယ်”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စိုးမားသည် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူဖြင့် ဝဝကောက်ကောက်နှင့် ကြင်နာတတ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စိုးမားသည် ရှဖေးကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း တွေးတောနေခဲ့သည်။

“တကယ်ကို တော်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ။ သူက အတ္တလန္တိတ် နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူ ဖြစ်နေတာပဲ။ ပြင်ပလောကမှာ ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ” စိုးမားသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ပျော်ရွှင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှဖေးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက အတ္တလန္တိတ်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားက ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိခွင့်ရှိမလား”

“ဟားဟား သူက ငါ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဆက်ဆံနေတာပဲ” စိုးမားမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး ဂုဏ်ယူစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါက နတ်ဘုရား မဟုတ်ပါဘူး ၊ ငါက သားရဲဝိညာဉ် တစ်ခုသက်သက်ပါပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အရှင်သခင် နတ်ဘုရားကတော့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားတာ ကြာပါပြီ” စိုးမားက သူတော်စင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မြှောက်ပင့်ခြင်းက မင်းကို နေရာတိုင်း ရောက်စေနိုင်သည်”။ သားရဲဝိညာဉ် တစ်ခုပင်လျှင် မြှောက်ပင့်ခံရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ပေရာ ရှဖေး၏ စကားလုံးများသည် စိုးမား ကြားချင်နေသော စကားများပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ “အရှင်သခင် နတ်ဘုရားက ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ”

စိုးမားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ထားလိုက်ပါတော့လေ။ မင်းက တကယ်ပဲ ရိုးသားပုံ ရသည်။ ငါ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ် ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒါကို ဘယ်ပြင်ပလူကိုမှ မပြောရဘူးနော်”

“လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက အတ္တလန္တိတ် နတ်ဘုရားနဲ့ သူ့ရဲ့ ပြည်သူတွေဟာ အလွန် ဝေးကွာတဲ့ ဂြိုဟ်တစ်ခုမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတာ။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ကြီးမြတ်တဲ့ အတ္တလန္တိတ် နတ်ဘုရားဟာ တခြား နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံရပြီး ကမ္ဘာမြေကို ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာပေါ့”

“နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ရန်သူဟာ ကမ္ဘာမြေ အနီးအနားကို ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်သခင်ဟာ သူ့ရဲ့ ပြည်သူတွေကို ခေါ်ပြီး စကြဝဠာထဲကို ပြန်လည် ပျံသန်းသွားခဲ့တာပေါ့။ သူတို့ဟာ ကျယ်ပြောလှတဲ့ အာကာသထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ ဂြိုဟ်တစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီမှာ သူတို့တွေ ပြန်လည် မျိုးပွားနိုင်ကြမှာ ဖြစ်သလို အရှင်သခင် အင်အား ပြန်ပြည့်လာတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ရန်သူကို လက်စားချေလိမ့်မယ်” စိုးမားက အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် နာကျင်နေပုံရပြီး အတ္တလန္တိတ်၏ ရန်သူအပေါ်တွင်လည်း အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေပုံ ရသည်။

“ဘာနတ်ဘုရားမှ မဟုတ်ပါဘူး ၊ သူက အိုမင်းခြင်း မရှိတဲ့ အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်သက်သက်ပါပဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ပုံပြင် တစ်ပုဒ်ပါပဲ” ဖန်တန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ဖန်တန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

“ဒီကုန်းမြေက လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်နေတာက အရှင်သခင်က မြို့တစ်မြို့လုံးကို အာကာသထဲ ပျံသန်းခေါ်ဆောင်သွားချိန်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အပိုင်းအစ ဖြစ်လို့ပဲ။ ငါက သားရဲဝိညာဉ် တစ်ခုသက်သက် ဖြစ်နေလို့ အရှင်သခင်နဲ့အတူ လိုက်ပါသွားဖို့ အရည်အချင်း မရှိခဲ့တာကတော့ တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ” စိုးမားက အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အတ္တလန္တိတ်ပြောလိုက်သည်မှာ မူလက ဂြိုဟ်သားအုပ်စု တစ်စုအတွက် ယာယီ အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အနားယူပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

“ဟိုလူ သုံးယောက်က မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်လား” စိုးမားက မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့” ရှဖေးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဒီကို အဖွဲ့ဝင် ၁,၀၀၀ ကျော်နဲ့ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ယုတ်မာတဲ့ လူတွေရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံခဲ့ရတာ ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်”

စိုးမားသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ “ဟွန့် ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေလည်း အဲ့ဒီ ယုတ်မာတဲ့ လူတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပဲ။ ငါသာ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်ချင်တာ။ ငါ အကူအညီ တောင်းထားပြီးပြီ ၊ သူတို့တွေ မကြာခင်မှာ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် တန်ဖိုးပေးရလိမ့်မယ်။ ကြည့်လိုက်စမ်း”

နံရံပေါ်တွင် အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်အလယ်တွင် ရပ်ထားသော ရေငုပ်သင်္ဘော၏ ပုံရိပ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ရုတ်တရက် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ကြီးမားလှသော လက်တံကြီးအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လက်တံတစ်ခုချင်းစီမှာ ၇ မီတာ၊ ၈ မီတာခန့် အထူရှိပြီး အရှည်မှာလည်း မီတာ ရာဂဏန်းမျှ ရှိသည်။ ထိုလက်တံများတွင် စုပ်ခွက်များစွာ ပါရှိနေသည်။

ထိုလက်တံကြီးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရေငုပ်သင်္ဘောမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။ ဘာမှ အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ ထိုလက်တံကြီးများသည် ရေငုပ်သင်္ဘော တစ်စီးလုံးကို ရေအောက်သို့ ဆွဲချသွားခဲ့ပေတော့သည်။ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမြှုပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မြွေနက်ဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိနေသော လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ရေအောက်တွင် သေဆုံးသွားကြမှာ သေချာသည်။

ထိုအလင်းမျက်နှာပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး စိုးမားက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ထာဝရအသက် ရထားတဲ့ သားရဲဝိညာဉ် တစ်ခုပဲ ၊ ဒါကြောင့် ဒီကျွန်းပေါ်က တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ဒီအနီးနား ပင်လယ်ထဲက သတ္တဝါတွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နားထောင်ကြတာပဲ”

ရှဖေးသည် စိုးမား၏ တိရစ္ဆာန်များကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းအပေါ်တွင် အလွန် အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။ စောစောက ကြီးမားသော လက်တံကြီးများမှာ ရှေးဟောင်း ဧရာမ ပြည်ကြီးငါး တစ်မျိုးမျိုး၏ လက်တံများ ဖြစ်ရမည်။ ဤအနီးနားတွင် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးများစွာ ရှိနေပုံ ရသည်။ ရှဖေးအနေဖြင့် စိုးမားနှင့် ရန်မဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းလှသည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

စိုးမား၏ မျက်လုံးများသည် ရှဖေး၏ ‘ရွှေစူး’ ဆီသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ “လူငယ်လေး ၊ ဒီ သတ်ဖြတ်ခြင်းစူးက ငါ့အရှင်သခင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ။ ဒါကို မြင်ရတာ ငါ့အတွက်တော့ အရှင်သခင်နဲ့ နီးစပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါကို ငါ့အနားမှာပဲ အဖော်အဖြစ် ထားခဲ့လို့ ရမလား။ မင်းလက်ထဲက သတ်ဖြတ်ခြင်းစူးနဲ့ အလဲအလှယ်လုပ်ဖို့ ငါ ဒါကို ပေးပါ့မယ်”

စိုးမား စကားပြောပြီးသည်နှင့် အရှေ့ဘက် နံရံရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ပွင့်သွားခဲ့ပြီး အတွင်းတွင် ဝှက်ထားသော အရာတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် ရိုးရှင်းသော်လည်း ခံ့ညားလှသော ရွှေရောင် လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိနေသည်။ ထိုလက်စွပ်တွင် မည်သည့် အလှဆင်မှုမှ မပါရှိဘဲ ထူးခြားသော လက်ရာမျိုး ရှိနေသည်။

“ဒါက ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ပဲ” ဖန်တန်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလက်စွပ်က တည်ငြိမ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုနဲ့ ဆက်သွယ်ထားပြီး အဲ့ဒီထဲမှာ အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းထားလို့ ရတယ်”

“ပစ္စည်း ဘယ်လောက်အထိ သိမ်းလို့ ရတာလဲ” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

“ပြောဖို့ ခက်တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပါပဲ။ ငါ့အထင်တော့ အတွင်းက ဟင်းလင်းပြင်က တစ်မီတာပတ်လည်လောက် ရှိမယ် ထင်တယ်။ တစ်မီတာပတ်လည် ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းဆိုရင် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သန်း ၁၀၀ လောက် တန်တယ်။ မင်းရဲ့ ရွှေစူးကတော့ ထက်မြက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးက သန်း ၅၀ ထက် မပိုနိုင်ဘူး မင်းသာ လဲလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘာမှ မရှုံးဘူး” ဖန်တန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒီသားရဲဝိညာဉ်က လက်စွပ်တစ်ကွင်းတည်းနဲ့ ငါ့ကို လဲခိုင်းတာ တကယ်ပဲ ကပ်စေးနဲတာပဲ” ဟု ရှဖေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် အလွန် ခက်ခဲနေသော အမူအရာမျိုး ပြလိုက်သည်။ “အရှင်စိုးမား ၊ ဒီစူးက ကျွန်တော့် မိသားစုမှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာပါ။ ဒါကို မြင်တိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို သတိရမိသည်”

စိုးမားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဪ ... အဲ့ဒီလိုလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အလဲအလှယ်လုပ်ဖို့ တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူး”

ရှဖေးသည် ‘သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေ’ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “အရှင်စိုးမား ၊ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိခွင့်ရှိမလား”

“ဒီစာအုပ်ကို ‘သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေ’ လို့ ခေါ်တယ်။ တိရစ္ဆာန်တိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သားရဲဝိညာဉ် ရှိကြပြီး အဲ့ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မီးလျှံတစ်ခုလို တည်ရှိနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သာမန်မျက်စိနဲ့တော့ မမြင်နိုင်ဘူး”

“သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေကို ကျင့်ကြံတဲ့လူတွေဟာ သားရဲဝိညာဉ် မီးလျှံကို သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိကြလိမ့်မယ်။ သားရဲဝိညာဉ် မီးလျှံကို စောင့်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုတိရစ္ဆာန်မှာ ဖျားနာနေသလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သလို အသက်ရှင်သန်မှုကို မျှဝေခံစားနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ စာချုပ်ကိုတောင် အဲ့ဒီတိရစ္ဆာန်နဲ့ ချုပ်ဆိုနိုင်တယ်”

“အရင်တုန်းက ငါ့ကို ငါ့အရှင်သခင်က ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ငါနဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒီ ရလဒ်ကြောင့်ပဲ ငါဟာ လူသားတွေရဲ့ ဘာသာစကားနဲ့ အမူအရာတွေကို သင်ယူနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေတယ်” စိုးမားက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စကြဝဠာထဲတွင် စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသော အစွမ်းထက် သတ္တဝါကြီးများစွာ ရှိသည်။ တကယ်လို့ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အစွမ်းထက်ပြီး သစ္စာရှိသော အကူအညီတစ်ခု ရရှိလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သားရဲဝိညာဉ် စာချုပ်၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

“အရှင်စိုးမား ၊ ဒီစာအုပ်ကို ကျွန်တော် တစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ ရမလား” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

စိုးမားမှာ တွေဝေသွားခဲ့သည်။ “သူ့ကို ပြလိုက်တာ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး။ သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေမှာ စာမျက်နှာ တစ်ထောင်ကျော် ရှိတာပဲ။ သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အကုန်လုံးကို ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ”

“ကောင်းပြီလေ ၊ သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေဟာ အတ္တလန္တိတ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်တာမို့ ပြင်ပကို လက်ဆင့်ကမ်းလို့တော့ မရဘူး။ မင်းကို တစ်ချက် ကြည့်ခွင့်ပေးမယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အရှင်သခင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းစူးကိုတော့...”

“အရှင်စိုးမား ၊ ဒီ ‘သတ်ဖြတ်ခြင်းစူး’ က အရှင်စိုးမားရဲ့ အရှင်သခင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာဆိုမှတော့ အရှင်စိုးမားဆီ ပြန်ပေးတာက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာပါပဲ”

ရှဖေးက ထိုသို့ ပြန်လည် ဖြေကြားပြီးနောက် ‘သတ်ဖြတ်ခြင်းစူး’ ကို ကျောက်စင်္ကြံပေါ်တွင် စနစ်တကျ တင်လိုက်သည်။

ဖန်တန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နှမြောတသ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ရွှေစူးနဲ့ ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်တင်မကဘဲ ဒီသားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေကိုပါ အလဲအလှယ် လုပ်နိုင်ရင် အရမ်း ကောင်းမှာပဲ။ ဒီလို အဖိုးတန် ပစ္စည်းကို မရလိုက်တာ တကယ်ပဲ နှမြောစရာပါပဲ။ ရှဖေး ... မင်းက ခုနစ်ခုမြောက် ဉီးနှောက်ဒေသကို လုံးဝ ဖွင့်ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေစေကာမူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အရာအားလုံးကို မှတ်မိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ပတ်သက်နေတာမှ မဟုတ်တာ”

ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် ဤ ‘သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေ’ ကို အလွန် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးဖြင့် တကယ်တမ်း ဖတ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဖန်တန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေစောင့်လိုက်သည်။ “အရူး ၊ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ မင်း အဲ့ဒီထဲက အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်လောက်ကို မှတ်မိနိုင်ရင်တောင် အကျိုးရှိမှာပဲကို”

ဤ ‘သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေ’ မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။ တကယ်လို့ ရှဖေးကသာ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖတ်နေမည်ဆိုလျှင် စိုးမားသည် စိတ်ကို တင်းမာစေပြီး ရှဖေးကို ဤကျွန်းပေါ်တွင် တစ်သက်လုံး ပိတ်လှောင်ထားကောင်း ထားနိုင်သည်။ သူသည် ကတိဖျက်ရသည်ကိုပင် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ဘဲ ဤအရေးကြီးလှသော ကျမ်းစာပေ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားသွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ရှဖေးသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း သမ်းဝေနေတတ်ပေသေးသည်။ သူသည် စိတ်မရှည်သလိုပင် ရှိနေပြီး စိုးမားနှင့် စကားပြောရန်ပင် အချိန်အနည်းငယ် ပေးနေခဲ့သည်။ ထိုရလဒ်ကြောင့် စိုးမားသည် လုံးဝ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး ရှဖေးကို ပိုမို ရင်းနှီးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှဖေးသည် စာမျက်နှာ ၁,၀၀၀ ကျော်ရှိသော ဤကျမ်းစာပေ တစ်အုပ်လုံးကို လှန်ကြည့်ပြီးသွားခဲ့ပေပြီ။

စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် ဟင်းလင်းပြင် လက်စွပ်ကို သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး စိုးမားကို ပြောလိုက်သည်။“အရှင်စိုးမား ၊ ဒီနေရာကို လာခွင့်ရတာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းလှသည်။ အံ့သြစရာကောင်းလှတဲ့ အတ္တလန္တိတ်ကို ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အရှင်စိုးမားနဲ့ တွေ့ဆုံရတာဟာ တကယ့်ကို ဗဟုသုတ ရရှိစေခဲ့သည်။ ဒီနေရာမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်တာကတော့ တကယ်ပဲ ဝမ်းနည်းစရာပါပဲ။ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲဘော်တွေနဲ့အတူ ပြန်ရပါဦးမယ်”

“ကျွန်တော် ကုန်းမြေပေါ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကြီးမြတ်တဲ့ အတ္တလန္တိတ် နတ်ဘုရားနဲ့ အရှင်စိုးမားတို့ရဲ့ အကြောင်းကို တခြားလူတွေကို ချီးမွမ်း ပြောဆိုပါ့မယ်”

စိုးမားမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လက်စွပ်တစ်ကွင်းဖြင့် သူ၏ အရှင်သခင်၏ ကိုယ်ပိုင် ရတနာကို လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ရှဖေးအပေါ်ထားရှိသော ကတိကိုလည်း မဖျက်ခဲ့ရသလို သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အတ္တလန္တိတ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီလေ ၊ ငါ မင်းအတွက် ပြင်ပလောကကို ဦးတည်တဲ့ အဝင်ဝကို အချိန်မရွေး ဖွင့်ပေးနိုင်သည်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး လာလည်ဖို့လည်း ကြိုပြောလိုက်သည်” စိုးမားက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုပိရမစ်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဖန်တန်သည် ရှဖေးကို အဆက်မပြတ် ဆူပူနေခဲ့သည်။

“မင်း ဘာလို့ အဲ့ဒါကို သေသေချာချာ မကြည့်ခဲ့တာလဲ။ အဲ့ဒီ သားရဲဝိညာဉ် ကျမ်းစာပေဆိုတာ တွေ့ရခဲလှတဲ့ မျိုးသုဉ်းတော့မယ့် နည်းစနစ်တစ်ခုပဲကို”

ရှဖေးသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ရှိ လက်ပတ်နာရီ ကွန်ပျူတာလေးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဖန်တန်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီးမှ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရှဖေး မင်းက တကယ်ပဲ မဆိုးပါလား။ မင်း စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ကွန်ပျူတာနဲ့ မှတ်တမ်းတင်လိုက်တာလား”

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှာ ထူးဆန်းသော ထောင့်တစ်ခုသို့ တွန့်သွားခဲ့သည်။ “ငါက အဲ့ဒီစာအုပ်ကို ဘာလုပ်မှာလဲ။ ငါက အဲ့ဒီထဲက စာလုံးတွေကိုပဲ လိုတာလေ”

အခန်း ၃၀ - မြို့တော်သို့ ပြန်ခြင်း

ဝူလုံ၊ ရှဖေး၊ အန်ဒရေနှင့် ချာလီတို့သည် မြွေနက်ဂိုဏ်း ထားရစ်ခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးလှေကို စီးနင်းကာ ဤထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ဇုန်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မျှ မတွေ့ကြုံခဲ့ရသလို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသော ပြည်ကြီးငါးကြီးမှာလည်း ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ အရာအားလုံးမှာ စိုးမား၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပေ၏။

အတ္တလန္တိတ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သော ဤခရီးစဉ်အတွက် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရှိနေခဲ့သည်။ ဖက်ဒရေးရှင်းအတွင်း အင်အားအကြီးဆုံး အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည့် မြွေနက်ဂိုဏ်းကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေ၏။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ မြွေနက်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မရှိဘဲ ကျန်ရှိနေသော လက်အောက်ငယ်သားများမှာ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မြွေနက်ဂိုဏ်းကို စောင့်ကြိုနေသော ကံကြမ္မာမှာ အခြားသော တရားဝင် သို့မဟုတ် အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရဖို့သာ ရှိပေတော့သည်။

ဆိုးဝါးသောအချက်မှာ မုန်တိုင်းနတ်သမီးသင်္ဘောပေါ်ရှိ ဝန်ထမ်းရာပေါင်းများစွာ ပင်လယ်အတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပညာရှင်များနှင့် သုတေသီများလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ဖြေရှင်းရန်မှာ အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကြီးမားလှသော ရော့သ်ချိုင်းလ်မိသားစု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ဤကိစ္စရပ်များအတွက် ရှဖေး စိတ်ပူနေရန် မလိုအပ်ပေ။ သူတို့မိသားစု၏ သြဇာအာဏာဖြင့် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ မုန်တိုင်းနတ်သမီးသင်္ဘောသည် အတ္တလန္တိတ်သမုဒ္ဒရာအတွင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြောင်း အစိုးရထံသို့ အစီရင်ခံစာ တင်ပြလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်လာခဲ့သူ လေးဦးမှအပ ကျန်ရှိသူများမှာ ပင်လယ်ထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြသည်။ သေဆုံးသူများ၏ မိသားစုများကို လျော်ကြေးငွေ အချို့ ပေးဆောင်ပြီးနောက်တွင်တော့ ပြဿနာကြီးများမှာ ပြဿနာငယ်လေးများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ပြဿနာငယ်လေးများမှာလည်း လုံးဝမရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေတော့သည်။

ရှဖေးသည် သားရဲဝိညာဉ်ကျောင်းတော်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို အန်ဒရေနှင့် ဝူလုံတို့အား ရှင်းပြခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်နှလုံးသား၊ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်နှင့် သားရဲဝိညာဉ်ကျမ်းစာပေတို့၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုတော့ တမင်တကာ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ‘သာမန်လူတစ်ယောက်က ကျောက်စိမ်းကို ဝှက်ထားရင် ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ အပြစ်တစ်ခုပဲ’ ဟူသော စကားအတိုင်း ရှဖေးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးသဖြင့် အရာရာကို သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာသုံးခုမှာ ဝူလုံ သို့မဟုတ် အန်ဒရေတို့အတွက် မည်သို့မျှ အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ရှဖေးအနေဖြင့် သူတို့ကို အခြားနည်းဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်ရန်သာ စဉ်းစားထားသည်။

ရှဖေးသည် စိုးမားကို မကောင်းမှုမျိုးစုံ လုပ်ဆောင်သည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဝူလုံနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ထိုထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ပြည်ကြီးငါးက ရေငုပ်သင်္ဘောကို မည်သို့နစ်မြုပ်စေခဲ့သည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရှဖေး၏ စကားကို လုံးဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤဟင်းလင်းပြင်ဇုန်သည် မင်္ဂလာမရှိသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် ပြင်ပလောကသို့ မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်မျှ မပေါက်ကြားစေရန် အားလုံးက သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

ရှဖေးနှင့် ဝူလုံတို့သည် ပေကျင်းသို့ အသီးသီး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရှဖေးမှာ ယခုအခါ အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ် မရှိသေးဘဲ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင်သာ ယာယီ တည်းခိုနေပေသေးသည်။ အမှန်စင်စစ် ရှဖေးကဲ့သို့ လူပျိုတစ်ဦးအဖို့ ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုခြင်းမှာ ပို၍ပင် အဆင်ပြေလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတွက် ပူပူနွေးနွေး အစားအစာများ ပြင်ဆင်ပေးထားမည် ဖြစ်သလို အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းတို့အတွက်လည်း စိတ်ပူနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အိမ်မှုကိစ္စများမှာ ရှဖေးအတွက် အမြဲတမ်း အခက်ခဲဆုံး အရာများပင် ဖြစ်ပေ၏။

ဟိုတယ်ခန်းအတွင်းရှိ လှပလှသော နီရဲသည့် စန္ဒကူးသားစားပွဲပေါ်တွင် အရာနှစ်ခုကို တင်ထားသည်။ တစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်နှလုံးသားဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

“ဖန်တန်၊ ဒီအရာတွေကို ဘယ်လို သုံးရမှာလဲ” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်နှလုံးသားဆိုတာ စကြဝဠာထဲက မူလစွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတဲ့ ခရစ်စတယ်တစ်ခုပဲ။ ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအချို့မှာတော့ ဒါကို ငွေကြေးအဖြစ်လည်း သုံးကြတယ်။ အာကာသသင်္ဘောတစ်စီးအတွက် စွမ်းအင်လည်း ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်။ ဒီလို ကျောက်တုံးအသေးလေး တစ်တုံးဟာ ကော်ဗတ် အဆင့် စစ်သင်္ဘောတစ်စီးကို အာကာသထဲမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး သွားလာနိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်” ဖန်တန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလို စွမ်းအင်ခရစ်စတယ်ကို သုံးပြီး စစ်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီးအချို့လည်း ရှိတယ်။ ဒါကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်သလဲဆိုတာကတော့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ငါလည်း အဲ့ဒါကို မသိဘူး” ဟု ဖန်တန်က ဆိုပေ၏။

ရှဖေးသည် မြစိမ်းရောင် ခရစ်စတယ်ကို ကောက်ယူကာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီကျောက်တုံးလေးက အာကာသသင်္ဘောတစ်စီးကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး လည်ပတ်နိုင်စေတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ထဲမှာ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိနေမှာ သေချာတယ်”

“ဒါပေါ့။ ဒါက စကြဝဠာရဲ့ မူလစွမ်းအင်ခရစ်စတယ်ပဲ။ စကြဝဠာ စတင်ဖြစ်ပေါ်ချိန်မှာ ထွက်ပေါ်လာတာ။ စကြဝဠာထဲမှာ ဒီလိုခရစ်စတယ်တွေက အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိတယ်။ သုံးလိုက်တိုင်း တစ်လုံး လျော့သွားမှာပဲ။ ဒီခရစ်စတယ်က သိပ်မကြီးဘူးဆိုတော့ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သန်း ၂၀၀ ကနေ ၃၀၀ လောက်တော့ တန်လိမ့်မယ်” ဟု ဖန်တန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“သန်း ၂၀၀ ကနေ ၃၀၀ တောင်! ဒီကျောက်တုံးလေးက တကယ်ပဲ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သန်း ၂၀၀ ကနေ ၃၀၀ လောက် တန်တာလား! ဒါက ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိနေတာပဲ”

“ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်က ဒီခရစ်စတယ် ဖြစ်နေတာပဲ” ရှဖေးက တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်က သုံးရတာ အရမ်းလွယ်သည်။ လက်မှာ ဝတ်ထားပြီး မင်းရဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ဖွင့်လိုက်ရုံပဲ” ဖန်တန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ကို အသုံးပြုရန်မှာ မခက်ခဲလှဘဲ ရှဖေးသည် စိတ်ဖြင့် အသုံးပြုနည်းကို လျင်မြန်စွာ အသားကျသွားခဲ့သည်။

“လက်စွပ်ထဲက ဟင်းလင်းပြင်က ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ” ဖန်တန်က မေးလိုက်သည်။

“လေးမီတာပတ်လည်လောက် ရှိတယ်” ရှဖေးက ခဏအကြာတွင် ပြန်ဖြေလိုက်ပေ၏။

“အင်း၊ လေးမီတာပတ်လည်ဆိုရင် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁.၆ ဘီလီယံလောက်တော့ တန်လိမ့်မယ်။ မဆိုးပါဘူး” ဖန်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ ” ရှဖေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်မှပင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ဒီရိုးရိုးလက်စွပ်လေးက တကယ်ပဲ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၁.၆ ဘီလီယံ တန်တာလား ဒါဆို ပေကျင်းမြို့တစ်မြို့လုံးကိုတောင် ဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်လား ”

“မင်းက ဘာလို့ အဲ့လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ဆိုတာ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ပညာရှင်တွေပဲ ထုတ်လုပ်နိုင်တာ။ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေက အရမ်းရှားသလို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ ပညာရှင်တွေဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ရှားသေးတယ်။ ဟင်းလင်းပြင် နေရာအများစုက မတည်ငြိမ်ဘဲ အချိန်မရွေး ပြိုကျနိုင်တယ်။ တည်ငြိမ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နေရာတစ်ခုကို ရှာဖို့က အရမ်းခက်ခဲတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက မြင့်မားနေတာပဲ။ ၁.၆ ဘီလီယံဆိုတာက ပုံမှန် တွက်ချက်နည်းအရပဲ ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ ဈေးကွက်ထဲမှာ ရောင်းမယ်ဆိုရင် လေးမီတာပတ်လည် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ၂.၅ ဘီလီယံ မပေးရင် ဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဖန်တန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် ဝါဂွမ်းစတစ်ခုကို ယူကာ လက်စွပ်ကို သေသေချာချာ သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ခလယ်တွင် ပြန်လည် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

“၂.၅ ဘီလီယံ ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်က မင်း ဖြစ်နေတာပဲ” ရှဖေးက ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်ပေ၏။

ဖန်တန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “မင်းက တကယ်ပဲ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးတာပဲ။ ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်က ဒီဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက သားရဲဝိညာဉ်ကျမ်းစာပေပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒီသားရဲဝိညာဉ်ကျမ်းစာပေက ၂.၅ ဘီလီယံထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိနိုင်လို့လား ” ရှဖေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

အတ္တလန္တိတ်ခရီးစဉ်အတွင်း သူသည် အရာသုံးခုကို ရရှိခဲ့ရာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို တန်ဖိုးရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်လို့ သားရဲဝိညာဉ်ကျမ်းစာပေသာ ၂.၅ ဘီလီယံ တန်ဖိုးရှိမည်ဆိုပါက ရှဖေး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၅ ဘီလီယံကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ ဤပမာဏမှာ သာမန်လူတစ်ဦး စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲသော ကိန်းဂဏန်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

“ငါ့အထင်တော့ သားရဲဝိညာဉ်ကျမ်းစာပေက ကြယ်တာရာအဆင့်ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာတစ်အုပ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ဆိုတာ ဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး”

ဖန်တန်က ဆိုပေ၏။

စကြဝဠာအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများကို အဆင့်ခြောက်ဆင့် ခွဲခြားထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူသားအဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ ကောင်းကင်အဆင့်၊ ကြယ်တာရာအဆင့်၊ စကြဝဠာအဆင့်နှင့် ကမ္ဘာဦးအဆင့်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပထမအဆင့် သုံးဆင့်ကို ပိုက်ဆံဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း ကြယ်တာရာအဆင့်မှ စတင်ကာ ပိုက်ဆံရှိရုံဖြင့် မရတော့ပေ။ အင်အားနှင့် အဆက်အသွယ် မရှိပါက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပင် ရှိစေကာမူ ကြယ်တာရာအဆင့် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာတစ်အုပ်ကို ဝယ်ယူရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများသည် အဖွဲ့အစည်းကြီးများ၏ အမာခံစွမ်းအားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ အတွင်းစည်း တပည့်များ သို့မဟုတ် အဖွဲ့ဝင်များသာ ကျင့်ကြံခွင့် ရှိကြပြီး ပြင်ပလူကို လုံးဝ လက်ဆင့်ကမ်းလေ့ မရှိကြပေ။

“ဒါဆို ဒီသားရဲဝိညာဉ်ကျမ်းစာပေက တကယ်တမ်း ဘယ်လောက်အထိ တန်ဖိုးရှိတာလဲ” ရှဖေးက မေးလိုက်ပေတော့သည်။