အခန်း (၄၀-၄၂)

အခန်း ၄၀။ ။ ရှောင်ယွီ

ရှဖေးသည် ပေကျင်းလေဆိပ်တွင် ဂပ်စထရင်း ၅ စီးပွားရေးသုံး ဂျက်လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

“လိုက်မပို့ကြပါနဲ့လို့ ငါပြောသားပဲ၊ ဘာလို့ ရောက်နေကြတာလဲ၊ ငါက စစ်ဆေးမှု သွားဖြေမှာပါ၊ သေမင်းဆီ သွားမှာမှ မဟုတ်တာ” ရှဖေးက ကျယ်ဝန်းသော ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း ရှေ့ရှိ လူများကို ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝူလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “မင်းကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ နိမိတ်မရှိလိုက်တာ” ဟု ဆိုသည်။အန်ဒရေ ကလည်း လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် “ဒီတစ်ခါ စစ်ဆေးမှုက သိပ်မရိုးရှင်းဘူးလို့ ငါကြားတယ်၊ လူသတ်ခွင့်လည်း ရှိတယ်ဆိုပဲ” ဟု ဆို၏။

ရှဖေးက မလိုအပ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းတွင် တပ်လျက် မီးခြစ်ဖြင့် ညှိလိုက်သည်။

လေယာဉ်ပေါ်မတက်မီ သူသည် ဟုန်ထာရှန်း စီးကရက်တစ်ဖာလုံးကို ဝယ်ယူပြီး သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လေမရှိသောကြောင့် စီးကရက်များမှာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။ ယခုအခါ ရှဖေးအနေဖြင့် လက်စွပ်ရှိနေသဖြင့် စီးကရက်ပြတ်လပ်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။

“နောက်နှစ်ကျရင် တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂက ဘေးကင်းသောအဆင့် စစ်ဆေးမှုကို ကျင်းပဦးမယ်လို့ ငါကြားတယ်၊ အဲဒီမှာဆိုရင် အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေးက အခုထက် အများကြီး ပိုများမှာပါ” အန်ဒရေက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

အန်ဒရေ၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် ရှဖေးအား ဤ "အကျပ်အတည်း" အဆင့် စစ်ဆေးမှုတွင် မပါဝင်စေလိုကြောင်း သိသာလှသော်လည်း ရှဖေးအား လေးစားသောကြောင့် တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ ပတ်ပတ်လည် ရိုက်ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝူလုံမှာမူ အန်ဒရေကဲ့သို့ စကားကို လှည့်ပတ်ပြောတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ တည့်တိုးပင် “ဒါဆိုရင် မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အခု ပါဝင်ချင်နေရတာလဲ၊ နောက်နှစ်ကျမှ ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ဝင်ဖြေရင် ပိုမကောင်းဘူးလား” ဟု ဆိုလေသည်။

“ကျွန်တော့်အပေါ် အခုလို ဂရုစိုက်ပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ” ရှဖေးက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေသော ချာလီ ကို မြင်သောအခါ ရှဖေးက “ချာလီ၊ မင်းက ဘာလို့ မင်းအဖိုးနောက်ပဲ အမြဲလိုက်နေတာလဲ၊ ကျောင်းမတက်ရဘူးလား” ဟု မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ကျောင်းပြီးပါပြီ၊ အခု အဖိုးနောက်လိုက်ပြီး ဘဏ္ဍာရေးပညာကို လေ့လာနေတာပါ” ချာလီက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

“ကျောင်းပြီးပြီ ဟုတ်လား၊ ဘာကျောင်းပြီးတာလဲ၊ အလယ်တန်းလား၊ အထက်တန်းလား”

“ချာလီက စတန်းဖို့ဒ် တက္ကသိုလ်ကနေ သင်္ချာနဲ့ ဘဏ္ဍာရေး မေဂျာနှစ်ခုနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့တာလေ” အန်ဒရေက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကြားဖြတ်ဖြေလိုက်သည်။

“ဘာ ” ရှဖေး၏ လက်ထဲမှ စီးကရက်မှာ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ “အန်ဒရေ၊ ငါကြားတာ မှန်ရဲ့လား၊ ချာလီက အသက် ၁၃ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီးပြီ ဟုတ်လား”

ဝူလုံက သူ၏ ပြောင်နေသော ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ရင်း “ငါကတော့ အလယ်တန်းမှာတင် ငါးနှစ် ကြာခဲ့တာ၊ ချာလီ... မင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုစမတ်ကျတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“ချာလီက စာပေမှာ တော်ပေမဲ့ လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံတော့ လိုသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ပါရဂူဘွဲ့ မယူခင် ငါလမ်းလျှောက်နိုင်တုန်းမှာ ငါ့နောက်လိုက်ပြီး ဈေးကွက်အကြောင်းကို နှစ်နှစ်လောက် လေ့လာခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာ” အန်ဒရေက ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းငယ် သုံးပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ တစ်ပုလင်းမှာ အဝါရောင်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ပုလင်းမှာ အပြာရောင် ဖြစ်၏။

“ဒါက ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆောင်ပါ” ရှဖေးက ပုလင်းငယ် သုံးပုလင်းကို ညွှန်ပြကာ ဝူလုံအား ပြောလိုက်သည်မှာ “အဝါရောင်က ခင်ဗျားအတွက်ပါ၊ အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားကို တစ်ဆင့် တိုးတက်စေပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သောက်တဲ့အခါတော့ နည်းနည်း နာကျင်လိမ့်မယ်နော်”

ရှဖေး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။ ဖန်တန်၏ ဆေးညွှန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် နာကျင်မှု အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“အပြာရောင် နှစ်ပုလင်းကတော့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်အတွက် မျိုးရိုးဗီဇမြှင့်တင်ဆေးတွေပါ” ဟု ရှဖေးက ချာလီနှင့် အန်ဒရေ တို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ လေယာဉ်အတွင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ချာလီ၊ အန်ဒရေနှင့် ဝူလုံတို့မှာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“မျိုးရိုးဗီဇမြှင့်တင်ဆေး ဟုတ်လား ” ချာလီမှာ ကလေးငယ် ဖြစ်သောကြောင့် ပို၍ စိတ်မရှည်ဖြစ်သွားပြီး “ကျွန်တော့်ကို မျိုးရိုးဗီဇမြှင့်တင်ဆေး တစ်ပုလင်း ပေးတာပေါ့ ဒါဆိုရင် ဒါကို သောက်ပြီးရင် ကျွန်တော်လည်း ဦးလေးလိုပဲ မြန်လာမှာလား” ဟု မေးလိုက်၏။

“အဲ့ဒါတော့ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်အစိတ်အပိုင်း ပွင့်သွားတဲ့အခါ ဘယ်လို ထူးခြားစွမ်းအစ ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ၊ ဖြစ်နိုင်တာက မင်း ရှားပါးတဲ့ စွမ်းအစတစ်ခုခု ရလာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ရှဖေးက ရှင်းပြပေးသည်။

ဤပုလင်း သုံးပုလင်းအတွက် ရှဖေးမှာ ငွေအတော်အတန် သုံးစွဲခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့မှာ ထိုလူသုံးဦးအတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ သီးသန့် ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အန်ဒရေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျလာခဲ့ရသည်။ သူသည် ဤမျှ အသက်ကြီးမှ သူ၏ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်အစိတ်အပိုင်းကို ဖွင့်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိပြီး ထူးခြားစွမ်းအားရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ဝူလုံက ရှဖေး၏ ပုခုံးကို အားဖြင့် ပုတ်ကာ “ညီလေး ငါ့မှာ ပြောစရာ စကားလုံးအလှတွေ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ခုခု ခိုင်းချင်ရင် ပြောလိုက်စမ်းပါ၊ မင်း ငါ့ခေါင်းကို ဖြတ်ခိုင်းရင်တောင် ငါ 'ဟင့်အင်း' လို့ ပြောမိရင် ငါ့နာမည် ဝူ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

... ဂျက်လေယာဉ်မှာ ဩစတေးလျ အလယ်ပိုင်းရှိ ယာယီလေဆိပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဒါဟာ စစ်ဆေးမှုအတွက် ကြိုဆိုရေး နေရာဖြစ်ပြီး လျှောက်ထားသူ အားလုံးသည် ဤနေရာတွင် အရင်ဆုံး အစီရင်ခံရမည် ဖြစ်ကာ ဝန်ထမ်းများက သူတို့ကို စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်မည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ဝူလုံ၊ အန်ဒရေနှင့် ချာလီ တို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကြိုဆိုရေး ခန်းမဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ဝတ်ထားသောကြောင့် ရှဖေးမှာ မည်သည့် အထုပ်အပိုးမျှ သယ်ဆောင်စရာ မလိုဘဲ အလယ်အလတ်အရွယ် ပခုံးလွယ်အိတ် တစ်လုံးကိုသာ လွယ်ထားသည်။

ကြိုဆိုရေး ခန်းမမှာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော အထူးဘုတ်ပြားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ စုစုပေါင်း ဧရိယာ စတုရန်းမီတာ သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသည်။

အပေါ်ဘက်တွင် အနီရောင် စက်လုံးကြီးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားပြီး အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ကမ္ဘာလုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ဤစစ်ဆေးမှုအတွက် လျှောက်ထားသူ အများစုမှာ ဝေးကွာလှသော ဂြိုဟ်များမှ လာကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် ကြိုတင်ကာကွယ်သည့် အနေဖြင့် ရက်အနည်းငယ် စော၍ ရောက်လာတတ်ကြသောကြောင့် ယခုအခါ ခန်းမထဲတွင် လူဦးရေ ၅၀၀ မှ ၆၀၀ ခန့်သာ ရှိနေသည်။

ခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် ရွှေဝါရောင် ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှဖေးအား ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ၏ တံဆိပ်ကို တပ်ထားပြီး ၎င်းက သူမမှာ ၄-ကြယ်ပွင့် ငွေရောင် တရားစီရင်ရေးသမား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

“မင်းက စစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်ဖို့ လာတာလား” ထိုအမျိုးသမီးက အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော့် နာမည်က ရှဖေး ပါ၊ မှတ်ပုံတင်နံပါတ် ၇၀၅၆၃ ပါ” ရှဖေးက သူမ၏ အနားသို့ ပြုံးလျက် ချဉ်းကပ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အသိဉာဏ်တု ကွန်ပျူတာငယ်ထဲသို့ ရှဖေး၏ မှတ်ပုံတင်နံပါတ်ကို ရိုက်ထည့်လိုက်ရာ ရှဖေး၏ အချက်အလက်များမှာ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းက ဒီကမ္ဘာက လျှောက်ထားသူလား” သူမက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောပေ။

“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ပါ၊ မင်းလိုပဲ ဒီကမ္ဘာက လျှောက်ထားသူ နောက်တစ်ယောက်လည်း အခုတင် ရောက်ထားတယ်”

ရှဖေးသည် ထိုအမျိုးသမီးနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ရှေ့ကောင်တာမှ ပါးလွှာသော နာရီတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး နာရီနှင့် တူသော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အချိန်ကို ပြသခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းပေါ်တွင် ခလုတ် ၃ ခုသာ ရှိပြီး ရှဖေး၏ အမည်နှင့် မှတ်ပုံတင်နံပါတ်ကို ထွင်းထုထားသည်။

“ဒီနာရီကို ဆက်သွယ်ရေးနဲ့ တည်နေရာ သိရှိဖို့အတွက် သုံးတာပါ၊ ဒါကို ဝတ်ထားခြင်းအားဖြင့် မင်းရဲ့ တည်နေရာ၊ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မှု ရှိမရှိနဲ့ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေတွေကို ငါတို့ သိနိုင်မှာပါ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်လည်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု လုပ်ဆောင်ချက်ကနေတစ်ဆင့် အမိန့်ပေး စင်တာကို ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်၊ အခုပဲ ဝတ်လိုက်ပါ”

ရှဖေးသည် ထိုနာရီကို သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ ၎င်းက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် အလိုအလျောက် မြဲမြံသွားပြီး မည်သို့ပင် ကြိုးစားဖြုတ်စေကာမူ ဖြုတ်၍ မရတော့ပေ။

“မင်းက ဒီနာရီကို စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးတဲ့အထိ ဝတ်ထားရမှာပါ၊ အချိန်တန်ရင် ငါတို့က ဖြုတ်ပေးပါလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်အထိတော့ မင်းဘာသာမင်း ဘယ်လိုမှ ဖြုတ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချိုးလိုက်ရင်တော့ ရချင်ရမှာပေါ့လေ” ရွှေဝါရောင် ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီးက ရှင်းပြသည်။

စစ်ဆေးမှု စည်းမျဉ်းများကို ရှင်းပြပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် ရှဖေးအား ခန်းမ၏ အနောက်ဘက် ထောင့်သို့ ခေါ်သွားခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် အသက် ၁၂ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၃ နှစ်ခန့် ရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် လူကြီးတစ်စု၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အရပ် ၅ ပေပင် မပြည့်ဘဲ အနည်းငယ် ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်ကာ ဆံပင်အနက်ရောင် တိုတိုလေးမှာ သူမအား အလွန် လန်းဆန်းသော ပုံစံ ပေးစွမ်းနေသည်။

စကားပြောနိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသော ကြီးမား၍ ကြည်လင်သည့် မျက်ဝန်းအစုံနှင့် လှပပြေပြစ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်တို့ကြောင့် မည်သူမဆို သူမအား ချစ်ခင်စရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူထူနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ထိုမိန်းကလေးကို “ရှောင်ယွီ၊ မင်း ဒီစစ်ဆေးမှုကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ ရှောင်မိသားစု အတွက် ဂုဏ်ဆောင်ရမယ်၊ ဒါက အဖေ မင်းအတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ” ဟု ပြောနေသည်။

ထိုသို့ဆိုကာ ထိုအမျိုးသားသည် စတီးလ် လိပ်ပြာဓား တစ်လက်ကို သူမအား ပေးလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ထိုဓားကို ယူကာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာ ကစားပြနေသည်၊ လိပ်ပြာဓားမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ငွေရောင် လိပ်ပြာတစ်ကောင် ကနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ၊ ရှောင်ယွီ သေချာပေါက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ် ” ဟု ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။

ရှဖေးမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဘာသာ “ဒီအရွယ် မိန်းကလေးတွေဆိုရင် ဘာဘီရုပ်တွေနဲ့ ဆော့ပြီး ဝင်းနီးသပူး ကာတွန်းတွေ ကြည့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါ့အပြင် ဘယ်လို အဖေမျိုးက ကိုယ့်ကလေးကို ဓားမြှောင် လက်ဆောင်ပေးတာပါလိမ့်” ဟု တွေးနေမိသည်။

“တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးပဲ” အသက် ၆၀ ကျော်အရွယ် အဘွားအို တစ်ဦးက ထိုမိန်းကလေး၏ ဆံပင်များကို အဖန်ဖန် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ “အဘွားမှာလည်း မင်းအတွက် တစ်ခုခု ရှိတယ်၊ ကြည့်လိုက်ဦး”

အဘွားအိုသည် သစ်သား လေးထောင့်သေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မိန်းကလေးအား ပေးလိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာမှာ စီးကရက်ဘူးထက် အနည်းငယ် သေးငယ်ပြီး လက်ရာမှာမူ အလွန်ပင် သပ်ရပ်လှသည်။

“ဒီထဲမှာ တရုတ်မြွေပွေး ရဲ့ အဆိပ်တွေ ပါတယ်၊ အဲ့ဒါကို မင်းရဲ့ လက်နက်မှာ သုတ်ထားလိုက်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အဲဒီဓားနဲ့ ထိခိုက်မိသွားရင် သူတို့ရဲ့ သေခြင်းတရားကို ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆို မင်း ဒါကို သဘောကျရဲ့လား” အဘွားအိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ထိုလက်ဆောင်အတွက် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး အဆိပ်သေတ္တာလေးကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ပိုက်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှာလည်း လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ပြုံးနေသည်။

ရှဖေးမှာမူ စိတ်ဓာတ်တွေ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်၊ ဓားလက်ဆောင်ပေးသော အဖေနှင့် အဆိပ်သေတ္တာ လက်ဆောင်ပေးသော အဘွား ဒါဟာ ဘယ်လို မိသားစုမျိုးပါလိမ့်

ထိုအချိန်တွင် ရွှေဝါရောင် ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ ထိုလူအုပ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ရှဖေးဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဒါက ဒီကမ္ဘာက နောက်ထပ် လျှောက်ထားသူ တစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ထားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

ရှဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးငယ်နှင့် သူမ၏ မိသားစုမှအပ အခြားသူကို မတွေ့ရချေ။

ရုတ်တရက် ရှဖေးမှာ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ညွှန်ပြကာ “ခင်ဗျား ပြောနေတာက သူမကို မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်” ဟု လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိလေတော့သည်။

အခန်း ၄၁။ ။ ဦးလေးနှင့်သာ အတူနေလိုသည်

ခရီးသည်တင် အာကာသယာဉ်တစ်စင်းမှာ ကြိုဆိုရေးခန်းမနှင့် စစ်ဆေးမှုကျင်းပရာနေရာကြားတွင် အလုပ်များသော ပျားကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေသည်။ ရှဖေး နှင့် စုရိုယွီ တို့သည် လေယာဉ်ပေါ်တက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက် အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး ရှောင်ယွီ ၏ မိသားစုဝင်များမှာမူ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ကာ လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝေ့ယမ်း၍ နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

ရှောင်ယွီ မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်၊ သူမသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လက်ဝေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေချေသည်။

သူမတွင် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် မရှိသဖြင့် ရှောင်ယွီ ၏ ပုခုံးလေးပေါ်တွင် ကြီးမားသော တောင်တက် ကျောပိုးအိတ်ကြီးကို လွယ်ထားရသည်။ ထိုအိတ်မှာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးထက်ပင် များစွာ ကြီးမားလှသဖြင့် နောက်ကွယ်မှ ကြည့်လျှင် အိတ်ကြီး တစ်လုံးတည်း ခက်ခက်ခဲခဲ လှုပ်ရှားသွားနေသည်ဟုသာ ထင်ရပေလိမ့်မည်။

ရှဖေး က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း မင်းအတွက် ငါ သယ်ပေးပါရစေ ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်ယွီ ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူ၍ သူ၏ လက်ဖြင့် ကိုင်ထားလိုက်၏။ ထိုကျောပိုးအိတ်မှာ ကီလိုဂရမ် ၁၀၀ ခန့် အလေးချိန် ရှိသော်လည်း ဤအလေးချိန်မှာ ရှဖေး အတွက်မူ ဘာမှ မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ရေရှည် ကျင့်ကြံမှုနှင့် လေ့ကျင့်မှုများက သူ့အား အသံလွန်အရှိန်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်သော ခွန်အားကိုလည်း ပေးစွမ်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်ယွီ မှာမူ ၁၂ နှစ်မြောက် မွေးနေ့သို့ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ ၁၂ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ထိုမျှ လေးလံသော အိတ်ကို သယ်နိုင်ခြင်းမှာပင် အံ့ဩဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပေပြီ၊ သူမအနေဖြင့် ရှည်လျားလှသော ခရီးလမ်းကို ထိုအိတ်နှင့်အတူ ဆက်လက် သွားရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဤအရွယ် မိန်းကလေးများသည် အိမ်တွင်သာ နေ၍ ဗီဒီယိုဂိမ်းများ ကစားသင့်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်သော စစ်ဆေးမှုမျိုးတွင် မပါဝင်သင့်ပေ။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟု ဆိုကာ ရှောင်ယွီ က သူမ၏ လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း ရှဖေး အား ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရှဖေး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုအိတ်ကို သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ဟင် ဟု ဆိုကာ ရှောင်ယွီ ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှဖေး ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အိတ်ကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားသလဲ ဆိုသည်ကို သိလိုသဖြင့် ရှဖေး ၏ အိတ်ကပ်များကိုပါ လိုက်လံ ရှာဖွေနေပေတော့သည်။ ဦးလေးက မျက်လှည့် တတ်တာလား ဟု ရှောင်ယွီ က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှဖေး က ရှောင်ယွီ ၏ ဖြူစင်နုနယ်သော လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်ရင်း သွားကြရအောင်၊ မင်း အဲဒါကို ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက မင်းရဲ့ အိတ်ကို တခြား ကမ္ဘာတစ်ခုဆီ ပို့လိုက်ပြီ ဟု ဆိုလိုက်၏။ တကယ်လား ဟု ရှောင်ယွီ က အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။

အဲဒါက ဘယ်လို ကမ္ဘာမျိုးလဲ ဟု သူမက သိချင်စိတ်ဖြင့် မရပ်မနား မေးနေတော့သည်။ အဲဒီမှာ မျောက်တွေ ရှိလား၊ ပန်ဒါဝက်ဝံကြီးတွေရော ရှိလား။

ဝန်ထမ်းများအား သူတို့၏ နာရီများကို ပြသ၍ လျှောက်ထားသူများ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ရှဖေး နှင့် ရှောင်ယွီ တို့သည် အာကာသယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြပြီး ပြတင်းပေါက် ဘေးရှိ ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်ယွီ မှာ အာကာသယာဉ်ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားနေပြီး နေရာအနှံ့ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေကာ ခေတ္တမျှ တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်၊ နောက်ထပ် တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်ခုံပေါင်း ၇၀၀ သို့မဟုတ် ၈၀၀ ခန့် ရှိသော်လည်း ခရီးသည်မှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။ အာကာသယာဉ်မှာ ကမ္ဘာ့ဆွဲအားကို ကျော်လွန်၍ ပျံတက်သွားသောအခါ ရှောင်ယွီ က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ မိသားစုကို လက်ဝေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေပေသေးသည်။

မကြာမီမှာပင် ကြိုဆိုရေး စင်တာမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဖြူစက်ကလေး တစ်စက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်၊ ထိုအခါမှသာ ရှောင်ယွီ သည် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မိသားစုက ပေးလိုက်သော လက်ဆောင်များကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။ ထိုသေစေနိုင်သော လက်ဆောင်များအပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ချေ။

ရှောင်ယွီ က သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် နာရီကို ဆွဲနေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိုအရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော အထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

“ရှောင်ယွီ၊ မင်းရဲ့ မိသားစုက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်တွေက တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ “ ရှဖေး က ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ တခြား ကလေးတွေဆိုရင် အရုပ်တွေ၊ ဂိမ်းတွေ ရကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယွီ မှာတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလို လက်ဆောင်တွေပဲ ရခဲ့တာ၊ ဓား မဟုတ်ရင် သေနတ်၊ ပြီးတော့ အဘွား ပေးတဲ့ အဆိပ်တွေပဲ၊ ရှောင်ယွီ က ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ အကယ်၍ ရှောင်ယွီ က ဒါတွေကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြမှာပေါ့၊ မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူတို့ မျှော်လင့်ချက်ကို မပျက်စီးစေချင်ဘူး “ရှောင်ယွီ က ရှဖေး အား သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရှဖေး မှာ အခြေအနေကို အနည်းငယ် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။ ဤစစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်ခြင်းမှာ ရှောင်ယွီ ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မိသားစု ဆန္ဒသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

“မင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက မိသားစုရဲ့ ဆန္ဒထက် ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို မင်း မစဉ်းစားဖူးလား၊ မင်းက တခြားသူအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ရှင်သန်ရမှာလေ “ သူသည် ရှောင်ယွီ ၏ ဆံပင်တိုလေးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ သပ်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး၊ အဖေက ပြောတယ်၊ လူဆိုတာ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို မျက်နှာမူနိုင်ရမယ်တဲ့၊ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ဒီလောကမှာ ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးပြီး သူတို့အတွက် တာဝန်ယူရမယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့် ရှောင်ယွီ က မိသားစုကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နိုင်သလို သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း အားကိုးရာမဲ့အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး “ရှောင်ယွီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ယမ်းလိုက်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

မိမိ၏ သူငယ်ချင်းများအတွက် ကြီးမားသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်မည့်သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော်လည်း သူငယ်ချင်းကို ကျောပုတ် ရင်ထိုး လုပ်မည့်သူများမှာမူ ဒုနဲ့ဒေး ရှိနေသည်။ ရှဖေး သည် လူ့လောက၏ ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှောင်ယွီ အား မမည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိသဖြင့် သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့်သာ ပုခုံးတွန့်လိုက်လေတော့သည်။

အာကာသယာဉ်မှာ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်နေရာသို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားလှသော အာကာသယာဉ်ကြီး လေးစင်း ရပ်နားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုယာဉ် လေးစင်းစလုံးမှာ ပုံစံချင်း တူလှပြီး လေးထောင့်ပုံစံ ဖြစ်ကာ အနောက်ဘက်တွင် ကြီးမားသော အင်ဂျင်များ တပ်ဆင်ထားသည်။

၎င်းကို အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် ရောယှက်ထားသော ပုံစံဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အပြင်ဘက် ကိုယ်ထည်တွင် အာကာသ အပျက်အစီးများနှင့် တိုက်မိထားသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာ ရှိနေသည်။ ထိုယာဉ်ကြီးများ၏ ကိုယ်ထည်မှာ မီတာ ရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားပြီး အလျားမှာမူ ကီလိုမီတာ အတော်ကြာအထိ ရှည်လျားလှသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ယာဉ်ကြီးတစ်စင်း၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေရခြင်းမှာ အတော်ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ရှောင်ယွီ သည် သူမ၏ ကိုယ်ကို ဖက်ထားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဒီအာကာသယာဉ်တွေက တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတာပဲ ဟု ဆိုသည်။

“အမှန်ပဲ၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း ကြယ်တာရာတွေဆီကို သွားနိုင်မယ့် အာကာသယာဉ်တစ်စင်း ပိုင်ချင်တယ် “ ရှဖေး က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယွီ က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဦးလေးမှာ အာကာသယာဉ် ရှိရင် ရှောင်ယွီ ကိုလည်း ကြယ်တာရာတွေဆီ ခေါ်သွားမလား ဟု မေးလိုက်၏။ သေချာပေါက် ခေါ်သွားမှာပေါ့။ ရှောင်ယွီ ကို မောင်းခွင့် ပေးမလား။ မပေးပါဘူး။ ရှောင်ယွီ က သူမ၏ လျှာကို ထုတ်၍ ရှဖေး အား မျက်နှာပြောင် တိုက်လိုက်လေသည်။

သူတို့၏ နာရီပေါ်ရှိ လမ်းညွှန်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ရှဖေး နှင့် ရှောင်ယွီ တို့သည် အာကာသယာဉ် တစ်စင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ အာကာသယာဉ်မှာ ကြီးမားလှသော်လည်း အတွင်းပိုင်းရှိ စင်္ကြံလမ်းများမှာမူ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလှပြီး လူသုံးယောက် ယှဉ်လျှောက်နိုင်ရုံသာ ရှိသည်။ လမ်းအကွေ့ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လျှပ်စစ်လှေကားကို တတိယအကြိမ် ပြောင်းစီးလိုက်သောအခါ ရှဖေး နှင့် ရှောင်ယွီ တို့သည် သူတို့ တည်းခိုရမည့် အခန်းများရှိရာ အထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ လမ်းညွှန်စနစ်သာ မရှိပါက သူတို့မှာ ဤရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းများကြားတွင် သေချာပေါက် လမ်းပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ရှဖေး နှင့် ရှောင်ယွီ တို့မှာ ကြိုဆိုရေး ခန်းမတွင် တစ်ချိန်တည်း မှတ်ပုံတင်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့အား အထပ်တစ်ခုတည်းတွင် တာဝန်ချပေးထားပြီး အခန်းများမှာလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်စွာ ရှိနေသည်။

ရှဖေး က ရှောင်ယွီ ကို သူမ၏ အခန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်၊ သူသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရ၏။ အခန်းထဲတွင် ခုတင်နှစ်လုံး ရှိနေပြီး ခုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

သူ၏ အသားမှာ ညိုမည်းနေပြီး ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ၏ လက်မောင်းတွင် ခြင်္သေ့ပုံ တက်တူး ထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခန်းထဲတွင် အလွန်ပင် နံစော်လှသော ခြေထောက်နံ့များမှာ ပြည့်နှက်နေပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ခြင်းမှာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ရသည်နှင့် မတူဘဲ အိမ်သာထဲသို့ ဝင်လိုက်ရသည်နှင့် တူနေသည်။ ခြေထောက် နံစော်ခြင်းမှာ ကမ္ဘာသားများတွင်သာ ရှိသည် မဟုတ်ဘဲ ဂြိုဟ်သားများမှာလည်း ချွင်းချက် မရှိလှပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို ကြားသော်လည်း ထိုလူကြီးမှာ လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ ဆက်လက် ဟောက်နေသည်၊ သူ၏ ဟောက်သံမှာ ကျွဲတစ်ကောင်၏ မြည်ဟည်းသံနှင့် တူလှသည်။ ရှောင်ယွီ မှာ သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်၍ အခန်းထဲမှ အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ယွီ က ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှောင်ယွီ သူ့နဲ့ အတူ မနေနိုင်ဘူး၊ အဲဒီလူက အရမ်း နံတာပဲ ဟု ဆိုသည်။

ရှဖေး သည်လည်း ရှောင်ယွီ အား ထိုလူကြီးနှင့် တစ်ခန်းတည်း ထားရန် စိတ်မချပေ။ ရှောင်ယွီ မှာ ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

“အခန်းချပေးတဲ့သူက တော်တော် ပေါ့ဆတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ခန်းတည်း ထားရတာလဲ” တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးမှာ အဝေးမှ လမ်းလျှောက်လာသဖြင့် ရှဖေး က ထိုလူကို တား၍ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုဝန်ထမ်းမှာ အခန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှသာ နေပြီးနောက် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သိသာသည်မှာ ထိုလူမှာလည်း ထိုလူကြီး၏ ခြေထောက်နံကြောင့် ဒုက္ခရောက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ကျွန်တော် အခြေအနေကို နားလည်ပါပြီ၊ ဒီလျှောက်ထားသူအတွက် အခန်းအသစ် တစ်ခုကို အခုချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ် “ ထိုဝန်ထမ်းက လိုလိုလားလား ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်ယွီ ကို တခြား မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ခန်းတည်း ထားပေးပါ၊ ယောင်္ကျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး အတူတူ နေဖို့က အဆင်မပြေဘူး ဟု ရှဖေး က ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်၏။ ရှောင်ယွီ က ရှဖေး ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ယမ်းရင်း အဲဒါတော့ မလုပ်ပါနဲ့၊ ရှောင်ယွီ က ရှဖေး ဦးလေးနဲ့ပဲ အတူတူ နေချင်တာ ဟု ဆိုလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း ၄၂။ ။ စစ်ဆေးမှု၏ အစ

ညဉ့်မှောင်ရီ ပျိုးစပြုလာလေပြီ။ ရှောင်ယွီ မှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှဖေး မှာမူ ခုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလိမ့်နေရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ တံခါးကို ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်၊ သူသည် စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်မည့် နေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို လေ့လာလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အာကာသယာဉ်များ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်တွင် လျှောက်ထားသူ အမြောက်အမြား ရှိနေသည်၊ ထိုသူများသည် နှစ်ယောက်တစ်တွဲ သုံးယောက်တစ်ဖွဲ့ စကားပြောနေကြသလို တချို့ကမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ နောက်တစ်နေ့သည် စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်မည့်နေ့ ဖြစ်သောကြောင့် ရှဖေး တစ်ဦးတည်းသာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပေ။

ရှဖေး သည် ခြေလှမ်းအရှိန်ဖြင့် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခန့်ကို တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့၍ တိတ်ဆိတ်လှသော မြေကုန်းလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် လရောင်အောက်တွင် ကောက်ကျစ်သော ထိုးနှက်ချက် ကို နှစ်ကြိမ်ခန့် လေ့ကျင့်နေစဉ်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်ခြေမှ သာယာနာပျော်ဖွယ် ဂီတသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုဂီတသံမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ထည်ဝါလှပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း တိမ်တိုက်လေးများ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။

၎င်းမှာ ပုလွေသံနှင့် တူသော်လည်း သာမန်ပုလွေသံထက် ပိုမို လေးနက်နေသဖြင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက အမှတ်တရများကို ပြန်လည် နားဆင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုသံစဉ်မှာ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသဖြင့် ရှဖေး မှာ ထိုသံစဉ်ထဲတွင် နစ်မျောသွားခဲ့ရသည်။

ရှဖေး သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိ၍ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေမိသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဂီတသံ ရပ်တန့်သွားသောအခါ ရှဖေး မှာ သူ ကြားလိုက်ရသော သံစဉ်အပေါ် သဘောကျလွန်းသဖြင့် လက်ခုပ်တီး၍ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

“အဲဒီမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ “ အေးစက်လှသော အမျိုးသမီး အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှဖေး သည် ထိုအသံမှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း မည်သူဖြစ်မည်ကိုမူ ချက်ချင်း မမှတ်မိသေးပေ။ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး ဟု ရှဖေး က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း ထိုသို့ ဖြေလိုက်မိသည်ကို ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုရင် ငါက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

ရွှပ်...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှဖေး ၏ အရှေ့တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်၊ သူမ၏ အရှိန်မှာ ရှဖေး ထက်ပင် များစွာ ပိုမို လျင်မြန်လှသည်။ ၎င်းမှာ တစ်စက္ကန့်လျှင် အနည်းဆုံး မီတာ ၁,၀၀၀ ကျော်ခန့် ရှိနေသဖြင့် သူမသည်လည်း အရှိန်အဟုန် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ တရားစီရင်ရေးသမဂ္ဂ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ရွှေဝါရောင် ဆံနွယ်များမှာ လရောင်အောက်တွင် အလွန်ပင် လှပနေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း ပြစ်ချက်မရှိ လှပနေပြီး အထူးသဖြင့် ဖြူစင်ဝင်းပသော ခြေတံရှည်များမှာ ကြည့်မိသူတိုင်းကို ဖမ်းစားထားနိုင်သည်။

လရောင်အောက်တွင် ရှဖေး သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူမမှာ စောစောက ရှဖေး နှင့် ရှောင်ယွီ တို့ကို ကြိုဆိုခဲ့သော ၄-ကြယ်ပွင့် တရားစီရင်ရေးသမား ရဲ့ရှောင်ဟန် ပင် ဖြစ်သည်။

“ ဩော် မင်းကိုး “ ရဲ့ရှောင်ဟန် က ဆိုသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာဂြိုဟ်က ၀.၅ အဆင့်ရှိတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတာ မဆန်းပါဘူး၊ ကောင်းကင်ပုလွေ မှုတ်နေတာကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်တာက အလွန် ရိုင်းပျတဲ့ ကိစ္စဆိုတာကို မင်း မသိဘူးလား ဟ” သူမက ဆို၏။ သူမ၏ အသံမှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှဖေး က အပြုံးလေးဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ပြီး ပြောရရင် ကျွန်တော်က တမင်တကာ နားထောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မတော်တဆ ကြားလိုက်ရတာပါ “

ရဲ့ရှောင်ဟန် သည် ရှဖေး ဝတ်ဆင်ထားသော လေအရိပ် အမှတ် ၄ တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း စိုစွတ်လာခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရှဖေး ၏ အနားသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားပြီး သူ၏ ဝတ်စုံကို သူမ၏ နုနယ်သော လက်များဖြင့် အဖန်ဖန် ပွတ်သပ်နေမိသည်။

အင်း...

ရှဖေး မှာမူ အလွန်ပင် နေရခက်လှသဖြင့် ထိုအလှပဂေးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်ကြိုက် ပွတ်သပ်နေသည်ကို ငြိမ်၍သာ ခံနေရသည်။ ခေတ်ကာလအရ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမို ပွင့်လင်းလာသည် ဆိုစေကာမူ ရဲ့ရှောင်ဟန် မှာ စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ သူ့ကို လိုက်လံ ပွတ်သပ်နေခြင်းမှာ ရှဖေး အတွက်မူ အတော်ပင် ခံရခက်လှသည်။ ရှဖေး သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အပူရှိန်များ မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားနေရသဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ နေနိုင်ရန်အတွက် ခက်ခဲနေသည်။

သူသည် အသက်ရှူထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် သူ၏ စိတ်မှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပြန်လည် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ဆက်လက် ပွတ်သပ်နေသည်ကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်တော့ပေ။ ရှဖေး သည် သူကလည်း တုံ့ပြန်သင့်သည်ဟု တွေးတောကာ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရဲ့ရှောင်ဟန် ၏ တင်ပါးများဆီသို့ လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရွှပ်...

ရဲ့ရှောင်ဟန် သည် ရှဖေး ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး ထိတ်လန့်သွားသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မီတာ အတော်ကြာသည့် နေရာအထိ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှဖေး အား ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။ ရှဖေး ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ လေထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သဖြင့် သူသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဒီည လသာတာ အရမ်းလှတာပဲ ဟု ဆိုကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရသည်။

ရဲ့ရှောင်ဟန် သည် ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်က ရှဖေး ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်ကို ပြန်လည် သတိရသွားခဲ့သည်။ မည်သည့် အမျိုးသားမဆို ထိုသို့ အလုပ်ခံရပါက စိတ်ကူးယဉ်မှုများ ရှိလာမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ရှဖေး သည်လည်း ထိုထက် ပိုမို၍ မပြုမူခဲ့သောကြောင့် ဤလူငယ်မှာ စရိုက်မဆိုးလှကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။ ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

“မင်း ဒီတိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဘယ်ကနေ ရတာလဲ “ ရဲ့ရှောင်ဟန် က လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဝယ်ထားတာပါ၊ ကျွန်တော်က ဒါကို ခိုးလာမယ်လို့တော့ ခင်ဗျား မထင်ဘူး မဟုတ်လား” ရှဖေး က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ၀.၅ အဆင့်ရှိတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ ဝတ်စုံကို ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဝယ်နိုင်မှာလဲ” သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်ပြန်သည်။ ရှဖေး မှာမူ ထိုမေးခွန်းကို ဖြေရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူက ကဗျာတွေ ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့တာလို့ ပြောရမလား၊ အဲဒီကဗျာတွေက သူပိုင်တာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားတာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ ဒါမှမဟုတ် အတ္တလန်တစ် ယဉ်ကျေးမှုကို ရှာဖွေရာက ရလာတာလို့ ပြောရမလား၊ အဲဒါကလည်း အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်။

“၀.၅ အဆင့်ရှိတဲ့ ဂြိုဟ်ကလူက ဆင်းရဲရမယ်လို့ ဘယ်သူက စည်းကမ်းထုတ်ထားလို့လဲ၊ ကျွန်တော် ဒါကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မာစတာပိစ် လေလံပွဲ ကနေ ဝယ်ခဲ့တာပါ၊ ခင်ဗျား မယုံရင် စစ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်” ရှဖေး က ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ငွေကြေး အရင်းအမြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဝယ်ယူခဲ့သည့် နေရာကိုသာ သက်သေအဖြစ် ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မာစတာပိစ် လေလံပွဲ မှာ အလွန်ပင် နာမည်ကြီးလှသဖြင့် ရဲ့ရှောင်ဟန် လည်း ကြားဖူးသည်။ ရှဖေး ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သူမသည်လည်း ရှဖေး အား သူ၏ ဂြိုဟ်ပေါ်မှ ချမ်းသာသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဟု လက်ခံလိုက်သည်။ ဒီဝတ်စုံက အရမ်း တန်ဖိုးရှိတာမို့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားပါ ဟု ရဲ့ရှောင်ဟန် က အေးစက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် မှောင်မိုက်လှသော ညဉ့်အမှောင်ထဲသို့ အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှဖေး မှာမူ သူ၏ ပေါင်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း တောက်... ငါတော့ သူမရဲ့ အသားယူတာကို ခံလိုက်ရပြီ ဟု ညည်းတွားနေမိသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းကြီးများ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး မကြာမီ မိုးရွာတော့မည့် အသွင် ဆောင်နေသည်။ ရဲ့ရှောင်ဟန် ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှဖေး သည် ဆက်လက် လေ့ကျင့်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ သူ၏ အခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။

ရှဖေး ထွက်သွားပြီးနောက် တောင်ခြေရှိ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ထိုနေရာတွင် အစကတည်းက ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး ရှဖေး ရော ရဲ့ရှောင်ဟန် ပါ သူ့ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ ထိုသူမှာ အသက် ၂၄ နှစ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။ သူသည် ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုနေသည်။

ဒုန်း...

သူ၏ လက်သီးမှာ တောင်ကုန်း၏ ဘေးဘက်ကို အားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ၁ မီတာခန့် နက်သော ကျင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။

နေမထွက်မီ မနက်စောစောတွင် အာကာသယာဉ်ပေါ်ရှိ စပီကာများမှတစ်ဆင့် အသိပေးချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကျပ်အတည်းအဆင့် စစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်မယ့် လျှောက်ထားသူများ အားလုံး သတိပြုရန်၊ မိနစ် ၃၀ အတွင်း အပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်မှာ စုဝေးပေးကြပါ၊ စစ်ဆေးမှုက အခုပဲ စတင်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ် ဟု အေးစက်လှသော အီလက်ထရွန်နစ် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှဖေး မှာမူ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် အိပ်လေ့ရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် အခန်းတူနေချိန်တွင် အဝတ်အစား ဝတ်ရန်အတွက် သတိထားနေရသည်။ မိနစ် ၄၀ ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ရှဖေး သည် ရှောင်ယွီ ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အာကာသယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရှဖေး သည် မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ရန်အတွက် ၁ မိနစ်သာ အချိန်ပေးခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိသော အချိန်များကိုမူ ရှောင်ယွီ ကသာ ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးများသည် အလှပြင်ရန်အတွက် အချိန်အများကြီး ပေးရတတ်သည်ကို ရှဖေး သိထားသော်လည်း ၁၂ နှစ်သမီး ရှောင်ယွီ မှာလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မျက်နှာသစ်ဆေးနှင့် ခရင်မ် အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနေသဖြင့် ရှဖေး မှာ အံ့ဩနေမိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ အာကာသယာဉ်မှာ မူလနေရာမှ ရွေ့လျားလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ အခြားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရှေ့ဘက်တွင် တောင်ကုန်းများ ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင်မူ သဲကန္တာရကြီး ရှိနေသည်။ မြောက်ဘက်တွင်မူ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီး ရှိနေပြီး တောင်ဘက်တွင်မူ ကျောက်ဆောင်ကြီးများ ရှိနေသည်။

လျှောက်ထားသူ ဦးရေမှာ ၈၀,၀၀၀ မှ ၁၀၀,၀၀၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိနေပြီး အများစုမှာ အုပ်စုဖွဲ့၍ နေကြသည်။ အကြီးဆုံး အုပ်စုမှာ လူပေါင်း ၁,၀၀၀ ခန့် ရှိပြီး အငယ်ဆုံး အုပ်စုတွင် ၃ ယောက်မှ ၅ ယောက်အထိ ရှိနေသည်။ လူတိုင်းမှာ လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသဖြင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။ ရှဖေး တို့ကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသော အဖွဲ့မှာမူ မရှိသလောက် ရှားပါးလှသည်။

ရှဖေး သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ အခြားသူများက အုပ်စုဖွဲ့၍ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့အတွက် အခက်အခဲ ရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုအုပ်စုကြီးများကို ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အာကာသယာဉ် တစ်စင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော အသက် ၂၄ နှစ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ လျှောက်ထားသူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖော်ရွေသော အပြုံးကို ဆောင်ထားသည်။

“အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေကြပါ၊ ငါက ဒီ အကျပ်အတည်းအဆင့် စစ်ဆေးမှုရဲ့ အဓိက စစ်ဆေးရေးမှူး ရှောင်ဟိုင်လီ ပါ၊ အခု ပထမဆုံးအဆင့် စစ်ဆေးမှုရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ပြောပြပေးပါ့မယ် “ ရှောင်ဟိုင်လီ က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လျှောက်ထားသူ အားလုံးက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်၊ ရှောင်ဟိုင်လီ မှာ ထိုသို့ အကြည့်ခံရသည်ကို သဘောကျနေဟန် ရှိသည်။

“ငါတို့က ဒီပထမအဆင့်မှာတင် လျှောက်ထားသူတွေရဲ့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကို ဖယ်ထုတ်ပစ်မှာ ဖြစ်ပါတယ် “ဟု သူက ဆိုသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ဖယ်ထုတ်မည်ဆိုသော စကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

“အရှေ့ဘက်က တောင်ကုန်းတွေထဲမှာ နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်နိုင်မယ့် အမှတ်အသား ၁,၀၀၀ ကို ဝှက်ထားပါတယ်၊ အဲဒီအမှတ်သားကို ရတဲ့သူတွေပဲ နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်ခွင့်ရမှာပါ၊ ဒီပထမအဆင့်က ၇ ရက်ကြာမှာ ဖြစ်ပြီး အနီးနားက စတုရန်းကီလိုမီတာ ၃ သန်းလောက်ရှိတဲ့ မြေပြင်ကတော့ မင်းတို့ရဲ့ စစ်တလင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ် “ ရှောင်ဟိုင်လီ က ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ နာရီပေါ်မှာ စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်မယ့် ဧရိယာကို ပြထားပါလိမ့်မယ်၊ အကယ်၍ အဲဒီနယ်မြေကနေ ထွက်သွားရင်တော့ စစ်ဆေးမှုကနေ ထုတ်ပယ်ခံရမှာ ဖြစ်ပါတယ်၊ မင်းတို့ ကြိုက်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးလို့ ရပါတယ်၊ ရန်သူကို သတ်ပစ်ရင်တောင်မှ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ၇ ရက်ပြည့်တဲ့အခါ အဲဒီအမှတ်အသားကို ကိုင်ထားနိုင်တဲ့သူတွေပဲ တရားစီရင်ရေးသမား ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာပါ၊ ကဲ... အခုပဲ စစ်ဆေးမှုကို စတင်လိုက်ပါပြီ “ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟိုင်လီ ပြောပြီးသည်နှင့် ကြီးမားလှသော အာကာသယာဉ် လေးစင်းစလုံးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ သဲဖုန်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသဖြင့် လျှောက်ထားသူများမှာ မျက်စိကို အုပ်ထားကြရသည်။ သဲဖုန်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ လျှောက်ထားသူ အများအပြားမှာ အရှေ့ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းများဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားကြပေတော့သည်။

ပထမပိုင်းတွင် လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတိထားနေကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အင်အားကြီးသူများက အင်အားနည်းသူများကို စတင် သတ်ဖြတ်လာကြပေတော့သည်။ ဤနေရာတွင် အားလုံးမှာ ရန်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ခြင်းမှာ မိမိ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လှပလှသော ဩစတေးလျ မြေပြင်မှာ သွေးချောင်းစီးသော ငရဲခန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ရှဖေး နှင့် ရှောင်ယွီ တို့ကိုမူ မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရတော့ချေ။ ရှောင်ဟိုင်လီ စည်းကမ်းများကို ပြောပြနေစဉ်မှာပင် ရှဖေး သည် အခြေအနေကို တွက်ချက်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် အာကာသယာဉ်များ ပျံတက်သွားစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေကို အသုံးချ၍ ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဖေး သည် ရှောင်ယွီ ကို ပွေ့ချီထားပြီး သူမ အအေးဒဏ် မခံရစေရန်အတွက် အပေါ်အင်္ကျီအထူကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးထားသည်။ သူသည် တစ်စက္ကန့်လျှင် မီတာ ၁၀၀ အရှိန်ဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ ပြေးနေသည်။

“ဦးလေး... ကျွန်မတို့ လိုအပ်တဲ့ အမှတ်အသားတွေက အရှေ့ဘက်မှာ ရှိတာ မဟုတ်လား၊ ဘာဖြစ်လို့ မြောက်ဘက်ကို သွားနေတာလဲ “ရှောင်ယွီ က မေးလိုက်သည်။ ရှဖေး က အရှေ့ဘက် ဟုတ်လား... အဲဒီနေရာကတော့ လူမိုက်တွေ သွားတဲ့ နေရာပဲ ဟု ဆိုကာ ပြုံးလိုက်လေတော့သည်။