အခန်း (၃၈၆)

ယခုအချိန်တွင် တုပိုင်သည် ဤရွေးချယ်မှု၏ ဒဿနကို နားလည်သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ကောင်းကင်တံခါးသည် မောက်မာခြင်းနှင့် အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရှိနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မြေကြီးတံခါးသည် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် လောကီကိစ္စများကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် တုပိုင်သည် မောက်မာသူလော။

တုပိုင်သည် မောက်မာတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းသဖြင့် မိမိအသက်ကိုပင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်တွင်းသို့ တွန်းပို့လေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူသည် မာနထောင်လွှားသူတော့ မဟုတ်ပေ။

မှန်၏။ သူသည် မာနထောင်လွှားခြင်း မရှိပေ။ ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်ရန် ပေကျင်းမြို့တော်သို့ သွားရောက်စဉ်က သူ၏ ယခင်ပြိုင်ဘက်ဟောင်း ထန်ယန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရာ တုပိုင်သည် အလွန် နှိမ့်ချသော သဘောထားဖြင့် စကားပြောဆိုခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်က တုပိုင်ကို အင်ပါယာနယ်စားဘွဲ့ ပေးသနားသောအခါ တုပိုင်သည် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ တာ့နင်အင်ပါယာ သမိုင်းတစ်လျှောက် မကြုံစဖူး ကိစ္စဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်အပေါ် ကြီးမားသော ဖိအားများ သက်ရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မှန်သည်။ တုပိုင်သည် မောက်မာသော်လည်း နှိမ့်ချတတ်သည်။ မာနထောင်လွှားပြီး သူတပါးအပေါ် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလိုသူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြေကြီးတံခါးကို ရွေးချယ်သင့်လေ၏။ တုပိုင် အသက်ကို ဝအောင်ရှူလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်ရှိ မြေကြီးတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတာတွင် သူ့ကို မည်သည့်အရာများ စောင့်ကြိုနေမည် မသိသဖြင့် တုပိုင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သို့သော် မြေကြီးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အရာအားလုံးသည် သူထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အလွန် ရိုးရှင်းနေသည်။

သူထင်ထားသလို နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး မရှိပေ။ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသော လမ်းတစ်လမ်းသာ ရှိသည်။ ကမ္ဘာမြေကြီး၏ အောက်ခြေသို့ ဦးတည်သွားနေသော လမ်းတစ်လမ်းကဲ့သို့ပင်။ တုပိုင် ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းသွားသည်။ မီတာ ၅၀၀ ခန့် ရောက်သောအခါ ရှေ့တွင် လမ်းခွဲတစ်ခု တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘယ်ဘက်သွားမလား ၊ ညာဘက်သွားမလား။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘယ်ဘက်လမ်းနှင့် ညာဘက်လမ်းသည် ထပ်တူညီနေပြီး မည်သည့် ကွာခြားချက်မျှ မရှိပေ။

တုပိုင် ဘယ်ဘက်လမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။ မီတာရာချီ ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် လမ်းခွဲတစ်ခု ထပ်တွေ့ရပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းခွဲနှစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ သုံးခု ဖြစ်နေသည်။ ဘယ် ၊ အလယ် ၊ ညာ။

မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်သင့်သနည်း။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်က တုပိုင် ဘယ်ဘက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူ ဘယ်ဘက်ကိုသာ ထပ်ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။ မီတာရာချီ ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် လမ်းခွဲတစ်ခု ထပ်တွေ့ရပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းခွဲလေးခု ဖြစ်နေသည်။ တစ် ၊ နှစ် ၊ သုံး ၊ လေး။

တုပိုင် စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်မျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် အစွန်ဆုံး ဘယ်ဘက်လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် မြေကြီးအောက်ဆုံးသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မီတာရာချီ အကြာတွင် နောက်ထပ် လမ်းခွဲတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းခွဲ ၅ ခု ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် လမ်းခွဲ ၆ ခု ၊ ၇ ခု ၊ ၈ ခု ၊ ၉ ခု…

အကြိမ်တိုင်းတွင် တုပိုင်သည် အစွန်ဆုံး ဘယ်ဘက်လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ တုပိုင်က နောက်တစ်ခါ လမ်းခွဲ ၁၀ ခု ပါလာလိမ့်မည်ဟု ထင်နေချိန်တွင် လမ်းဆုံးသွားလေတော့သည်။ လမ်းဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ရှေ့တွင် သွားစရာလမ်း မရှိတော့ဘဲ ထူထဲသော ကျောက်နံရံကြီး ပိတ်ဆို့နေသည်။

ဤသည်မှာ ဘဝနှင့် တူလှသည်။ ရွေးချယ်စရာများ များသထက် များလာမည်။ သို့သော် တုပိုင်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ သွားမည့်လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း ဘယ်ဘက်လမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လမ်းဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာကာ မူလနေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် တုပိုင် မူလနေရာမှ တဖန် ပြန်စလိုက်သည်။ ပထမလမ်းခွဲသို့ ရောက်သောအခါ ယခင်က ဘယ်ဘက်ကို ရွေးခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ညာဘက်ကို ရွေးလိုက်သည်။

ဒုတိယလမ်းခွဲတွင် ဘယ် ၊ အလယ် ၊ ညာ သုံးလမ်းရှိရာ တုပိုင် အလယ်လမ်းကို ရွေးလိုက်သည်။ တတိယလမ်းခွဲတွင် လမ်းလေးလမ်း ရှိရာ တုပိုင် ဒုတိယလမ်းကို ရွေးလိုက်သည်။

ဤနည်းဖြင့် တုပိုင်သည် အမြဲတမ်း ဒုတိယလမ်းခွဲကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းခွဲ ၉ ခု အထိ ရောက်သွားသော်လည်း လမ်းဆုံးသို့သာ ရောက်သွားပြီး ထူထဲသော ကျောက်နံရံကြီးက ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေပြန်သည်။

ထို့နောက် တုပိုင်သည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသမျှ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ သင်္ချာနည်းအရ ရှင်းထုတ်ခြင်းနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး နည်းလမ်းတိုင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း အကြိမ်တိုင်း လမ်းဆုံးသို့သာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤမြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သော လမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါက်မရှိသော လမ်းဖြစ်နေပုံရသည်။ လုံးဝ ထွက်ပေါက်မရှိပေ။ ဤသည်က မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်နည်း။ တုပိုင် အနာဂတ်တွင် မည်သို့ပင် လျှောက်လှမ်းပါစေ ၊ အဆုံးသတ်သည် လမ်းဆုံးသာ ဖြစ်နေမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

မဟုတ်ပေ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် တုပိုင်သည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသမျှ အားလုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းစ မတွေ့ရပေ။ နောက်ထပ် မည်သို့ လုပ်ဆောင်သင့်သနည်း။ အင်အားသုံးပြီး လမ်းဖောက်ရမည်လော။

တုပိုင်သည် သွေးကြောခြောက်သွယ်ဓားသိုင်းကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုပြီး ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့နေသော ကျောက်နံရံကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာပေ။ အက်ရာလေး တစ်ခုပင် မထင်ပေ။

သို့မဟုတ် စောင့်ဆိုင်းရမည်လော။

အခြေအနေ အများစုတွင် အသက်ရှင်သန်ရာ လမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် ရှာဖွေ၍ မရဘဲ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းရတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤနေရာသည် ရွေ့လျားနေသော ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖြစ်နေမည်လော။ အချိန်တစ်ခု ကြာအောင် စောင့်လိုက်ပါက ရှေ့မှ ကျောက်နံရံကြီး ရွေ့သွားပြီး လမ်းပေါက်လာမည်လော။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် လမ်းဆုံးနေသော ကျောက်နံရံရှေ့တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခု ၊ အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သူ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ပြီး စောင့်နေသည်။ ဆက်စောင့်နေသည်။ တစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သုံးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ငါးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မည်သည့်အရာမျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

လမ်းဆုံးသည် လမ်းဆုံးသာ ဖြစ်နေပြီး ၊ လမ်းမရှိခြင်းသည် လမ်းမရှိခြင်းသာ ဖြစ်နေသည်။ မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ ဖြစ်သွားပြီလော။ နတ်ဘုရားလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ကံပါလာခြင်းလော။

မဟုတ်ပေ။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယခု တုပိုင် သေချာပေါက် ပြောရဲသည်။ နတ်ဘုရားလမ်းကို ရွေးချယ်ခြင်းသည်သာ အမှန်တကယ် လမ်းဆုံးဖြစ်ပြီး သေဆုံးရန် နေရာပင် ရှိမည် မဟုတ်။ မြေကြီးလမ်းကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် လမ်းဆုံးဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အသက်ရှင်သန်ရာ လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လမ်းဆုံးနေသော အခြေအနေမှ အသက်ရှင်သန်ရာ လမ်းကြောင်းကို မည်သို့ ရှာရမည်နည်း။ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ပြီးမှ အသက်ရှင်ခြင်းကို ရှာဖွေရမည်လော။

တကယ်တော့ သူ့ရှေ့မှ အခြေအနေက သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေမျိုးပင် မဟုတ်ပေ။ ရုတ်တရက် တုပိုင် သူ့နဖူးသူ ရိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တုံးအလိုက်တာဟု ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ ရှေ့မှ ကျောက်နံရံကြီးက လမ်းပိတ်နေသဖြင့် လမ်းဆုံးပြီဟု ထင်ရသော်လည်း ကျောက်နံရံကိုယ်တိုင်က လမ်းဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤနေရာတွင် ရေးထားသည်မှာ မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အောက်သို့ဆင်းခြင်းဟု မရေးထားပေ။ ကျောက်နံရံအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်၍ မရနိုင်ဘူးလော။

လမ်းဆုံးဟူသည် မရှိပေ။ အတွေးအခေါ်ဟောင်းများကသာ သူ့ကို လမ်းဆုံးရောက်နေပြီဟု ထင်မှတ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

တုပိုင်သည် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့ ပေးထားသော ရွှေရောင်နှင်းမြှောင်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံထဲသို့ စိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းပိုဝေပုကို အသုံးပြုပြီး အပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

“ရွှပ်… ရွှပ်… ရွှပ်…”

တုပိုင်သည် ဓားမြှောင်ကို ကျောက်နံရံထဲ စိုက်လိုက် ၊ လင်းပိုဝေပုဖြင့် ခုန်တက်လိုက် လုပ်ပြီး လျင်မြန်စွာ တက်သွားသည်။ နှစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် မီတာရာချီ တက်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်နံရံကိုယ်တိုင်က ကမ်းပါးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မီတာရာချီ တက်ပြီးသောအခါ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကမ်းပါးထိပ်မှ ပလက်ဖောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

တုပိုင် ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ရာ အောက်ဘက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှောင်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးကြီးသည် ငရဲပြည်သို့ ဦးတည်နေသကဲ့သို့ပင်။

တုပိုင်သည် သွေးကြောခြောက်သွယ်ဓားသိုင်းမှ ရှောင်ယန်ဓားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါး အနက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားချီသည် ပင်လယ်ထဲ ကျသွားသော ရွှံ့တုံးကဲ့သို့ အသံဗလံမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

တကယ့် ချောက်ကမ်းပါးနက်ကြီးပင်။ ဤသည်ကမှ စစ်မှန်သော မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း လမ်းကြောင်း ဖြစ်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းခွဲများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ၊ လမ်းဆုံးများကို ကျော်လွှားကာ ၊ ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ရခြင်းသည် ယခုအချိန်တွင် ခုန်ချရန်အတွက် ဖြစ်နေသည်လော။ ခုန်ချလိုက်ပါက အရိုးကြေပြီး သေသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

တုပိုင် ပိုပြီး သတိထားလာမိသည်။ ဤသည်မှာ စွန့်စားခန်းတစ်ခုနှင့် မတူဘဲ ဘဝသင်ခန်းစာ တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ သို့မဟုတ် တုပိုင်၏ အနာဂတ်ဘဝအတွက် နိမိတ်ပြနေခြင်းလော။ တုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခုန်ချလိုက်လေ၏။

“ဝေါ… ဝေါ… ဝေါ…”

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အောက်သို့ ကျဆင်းနေသည်။ ကျဆင်းနေသည်။ ကျဆင်းနေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ဖမ်းပေးမည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်မျှ မရှိသလို ၊ ဆန်းကြယ်သော သားရဲတစ်ကောင်မျှလည်း မရှိပေ။

“ဗွမ်း…”

ပုံမှန်အတိုင်းပင် တုပိုင် ရေကန်တစ်ခုထဲသို့ ကျသွားသည်။ အောက်ခြေမရှိသလောက် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သာမန် ဂူတွင်း ချောက်ကမ်းပါးများ အောက်တွင် ရှိတတ်သော ရေကန်မျိုးပင်။ ရေကန်၏ နက်ရှိုင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကန်အားကြောင့် သူ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရဘဲ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရေကန်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာသည်။ တုပိုင် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ပထမဆုံး မျက်လုံးတစ်စုံ လင်းလက်လာသည်။ အနီရောင် မျက်လုံးများ။ ဒုတိယ မျက်လုံးတစ်စုံ လင်းလက်လာသည်။ အဝါရောင် မျက်လုံးများ။

မျက်လုံးတစ်လုံးစီသည် တစ်ပေခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာအလင်းရောင်သည် ရေကန်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ တုပိုင် သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ မြွေကြီးနှစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ကောင်စီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အချင်း တစ်မီတာကျော် ရှိသည်။

တစ်ကောင်က အနီရောင် ၊ တစ်ကောင်က အဝါရောင်။

ဤမြွေကြီးနှစ်ကောင်သည် ယခင်က တုပိုင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော မြွေများထက် အများကြီး ပိုကြီးမားသည်။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်တွင် ထိုမြွေကြီးနှစ်ကောင်သည် လုံးဝ ရစ်ပတ်ပြီး ကိုက်ခဲနေကြသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း တွေ့ရခဲသော မြင်ကွင်းဆန်းပင်။ မြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ကျစ်ဆံမြီးကဲ့သို့ လုံးဝ ရစ်ပတ်နေပြီး ပါးစပ်ကြီးများ ဖွင့်ကာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ကိုက်ခဲထားကြသည်။ မည်သူမျှ ရုန်းထွက်၍ မရသလို ၊ မည်သူမျှလည်း ပါးစပ်ကို မဟရဲကြပေ။

ပိတ်မိနေသော သားရဲများ၏ တိုက်ပွဲပင်။ တုပိုင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများက တုပိုင်ဆီသို့ ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ မိစ္ဆာဆန်သော ၊ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သတိပေးသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မြွေကြီးနှစ်ကောင်သည် ဆက်လက် ရစ်ပတ်ပြီး ကိုက်ခဲနေကြပြန်သည်။

အပိုင်း ၃၈၆ ပြီး၏။