အခန်း (၃၈၇)
Vol. 39 Ch. 387
ထိုအချိန်လေးမှာပင် ရေထဲမှ နောက်ထပ် မြွေတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်မောင်းခန့် တုတ်ပြီး ခြောက်ပေခန့် ရှည်သော မြွေငယ်လေး တစ်ကောင်။ သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် အဆိပ်စွယ် မရှိဘဲ သွားဖြူဖြူလေး နှစ်တန်းသာ ရှိသည်။
ဤသည်မှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မြွေဖြူလေး ဖြစ်သည်။ အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ တုပိုင်၏ အမြင်တွင် မြွေလေးသည် အရေခွံလဲထားခါစ ဖြစ်ပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အကြေးခွံများက အလွန်သစ်လွင်ပြီး နုနယ်နေသည်။ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲလျှင်ပင် ကွဲအက်သွားနိုင်သော လူသားအရေပြားကဲ့သို့ပင်။
ထို့အပြင် သူ့မျက်လုံးနှစ်လုံးသည် နက်မှောင်ပြီး တောက်ပနေကာ ကြင်နာမှုနှင့် ဉာဏ်ပညာ အပြည့်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
“မင်္ဂလာပါ လူသား…” အားနည်းပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြည့်ဝသော မြွေဖြူလေးက တုပိုင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် ပါးစပ်ဖြင့် ပြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ တုပိုင်၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်္ဂလာပါ” တုပိုင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မြွေဖြူလေးက ဆက်ပြော၏။ “ဒါက ကမ္ဘာမြေကြီး အက်ကွဲရာကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မြေအောက်ရေကန်ပါ။ ကျွန်တော်က သာမန် မြွေဖြူလေး တစ်ကောင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တခြားကမ္ဘာက စွမ်းအင်တွေရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျွန်တော် အခု နှစ်ပေါင်းရာချီ အသက်ရှင်နေပါပြီ”
နှစ်ပေါင်းရာချီ အသက်ရှင်နေပြီဆိုတော့ တုပိုင်နှင့် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နိုင်သည်မှာ မဆန်းပေ။
“ဒီရေကန်က ကျွန်တော့် ပိုင်နက်ပါ။ ဘာကြောင့်လဲ မသိပေမဲ့ ကျွန်တော်က မွေးရာပါ အလွန် သန့်ရှင်းမှုကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး အညစ်အကြေး မခံနိုင်ပါဘူး”
သူ့အကြေးခွံများက အစွန်းအထင်းမရှိ သန့်ရှင်းနေပြီး ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲလျှင်ပင် ကွဲအက်သွားနိုင်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အသားအရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်လျှင် သိသာသည်။
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဘယ်သတ္တဝါကိုမှ မစားချင်ပါဘူး။ နေ့တိုင်း ဒီရေကန်ထဲက အထူးစွမ်းအင်လေးတွေကို စုပ်ယူပြီး အသက်ရှင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြာတာတောင် ဒီအရွယ်လေးပဲ ရှိပါသေးတယ်”
မြွေဖြူလေးက ဆက်ပြော၏။ “ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ပေမဲ့ ဒီမြွေကြီးနှစ်ကောင်က ကျွန်တော့်ပိုင်နက်ထဲ ကျူးကျော်လာပြီး ရေကန်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ရက်ရက်စက်စက် ကျွန်ပြုကြတယ်”
တုပိုင်သည် အနောက်ဘက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် မြွေကြီးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ရူးသွပ်စွာ ရစ်ပတ်ပြီး ကိုက်ခဲနေကြဆဲပင်။ ထိုမိစ္ဆာအဆင့် မြွေကြီးနှစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဤမြွေဖြူလေးက တကယ်ကို အားနည်းလွန်းလှသည်။
မြွေဖြူလေးက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဒီမြွေကြီးနှစ်ကောင်က အသေအလဲ ရစ်ပတ်ကိုက်ခဲနေကြပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင် ဖြစ်နေကြတယ်။ သူတို့နှစ်ကောင်စလုံးရဲ့ အသက်သွေးကြောတွေ ပေါ်နေပါတယ်”
တုပိုင် ကြည့်လိုက်ရာ အသက်သွေးကြော မကပေ။ မြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ ၇ လက်မနေရာ အသက်သွေးကြောနေရာမှ တံခါးပေါက်များသည် ဟင်းလင်းပွင့်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အားအနည်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို ထုတ်ပြထားခြင်းနှင့် တူသည်။
မတတ်နိုင်ပေ။ မြွေကြီးနှစ်ကောင်သည် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
မြွေဖြူလေးက ပြော၏။ “သဘောကောင်းတဲ့ လူသား… ဒီမိစ္ဆာမြွေဆိုးကြီးနှစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလားဟင်”
တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။ “မင်းဘာသာမင်း ဘာလို့ မသတ်တာလဲ”
မြွေဖြူလေးက ပြန်ဖြေသည်။ “သူတို့ရဲ့ တံခါးပေါက်တွေ ပွင့်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်က အရမ်း အားနည်းလွန်းပါတယ်။ အဆိပ်စွယ်လည်း မရှိတော့ သူတို့ရဲ့ တံခါးပေါက်ကို ကိုက်ဖောက်ဖို့ မပြောနဲ့ ၊ သတ်တောင် မသတ်နိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်တစ်သက်လုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။ သီလ မဖျက်ချင်ပါဘူး။ သဘောကောင်းတဲ့ လူသား… ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်အစား သူတို့ကို သတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်”
တုပိုင်က မေးလိုက်၏။ “ဘာဆုလာဘ် ပေးမှာလဲ”
မြွေဖြူလေးက ပါးစပ်ဟပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော စွမ်းအင်ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာချီကာလမှာ ကျွန်တော် ဘယ်အသားမှ မစားခဲ့ဘဲ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ဆုံး စွမ်းအင်တွေကိုပဲ စုပ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဒီစွမ်းအင်ပုလဲလုံးက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အသန့်ရှင်းဆုံး စွမ်းအင်ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီး ဒီမိစ္ဆာမြွေဆိုးကြီးနှစ်ကောင်ကို သတ်ပေးရင် ၊ ကျွန်တော့်အိမ်နဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝကို ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်ပေးနိုင်ရင် ဒီစွမ်းအင်ပုလဲလုံးကို ပေးပါ့မယ်”
တုပိုင် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။
မြွေဖြူလေး ရုတ်တရက် ငိုချင်လာသည်။ “လူသား… စွမ်းအင်ပုလဲလုံး တစ်လုံးတည်းမို့လို့ မကျေနပ်တာလား။ ကျွန်တော် မပေးချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ နှစ်လုံးပဲ ရှိလို့ပါ။ တစ်လုံးပေးလိုက်လို့ ရပေမဲ့ နှစ်လုံးစလုံး ပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော် သေသွားပါလိမ့်မယ်။ သဘောကောင်းတဲ့ လူသား… ဒီရေကန်က ကျွန်တော့်အိမ်ပါ။ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ဖူးပါဘူး။ သက်ရှိသတ္တဝါတွေရဲ့ အသားကို မစားဖူးပါဘူး။ ကျွန်တော့်အိမ်လေး ငြိမ်းချမ်းဖို့အတွက်ပါ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ… ကူညီပေးပါနော်”
တုပိုင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ… ငါ ကူညီမယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မြွေဖြူလေးက ပြော၏။ “ခင်ဗျား အရမ်း သတိထားရမယ်နော်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ရင် ကျန်တစ်ကောင်က လွတ်မြောက်သွားပြီး အရမ်း စွမ်းအားကြီးလာလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားကိုရော ကျွန်တော့်ကိုရော သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မြွေနှစ်ကောင်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ရမယ်”
မှန်သည်။ ထိုအချက်က အမှန်ပင်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို တစ်သက်မှတစ်ခါ ရနိုင်သော အခွင့်အရေးပင်။ ဤမိစ္ဆာအဆင့် မြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်မှာ အံ့မခန်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တုပိုင် ဆယ်ယောက် ရှိလျှင်ပင် သူတို့ကို သတ်နိုင်မည် မဟုတ်။ သို့သော် ယခု မြွေကြီးနှစ်ကောင် ရစ်ပတ်ကိုက်ခဲနေကြသည်။ အသက်သွေးကြော တံခါးပေါက် ပွင့်နေရုံသာမက မည်သူမျှလည်း မလွှတ်ချင် ၊ မည်သူမျှလည်း မလွှတ်ရဲ ဖြစ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သတ်ချင်လျှင် မြွေကြီးနှစ်ကောင်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ရမည်။
မိစ္ဆာအဆင့် မြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အများစုသည် ရေထဲတွင် ရှိနေပြီး ၄ ၊ ၅ မီတာခန့်သာ ရေပေါ် ပေါ်နေသည်။ သူတို့၏ ၇ လက်မနေရာ တံခါးပေါက်သည် ရေမျက်နှာပြင်အထက် ၂ မီတာခန့် အမြင့်တွင် ရှိသည်။
တုပိုင် မြွေကြီးနှစ်ကောင် အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ မြွေဖြူလေးလည်း တုပိုင်ဘေးသို့ ကူးခတ်သွားသည်။ မြွေကြီးနှစ်ကောင်သည် အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးချင်း ဆက်သွယ်လိုက်ကြသည်။ ညှိနှိုင်းနေကြသကဲ့သို့ပင်။
“မင်း အရင်လွှတ်”
“မင်း အရင်လွှတ်”
“ငါတို့ နှစ်ကောင်လုံး လွှတ်ပြီး ဒီလူသားကို အရင်သတ်ကြမယ်။ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့မှ ဆက်ချကြတာပေါ့”
မိစ္ဆာအဆင့် မြွေကြီးနှစ်ကောင် သဘောတူညီချက် ရလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် လွှတ်ပေးတော့မည်။ ၇ လက်မနေရာ အသက်သွေးကြော တံခါးပေါက်ကို ဖုံးကွယ်တော့မည်။ သို့သော် နောက်ကျသွားသည်။
သူတို့က တုပိုင်သည် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တက်ပြီး ဓားဖြင့် ထိုးလိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြသည်။ သို့သော် တုပိုင်က ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုပေ။
“ရွှပ်… ရွှပ်… ရွှပ်…” သွေးကြောခြောက်သွယ်ဓားသိုင်း။
ဘယ်လက်တွင် ရှောင်ယန်ဓား။
ညာလက်တွင် တိုက်ယန်ဓား။
ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားနှစ်လက်သည် ပြင်းထန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး မိစ္ဆာမြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ ၇ လက်မနေရာ တံခါးပေါက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် လွှတ်ပေးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ၇ လက်မနေရာ တံခါးပေါက်ကို ပိတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။
သို့သော် သူတို့ နောက်ကျသွားလေသည်။
“ဖောက်… ဖောက်…”
တုပိုင်၏ ဓားချီများသည် မိစ္ဆာမြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ ၇ လက်မနေရာ အသက်သွေးကြောကို ထိုးဖောက်သွားလေ၏။
ရုတ်တရက် “ဝုန်းးးး” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မိစ္ဆာမြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များ ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးများ ရူးသွပ်စွာ ပန်းထွက်လာသည်။
“အားးး ၊ ငူးးးး ၊ ဝေါင်းးး”
မိစ္ဆာမြွေကြီးနှစ်ကောင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် လွှတ်လိုက်ကာ ပါးစပ်ကြီးများ ဖွင့်ပြီး တုပိုင်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ အဆိပ်စွယ်များ တုပိုင်နှင့် ပေအနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ၊ သူတို့၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအင်များကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
“ဝုန်းးးး ဝုန်းးးးး ဝုန်းးးးး”
မိစ္ဆာမြွေကြီးနှစ်ကောင်သည် အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားလေ၏။ ကောင်းကင်အနှံ့ အသားစများနှင့် သွေးများ လွင့်စဉ်သွားပြီး ရေကန်ထဲသို့ ပြန်လည် ကျရောက်ကုန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်သက်မှတစ်ခါ ရနိုင်သော အခွင့်အရေးအောက်၌ တုပိုင်သည် မိစ္ဆာမြွေကြီးနှစ်ကောင်စလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။ အနီတစ်ကောင် ၊ အဝါတစ်ကောင် ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် မြွေကြီးနှစ်ကောင်စလုံး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားကြသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… သဘောကောင်းတဲ့ လူသား” မြွေဖြူလေးက ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ… ကတိတည်ဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ။ ပါးစပ်ဟထားပါ… ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအင်ပုလဲလုံး လက်ဆောင်ကို လက်ခံပါ”
ပြောပြီးသည်နှင့် မြွေဖြူလေးသည် ပါးစပ်ဟပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော စွမ်းအင်ပုလဲလုံးလေးကို ထပ်မံ ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် မိစ္ဆာမြွေကြီးနှစ်ကောင်၏ သွေးများသည် ရေကန်တစ်ခုလုံးကို အနီရောင် ဆိုးလိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး ရေအပူချိန်လည်း မြင့်တက်လာသည်။ သွေးရေကန်သည် ဆူပွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီစွမ်းအင်ပုလဲလုံးက မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ မင်း နှစ်ပေါင်းရာချီ စုပ်ယူထားတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။ ငါ မယူပါရစေနဲ့။ ဒီမိစ္ဆာမြွေနှစ်ကောင်ကို သတ်ပေးတာက အချိန်ကိုက် ဖြစ်သွားလို့ပါ။ ပြီးတော့ ဒါက ကံတရားပါပဲ။ ကျေးဇူးဆပ်စရာ မလိုပါဘူး”
ပြောပြီးသည်နှင့် တုပိုင် ရေကန်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
“မရဘူး… မရဘူး… မရဘူး…” မြွေဖြူလေးသည် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အပေါ် ကျေးဇူးရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် မဖြစ်မနေ ကျေးဇူးဆပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ဘဝက ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထို့နောက် သူသည် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ထွက်သွားခွင့် မပေးပေ။ နူးညံ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြည့်ဝသော မြွေခေါင်းလေးသည် တုပိုင်၏ ခေါင်းနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်လာပြီး တုပိုင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… သဘောကောင်းတဲ့ လူသား… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ပါးစပ်ဟလိုက်ပါ… စွမ်းအင်ပုလဲလုံး ပေးပါ့မယ်”
မြွေဖြူလေး ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ တုပိုင်၏ ပါးစပ်နှင့် တေ့ပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော စွမ်းအင်ပုလဲလုံးလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
တုပိုင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်စရာ မလို။ ထင်းရှူးသီးပုံဂလင်းဖြင့် ကြည့်ရမည်။ မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ခံစားရမည်။
တုပိုင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အားနည်းပုံရသော မြွေဖြူလေး၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ယုတ်မာသော အလင်းရောင်များ ပေါ်လာသည်။
သူထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြည်လင်တောက်ပသည့် စွမ်းအင်ပုလဲလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အစိမ်းရောင် အဆိပ်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
တုပိုင်သည် သူ့စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဤအားနည်းပုံရသော မြွေဖြူလေး၏ မျက်နှာဖုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရလေ၏။ သူသည် မြွေတစ်ကောင် လုံးဝ မဟုတ်။ သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ဂျိုများ စတင် ပေါက်နေပြီ။ ဤသည်မှာ ကျောင်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။
ကျောင်းဟုတ်လား။ ကျောင်းဖြစ်နေတာလား။
ကျောင်းဆိုသည်မှာ နဂါးမဟုတ်သော်လည်း နဂါးနှင့် ဆင်တူနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အရေခွံလဲပြီးခါစ ၊ အသွင်ပြောင်းခါစ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ အခြားကမ္ဘာမှ စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်နေသော ဤမြေအောက်ရေကန်နက်ထဲတွင်သာ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ၊ ဤကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်သော သားရဲတစ်ကောင် မွေးဖွားလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခုမှ အသွင်ပြောင်းခါစ ဖြစ်သောကြောင့် အားအနည်းဆုံး အချိန် ၊ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကိုပင် ဖမ်းနိုင်စွမ်း မရှိသော အချိန် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ ကျင့်ကြံပြီးပါက သူသည် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားလာမည် ဖြစ်ပြီး ဤမြေအောက် ရေပိုင်နက်တစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးလိမ့်မည်။
ထိုမျှသာမက တုပိုင်သည် ရေအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းများ စုပုံနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ အမျိုးအစားစုံလင်သော အလောင်းများ ၊ တစ်ကောင်စီက ကြီးမားလှသည်။ ဤအလောင်းများကို ဤကျောင်းသားရဲလေး အသွင်မပြောင်းမီက သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အသားနှင့် သွေးကို မစားဘဲ ဤသတ္တဝါများ၏ အသက်စွမ်းအင် အနှစ်သာရကိုသာ စုပ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် အားနည်းသော ပုံစံဖြင့် ဟန်ဆောင်ပြီး တုပိုင်ကို မြွေကြီးနှစ်ကောင်အား သတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် တုပိုင်ကို အဆိပ်ပုလဲလုံး စားမိအောင် လှည့်ဖြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တုပိုင် အဆိပ်မိပြီး သေဆုံးသွားပါက တုပိုင်၏ အသက်စွမ်းအင် အနှစ်သာရကိုလည်း သူ ဝါးမြိုလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ မိစ္ဆာကျောင်းသားရဲပင်။ အားအနည်းဆုံး အချိန်၌ပင် အလွန် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ယုတ်မာရက်စက်လှသည်။ အလွန် အစွမ်းထက်လှသည်။
တုပိုင် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အသွင်ပြောင်းခါစ ကျောင်းသားရဲလေးသည် သူ့အကြည့်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး အားနည်းကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြည့်ဝသော ပုံစံ ပြန်လုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် အဆိပ်ပုလဲလုံးကို တုပိုင် ပါးစပ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ရွှပ်…”
သွေးကြောခြောက်သွယ်ဓားသိုင်း။ တိုက်ယန်ဓား။
တုပိုင်၏ ဓားချီသည် ပြင်းထန်စွာ ပျံထွက်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤကျောင်းသားရဲလေးသည် အသွင်ပြောင်းခါစ ဖြစ်သဖြင့် အားအနည်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
တစ်ခဏအတွင်း သူ့ကို တုပိုင်က တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေ၏။
“အိုး… ဝေါ… ဝေါ…”
အသွင်ပြောင်းခါစ ကျောင်းသားရဲလေး၏ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင် သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ တစ်ခဏအတွင်း ရေကန်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ဆူပွက်သွားသည်။ အသန့်ရှင်းဆုံး စွမ်းအင်များ ၊ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး စွမ်းအင်များသည် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်လာပြီး သွေးကြောများနှင့် သွေးကြောဆုံမှတ်များထဲသို့ စီးဝင်ကာ သူ့ခြေလက်အင်္ဂါများကို ပူလောင်လာစေတော့သည်။
အပိုင်း ၃၈၇ ပြီး။