အခန်း (၃၈၉)

တုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကျောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော အခေါင်းများကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ တကယ်ကို မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ ထောင်ချီ ၊ သောင်းချီ ရှိနိုင်သည်။ အခေါင်းများကို သပ်ရပ်စွာ စီထားသည်။ အလယ်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်တံတားလေး တစ်စင်း ရှိပြီး မီတာ သောင်းချီ ရှည်လျားသည်။ ကျောက်တံတား၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်အခေါင်းများ ရှိနေသည်။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ဤကမ္ဘာတွင် သရဲတစ္ဆေများ ရှိပါသလား။ အနည်းဆုံးတော့ တာ့နင်အင်ပါယာ၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် သရဲတစ္ဆေ မရှိပေ။

တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ အခြားကမ္ဘာမှ စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်နေသော ကမ္ဘာမြေကြီး အက်ကွဲရာ နေရာများတွင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာများတွင် သရဲတစ္ဆေများ ရှိတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်ကြွေသားရဲ ကဲ့သို့သော အလွန် ထူးဆန်းသည့် သားရဲများ ရှိသည်။

ယင်း၏ မျက်လုံးများသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကမ္ဘာမြေကြီး အက်ကွဲရာ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်ပင် ၊ အခြားကမ္ဘာမှ စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်နေသော မြေအောက်ကမ္ဘာတွင်ပင် စစ်မှန်သော သရဲတစ္ဆေကို မြင်ဖူးသူ မရှိသလောက်ပင်။

တုပိုင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ အစ်မကျီပြောင်ပြောင်ကို မေးကြည့်ဖူးသော်လည်း သူမ ရောက်ဖူးသော မြေအောက်ကမ္ဘာများတွင် မည်သည့် သရဲတစ္ဆေမှ မမြင်ဖူးကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော် တုပိုင် အလယ်ရှိ ကျောက်တံတားပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ကျောက်အခေါင်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပွင့်လာလေ၏။ အခေါင်းထဲမှ သေလူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။ သရဲတစ္ဆေ မဟုတ်ဘဲ သေလူဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပုပ်ပွနေပြီး အချို့မှာ အရိုးစု တစ်ဝက်ခန့် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်လောင်နေသည်။

တုပိုင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခေါင်းများ ဆက်တိုက် ပွင့်လာပြီး သေလူများ အခေါင်းထဲမှ တွားသွား ထွက်လာကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် တုပိုင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမျှင်များ ထောင်ထလာလေ၏။ ဤသည်မှာ ပုံမှန် ဟုတ်ရဲ့လား။ လုံးဝ ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်အထိ တုပိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကမ္ဘာသည် အခြေခံအားဖြင့် သိုင်းလောကသာ ဖြစ်သည်။

အခြားကမ္ဘာမှ စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်နေသော မြေအောက်ကမ္ဘာတွင်ပင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဥပမာ ၊ ခေါင်းကိုးလုံးမြွေ ၊ အသွင်ပြောင်း ကျောင်းသားရဲ နှင့် ဝိညာဉ်ကြွေသားရဲ ကဲ့သို့သော အရာများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများ အခေါင်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပြီး တုပိုင်၏ ဤကမ္ဘာအပေါ် အမြင်နှင့် လုံးဝ ကွဲလွဲနေလေ၏။

ဤသေလူများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် သရဲအငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်ပြီး ထူးဆန်းသော အသံများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် အလယ်ရှိ ကျောက်တံတားပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။

ရှေ့မှ တက်လာကြသလို ၊ နောက်မှလည်း တက်လာကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ် သေလူများသည် တုပိုင်၏ ရှေ့သွားလမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သလို ၊ နောက်ပြန်လမ်းကိုလည်း ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ တုပိုင် ရှေ့တိုးမရ ၊ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်သွားလေ၏။

သေလူများ ပိုမို များပြားစွာ အခေါင်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ကျောက်တံတားပေါ်သို့ တက်လာပြီး တုပိုင်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများ ၊ မြေအောက်ကမ္ဘာ စွမ်းအင်များ တောက်ပနေသော မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးစိမ်းများက တုပိုင်ကို ဝိုင်းရံထားလေတော့၏။

အကယ်၍ ဤနေရာသည် ငရဲနှင့် တူသည်ဆိုပါက အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်တံတားသည်သာလျှင် အသက်ရှင်သန်ရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဖြစ်ပြီး ဤတံတားပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သေဆုံးခြင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားပေလိမ့်မည်။

တုပိုင်တစ်ယောက် အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေရ၏။ ရူးသွပ်မတတ် ပြေးလွှားနေရသည်။ သူ့နောက်တွင်ကား မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများရှိနေပြီး အလျင်မလိုသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း လိုက်ပါလာကြသည်။

တုပိုင် တံတားအလယ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှေ့မှ မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများက လမ်းပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြပြီး နောက်ဘက်မှ သေလူများကလည်း မီလာကြလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများသည် သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့်တူသော လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ တုပိုင်အား လှမ်းဖမ်းကြသည်။ ခေါင်းခွံနှင့်တူသော ပါးစပ်ပေါက်များထဲမှ သေမင်းတမန် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"ဝေါ... ဝေါ..."

မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် တုပိုင်တစ်ယောက် ရှေ့တိုးမရ ၊ နောက်ဆုတ်မရသော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားလေ၏။

တုပိုင်သည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားမိသည်။.အကယ်၍သာ ဤသေလူများနှင့် ထိတွေ့မိသွားပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။

အဖြေကိုမူ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။ သေလူတစ်ယောက်၏ လက်သည်းက တုပိုင်၏ လက်မောင်းကို ခြစ်မိသွား၏။ ရုတ်တရက် တုပိုင်၏လက်မောင်းပေါ်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြာရောင် လက်သည်းရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သရဲတစ္ဆေဆန်သော သေမင်းတမန်အငွေ့အသက်များသည် အဆက်မပြတ် စိမ့်ဝင်လာတော့သည်။

သူတို့၏ စွမ်းအားအရင်းအမြစ်သည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်လောက်သည်ဟု တုပိုင် သံသယဝင်မိလိုက်သည်။

တုပိုင်သည် ကံကြမ္မာကို အန်တုရုန်းကန်လိုက်ကာ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သေမင်းတမန်အငွေ့အသက်များကို အတင်းအဓမ္မ မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်...

သို့သော် သူ၏ ရွှမ်းချီ အတွင်းအားစွမ်းအင်များသည် ထိုလက်သည်းရာနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေအောက်ကမ္ဘာ သေမင်းတမန်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ဤအရာကား အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေစွ။.ဤသည်က မည်မျှအထိ ကောက်ကျစ်ယုတ်မာကြောင်း တုပိုင် ပိုမို သေချာသွားလေ၏။ အဆိပ်မိပြီးနောက် အတွင်းအားဖြင့် မောင်းထုတ်၍ မရနိုင်ရုံမျှမက မည်သည့်အတွင်းအားမဆို လာရောက်ထိတွေ့ပါက ချက်ချင်းပင် မြေအောက်ကမ္ဘာ စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

‘ဒါဆို ငါက ဒီအရာတွေ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ရဲ့ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေရတော့မှာလား။’

တုပိုင်၏ အတွင်းအားပြောင်းလဲလိုက်လျှင်ပင် ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်လွှတ်ထားလိုက်ပါက ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြေအောက်ကမ္ဘာ သေမင်းတမန်စွမ်းအင်များသည် တုပိုင်တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သေဆုံးသွားသည်အထိ ဖြစ်စေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် တုပိုင်၏ ဒန်တျန်ထဲရှိ ရွှေရောင် နဂါးသွေး စွမ်းအင်များ ပန်းထွက်လာပြီး သွေးကြောများတစ်လျှောက် တုပိုင်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ လက်သည်းရာဆီသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ရုတ်တရက် နေရောင်ခြည်နှင့်ထိတွေ့သော နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ပင် ထိုလက်သည်းရာထဲရှိ သရဲတစ္ဆေစွမ်းအင်များအားလုံး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

‘ရှယ်ပဲဟေ့...’

ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော ဤနဂါးသွေး၏ ပထမဆုံး အစွမ်းသတ္တိ ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ ယင်းမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာ စွမ်းအင်များကို ပျော်ဝင်စေပြီး ကုသပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် သေလူတစ်ယောက်၏ လက်သည်းက တုပိုင်ကို အသည်းအသန် လှမ်းဖမ်းပြန်သည်။

အနည်းငယ် ၊ ဆယ်ဂဏန်း ၊ အယောက်နှစ်ဆယ် ၊ ရာချီသော မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများသည် တုပိုင်အား ဖမ်းဆုပ်ရန် အသည်းအသန် လက်လှမ်းလာကြသည်။

ဤအချိန်တွင် နဂါးသွေး ရွှေရောင်စွမ်းအင်များသည် တုပိုင်၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း အကြောင်းမဲ့ ဖြုန်းတီး၍ မဖြစ်ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း။

သတ်မလား။

သေလူများကို သတ်ရမည်လော။

တုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်း။

ထို့ပြင် ဘယ်လက်ရော ညာလက်ပါ အသုံးပြုသော သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်း ဖြစ်သည်။

"ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်..."

ဤကမ္ဘာမှ ဗားရှင်းဖြစ်သော သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်းသည် တစ်ဖန် စွမ်းရည်ပြသလာပြန်သည်။

ရှောင်ယန်ဓား ၊ ကျုံးယန်ဓား ၊ တိုက်ယန်ဓား ၊ တိုက်ရွှီဓား ၊ တိုက်ချုံးဓား ၊ တိုက်အာဓား။

အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းကြီး တစ်ဖန် ပေါ်လာပြန်သည်။ တုပိုင်၏ သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်းသည် မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ရွာကျလာသည်။

ဘယ်လက်နှင့် ညာလက်မှ ဖွဲ့စည်းထားသော လေဓားများသည် စက်သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိ၏။

လူတိုင်း၏ ဓားချီနှင့် ကန်းချီစွမ်းအင်များသည် အားယူစုစည်းရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် တုပိုင်၏ သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်းတစ်ခုသာလျှင် စတင်လိုက်သည်နှင့် လုံးဝ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်..."

မရေမတွက်နိုင်သော ချီဓားများ ဒလဟော ထွက်ပေါ်လာသည်။ တုပိုင်ကို ဝိုင်းရံထားသော သေလူများအားလုံး တုပိုင်၏ လေဓားထိမှန်သွားကြပြီး အရိုးစုကဲ့သို့ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်များ ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားကြသည်။

အချို့က ခါးမှ ပြတ်သွားသည်။

အချို့က အလယ်မှ ကျိုးသွားသည်။

အချို့က တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားသည်။

ဤ သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်းသည် ဓားတိုက်ပွဲထဲသို့ စက်သေနတ်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းလှသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် တုပိုင်၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းအပိုင်းအစများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

သို့သော် ဤသေလူများသည် တုပိုင်၏ ဓားချက်ကြောင့် ပြတ်တောက်သွားလျှင်ပင် ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေကြဆဲ ၊ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး တုပိုင်ရှိရာသို့ ရူးသွပ်စွာ တွားသွားလာနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

တုပိုင်က ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ပြီး ခေါင်းခွံကို ရိုက်ခွဲလိုက်လျှင်ပင် သူတို့၏ လက်သည်းများသည် တုပိုင်ကို ဆွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများက တုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် လုံးဝ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။.ဤသည်ကား ငရဲထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေရာဖြစ်၏။ ငရဲထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာဖြစ်လေ၏။ ဤနေရာရှိ လူများမှာ သေ၍ပင် မရနိုင်ချေ။.သို့သော် တုပိုင်သည် သေဆုံးခြင်းတံခါးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းတံခါးကို မရွေးချယ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများသည် တုပိုင်ကို ဝိုင်းရံထားဆဲပင်။ အရေအတွက်ကား ပို၍ ပို၍ များပြားလာသည်။ တုပိုင်သည် ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်းသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ပစ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုမိုများပြားသော သေလူအရိုးစုများ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးနားတွင် ထိုအရိုးစုများက တောင်ပုံရာပုံ စုပုံနေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်းသည် ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် ပစ်ခတ်နေဆဲပင်။ ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် တုပိုင်သည် ရာပေါင်းများစွာသော သေလူအရိုးစုများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် တံတားပေါ်ရှိ သေလူများသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် တက်လာနေဆဲပင်။ ထိုမျှသာမက အောက်ဘက်ရှိ အခေါင်းများလည်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပွင့်လာကာ သေလူများသည် ကျောက်အခေါင်းထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသည်းအသန် တွားသွားထွက်လာကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရွှမ်းချီ အတွင်းအားစွမ်းအင်များမှာမူ လုံးဝ ကုန်ခန်းသွားရ၏။

ထို့ကြောင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ ဘယ်လက်တွင် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့ပေးသော ရွှေရောင်နှင်း ဓားမြှောင်ဖြစ်ပြီး ညာလက်တွင် မင်းသမီးယွီကျိန်းပေးသော ဓားဖြစ်သည်။

တူပိုင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ဖန် မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများ၏ အရိုးများအပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

"သတ် သတ် သတ် သတ် သတ်..."

နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်တစ်ကိုယ်လုံး ခုတ်ထစ်ထားသော အရိုးပုံများအောက်တွင် လုံးဝ မြုပ်သွားလေတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများ၏ လက်သည်းများသည် တုပိုင်ကို ဆွဲကိုင်ထားဆဲပင်။

တစ်ခု ၊ နှစ်ခု ၊ သုံးခု ၊ လေးခု ၊ ငါးခု...

တစ်ခုပြီးတစ်ခု သေမင်းတမန် သရဲလက်သည်းရာများ တုပိုင်တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

တုပိုင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပို၍ ပို၍ အေးစက်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တဖြည်းဖြည်း မောပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာ စွမ်းအင်များ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့အသိစိတ်များ ပိုမို ဝေဝါးလာပြီး ထုံထိုင်းလာသည်။

ပိုမိုများပြားသော မသေမျိုးလူသားများ သူ့ကို ဖမ်းဆုပ်လာကြသည်။ ဆယ်ယောက် ၊ အယောက်တစ်ရာ...

"ဝုန်းးးး"

တုပိုင် နောက်ဆုံးတွင် တံတားပေါ်မှ ဆွဲချခံလိုက်ရပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ငရဲခန်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။ ထိုနေရာတွင် အဆုံးမဲ့ ကျောက်အခေါင်းများ ရှိနေသည်။ တုပိုင် တံတားပေါ်မှ ဆွဲချခံရပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော သေလူများသည်လည်း ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ တံတားအောက်သို့ ဆင်းလာကြသည်။

ထို့နောက် သေလူတစ်ဒါဇင်ကျော်က တုပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်ဆောင်ပြီး ဧရာမ သင်္ချိုင်းကြီးတစ်ခုလုံး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ဧရာမ ကျောက်အခေါင်းကြီးတစ်ခု ၊ ဧရာမ ဂူသင်္ချိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သေလူတစ်ဒါဇင်ကျော်က တုပိုင်ကို ဤဧရာမ ဂူသင်္ချိုင်းကြီးထဲတွင် ထားလိုက်ပြီး ဧရာမ ကျောက်အခေါင်းကြီးထဲတွင် လှဲအိပ်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော သေလူများသည် တုပိုင်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ပါးစပ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ ပြုလုပ်နေကြသည်။

စာဖွဲ့ပြဖို့ တကယ်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။ သူတို့သည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ အော်ဟစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နာကျင်စွာ ငိုကြွေးခြင်း ၊ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ခြင်း ၊ နာကျင်စွာ တောင်းပန်ခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ သူတို့ ဘာရွတ်ဆိုနေသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ပေ။ အတွင်းထဲရှိ လေထု ၊ နာကျင်မှုနှင့် တောင်းပန်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော ဝိညာဉ်ရေးရာ လေထုကိုသာ ခံစားရနိုင်သည်။

အပိုင်း ၃၉၉ ပြီး၏။