နတ်ဆိုးဘုရင်နှစ်ပါး ဆုံတွေ့ခြင်း

အဆီအနှစ်သွေးစက်မှ ခေါင်းလောင်းလေးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်ကို ရှောင်ချမ်ဝေ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိ၏။

အမြုတေစုစည်းခြင်း အဆင့် နတ်ဆိုးအရှင် တစ်ပါး၏ သွေးအဆီအနှစ်ဆိုသည်မှာ မည်သည်ကိုဆိုလိုသနည်း။

အကောင်းဆုံးသော အမြုတေဖြစ်တည်ခြင်း ကျင့်စဉ်၊ အနည်းဆုံး သိုင်းဘုံကျောင်း သန့်စင်ခြင်း ငါးကြိမ်၊ သို့မဟုတ် စီရင်စုမြို့ကြီး တစ်မြို့ကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် ရတနာတစ်ခုနှင့် ညီမျှပေသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ချင်ကျိုးတွင် မည်သူမျှ မရယူနိုင်ခဲ့သော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

သို့သော်... ရှောင်ချမ်ဝေသည် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လင်းပိုင်ဝေ့ သည် ခေါင်းလောင်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကတုန်ကရင် ဖြစ်နေရှာ၏။

"ကျွန်မ ဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး"

သူမ ဆက်လက် မရှင်းပြနိုင်သေးခင်မှာပင်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

ရှန်းယီ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး"

ကျောက်စိမ်းအဆင့်ပြီးပြည့်စုံခြင်း ရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်စေကာမူ များစွာသော ခြားနားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"..."

လင်းပိုင်ဝေ့မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမသည် လူငယ်လေးကို ဤမျှနားလည်နေခြင်းအား မနှစ်သက်မိတော့ပေ။ သူ စကားတစ်ဝက် ပြောလိုက်သည်နှင့် နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကျန်တစ်ဝက်ကို သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေ့ ရှိ၏။

"တခြားကိစ္စ ရှိသေးလား"

ရှန်းယီ သူမ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ထားသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းပုတ်လိုက်၏။

"စိတ်ကူးယဉ် မနေနဲ့"

သူမ တစ်ယောက်တည်း မြောက်ဘက်ကမ်းပါးသို့ စွန့်စားသွားခဲ့ခြင်းမှာ အနည်းငယ် မိုက်မဲသည်ဟု သူ ထင်မြင်သော်လည်း၊ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်၌ပင် "ကျွန်မကို ဆရာလို့ ခေါ်လေ၊ ဒါဆို ကျွန်မ ရှင့်ကို ကနဦးနယ်ပယ်ထဲ ဝင်ရောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြောခဲ့သော ထိုစဉ်က သွက်လက်သော မိန်းကလေးကို သူ ပိုနှစ်သက်မိသည်။

သူမအနေဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် ကြိုးစားသင့်ပြီး ဤအသက်ကို ပိုမိုလိုအပ်သောနေရာများတွင် အသုံးပြုသင့်ပေသည်။

ယခုကဲ့သို့ စိတ်ကောက်ပြီး တစ်ပါးသူကို အမှီလိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော၊မိုက်မဲသော အပြုအမူများတွင် အချိန်ကုန်မခံသင့်ပေ။

"အာ့..."

လင်းပိုင်ဝေ့ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မူးဝေသွားလေ၏။

"ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"

ရှန်းယီ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှောင်ချမ်ဝေသည် လင်းမိသားစုမှ မိန်းကလေးငယ်ကို အားကျသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သတိဝင်လာလေသည်။

"ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"အဘိုးကြီးချန်က အချိန်ရရင် လင်းကျန်းစီရင်စုကို လာခဲ့ပါဦးလို့ မှာထားတယ်လေ၊ ပြီးတော့ စစ်သူကြီးယိုကို ကျွန်တော့်အစားနှုတ်ဆက်ပေးပါဦး"

အစောပိုင်းက ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် ပြောသွားသော စကားများကို ရှန်းယီ ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်၏။ လင်းကျန်းစီရင်စု၏ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အဘိုးကြီးချန်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်လေးသည် လေညင်းတစ်ခုအလား ခြံဝန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ။

ရှောင်ချမ်ဝေ အကြည့်ကို မတတ်သာစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော လင်းပိုင်ဝေ့ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဆေးလဲဦးမှာလား"

"အင်း"

မိန်းကလေးငယ်က အားရပါးရ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

...

ချင်ကျိုးမြို့ပြင်ရှိ မြင့်မားမတ်စောက်သော တောင်တန်းများနှင့် တောင်ကုန်းများ၌ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်တောင်တန်းများကြားတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ကျက်စားသွားလာနေကြ၏။

လေးလံသော ငါးကြေးခွံ သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြလေသည်။

ဘယ်ဘက်မှ ပုံရိပ်မှာ ဖြူဖျော့ပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးမရှိသော မျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဆင်နှာမောင်းမှာ ဝမ်းဗိုက်အထိ တွဲကျနေလေ၏။ ညာဘက်မှ ပုံရိပ်မှာမူ မွဲခြောက်သော အမွှေးအမျှင်များရှိပြီး အနည်းငယ် အိုမင်းကာ ပိန်လှီသော ဝံပုလွေနတ်ဆိုး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် သာမန်ဟု ထင်ရသော ရေတံခွန်တစ်ခုရှေ့သို့ လျှောက်သွားကြ၏။

ဝံပုလွေနတ်ဆိုး ရပ်တန့်လိုက်ရာ ဆင်နတ်ဆိုး က သူ၏ နောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် ရောက်နေပါပြီ၊ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး ထွက်တွေ့ပေးနိုင်မလား"

ရံဖန်ရံခါတွင် ငှက်အော်သံအချို့ တောင်တန်းများကြား၌ ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်မှာ စိတ်မရှည်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ အလွန်တရာ စိတ်ရှည်သည်းခံစွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရေတံခွန်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကွဲသွားပြီး စိုစွတ်ချောမွေ့သော ကျောက်ဂူတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

ဂူထဲတွင် မြင့်မားသောအရပ်နှင့် နွားနတ်ဆိုး တစ်ကောင် ထိုင်နေပြီး ၎င်း၏ ဖုထစ်နေသော ကြွက်သားများမှ ကြီးမားသော ဖိအားပေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

၎င်းသည် လျစ်လျူရှုထားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းလောင်းနှင့်တူသော မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါရှိနေ၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ငါ ဒဏ်ရာကုနေတုန်း ငါ့ကို လာရှာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်း ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်"

ဝံပုလွေအိုကြီး ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂူထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်၏။

သူ၏ပုံရိပ်မှာ နတ်ဆိုးဘုရင်လေး ထက် များစွာ သေးငယ်လှပေသည်။ သူသည် ကျောက်တုံးစင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"နတ်ဆိုးဘုရင်လေး... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီဘုရင်က ဒီတစ်ခါ ဘာမှလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ မင်းကို တစ်ခုလောက် သတိပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ"

"ဘာကို သတိပေးချင်တာလဲ"

နွားနတ်ဆိုးက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဒီကိစ္စကြောင့် ဒီဘုရင်က ကောင်းမွန်တဲ့စစ်သူကြီးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်ဆိုတာကို သတိပေးချင်တာပါ။ ပြီးတော့ ယန်ချွန်းမြစ်က နဂါးအိုကြီး စိတ်ကျေနပ်အောင်လို့ သူ့ညီအစ်ကို သုံးကောင် သေဆုံးသွားတာအတွက် လျော်ကြေးအနေနဲ့ တန်ဖိုးကြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကိုတောင် ပေးလိုက်ရတယ်"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် သွားဖြဲပြလိုက်ရာ ဝါထိန်နေသော အစွယ်များကို မြင်လိုက်ရ၏။

"မင်းက ကျန်းချိုလန်ထက် မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာကို သက်သေပြချင်နေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ၊ အဲဒီလို လုပ်တိုင်း ဒီဘုရင်က မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ရင်းခဲ့ရတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နွားနတ်ဆိုး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးစင်းလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်လိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အပြစ်တင်နေတာလား"

တစ်ဖက်လူက တိတ်တဆိတ် ကူညီပံ့ပိုးမှုများစွာ ပေးခဲ့သည်ကို သူ သိသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကိုမူ သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

ဆင်နတ်ဆိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။

နွားနတ်ဆိုး၏ ခြေရင်းတွင် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ခွေးအိုကြီးမျက်လုံးပွင့်လာပြီး ဆင်နတ်ဆိုးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ဆုတ်လိုက်"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်ချင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးဘုရင်လေး နားလည်မှု လွဲနေပြီ၊ ငါက မင်းကို အကြံပေးချင်ရုံပါ၊ နယ်ပယ်အဆင့် တိုးတက်လာတာကလည်း မင်းရဲ့ ခွန်အားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါပဲ၊ အဲဒီမိန်းမနဲ့ ယှဉ်ရင် ကိစ္စတိုင်းမှာ တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုနေစရာ မလိုပါဘူး"

ဝံပုလွေအိုကြီး လေသံပျော့ပျောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ။

နွားနတ်ဆိုး၏ သဘောထားမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွား၏။

"ကျုပ်ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားတာနဲ့ အဆင့်တက်ဖို့က လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားအတွက် အကြီးမားဆုံးသော စိုးရိမ်စရာကို ကျုပ် ရှင်းလင်းပေးမယ်။ ဒီဘုရင်က ခင်ဗျားရဲ့ နယ်မြေကို မထိပါဘူး၊ ကျုပ်က ချင်ကျိုးကိုပဲ လိုချင်တာ"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်မှာ ကျန်းချိုလန် အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် ချင်ကျိုးတစ်ခုလုံးက လက်တုံ့ပြန်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့ နတ်ဆိုးအိုကြီးမျိုးမှာ ရည်မှန်းချက်များ ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်မှုကိုသာ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ကောလာဟလများအရ သူသည် သူ၏ မိန်းမကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဟု ဆိုကြသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ နတ်ဆိုးဘုရင်လေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့"

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နွားနတ်ဆိုး၏ ကတိကို ရရှိပြီးနောက် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပုံပင်။

"အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီဘုရင်က နောက်ထပ် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပေးပါရစေ။ ဒီညီနောင်က အသက်ရှင်နိုင်ပုံ မပေါ်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ သူက ငါနဲ့ မျိုးနွယ်တူတယ်။ သူ့ကို အသက်ကယ်ဖို့ အနှစ်သာရသွေးတွေနဲ့ ကုသပေးဖို့ ငါ့ဆီ ခေါ်သွားခွင့်ပြုပါ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခွေးနတ်ဆိုး၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခါသွားပြီး အနည်းငယ် သတိထားမိပုံရလေ၏။

နတ်ဆိုးဘုရင်လေး ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ရေခဲခုနစ်ခု သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားရည်ရွယ်ချက် ကြောင့် သွေးများဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော သူ့လက်အောက်ငယ်သား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း၊ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အိမ်မှ ချင်ကျိုးအထိ သစ္စာရှိရှိစွာ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ခွန်းမျှ ညည်းညူခြင်း မရှိခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်မိ၏။

ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ မခုခံနိုင်တော့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"နတ်ဆိုးဘုရင်"

ခွေးအိုကြီး ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဒီဘုရင်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ"

နတ်ဆိုးဘုရင်လေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆူပူလိုက်လေ၏။

ထိုအခါမှသာ ဆင်နတ်ဆိုး ရှေ့တိုးလာပြီး ခွေးနတ်ဆိုးကို တွဲထူပေးလိုက်လေသည်။ ခွေးနတ်ဆိုးမှာ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း အမိန့်ကို မတတ်သာစွာ နာခံလိုက်ရရှာ၏။

မဟာလနတ်ဆိုးဘုရင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဂူထဲမှ ထွက်ခွာရင်းလှည့်ကြည့်ကာ နက်နဲသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ပိုမြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ... အချိန် သိပ်မရှိတော့ဘူး"

နွားနတ်ဆိုး၏ မျက်နှာထား အေးစက်သွားပြန်လေ၏။

"ဒီဘုရင်က ခင်ဗျားအပေါ် ထားရှိတဲ့ လက်ကျန် စေတနာလေးကို လျော့ပါးအောင် မလုပ်ပါနဲ့"

ပုံရိပ်သုံးခု တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားမှသာ သူ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ရေတံခွန်ကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပိတ်သွားလေ၏။

ကြာမြင့်စွာသော အချိန်တစ်ခု ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရေတံခွန်အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ပြာကြီးပေါ်တွင်...

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာပေါ်ထွက်လာလေသည်။

အာချမ်၏ နှစ်ပေါင်းရာချီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော နှလုံးသားမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာလေ၏။

သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုများ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ရဲသော အရာများက ယခု သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလွယ်တကူ ပေါ်လာခဲ့ပြီ။

၎င်းမှာ အာချမ်ကို တစ်ခဏမျှ မိန်းမောသွားစေခဲ့လေ၏။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော နတ်ဆိုးဘုရင်လေး... ဤသည်မှာ ချင်ကျိုးရှိ နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူများအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အကြီးမားဆုံးသော ရရှိမှု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် လက်သင်္ကေတများကို လျင်မြန်စွာ ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ပြန့်ကျဲနေသော အရှိန်အဝါ အစအနများမှာ သူမ၏ လက်ဝါးထဲသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာလေသည်။

တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေသော မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်အထိပင်။

အာချမ်သည် ထိုအရှိန်အဝါကို ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ပြန်လှည့်ကာ လိပ်အသက်ရှူခြင်းနည်းစနစ် နှင့် အသွင်ပြောင်းခြင်းနည်းစနစ်တို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။