ကောင်းကင်ယံမှ နန်းတော်

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရွှေရောင်လှိုင်းဂယက်လေးများ ချန်ရစ်ကာ ချောမွေ့စွာ ပျံသန်းနေသည်။

သင်္ဘောအတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ လုံးဝခြားနားသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲသို့ ခြေချလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်သစ်သား ခန်းမဆောင်များသည် ချီမီးအိမ်များ၏ နူးညံ့သောအလင်းအောက်တွင် ဝင်းပနေပြီး ပိုးသားလိုက်ကာများသည်လည်း သင်္ဘော၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အလိုက်သင့် ဝေ့ယမ်းနေကာ လျှောက်လမ်းတိုင်းတွင် တည်ငြိမ်လှသော ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ကြမ်းပြင်များ၊ နံရံများမှအစ ပရိဘောဂများအထိ အရာအားလုံးတွင် သိမ်မွေ့သော မှော်စာလုံးများ ပါရှိပြီး သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးရှိ ချီစွမ်းအင်များကို ညီညွတ်မျှတအောင် ထိန်းညှိပေးကာ စစ်သင်္ဘောတစ်စင်းထက် ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသော နန်းတော်တစ်ခုနှင့် ပို၍တူနေသည်။

မိန်လင်းသည် မင်ကျူအနားသို့ တိုးကပ်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။

"မမမင်ကျူ... ဒီသင်္ဘောက... တကယ့်ကို ကောင်းကင်ပေါ်က နန်းတော်ကြီးအတိုင်းပဲ။ ဟိုမှော်စာလုံးတွေကို ကြည့်ပါဦး—ဒါက အကာအကွယ်ပေးရုံတင်မကဘူး၊ အပူအအေးကိုပါ ထိန်းညှိပေးတဲ့ စနစ်တွေပဲ။ ပြီးတော့ ဟိုဟာ—"

သူမသည် စောစောက ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေမှုကြောင့် ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရေချိုးခန်းတောင် ပါသေးတယ်နော်။ ယုံနိုင်စရာတောင် မရှိဘူး။ ကျောက်စိမ်းနဲ့ ထုဆစ်ထားပြီး ရေတွေ အမြဲတမ်း စီးဆင်းနေတဲ့ ရေချိုးခန်းပါတဲ့ ပျံသန်းတဲ့ သင်္ဘောတဲ့။ ကျွန်မသာဆိုရင် ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားတော့မယ်၊ ဘယ်တော့မှ ညည်းညူမှာ မဟုတ်ဘူး။"

မင်ကျူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမသည်လည်း အထင်ကြီးမိသည်မှာ အမှန်

ပင်—သို့သော် မိန်လင်းနှင့်မတူသည်မှာ သူမက ထိုခံစားချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရာတွင် ပို၍ ထိန်းသိမ်းတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အတွက်မူ ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောဆိုသည်မှာ စစ်လက်နက်များနှင့် အဓိပ္ပာယ်တူပေသည်။

ဝိညာဉ်အမြောက်များတပ်ဆင်ထားပြီး ပေါက်ကွဲစေတတ်သော မှော်စက်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဖျက်ဆီးရေးအတွက်သာ သီးသန့်ရည်ရွယ်ထားသည့် စစ်သင်္ဘောများကိုသာ ၎င်းတို့ မြင်ဖူးကြသည်။

ယခုကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုအတွက်သာ သီးသန့်ဖန်တီးထားသော သင်္ဘောမျိုးကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးရာလည်း ကျနေသည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော စွန်းယောင်ချင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ အတွေးများကမူ တစ်ခြားစီ ဖြစ်နေသည်။

ဒါက တကယ်ကို အကုန်အကျ များလွန်းတယ်

ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို သက်တောင့်သက်သာရှိရန်နှင့် ခရီးသွားရန်အတွက်သာ အသုံးပြုခြင်းမှာ မောက်မာလွန်းရာ ကျသည်၊

သို့သော်လည်း သူမသည် နူးညံ့သော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီချလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေသော မြူခိုးကျောက်စိမ်းဥယျာဉ် လက်ဖက်ရည်၏ မွှေးရနံ့ကို ခံစားရင်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် သဘောကျနေမိသည်။

(ခရီးသွားရတာ ဒီလောက်ထိ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် ငါလည်း ဘယ်တော့မှ ညည်းညူမှာ မဟုတ်ဘူး...) သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးလေးကို လက်ဖက်ရည်ခွက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်

သည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများက ပိုင်ကျီဟန်နှင့် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် စကားပြောနေသည့် လောင်ချင်းကိုလည်း တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေမိသည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ကြယ်ကြွေအင်ပါယာ၏ နန်းတော်တစ်ခုလုံးထက်ပင် ဤမိန်းကလေးအပေါ် ပို၍ လေးစားသမှု ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ ပတ္တမြားရောင် မျက်ဝန်းများသည် ဤဇိမ်ခံမှုများမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည့် ပိုင်ကျီဟန်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"သခင်လေးပိုင်”

သူမက ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ၏လေသံမှာ ယဉ်ကျေးသော်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

သူက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ရှင်က လမ်းပြလိုအပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား? ကျွန်မတို့ ခရီးနှင်လာတာ ဒီလောက်တောင် ကြာနေပြီ... ဒါပေမဲ့ ရှင် ဘယ်ကိုသွားချင်သလဲဆိုတာ ကျွန်မကို တစ်ခါမှ မမေးရသေးဘူးနော်။"

သူမ၏ အစေခံများမှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်—အကယ်၍ ပိုင်ကျီဟန်သာ သူမကို လမ်းပြအဖြစ် အသုံးချချင်သည်ဆိုပါက ဘာကြောင့် သူမကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ တိုင်ပင်ခြင်းမရှိရသနည်း?

သူတို့ ခရီးနှင်လာသည့် ပုံစံမှာ ပိုင်ကျီဟန်သည် ကြယ်ကြွေအင်ပါယာရှိ ၎င်းတို့သွားမည့်နေရာကို ကြိုတင်သိရှိနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ လမ်းပြရှိပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ယုံရမလား၊ မယုံရမလားဆိုတာပဲ စဉ်းစားနေတာ" သူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ပိုင်ကျီဟန်သည် လက်မြှောက်ပြီးလက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ အခန်းအတွင်း၌ သံကြိုးချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘေးဘက်အခန်းငယ်တစ်ခုမှ ပိုင်မျိုးနွယ်စု အစောင့်နှစ်ဦးသည် လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲထုတ်လာပြီး တောက်ပနေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

မင်းသမီးနှင့် သူမ၏အစေခံများသည် ထိုလူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးလံသော သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ထည်တို့တွင်လည်း သွေးစွန်းနေသော ပတ်တီးများဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။ အရိုးအချို့မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပုံစံဖြင့် ထိုးထွက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာလည်း ရောင်ကိုင်း၍ ပိတ်နေသည်။

သူသည် အသက်ငင်နေသည့်ပုံပေါက်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ရှင်သန်ရန်အတွက် ခေါင်းမာစွာ ကြိုးစားနေဆဲပင်။

စွန်းယောင်ချင်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

"...သူက ဘယ်သူလဲ?"

ပိုင်ကျီဟန်၏ ကြက်သွေးရောင် အကြည့်များက အေးစက်စွာ တောက်ပသွားသည်။

"သူက ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းက လူပဲ" သူက ရာသီဥတုအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့နေရာကို သူသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူသာ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ညာရဲမယ်ဆိုရင်တော့... သူ့ကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထပ်ပြီး မေးမြန်းရမှာပေါ့။"

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး သခင်လေးပိုင်၊ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပါ။"

ကျိုးရှစ်ကျီသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အသည်းတုန်မတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

အစေခံများမှာမူ တောင့်ခဲသွားကြပြီး ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်အောက်တွင် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေသော ထိုလူတစ်ပိုင်း အလောင်းတစ်ပိုင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တင်းမာသွားကြသည်။

စွန်းယောင်ချင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ထိုအကျဉ်းသားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း၊ သေခြင်းတရားနှင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းတို့မှာ သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသည့်အလား ပိုင်ကျီဟန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် သူ၏ အစေခံအပေါ် အလွန်ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရ၍ သူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

(သူ့ကို အနည်းငယ် စော်ကားမိရုံနဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါ တကယ်ဖြစ်မှာပဲ)

မင်းသမီး စွန်းယောင်ချင်း တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ်က အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ စိတ်အလိုကြောင့်နှင့် အင်အားကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကို နောက်ထပ်အင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုတစ်ခုက သွားရောက် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဟု လူအများက မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် သူ၏အသက်အရွယ်ထက် များစွာသာလွန်သော စွမ်းအားများကို ချုပ်ကိုင်ထားပုံရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ကြည့်ရှုမိသည်။ သူမသည် တော်ဝင်မိသားစုတွင် ပါရမီအရှိဆုံး ဖြစ်နေလင့်ကစား ထိုကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သောကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ဖို့ဝေးစွ၊ အပြင်ထွက်သည့်အခါမှာပင် အထူးသတိထားနေရသည်။

သူမကို သတ်ရန် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို မည်သူက စေလွှတ်ခဲ့သည်ကို သူမ သိနေပါသော်လည်း ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား မရှိခြင်းကြောင့် သို့မဟုတ် သူမ၏ မောင်နှမသားချင်းများအပေါ် ယုံကြည်ချင်စိတ် ရှိနေသေးခြင်းကြောင့်လည်း သူမ မရင်ဆိုင်ရဲခဲ့ပေ။

"လောလောဆယ်တော့ မင်းကို ငါယုံကြည်ပေးလိုက်မယ်”

ပိုင်ကျီဟန်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ကြည့်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ပျံသန်းနိုင်သော သင်္ဘောကြီးသည် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျယ်ပြန့်လှသည့် တောင်တန်းကြီးများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေရောင် လှိုင်းဂယက်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျိုးရှစ်ကျီသည် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အသက်ကို လုရှူရင်း အားနည်းလှသော အသံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဟိုမှာ... အဲဒါ အဲဒီနေရာပဲ”

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ လျှိုမြောင်အတွင်းမှ သာမန်အဆောက်အအုံလေးတစ်ခု ရှိနေသည့်နေရာသို့ တုန်ရီနေသော လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်သလို ထင်ရပေမဲ့ သခင်လေးပိုင်... အထင်မသေးပါနဲ့။ အောက်က အဲဒီနေရာက သာမန်လူနေအိမ်လေးလို ဟန်ဆောင်ထားတာပါ။ တကယ်တော့ အထဲမှာ မြေအောက်ခန်းပေါင်းများစွာနဲ့ အလွန်ကျယ်ဝန်းပါတယ်။"

သူ၏ ကောင်းမွန်နေသေးသော မျက်လုံးတစ်ဖက်တွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များသာမက ရှင်သန်လိုသည့် ပြင်းပြသောဆန္ဒများလည်း ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးများတွင် လျှိုမြောင်အတွင်း၌ စုပြုံတည်ရှိနေသော ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်သည့် ကျောက်အိမ်လေးများ၏ ပုံရိပ်က ထင်ဟပ်သွားသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်မူ ၎င်းမှာ သာမန်အရပ်သားများ နေထိုင်သည့် ကျေးရွာလေးတစ်ခုနှင့် မခြားနားပေ—ပျက်စီးနေသော နံရံများ၊ ကောက်ကွေးနေသော မီးခိုးခေါင်းတိုင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးများနှင့် နွားများကို မောင်းနှင်ရင်း ပြန်လာကြသော လယ်သမားများ၏ လှုပ်ရှားမှုများ။

"သူတို့ ကောင်းကောင်းပုန်းနိုင်ဖို့ တကယ်ကို အကုန်အကျခံထားတာပဲ။"

အကယ်၍ ကျိုးရှစ်ကျီသာ မပါလာပါက ဤနေရာကို မတော်တဆ ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်ပင် မည်သည့်အရာမှ သံသယဖြစ်စရာ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ ကျိုးရှစ်ကျီ၊ မင်းရဲ့လျှာက အမှန်တရားကိုပဲ ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးရမလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။"

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

သူ အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လေးနက်တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု သင်္ဘောခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ကျီဟန်အာ ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”

လေထုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခန်းမ၏ အစွန်းတစ်နေရာတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခြေသံကြားရခြင်း သို့မဟုတ် ချီစွမ်းအင် ဂယက်ထခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ ထိုနေရာတွင် မူလကတည်းက ရှိနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်—မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

မင်ကျူက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသည် မင်းသမီး စွန်းယောင်ချင်း၏ ရှေ့တွင် လက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကာအကွယ် ချီစွမ်းအင်လှိုင်းကို ထုတ်လွှတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းသမီး စွန်းယောင်ချင်းပင်လျှင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူမ၏ သူငယ်အိမ်များ တုန်ရီလျက် လက်ဖက်ရည်

ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ပိုင်ရမ်သည် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ဟု ပြောလျှင် ပုံကြီးချဲ့ရာ ကျနိုင်သော်လည်း—အမှန်တရားနှင့် သိပ်တော့ မဝေးလှပေ။

၎င်းတို့အနက် မည်သူမှ သူချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံမခံနိုင်ခဲ့ကြချေ။ သူ စကားပြောလိုက်သည့် အချိန်အထိ မည်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

ယခုမူ သူရှိနေမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့ သဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ သူ၏ တည်ရှိမှုသည် မှန်းဆ၍မရနိုင်ရုံတင်မကဘဲ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင် မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ၎င်းတို့သိထားသည့် မည်သည့်နယ်ပယ်နှင့်မျှ မတူပေ။

၎င်းမှာ နက်ရှိုင်းလှသည်၊ ကျယ်ပြောလှသည်၊ ထို့ပြင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ငြိမ်သက်နေသည်—စမ်းသပ်တိုင်းတာရန် ကြိုးစားသမျှကို ဝါးမြိုပစ်မည့် အနက်ဆုံးချောက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

(သူက အင်မော်တယ်နယ်ပယ်ထဲကို ရောက်နေတာလား?)

ကြယ်ကြွေအင်ပါယာတွင် မသိရှိကြသော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်အင်ပါယာအတွက်မူ မစိမ်းလှပေ။

အင်မော်တယ် ကောင်းကင်တက်ခြင်း

.. သို့မဟုတ် ထိုထက်ပင် ကျော်လွန်သော အဆင့်တစ်ခုခု။

၎င်းတို့သည် ပိုင်ရမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမရှိကြဘဲ အကယ်၍ အာရုံခံနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုစွမ်းအားများက ၎င်းတို့ကို ဖိနှိပ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။

"မဟာအကြီးအကဲ... ကြည့်ရတာ အဘိုးလည်း ပျင်းနေပုံရတယ်" ပိုင်ကျီဟန်က ဆိုလိုက်သည်။

သူသိထားသည်မှာ မဟာအကြီးအကဲ ပိုင်ရမ်သည် ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ အချိန်အများစုကို ကုန်ဆုံးစေသဖြင့် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ အတော်လေး ပျင်းနေမည်ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် မည်သည့်စိတ်ပုံမှန်ရှိသူက ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို လာရောက်တိုက်ခိုက်ရဲမည်နည်း?

ထို့အပြင် လီသို့မဟုတ် ကျောက်မျိုးနွယ်စုတို့ကဲ့သို့ အခြားမျိုးနွယ်စုများ လာရောက်တိုက်ခိုက်လျှင်ပင်—၎င်းတို့ဘက်မှ မဟာအကြီးအကဲများကို ထုတ်သုံးခြင်း သို့မဟုတ် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ တည်ရှိမှုကို ခြိမ်းခြောက်လာခြင်းမျိုး မရှိပါက သူသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိပေ။

"ဟွန့်..ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ? ငါက ငါတို့ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူလေးက ဟိုအရှက်မရှိတဲ့ လူမိုက်တွေကြောင့် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

မဟာအကြီးအကဲ ပိုင်ရမ်သည် ဆင်ခြေပေးလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ လိမ်ညာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပိုင်ကျီဟန်ကတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ

ပိုင်ရမ် ပါလာသည်ဆိုမှတော့ အခြားသော ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်များ လိုက်ပါရန် မလိုတော့ပေ။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ။ မဟာအကြီးအကဲနဲ့ ငါပဲသွားပြီး ဒါကို ရှင်းလိုက်မယ်။"

ပိုင်ကျီဟန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာမူ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ မဟာအကြီးအကဲ ပါသွားပြီဖြစ်ရာ ပိုင်ကျီဟန် အန္တရာယ်ရှိမည်ကို ၎င်းတို့ မစိုးရိမ်တော့ပေ။

"ကဲ... ဒါဆိုရင် သူတို့ဆီမှာ ကျွန်တော်ရှာနေတဲ့ အဖြေရှိမရှိ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"