ပျံသန်းခြင်း တားမြစ်ချက်

တားမြစ်ချက်ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လူသားကျင့်ကြံသူများဘက်တွင် လောဘဇောကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေကြသည်။ စိတ်မရှည်သော အချို့သူများသည် ရတနာများကို အခြားသူများ လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ ဓားပျံများကိုစီး၍ ဟိန်းဟောက်ကာ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် မှောင်မည်းနေသော ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်များသည်လည်း ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးတစ်ခု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

နောက်တွင် ကျန်ရစ်သူများမှာ ၎င်းကိုမြင်လျှင် ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

ဝါရင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခန့်မှန်းလိုက်သည် "စောစောက အကြေးခွံတွေက သော့တင် မဟုတ်ဘူး၊ တခြားအစီအရင်တစ်ခုကိုပါ နှိုးဆွလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီအခွင့်အရေးက ရဖို့ မလွယ်ဘူးထင်တယ်"

ဤစကားကြောင့် အချို့သူများ စိတ်အေးသွားကြသည်။ မြေနဂါးအိုကြီးသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထောင်ချောက်ဆင်ထားသည်ကို အားလုံးသိသော်လည်း၊ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အဖိုးမဖြတ်နိုင်သည့် စည်းစိမ်များကို မည်သူက ငြင်းပယ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပိုမိုများပြားသော လူအုပ်ကြီးသည် အံကြိတ်ကာ အတွင်းသို့ အတင်းတိုးဝင်သွားကြတော့သည်။ အန္တရာယ်ရှိမှ ရတနာရမည် မဟုတ်ပါလား။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များဘက်တွင်မူ လူသားများကဲ့သို့ များပြားလှသော အတွေးအခေါ်များ မရှိပေ။ ဟေးစန်းက "ညီအစ်ကိုတို့၊ တိုက်ကြစို့" ဟု ဟိန်းဟောက်ကာ သူ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ဦးဆောင်ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဟုန်ဖုန်းကလည်း စစ်ချန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "ညီလေး၊ နောက်က လိုက်ခဲ့" ဟု ဆိုကာ အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးဝင်သွားသည်။ အခြားသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာလည်း ဟိန်းဟောက်ရင်း ဝင်ပေါက်ဆီသို့ အလုအယက် တိုးဝင်သွားကြရာ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။

သို့သော် စစ်ချန်ကမူ လောလောဆယ် မလှုပ်ရှားသေးပေ။ သူ၏ အကြည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်ကာ လက်ပြတ်နေသည့် ကျင့်ကြံသူဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤသူသည် စောစောက သူ၏ မိဘများကို စော်ကားခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အဝတ်စုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပစ်ပယ်ခြင်း ခံထားရသည်။ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ကျင့်ကြံသူကြီးမှာလည်း သူ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားကာ လူအုပ်ထဲသို့ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် တောက်ပသော လျှပ်စီးများ ပြန်လည် စုစည်းလာပြီး မိုးကြိုးလှံတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဖျန်း

အားလုံး၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ထိုမိုးကြိုးလှံသည် လျှပ်စီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ကျင့်ကြံသူ၏ ဦးခေါင်းကို တိကျစွာ ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ထိုသူမှာ အသံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် အတွင်းသို့ မဝင်ရသေးသော ဘေးနားရှိ လူများကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"သူ သူက သတ်ရဲသေးတယ်လား"

"ဟိုလူက ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေပြီလေ၊ ဒါကိုတောင် သူက လွှတ်မပေးဘူး သူက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ"

"ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူစစ်ချန် ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက တကယ်ပဲ အခြေအမြစ် မရှိတာ မဟုတ်ဘူး"

ရန်သူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့သော်လည်း စစ်ချန်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အဆုံးစီရင်လိုက်ခြင်းမှာ အားလုံးကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ လူငယ်လေးမှာ ရုပ်ရည်က မရင့်ကျက်သေးသော်လည်း လုပ်ရပ်မှာမူ အေးစက်သောမိစ္ဆာခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

"သားရဲပေါက်လေး၊ သေစမ်း"

မိစ္ဆာသားရဲများ ဝင်သွားကြပြီး စစ်ချန် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ လွီစီက ဤရွှေရောင်အခွင့်အရေးကို မည်သို့ လက်လွှတ်ပါမည်နည်း။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့်၏ ဖိအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

စစ်ချန်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ လျှပ်စီးလက် တိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုကာ ပေပေါင်းများစွာ ဝေးသော ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် လွီစီနှင့် စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်ရမည့်သူများဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ သူသည် လွီစီကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ "အတွင်းထဲမှာ ခင်ဗျားကို စောင့်နေမယ်" ဟု ပြောပြီး ပဲနီလေးကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ မှောင်မည်းနေသော ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။

အလင်းဖျော့ဖျော့ရှိသော အပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် စစ်ချန်သည် မိမိခြေအောက်မှ မြေပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာကြီးမှာ ချာချာလည်သွားပြီး သူသည် ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူသည် လေကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ကို ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ အတွင်းအားမှာ ထုံထိုင်းနေသဖြင့် ပျံသန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤနေရာသည် ပျံသန်းခြင်းကို ပိတ်ပင်ထားသော နေရာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အောက်တွင်မူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အစိမ်းရောင်ရှိသော အမြုပ်များ ထွက်နေသည့် ဧရာမ ကန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုကန်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့မှာ ပုပ်စပ်နေပြီး ရှူမိရုံဖြင့် မူးဝေသွားစေသည်။ အချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် ကန်အတွင်းသို့ ကျသွားကြရာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချော်ရည်ထဲသို့ ကျသွားသော ရေခဲတုံးကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားကြသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် အရိုးစုများသာ ကန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ဤကန်ရေသည် အလွန်ပြင်းထန်သော တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

စစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လျှပ်စီးတိုက်ကွက်ဖြင့် အားယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ မိခင်ပေးထားသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ပဲနီလေးသည် စူးရှသော အသံဖြင့် အော်မြည်လိုက်သည်။

ကျိစ်—

ပဲနီလေးသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ အနီရောင် အမွှေးလေးများမှာ မီးလျှံများကဲ့သို့ တောက်ပလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် တောင်ပံအကျယ် ဆယ်ပေကျော်ရှိသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အနီရောင်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြုတ်ကျနေသော စစ်ချန်ကို ကျောပေါ်သို့ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ပဲနီလေးသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အော်မြည်လိုက်ရာ စစ်ချန်သည် ၎င်း၏ နွေးထွေးသော အမွှေးလေးများကို ကိုင်ကြည့်ရင်း အံ့ဩသွားသည်။ "တော်တယ်" ဟု သူ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ဤကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အစွမ်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာပုံရသည်။

ပဲနီလေးသည် စစ်ချန်ကို တင်ဆောင်ကာ သေမင်းကန်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်၍ ကမ်းခြေဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ကန်အတွင်းတွင်မူ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အရိုးစုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေကြရသည်။ မိစ္ဆာသားရဲများဘက်တွင်မူ ဟေးစန်းသည် သူ၏ ခွန်အားဖြင့် လေကို ကန်ကာ ကမ်းခြေသို့ ရောက်အောင် သွားနိုင်ပြီး၊ ဟုန်ဖုန်းမှာလည်း ကန်အတွင်းရှိ မျောနေသော အလောင်းများကို နင်းကာ ကမ်းခြေသို့ ရောက်အောင် သွားနိုင်သည်။ မိစ္ဆာများ၏ သေဆုံးမှုမှာ လူသားများထက် သိသိသာသာ လျော့နည်းလှသည်။

ဤကန်ကြီးသည် လောဘဇောတိုက်နေသော ကျင့်ကြံသူများကို ပထမအဆင့် အနေဖြင့် စစ်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ချန် ကမ်းခြေသို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြီး၏ ငါးပုံတစ်ပုံခန့် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ အသက်ရှင်ကျန်သူများသည် မြေနဂါးအိုကြီးကို ဆဲဆိုနေကြသော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

စစ်ချန်သည် ဟေးစန်းတို့ ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဤနေရာသည် ဧရာမ မြေအောက်လှိုင်ဂူကြီးနှင့် တူပြီး ရှေ့သို့သွားမည့် လမ်းမှာ မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ခေါင်းကြီးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ပျံသန်းခြင်း တားမြစ်ချက်မှာလည်း ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် အခြားသူများကဲ့သို့ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း မဝင်သေးဘဲ ကန်ကြီး၏ အထက်ရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းချုပ် လွီစီ မရောက်လာသေးပေ။

အပြင်ဘက်တွင် ထိုသူသည် သူ့ကို ဓားဖြင့် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ စစ်ချန်သည် အကြွေးထားရသည်ကို မနှစ်သက်ပေ၊ အထူးသဖြင့် အသက်နှင့် ရင်းရသော အကြွေးမျိုးကို ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤနေရာ၌ ပျံသန်း၍ မရသလို အောက်တွင်လည်း သေမင်းကန် ရှိနေသည်။ သူသည် ကမ်းခြေတွင် ရပ်ကာ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျလာမည့် ယုန်ကို စောင့်နေသော မုဆိုးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

စစ်ချန်သည် ဤနေရာကို အလွန်ပင် သဘောကျသွားသည်။ သူသည် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တောက်ပသော လျှပ်စီးများ စုစည်းလာပြီး မိုးကြိုးလှံတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သူပြန်ပေးရမည့် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်အကျွံတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား