ပြဿနာ

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စစ်ချန်၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားတော့သည်။

ဤထူးဆန်းသော ကမ္ဘာသစ်ထဲတွင် ဤသူငယ်ချင်းကြီးနှစ်ယောက်သည်သာ စစ်ချန်ကို စိတ်အေးချမ်းမှု ပေးနိုင်သော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို ဒဏ်ရာမရစေချင်သလို၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတို့ကို ပြန်လည် မတိုက်ခိုက်ချင်ပေ။

သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ပဲနီလေးမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး စူးစူးရှရှ အော်မြည်နေပြီး ၎င်း၏ အသံဖြင့် သူငယ်ချင်းကြီးများကို သတိပြန်ဝင်လာအောင် လှုံ့ဆော်နေသကဲ့သို့ တောင်ပံများကို အသည်းအသန် ခတ်နေသည်။ သို့သော် အချည်းနှီးပင်။ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့မှာ လူငယ်လေးနှင့် ငှက်ကလေးကို မမှတ်မိကြတော့ပေ။

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ သွေးကန်ထဲတွင် စိမ်ခဲ့သော လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြပြီး သားရဲများကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကိုက်ခဲဆွဲဖြဲနေကြရာ သွေးများနှင့် ပြတ်တောက်နေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံနှံ့နေသည်။

ရူးသွပ်နေသော လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် စစ်ချန်ထံသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက် ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း သူ၏ လျှတ်တပြတ်လျှပ်စီးကို အသုံးပြု၍ လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်မှာ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ထံ၌သာ မြဲမြဲစိုက်ထားသည်။

ဟေးစန်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် မြေကမ္ဘာတုန်ဟီးသွားလောက်အောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သွေးနံ့နံနေသော သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ရှောင်ရန် အချိန်မမီလိုက်သော မျက်လုံးနီ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ အော်သံပင် မဆုံးလိုက်ဘဲ ဖရဲသီးတစ်လုံး ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အသားပုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ဖုန်းသည်လည်း ကြွက်သားများကို တင်းထားပြီးနောက် သေမင်းတမန် အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြေးထွက်သွားသည်။

ဖျန်း

ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများက အခြားသော ကံဆိုးသူတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို ဒိန်ခဲကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

ဟေးစန်း ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို စစ်ချန် မှတ်မိသည်။ သူတို့သည် မကြာသေးမီကမှ တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီး လူသားကျင့်ကြံသူများ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အစောပိုင်းအဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။ သူတို့၏ မာကျောသော အသားအရေနှင့်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ယခုမူ ထိုစကားမှာ အပိုမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူတို့သည် အသိဉာဏ် လုံးဝ ကင်းမဲ့သွားကြပြီး ဗီဇနှင့် အင်အားကိုသာ အားကိုးနေကြသဖြင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ရိုးရှင်းနေသော်လည်း အားအင်မှာမူ ပုံမှန်ထက် များစွာ လျော့နည်းမသွားပေ။ သို့သော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် အမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ကြချေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ရူးသွပ်မှုကြောင့် ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ ပရမ်းပတာ အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာတော့သည်။

“ပြေးကြ ဟို မိစ္ဆာကြီးနှစ်ကောင်လည်း ရူးကုန်ပြီ”

“သူတို့က တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေကွ”

သတိရှိသေးသော ကျင့်ကြံသူများသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြပြီး၊ သူတို့ မိဘများက ခြေလေးချောင်း မပေးလိုက်သည်ကိုပင် ကျိန်ဆဲရင်း လိုဏ်ခေါင်းဝဆီသို့ အလုအယက် ပြေးကြသည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ လူအရေအတွက်မှာ လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းသွားပြီး သေသူသေ၊ ပြေးသူပြေး ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

လူနည်းသွားသည်နှင့်အမျှ ရူးသွပ်နေသော မျက်လုံးနီ အုပ်စုကြီးသည် တစ်ဦးတည်းသော ပစ်မှတ်ဖြစ်သည့် စစ်ချန်ဆီသို့ ဦးတည်လာကြတော့သည်။ စစ်ချန်ကလည်း အသေခံရန် ထိုင်စောင့်မနေပေ။ သူ၏ လက်များကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ မိုးကြိုးလှံများ တရှူးရှူးနှင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှတ်တပြတ်လျှပ်စီးဖြင့် ခန်းမအတွင်း လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံဝဲကာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။

ဖောက် ဖောက် ဖောက်

လျှပ်စီးများ အကြိမ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲကာ အသားစများနှင့် သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်။ သူသည် ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ

သူ၏ သူငယ်ချင်းကြီး နှစ်ယောက်ကိုသာ စိတ်ပူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်မှာ ပို၍ လေးလံလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်ရှိသော လူအနည်းငယ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် သူတို့၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများကို စစ်ချန်ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝါး

ဟေးစန်းသည် ဟိန်းဟောက်ရင်း ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ဧရာမလက်ဝါးဖြင့် စစ်ချန် ရပ်နေသော နေရာကို ရိုက်ချလိုက်ရာ မြေပြင်တွင် ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ လျှတ်တပြတ်လျှပ်စီးဖြင့် ရှောင်တိမ်းပြီး ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်သေးမီမှာပင် ဟုန်ဖုန်း၏ လက်သည်းများက လေကိုခွဲ၍ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

စစ်ချန်သည် အခြားသော ရူးသွပ်နေသူများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ရှောင်ရင်း လျှတ်တပြတ်လျှပ်စီးကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်ရသည်။ ရန်သူက များလွန်းလှသည်။ စစ်ချန်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလာပြီး တကယ့် တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်ကို ရှောင်တိမ်းရင်း တိုက်ခိုက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ သူတို့သည် အရှိန်အဟုန်ရော ရုပ်ခန္ဓာပါ အလွန်တောင့်တင်းကြပြီး ယခုကဲ့သို့ ရူးသွပ်နေချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

သူငယ်ချင်းများကို မနာကျင်စေချင်သဖြင့် စစ်ချန်သည် လက်တစ်ဖက် ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နေရရာ ဖိအားမှာ တိုးလာသည်။ သူတို့၏ သတိကို ပြန်လည် ခေါ်ယူရမည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားတွင် ရှောင်တိမ်းရင်း စဉ်းစားနေသည်

အမြဲတမ်း ရှောင်နေရုံဖြင့် မဖြစ်နိုင်သလို၊ ဒဏ်ရာပေးရန်မှာလည်း နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ မလုပ်ချင်ပေ။

သူတို့အတွင်းမှ ရက်စက်မှုများကို မည်သည့်အရာက နှင်ထုတ်နိုင်မည်နည်း

ရုတ်တရက်လျှပ်စီးကဲ့သို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်

နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားအတတ်

ထိုကျင့်စဉ်သည် အသက်စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသော နွေဦးမိုးရေကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ မျှတလှသည်။ ဝမ်ဂျီတောင်ပေါ်ရှိ နေခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် နေ့ညမပြတ် ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ များပြားလှသော သစ်သားအနှစ်သာရများ သိုလှောင်ထားရှိသည်။ ထိုစွမ်းအားဖြင့် သွေးကန်၏ ရူးသွပ်မှုကို ဆေးကြောနိုင်ကောင်း ပါလိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပင် စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စစ်ချန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ငြိမ်းချမ်းသော စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစိမ်းနုရောင် အလင်းတန်းများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအေးချမ်းသော အသက်စွမ်းအားသည် ခန်းမအတွင်းရှိ သွေးစွန်းနေသော ရူးသွပ်မှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် သူသည် လျှတ်တပြတ်လျှပ်စီးကို အသုံးပြုကာ ရူးသွပ်နေသော လူအုပ်ကြားမှ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဟေးစန်းထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။ ဟေးစန်း၏ လက်ဝါးကြီး ရိုက်ချလိုက်စဉ် စစ်ချန်က ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်နေသော သူ၏ ညာလက်သီးဖြင့်...ထိုးချလိုက်သည်။

“ဟေးစန်း သတိထားစမ်း”

သူသည် ဟေးစန်း၏ အမွှေးထူထူ နဖူးပြင်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုထိုးချက်မှာ ဟေးစန်းကို မနာကျင်စေသော်လည်း သန့်စင်သော သက်စွမ်းအားများမှာ သူ၏ လက်သီးမှတစ်ဆင့် ဝက်ဝံကြီး၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဝု

ဟေးစန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ တန့်သွားသည်။ ခဏတာမျှ သူ၏ မျက်လုံးနီများအတွင်း၌ ရုန်းကန်မှုနှင့် ဝေခွဲမရမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ လျော့နည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်

အောင်မြင်ပြီ

စစ်ချန် စိတ်အားတက်သွားကာ သက်စွမ်းအားများကို ပိုမို ထည့်သွင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအရေးကြီးသော အချိန်မှာပင်

“မိစ္ဆာကောင်လေး သေစမ်း”

အဆိပ်အတောက်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး လိုဏ်ခေါင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ဓားချက်တစ်ချက် ပါဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ လွီစီဖြစ်သည်

သူတို့ လိုက်မီလာခဲ့ပြီ

စစ်ချန်၏ အာရုံအားလုံးမှာ ဟေးစန်းကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုဓားချက်မှာ သူ ရှောင်တိမ်းရန် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားသည်။ သူ ချက်ချင်း ကိုယ်ကို လိမ်လိုက်သော်လည်း ဓားစွမ်းအင်မှာ သူ၏ လက်မောင်းကို ပွတ်ဆွဲသွားသည်။

ရှူး

သူ၏ အင်္ကျီလက် ပြတ်ထွက်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ စစ်ချန် လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ နွေဦးသက်ရှည် ကျင့်စဉ်၏ သက်စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ရာ လက်မောင်းမှ အသားစများ ချက်ချင်း ပြန်လည် စုစည်းလာသည်။ အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဒဏ်ရာမှာ ပိတ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုခဏတာ အနှောင့်အယှက်ကြောင့် အချိန်ကောင်း လွတ်သွားခဲ့ရသည်။ ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးထဲရှိ ကြည်လင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပိုမို ပြင်းထန်သော ဒေါသများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ ဝက်ဝံကြီးမှာ အရင်ကထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းအောင် ဟိန်းဟောက်ရင်း ပြန်လည် ခုန်အုပ်လာတော့သည်။

ခန်းမဝင်ပေါက်တွင် လွီစီ၊ ဒဏ်ရာရနေသော အကြီးအကဲ နှစ်ဦး၊ သခင်လေးဖန်နှင့် သူ၏ အစောင့်အရှောက်တို့ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီ။

သူ၏ ရှေ့တွင် ရူးသွပ်နေသော သူငယ်ချင်းရင်းများ၊ သူ၏ နောက်တွင်မူ အမုန်းတရားများ တောက်လောင်နေသော ရန်သူများ။ သို့သော်လည်း စစ်ချန်၏ မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။