ပိတ်လှောင်ခံထားရသော သားရဲ

“နောက်ထပ် နည်းနည်းပဲ”

စစ်ချန် ခန်းမဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လွီစီသည် ကျေနပ်အားရနေသည့် အပြုံးနှင့်အတူ ယုတ်မာသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ စောစောက အလစ်အငိုက် ဓားစွမ်းအင်တိုက်ကွက်မှာ သူ၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့နောက်တွင် အကြီးအကဲကျန်းနှင့် ဆန်းတို့မှာ မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြင့် ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများမှာလည်း အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေသည်။ သိသာသည်မှာ စောစောက သေမင်းတမန်ကန်ကြီးက သူတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး စစ်ချန်အပေါ် သူတို့၏ အကြည့်များမှာလည်း အဆိပ်အတောက်များကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

“ဒီတစ်ခါ မင်း ဘယ်ပြေးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” လွီစီ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ ထောင်ထွက်လာပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ၏ အရှိန်အဝါများ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သို့သော် သူတို့ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုနိုင်မီမှာပင် ခန်းမအတွင်းရှိ ရူးသွပ်နေသော သတ္တဝါများ၏ အာရုံမှာ လွီစီ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် သူတို့ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သွေးရောင်မျက်လုံးနှင့် လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် အုပ်စုလိုက် ခွဲထွက်ကာ ဟိန်းဟောက်ရင်း အသစ်ဝင်လာသော လွီစီတို့အဖွဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ သတိထား” အကြီးအကဲကျန်းက အော်ဟစ်ကာ သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသော မျက်လုံးနီ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲဆန်းကလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို အမြန်ထုတ်ကာ ဝေခွဲမရစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် “ဒီလူတွေ ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ အားလုံး ရူးကုန်ကြပြီလား”

သခင်လေးဖန်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ် အကြီးအကဲတို့မှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ အကြီးအကဲက သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနားသို့ ကပ်လာသော ရူးသွပ်သူများကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ခန်းမအတွင်းရှိ သွေးစွန်းနေသော ပရမ်းပတာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော သွေးကန်ဆီသို့ သူ၏ အကြည့်များ ရောက်သွားသည်။

“မြေနဂါးသွေးလား”

သူသည် အတွေ့အကြုံများသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားကာ အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ “သခင်လေး၊ ဒီသွေးကန်က ထူးဆန်းတယ်၊ စိတ်ကို ဖောက်ပြန်စေနိုင်မယ် ထင်တယ်”

သခင်လေးဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်မှာ ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနေသော စစ်ချန်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

လွီစီသည်လည်း ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ စောစောက သူသည် အမုန်းတရားကြောင့် မျက်စိကွယ်နေခဲ့ပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေကို သေချာ မကြည့်ခဲ့မိပေ။ သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသူများကို ရိုက်ထုတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ လူများနှင့် မိစ္ဆာများမှာ တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသော်လည်း တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်မှာမူ အသေခံ တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။

ဤအခြေအနေတွင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မထိုက်တန်ဟု သူ ယူဆသဖြင့် နောက်ဆုတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သို့သော် စစ်ချန်ကို ထပ်မံ လွှတ်ပေးရမည်မှာလည်း သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ပိုမို ကြီးထွားစေသည်။

ထိုစဉ် ယုတ်မာသော အတွေးတစ်ခု သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ စစ်ချန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ သူ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည် “မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲထုတ်ပြီး မနှိပ်စက်ရတာ နှမြောစရာပဲ”

“ဒါပေမဲ့... ဟောဒီ သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ မင်း အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် သူတို့လိုပဲ ရူးသွပ်သွားတာကို ကြည့်ရတာလည်း အရသာတစ်မျိုးပဲ”

ဤစကားကို စစ်ချန် ကြားရန်သာမက သခင်လေးဖန်တို့ကိုပါ ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်လွီ၊ ခင်ဗျားက...” သခင်လေးဖန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်ရာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိပုံရသည်။

လွီစီက သခင်လေးဖန်ကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် “သခင်လေးဖန်၊ ဒီနေရာက ထူးဆန်းလွန်းပြီး အကြာကြီးနေဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ ဒီမိစ္ဆာကောင်လေးက ဒီနေရာကို သဘောကျနေမှတော့ သူ့ကို ဒီမှာပဲ ထာဝရ နေခိုင်းလိုက်ရအောင်” သူသည် “ထာဝရ” ဆိုသည့် စကားလုံးကို အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။

သခင်လေးဖန်နှင့် အကြီးအကဲတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မြေနဂါးရတနာ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စများတွင် ဝင်ပါရန် မလိုအပ်သလို၊ ရူးသွပ်နေသော တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် အသေခံတိုက်ရန်လည်း မတန်ပေ။ အကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ စစ်ချန်သည် လွီစီ၏ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး သူ့ကို ဒီမှာပင် အသေပိတ်လှောင်ထားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်သည် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ ကြားမှ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ အတင်းတိုးထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဟေးစန်းက သူ့ကို လွှတ်မပေးဘဲ သူ၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သလို၊ ဟုန်ဖုန်းကလည်း တစ်ဖက်မှ တိုက်ခိုက်လာသဖြင့် စစ်ချန်မှာ နောက်ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရပြန်သည်။

“ကျိစ် ကျိစ်”

သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ပဲနီလေးမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေပြီး စူးစူးရှရှ အော်မြည်နေသည်။ ၎င်းသည် စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်မှ ပျံတက်ကာ ဟေးစန်း၏ အမွှေးထူထူ ခေါင်းပေါ်သို့ နားပြီး သတိပြန်ဝင်လာစေရန် ၎င်း၏ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ဆိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဟေးစန်းက ဘာမှ မသိဘဲ သူ၏ မျက်လုံးနီများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ပြည့်နေသည်။

“သွားကြစို့”

မြင်သည်နှင့် လွီစီသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ အော်ဟစ်ကာ ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ အကြီးအကဲ ကျန်းနှင့် ဆန်းတို့ကလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြသည်။ သခင်လေးဖန်နှင့် အစောင့်တို့မှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

လိုဏ်ခေါင်းဝသို့ ရောက်သောအခါ လွီစီသည် ခန်းမဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကောင်းကောင်း အသုံးချလိုက်ပါဦး”

သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို အားဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် လိုဏ်ခေါင်းအပေါ်ဘက်ရှိ ကျောက်နံရံကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး သိသိသာသာ တုန်ခါသွားသည်။ ဝင်ပေါက်အထက်ရှိ ကျောက်နံရံကြီး ပြိုကျလာပြီး ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများက တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။ ဖုန်တောထဲမှ လွီစီ၏ ကျေနပ်အားရနေသော လှောင်ရယ်သံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခန်းမကြီးမှာ လုံးဝ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

စစ်ချန်သည် ပိတ်သွားသော ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိုးကြိုးလှံကို အသုံးပြု၍ ကျောက်တုံးများကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သလို၊ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကလည်း သူ့ကို ထိုသို့လုပ်ရန် အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဝါး

မှန်ပေသည်၊ လွီစီတို့အဖွဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် မျက်လုံးနီ အုပ်စုကြီး၏ အကြည့်မှာ စစ်ချန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပရမ်းပတာ တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း ပြန်လည် စတင်လာပြန်သည်။

သို့သော် စစ်ချန်၏ မျက်နှာမှာမူ လွီစီ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်နေခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လျှပ်စီးလက်ခြင်း လျှပ်တပြတ်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ သူငယ်ချင်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြားတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။

သူသည် စောစောက ဟေးစန်း၏ နဖူးကို ထိမှန်ခဲ့စဉ်က ခံစားချက်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ နွေဦးသက်ရှည် သစ်သားအတတ်၏ အသက်စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှု ရှိသည်။ ထိုစဉ်က ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေဝေသွားမှုမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ တစ်ဦးချင်းစီကို သက်စွမ်းအား ထည့်သွင်းပေးရန်မှာ အချိန်ကုန်ပြီး ပင်ပန်းလွန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ရက်စက်မှုများကို ဖယ်ရှားရန် များပြားလှသော အသက်စွမ်းအား လိုအပ်သည်။ ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရူးသွပ်သူများကလည်း သူ့ကို အေးဆေးစွာ လုပ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ခန်းမအလယ်ရှိ သွေးစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသော အနီရောင် သွေးကန်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ထိုနေရာပင်။

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အတွေးတစ်ခု သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

တစ်ဦးချင်းစီကို သန့်စင်ပေးရန် ခက်ခဲနေလျှင်... ဒီသွေးကန်က လူတွေကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လျှင်... တစ်ကန်လုံးကိုသာ သန့်စင်လိုက်မယ်ဆိုရင်ရော

ရူးသွပ်စေသော ကန်ကြီးကို သန့်စင်သော အသက်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကန်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရင်ရော

သန့်စင်သွားသော ကန်ရေများက သူတို့ကို ပြန်လည် ကျန်းမာစေပြီး သတိပြန်ဝင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား

ဤအတွေးမှာ အလွန် ရဲတင်းလှသော်လည်း စစ်ချန်ကမူ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။