အခန်း (၅၇)

စစ်ချန်၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သွေးကန်၊ ခန်းမ၊ လျှပ်စီးများ၊ မီးလျှံများနှင့် ဟိန်းဟောက်နေသော မိစ္ဆာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် မီးခိုးရောင် အမှုန်အမွှားများ ပြည့်နှက်နေသော ဟာလာဟင်းလင်း ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသည်။

ဒါက... သိစိတ်နယ်မြေလား

စစ်ချန်သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ကြယ်တစ်စုံ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သိစိတ်နှင့် နယ်ပယ်များအကြောင်းကို ထူးထူးခြားခြား နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုစဥ် မီးခိုးရောင် မြူထုကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်ပြောင်းလာသည်။

ခေါင်းပေါ်တွင် ချိုတစ်ချောင်းရှိပြီး အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားကာ အေးစက်သော မျက်လုံးများ ရှိသည့် ထိုပုံရိပ်မှာ... အမှန်တကယ် မသေသေးဘဲ ကျန်ရှိနေသော မြေနဂါးပင် ဖြစ်သည်။

မြေနဂါး၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ စစ်ချန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “သာမန် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လေးက... ငါ့ရဲ့ သွေးတွေရဲ့ တိုက်စားမှုကို တောင့်ခံနိုင်တယ်ပေါ့လေ”

၎င်းသည် စစ်ချန်ကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသော လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး... တစ်မျိုးပြောရလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် မပိုပေ။

စစ်ချန်သည် ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟေးစန်း ခေါ်လေ့ရှိသော အမည်ကို သတိရကာ သူ မေးလိုက်သည် “မင်းက အေးအေးဆေးဆေး မသေနိုင်ဘဲ နှောင့်ယှက်နေတဲ့ မြေနဂါးအိုကြီလား”

သူ့စကားထဲတွင် စော်ကားလိုစိတ် မပါဝင်ပေ။ ဟေးစန်းက သူ့ရှေ့တွင် ထိုအမည်ကို ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသဖြင့် သူ အမှတ်မထင် ပြောလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြေနဂါး၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အတွက်မူ ဤစကားမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်

အေးအေးဆေးဆေး မသေနိုင်ဘဲ

မြေနဂါးအိုကြီး

၎င်းသည် အသက်ရှင်စဥ်က ကမ္ဘာလောကကို စိုးမိုးခဲ့ပြီး နဂါးအစစ်အမှန် ဖြစ်လာရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သော မြေနဂါး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အမည်နာမဖြင့် မည်သူကမှ မခေါ်ဝံ့ခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ပြင် ယခု ခေါ်လိုက်သူမှာ နိမ့်ကျလှသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

“ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား” မြေနဂါး ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ငါ့ကို ဤမျှ ရဲရဲတင်းတင်း ပြောဝံ့တယ်ပေါ့လေ”

ထိုအခါမှ စစ်ချန်သည် သူ၏ စကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် မယဉ်ကျေးကြောင်း သိမြင်သွားပုံရသည်။ သူသည် လက်အုပ်ချီကာ စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည် “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် စကားလုံး မှားသွားပါတယ်။”

မြေနဂါး ဝိညာဉ်မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ထိုလူသားမှာ ကြောက်တတ်သွားပြီဟု ထင်ကာ ဒေါသမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။ သို့သော် ၎င်း ဘာမှ မပြောရသေးမီမှာပင် စစ်ချန်က မော့ကြည့်ကာ အလေးအနက် ထပ်ပြောလိုက်သည် “အပြင်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် အခု လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မသတ်ဘဲ ထားပေးနိုင်တယ်။”

“...”

မြေနဂါး ဝိညာဉ်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ၎င်း ဘာကို ကြားလိုက်ရသနည်း ဤအခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးက သူ့ကို သတ်မည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းလော စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှ ၎င်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

“ဟားဟား... ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား”

ရူးသွပ်ပြီး လှောင်ပြောင်သော ရယ်သံကြီးမှာ သိစိတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

“ငါ့ကို မသတ်ဘူး မင်းကလား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်က ပိုးကောင်လေးကလား” မြေနဂါးသည် အလွန်အမင်း ရယ်မောနေသဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာပင် တုန်ခါနေသည်။ “ငါ ကမ္ဘာလောကကို စိုးမိုးနေတုန်းက မင်းရဲ့ ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်တောင် မမွေးသေးဘူး မင်းက ငါ့ကို ဤမျှ ရဲတင်းတဲ့ စကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ”

၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကတည်းက ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဆုံးနှင့် အရယ်ရဆုံး စကားဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါကြောင့်ကိုး...” ၎င်းသည် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားပုံရပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “မင်းကို တစ်ခုခု ထူးခြားမယ် ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ လူအ တစ်ယောက်ပဲကိုး။”

၎င်းသည် စစ်ချန်ကို ထပ်မံ အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဆုံးမသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည် “မင်းရဲ့ အခြေခံကတော့ တောင့်တင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက... မင်းရဲ့ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကတော့ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အားနည်းနေတာပဲ။”

စစ်ချန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ထိုစကားလုံးကို နားလည်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည် “ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ”

သူ၏ နားမလည်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မြေနဂါးမှာ စစ်ချန်သည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပိုမို ယုံကြည်သွားသည်။ ၎င်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည် “မင်းမှာ စွမ်းအားရှိပေမဲ့ အဲဒီစွမ်းအားနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အဆင့်အတန်းမရှိဘူး။ ဒါက ကလေးတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ကိုင်ထားသလိုပဲအနှစ်သာရ မရှိဘူး။”

“စားရင်လည်း အရသာမရှိသလို၊ ဒီအတိုင်း ထားရင်လည်း အပိုပဲ... ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ပြန်လည် နိုးထလာဖို့အတွက် မင်းက အာဟာရ ဖြစ်ပေးလိုက်ပါ၊ အပြင်မှာရှိတဲ့ လူအတွေနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်တော့”

၎င်း၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် စစ်ချန်၏ သိစိတ်ထံသို့ နာကျည်းမှုနှင့် ရက်စက်မှုများကို သယ်ဆောင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း စစ်ချန်မှာမူ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟု ထင်နေသော မြေနဂါး ပုံရိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်သည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ... ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးမှာ အလွန် သေးငယ်သော်လည်း မြေနဂါး၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

“ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ...”

“မင်းက ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းအကြောင်းကို ပြောနေတာလား”

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့်... သိစိတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း တုန်ခါသွားတော့သည်။ တစ်ခုခု... ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

စစ်ချန်၏ နောက်ကွယ်၊ အဆုံးမရှိသော ဟာလာဟင်းလင်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အလင်းစက်ကလေးတစ်ခု စတင် တောက်လောင်လာသည်။ ထိုအလင်းမှာ အစက သေးငယ်သော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ သာမန် အလင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ... နေမင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။