ကောင်းကင်ဘုံ အရှိန်အဝါ

ဖော်ပြရန်ပင် မစွမ်းသာဘဲ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည့် ကြယ်တာရာကြီးတစ်ခုသည် ၎င်း၏ ဘီလီယံပုံ တစ်ပုံမျှသော ပုံစံအစစ်အမှန်ကို အသိစိတ်နယ်မြေအတွင်း၌ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

မြေနဂါး၏ ဧရာမ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးမှာ ထိုကဲ့သို့သော နေမင်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်စာမျှပင် အရာမသွင်းနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် သွေးသားအဆင့်အတန်း နိမ့်ကျလှသော မြေနဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ နဂါးအစစ်အမှန်တစ်ကောင် ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်ပင် ထိုကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နေမင်းကြီး၏ ရှေ့၌ အရေးမပါသော သတ္တဝါလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ ပန်းချီကားထဲမှ လူတစ်ယောက်က စုတ်တံကို ကိုင်ထားသော ပန်းချီဆရာနှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုက နောက်ကွယ်မှ ကြိုးဆွဲနေသော သူနှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့လည်းကောင်း ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော‘အတိုင်းအဆကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“”

အဆုံးစွန်သော ထိတ်လန့်မှုများသည် ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်မှာ ဗီဇအရပင် တုန်လှုပ်လာတော့သည်။ ၎င်းသည် တစ်သက်လုံး စိုးမိုးလာခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သတ္တဝါများကို ဝါးမြိုခဲ့ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ နိယာမများကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်မှသာ ကောင်းကင်ဘုံ အရှိန်အဝါဆိုသည်မှာ မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း အမှန်တကယ် နားလည်သွားတော့သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လူသားတစ်ယောက်၏ သိစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရသနည်း

“မင်း မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ”

၎င်းသည် တစ်ခုခုကို အော်ဟစ်မေးမြန်းချင်ပုံရသည်။ သို့သော် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးမှာ တည်ရှိနေရုံမျှဖြင့် သေးငယ်လှသော ဖိအားအငွေ့အသက်အချို့ကို သဘာဝအလျောက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် မြေနဂါး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားရုံမျှဖြင့် မခံမရပ်နိုင်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအောက်တွင် မြေနဂါးဝိညာဉ်မှာ အလိုအလျောက် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

“မရဘူး”

မြေနဂါးသည် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များစွာအတွင်း စုဆောင်းထားသော နာကျည်းမှုများ၊ ပြန်လည်နိုးထလာရန် ရည်မှန်းချက်များနှင့်အတူ ၎င်း၏ အသိစိတ်အားလုံးသည် ထိုခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သိစိတ်နယ်မြေအတွင်း၌ စစ်ချန်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဧရာမ နေမင်းကြီးမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ စစ်ချန်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် စကားအမ်းသွားပုံရသည်။

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မြေနဂါးဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီအတိုင်းပဲ ပျောက်သွားတာလား” သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို အမှန်တကယ် သတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မြေနဂါးအိုကြီးကို မြေနဂါးကျဆုံးရာမြေ၏ အတွင်းကျကျ လျှို့ဝှက်ချက်များ သို့မဟုတ် ယန်မိုးကြိုးနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို မေးမြန်းချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်သူက ဤမျှအထိ နုနယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် မီးအိမ်ကို ဖွင့်ရုံသာ ရှိသေးပြီး ဘာကိုမှ သေချာ မလင်းထိန်ရသေးမီမှာပင် တစ်ဖက်လူမှာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

“ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို အချိန်အတော်ကြာသွားပြီပဲ” စစ်ချန်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော နေမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှု အငွေ့အသက်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤလူသားခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် သူသည်ပင် သူ၏ အသိစိတ်ကို ဤ မူလနယ်မြေအတွင်းသို့ အလွယ်တကူ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ ၎င်းက ပေးဆောင်ရမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်ဆုံး ပြိုကွဲသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြေနဂါးအိုကြီးမှာ မိမိဘာသာ အတင်းဝင်ရောက်လာပြီး သူ့အတွက် ဖိအားများနှင့် ရိုက်ခတ်မှု အများစုကို အစားထိုးခံယူပေးသွားခဲ့သဖြင့် သူ ဤကဲ့သို့ ခဏတာမျှ မြင်တွေ့ခွင့် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို အိမ်အရောက် လာပို့ခြင်းဟု ခေါ်ရမည်လား

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အပြင်လောကရှိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာရုံခံကြည့်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း အဆင်ပြေပုံရသည်။

“ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံဖို့ လိုဦးမယ် ထင်တယ်”

နေမင်းကြီး၏ အလင်းတန်းများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သိစိတ်နယ်မြေမှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ မြေနဂါးနှင့် သက်ဆိုင်သော ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်အားလုံးမှာလည်း သန့်စင်သွားခဲ့လေပြီ။ စစ်ချန်သည် သိစိတ်နယ်မြေအတွင်း၌ ကြာကြာမနေဝံ့သဖြင့် အတွေးတစ်ခုဖြင့် အပြင်လောကသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာတော့သည်။

အပြင်လောက၊ သွေးကန်အတွင်း၌။

စစ်ချန် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ သူငယ်အိမ်အတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်း အကြွင်းအကျန်အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူ့ကိုရော၊ မိုးကြိုးပိုက်ကွန်ကိုပါ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေသော လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် ယခုအခါ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တန့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရက်စက်မှုများနှင့် မျက်လုံးထဲမှ အနီရောင်များမှာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပုံရသည်။ သိသာသည်မှာ မြေနဂါးဝိညာဉ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဤသွေးကန်နှင့် သွေးကန်ထဲရှိ လူများအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ပြိုကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသင့်ပေ

သူ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကျန်ရှိနေသော သစ်သားအသက်စွမ်းအားအားလုံးကို ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သွေးကန်ထဲသို့ အကုန်အစင် ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ဝု

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြေနဂါးဝိညာဉ်၏ အနှောင့်အယှက် မရှိတော့သဖြင့် သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့သွားသည်။ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများသည် စစ်ချန်ထံမှ တစ်ဆင့် သွေးကန်၏ နေရာအနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဧရာမ သွေးကန်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ အရောင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဤအရာအားလုံးကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စစ်ချန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကုန်ဆုံးမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင်

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများကြားတွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ဒုန်း

သူသည် ဟိန်းဟောက်နေဆဲ ဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သန့်စင်ပြီးသား သွေးကန်ထဲသို့ ကန်ချလိုက်သည်။

ဒုန်း

နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ခုဖြင့် ဝံပုလွေပုံသဏ္ဌာန် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကိုလည်း ကန်ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် အားကုန်သုံးကာ ဟေးစန်း၏ အမွှေးထူထူ တင်ပါးကို ချိန်၍ ကန်လိုက်သည်။