အခန်း (၅၉)

ဗွမ်း

တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဟေးစန်းမှာ ကန်ထဲသို့ ကျသွားပြီး ရေများ ဖွေးခနဲ စင်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဟုန်ဖုန်းကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ကန်ထည့်လိုက်သည်။

ဗွမ်း ဗွမ်း ဗွမ်း

မုန့်လုံးရေပေါ်များ ပစ်ချနေသကဲ့သို့ပင် ကျန်ရှိနေသော လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများကို စစ်ချန်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သန့်စင်ပြီးသား သွေးကန်ထဲသို့ ညှာတာမှုမရှိဘဲ ကန်ချလိုက်တော့သည်။

ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် နွေးထွေးသော အနီရောင် ကန်ရေထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံများနှင့်အတူ အမည်းရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုမီးခိုးများမှာ ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော ညှီစို့စို့ အနံ့များ ပါဝင်နေပြီး ၎င်းမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သန့်စင်ထုတ်လိုက်သော ညစ်ညမ်းမှုများ ဖြစ်ပုံရသည်။

အမည်းရောင် မီးခိုးများ ထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် အနီရောင်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“အဟွတ် အဟွတ် ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ၏ နဖူးကို ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်နေသည်။

“ငါ မှတ်မိပြီ အဲဒါ သွေးကန်ပဲ သွေးကန်က ညစ်ညမ်းနေတာ” နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစွန်းမှုများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာဖြူလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရူးသွပ်နေစဥ်က သူ၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည် သတိရသွားပုံရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့လည်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ ဟေးစန်းသည် သူ၏ ဧရာမ ခေါင်းကြီးကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ဝက်ဝံမျက်လုံးများမှာ မူလအတိုင်း ကြည်လင်လာသည်။ ၎င်းသည် ကန်ရေကို ကြည့်လိုက်၊ ကမ်းပေါ်ရှိ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည် “ငါ ငါ ခုနက”

ဟုန်ဖုန်းသည်လည်း သူ၏ စိုစွတ်နေသော အမွှေးများကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး စစ်ချန်ကို အားနာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် “ညီလေး၊ ငါတို့ ခုနက”

စစ်ချန်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည် “အဆင်ပြေရင် ရပါပြီ။ မင်းတို့ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်”

ကျန်ရှိနေသော လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နိုးထလာကြသည်။ ခေတ္တမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ပြီးနောက် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာမှုနှင့်အတူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မခြောက်သေးသော သွေးစွန်းမှုများကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားကြသည်။

အသက်ကြီးပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက စစ်ချန်ကို အရင်ဆုံး အရိုအသေပေးလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေဆဲပင် “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အရူးတွေ ဖြစ်ပြီး အားကုန်ခန်းပြီး သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်နေကြမှာ”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ”

“ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး”

ကျေးဇူးတင်စကားများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသားဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာဖြစ်စေ အားလုံးမှာ စစ်ချန်အပေါ် အမှန်တကယ် လေးစားကြည်ညိုသွားကြသည်။

ဟေးစန်းမှာလည်း ဤအချိန်မှ အခြေအနေမှန်ကို သိသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ကန်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ ရေများ နေရာအနှံ့ စင်ထွက်သွားသည်။ ၎င်း၏ ဝက်ဝံမျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး ကျိန်ဆဲတော့သည်

“မင်း အဘွားခြေထောက်ကို ငါ ယုတ်မာတဲ့ မြေနဂါးကောင် သေတာတောင် အေးအေးဆေးဆေး မသေဘူး ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ ထောင်ချောက်မျိုး ဆင်ထားတယ်ပေါ့လေ မင်းရဲ့ ၁၈ ဆက်မြောက် ဘိုးဘေးတွေအထိ ငါ ကျိန်ဆဲတယ်”

၎င်းသည် တံတွေးများ ပန်းထွက်သည်အထိ အားရပါးရ ဆဲဆိုနေသော်လည်း ထိုစကားများမှာ ရောက်ရှိနေသူတိုင်း၏ စိတ်ကို ထိမှန်စေသည်။ ဟုတ်ပေသည်၊ ထိုယုတ်မာသော အရာ၏ ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်လုံးကို ကျိန်ဆဲထိုက်ပေသည်။

“ကျိစ်”

ထိုအချိန်တွင် ပဲနီလေးသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မူလ ငှက်ကလေးပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ နားလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းလေးဖြင့် စစ်ချန်၏ ပါးကို ပွတ်သပ်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို ကြည့်သော အကြည့်မှာမူ မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်၊ စောစောက ထိုကောင်ကြီးနှစ်ကောင် ၎င်းကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို စိတ်နာနေပုံရသည်။

ဟေးစန်းသည် ပဲနီလေး၏ မျက်လုံးလေးများဖြင့် အကြည့်ခံရသောအခါ အနေရခက်သွားပြီး ချောင်းဟန့်ကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်

“အဟွတ် အဟွတ် လွီစီ ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီးက ငါတို့ လမ်းကို ပိတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ ကြည့်နေစမ်း၊ ငါ အဲဒီ ကျောက်ပုံကို ရိုက်ခွဲပစ်မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ၎င်းသည် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ကျောက်ပုံကြီးကို ဒေါသတကြီး ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်တုံးများမှာ လွင့်စင်သွားသည်။ တတိယအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ၏ ဒေါသတကြီး ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် လိုဏ်ခေါင်းဝတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်သွားတော့သည်။

“သွားကြစို့ အဲဒီ အဘိုးကြီးနဲ့ စာရင်းရှင်းရမယ်” ဟေးစန်း ဟိန်းဟောက်ရင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သတိပြန်ဝင်လာသော မိစ္ဆာအုပ်စုသည် စစ်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း မမှန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားကြသည်။

“ညီလေး စစ်ချန် ပင်ပန်းနေပြီ ငါ ပိုးပေးမယ်” စောစောက နှုတ်ဆက်ခဲ့သော နွားမိစ္ဆာကြီးက အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောကာ တိုးဝင်လာသည်။

ဘေးမှ သစ်ကျားမိစ္ဆာကြီးကလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး နွားမိစ္ဆာကို တွန်းထုတ်လိုက်သည် “နွားကြီး၊ ဖယ်စမ်း။ မင်းရဲ့ ကျောက မာပြီး ထိုင်လို့မကောင်းဘူး ညီလေးကို ငါ့ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်း၊ ငါက အပြေးမှန်တယ်”

“ဝါး မင်းရဲ့ ကိုယ်ထည်က မကျယ်ဘူး ငါ့ကျောက ပိုပြီး ထိုင်လို့ကောင်းတယ်” နောက်ထပ် ဝက်မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ကလည်း သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောကို ပြရင်း တိုးဝင်လာပြန်သည်။

ခေတ္တမျှ ဧရာမ မိစ္ဆာသားရဲကြီးများမှာ စစ်ချန်ကို သူတို့၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ဆောင်ရန် အလုအယက် ဖြစ်နေကြတော့သည်။ သူတို့၏ ကျေးဇူးသိတတ်မှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူတို့၏ အသက်သခင်ကို ပိုးဆောင်ရခြင်းမှာ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာဟု သူတို့ ခံစားနေကြရသည်။

ဟုန်ဖုန်းသည် အလုအယက် ဖြစ်နေသော အုပ်စုကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး စစ်ချန်၏ ရှေ့တွင် ကာလိုက်သည်

“မလုကြနဲ့တော့။”

“ငါ့ညီက ငါ့ကျောပေါ်မှာ ထိုင်နေကျ၊ ငါ့အရှိန်ကိုပဲ သူ အကျွမ်းကျင်ဆုံး။ အားလုံး ဖယ်ကြစမ်း။”

စစ်ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေသည်။ သွေးကန်ကို သန့်စင်ခြင်းမှာ စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးစေသလို၊ သိစိတ်နယ်မြေအတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်ကြောင့်လည်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။

သူသည် အိမ်သုံးဆေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူ ငြင်းဆိုခြင်း မပြုဘဲ ဘေးပတ်လည်ရှိ စိုးရိမ်နေကြသော မိစ္ဆာများကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဟုန်ဖုန်း၏ နွေးထွေးပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကျောပေါ်သို့ သာသာယာယာ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

ပဲနီလေးသည်လည်း သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ နားနေသော်လည်း အနားရှိ အားနာနေသော ဟေးစန်းကိုမူ မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ မကျေမနပ် အသံလေးများ ထုတ်နေဆဲပင်။ ဟေးစန်းမှာမူ ပဲနီလေး၏ အကြည့်အောက်တွင် လုံးဝ အနေရခက်နေပြီး တိုးတိုးလေးသာ တိုက်တွန်းနိုင်တော့သည် “သွားကြစို့၊ သွားကြစို့ အဲဒီ အဘိုးကြီးကို သွားပြီး ဒုက္ခပေးရမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် ၎င်းသည် ရှေ့ဆုံးမှနေ၍ ပွင့်သွားသော လိုဏ်ခေါင်းလမ်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ စစ်ချန်ကို တင်ထားသော ဟုန်ဖုန်းကလည်း တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသည်။ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာကြသော လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများကလည်း ကျိန်ဆဲသံများ၊ ဝမ်းသာသံများဖြင့် တစ်ဖွဲဖွဲ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။