နတ်ဘုရားဝိညာဉ်

အိမ်သုံးဆေးသည် စစ်ချန်ကို ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း စိတ်ပျက်မသွားစေခဲ့ပေ။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကုန်ဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်တို့မှာ ထက်ဝက်ကျော် ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သွေးကန်ထဲမှ သူ ကယ်ထုတ်လာခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာများသည်လည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြသည်။ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များသည် ဟုန်ဖုန်းကို ဝိုင်းရံထားပြီး စစ်ချန်ကို အလယ်တွင် ထားကာ ကာကွယ်ပေးထားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသော လူသားကျင့်ကြံသူများကိုလည်း သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

နဂါးကျဆုံးရာမြေ၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ဧရာမ ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ လမ်းကြောင်းများမှာ နေရာအနှံ့ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူတို့အုပ်စု ရွေ့လျားလာခြင်းမှာ အတော်လေး သိသာလှသည်။ ဟေးစန်းက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေပြီး သူ၏ ဧရာမ ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

“လွီစီ... မင်းကို ငါ မိလို့ကတော့ မင်းရဲ့ အူတွေကို ထွက်လာတဲ့အထိ ညှစ်ပစ်မယ်...” ၎င်းသည် ပြေးလွှားရင်း လွီစီကိုရော၊ ၎င်း၏ ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်လုံးကိုပါ တရစပ် ကျိန်ဆဲနေသည်။ ထိုဆဲဆိုသံများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

ဤသည်မှာ အမုန်းတရားများကို အောင်မြင်စွာ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ခြင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူတို့အုပ်စုသည် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာကြရာ လမ်းတွင် လူသားကျင့်ကြံသူအချို့နှင့် တွေ့ဆုံရသည်။ သူတို့သည် လွီစီ၏ ဘိုးဘေးများကို အားရပါးရ ဆဲဆိုနေသော တောင်လှုပ်ဝက်ဝံကြီးကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့သည် လမ်းဖယ်ပေးရန် ကျောက်နံရံများတွင် အသည်းအသန် ကပ်နေကြရသည်။ အကယ်၍ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပါက ဒေါသထွက်နေသော ဝက်ဝံကြီး၏ လက်သီးစာ မိမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျောက်ခန်းများနှင့် ခန်းမငယ် အများအပြားကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ထိုနေရာများတွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ဝှက်ကွယ်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

စစ်ချန်သည် ကျောက်ခန်းတစ်ခုအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး တောက်ပနေသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဝမ်းသာအားရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဓားမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအရ ၎င်းမှာ အဆင့်နိမ့်ပစ္စည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော် ထိုသူ၏ အပြုံးများ မဆုံးမီမှာပင် ဓားမှာ ရုတ်တရက်တုန်ခါလာပြီး ဝုန်း ကနဲ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ထိုသူမှာ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားတော့သည်။

မြေနဂါးအိုကြီးက သူ့ရတနာတွေကို အလွယ်တကူ အယူခိုင်းပါ့မလား

ဟုတ်ပေသည်၊ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော မှော်ရတနာများနှင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသူများလည်း ရှိသည်။ သို့သော် ထိုသူများကို နောက်မှ ရောက်လာသူများက လုယူရန် ကြိုးစားကြသဖြင့် သတ်ဖြတ်ပွဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ စစ်ချန်ကမူ ထိုအရာများကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ ၎င်းတို့မှာ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားအောင် မဆွဲဆောင်နိုင်ကြပေ။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့မှာမူ လွီစီကို ရှာရန် ပို၍ပင် စိတ်လောနေကြသည်။ သူတို့သည် စောစောက အရှက်ကွဲခဲ့ရမှုကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရန်နှင့် စစ်ချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အစွမ်းပြရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသော လူသားကျင့်ကြံသူများသည် ရတနာများရှိသော ခန်းမများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များမှာမူ စစ်ချန်၏ ဘေးတွင်သာ မြဲမြဲမြံမြံ လိုက်ပါလာကြသည်။ ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် မျိုးနွယ်စုနှစ်ခု၏ စိတ်နေစိတ်ထား ကွာခြားချက်ကို မြင်နိုင်သည်။

ဟေးစန်း၏ နှာခေါင်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ ၎င်းသည် လေထဲတွင် အနံ့ခံလိုက်ပြီး စစ်ချန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် “ညီလေး၊ ငါတို့ ရောက်တော့မယ် အဲဒီ အဘိုးကြီးနဲ့ သူ့လက်ပါးစေ နှစ်ယောက်ရဲ့ အနံ့ကို ရှေ့နားမှာ ရနေပြီ။ ငါ မမှားနိုင်ဘူး”

“ဟင် ပြီးတော့... ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခုလည်း ရနေတယ်၊ တစ်ခုခု လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အနံ့မျိုးပဲ”

“လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အနံ့”

စစ်ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

“ဟုတ်တယ်” ဟုန်ဖုန်းကလည်း သူ၏ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ရင်း ပြောသည် “အဲဒါက... တစ်ခုခု မိုးကြိုးပစ်ခံထားရတဲ့ အနံ့နဲ့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွာခြားတယ်၊ ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စစ်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ မိုးကြိုး ဤအရာက သူ ရှာဖွေနေသော ယန်မိုးကြိုးကို သတိရစေသည်။

“ဘာအနံ့ပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ” ဟေးစန်းသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် မြေကြီးကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။ “အဲဒီ အဘိုးကြီးကို အရင်ရှာရအောင်”

၎င်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူတို့ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလေလေ လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာလေ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း ပိုမို တွေ့ရှိလာရသည်။ ထိုလူများသည် အုပ်စုလိုက် စုဝေးနေကြပြီး ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံများကိုလည်း ကြားနေရသည်

“တောက် တိမ်လွှင့်ဓားဂိုဏ်းက အရမ်းဗိုလ်ကျတာပဲ အထဲမှာ ဒီလောက်ကျယ်တာကို ဘာလို့ ငါတို့ကို မောင်းထုတ်ရတာလဲ”

“ဟုတ်တယ် သူက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ဖြစ်နေရုံနဲ့ အကုန်လုံးကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ချင်နေတာလား”

“ရှူး အသံတိုးတိုးလုပ်စမ်း မင်း သေချင်ရင်လည်း ငါ့ကို ဆွဲမထည့်နဲ့ စောစောက သူတို့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့လူတွေကို မတွေ့ဘူးလား ဓားစွမ်းအင်နဲ့ အပစ်ခံရပြီး ဟိုမှာ သွေးအန်နေတုန်းပဲ”

ဟေးစန်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာသည်။ ၎င်းသည် ကျိန်ဆဲရင်း အရှိန်မြှင့်လိုက်သည် “အကုန်လုံး ပိုင်ချင်တယ် ဟုတ်လား မင်းကို ထမင်းတောင် အေးအေးဆေးဆေး စားလို့မရအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ် လွီစီ... မင်း အမေကို... မင်းလို မိစ္ဆာလိပ်အိုကြီးက...”

၎င်း၏ ဆဲဆိုသံများမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ရှေ့မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိုကဲ့သို့ အားရပါးရ ဆဲဆိုနေသော ဝက်ဝံကြီးကို မြင်သောအခါ အံ့ဩမှင်သက်ကုန်ကြသည်။ သူတို့ နောက်သို့ ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ... ဟိုမှာကြည့် ထိုဝက်ဝံကြီး၏ နောက်တွင် အင်အားကြီး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပါလာသည်။ စစ်ချန်သည် တတိယအဆင့် ကျားမိစ္ဆာကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဘေးပတ်လည်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများ ဝန်းရံထားသည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် လမ်းပိတ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန်ပင် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကြသည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ထိုအဖွဲ့ကြီး လွီစီရှိရာသို့ တည့်တည့် ချီတက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အားရကျေနပ်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အကုန်ပိုင်ချင်တဲ့ လွီစီ၊ မင်းတော့ တွေ့ပြီပေါ့

လမ်း၏ အဆုံးတွင် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော လိုဏ်ဂူပေါက်ကြီး ရှိသော်လည်း ၎င်းကို ဓားအလင်းတန်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။ သိသာသည်မှာ ၎င်းမှာ လွီစီ တပ်ဆင်ထားသော ဓားအစီရင်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီအဘိုးကြီးက ဒီနေရာကို သူ့အိမ်များ မှတ်နေတာလား” ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လာသည်။ “ဖယ်စမ်း”

ဟေးစန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို လက်ဝါးအတွင်း စုစည်းကာ ဓားအစီရင်စုကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

ရွှေအမြုတေအဆင့်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် သေစေနိုင်သော ထိုဓားအစီရင်စုမှာ ဟေးစန်း၏ လက်ချက်အောက်တွင် အသက်ရှူကြိမ် သုံးကြိမ်ပင် မခံဘဲ ကွဲကြေပျက်စီးသွားတော့သည်။

“မင်းရဲ့ အဘိုးကြီး ဟေးစန်း ရောက်ပြီဟေ့”

ဟေးစန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ အော်ဟစ်ကာ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဟုန်ဖုန်းနှင့် စစ်ချန်တို့က နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြသလို၊ ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာများကလည်း အော်ဟစ်ကာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။ အပြင်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ အထဲသို့ အလုအယက် တိုးဝင်သွားကြပြန်သည်။

သို့သော် လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ နေရာတွင်ပင် တန့်သွားကြတော့သည်။

ဤနေရာမှာ စောစောက သွေးကန်ခန်းမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ဂူ၏ အမိုးကိုပင် မမြင်ရသလို၊ ဘေးပတ်လည်ရှိ ကျောက်နံရံများတွင်လည်း တောက်ပသော ကျောက်သလင်းများ စီခြယ်ထားသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ အထူးခြားဆုံးအရာမှာ လိုဏ်ဂူအလယ်တွင် တောင်ငယ်တစ်လုံးအလား ခွေနေသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးပင်... ၎င်းမှာ အသက်ပျောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော မြေနဂါး၏ အလောင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြေနဂါး၏ အကြေးခွံ အများအပြားမှာ အပြင်လောကသို့ အစာအဖြစ် ပစ်ထုတ်ခံထားရသဖြင့် ၎င်း၏ အသားများမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် မြေနဂါး၏ အသားစများကြားတွင် ခရမ်းရောင် လျှပ်စစ်တန်းငယ်လေးများမှာ တဖျပ်ဖျပ် မြည်ကာ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထို့ပြင် အလောင်းကြီး၏ အလယ်တွင် ကြီးမားသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် အရာတစ်ခုကို အလောင်းကြီးက ဖိထားပုံရသည်။

လွီစီ၊ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်အကြီးအကဲ နှစ်ဦး၊ သခင်လေးဖန်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ် အကြီးအကဲတို့သည် မြေနဂါးအလောင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုအလောင်းအောက်မှ ပစ္စည်းကို မည်သို့ ယူရမည်နည်းဟု တိုင်ပင်နေပုံရသော်လည်း ဆူညံသံများကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လွီစီသည် ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိသော စစ်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် စစ်ချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ သူငယ်အိမ်မှာ ကျုံ့သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်

“မင်း... မင်း မသေသေးဘူးလား...”

သူသည် ထိုကောင်လေးကို ရူးသွပ်နေသူများနှင့်အတူ သွေးကန်ခန်းမထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား ၎င်းတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် မသေလျှင်ပင် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အခြေအနေ ပြန်ကောင်းလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ သခင်လေးဖန်နှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ် အကြီးအကဲတို့သည်လည်း အံ့ဩသွားကြသည်။

စစ်ချန်သည် သူ့ကို ခဏခဏ ဒုက္ခပေးနေသော ထိုအဘိုးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟေးစန်း၏ ဆဲဆိုသံများကို ကြားနေရသဖြင့် သူသည်လည်း အမှတ်မထင်ပင် ပြောလိုက်မိသည်

“အဘိုးကြီး၊ အံ့ဩသွားလား”

စကားဆုံးသွားသည်နှင့် စစ်ချန် ကိုယ်တိုင်ပင် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသို့ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဘေးမှ ဟုန်ဖုန်းမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ညီလေး၊ မင်းတော့ သူတို့နဲ့ပေါင်းပြီး ပျက်စီးကုန်ပြီ ဆိုသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဟေးစန်းမှာမူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သင်ပေးရကျိုးနပ်တယ် ဆိုသည့် အမူအရာဖြင့် သူ၏ တင်ပါးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည် “မှန်တယ် အဲဒီလိုပဲ ဆဲစမ်း အဲဒီ အဘိုးကြီး သေသွားအောင် ဆဲပစ်စမ်း”

လွီစီ၏ မျက်နှာမှာ အံ့ဩခြင်းမှ ဒေါသကြောင့် ဝက်အသည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာတော့သည်။ သူသည် တိမ်လွှင့်ဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၊ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်မှ ဤကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲမှုကို မခံခဲ့ရဖူးပေ။ အထူးသဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးက လူပုံအလယ်တွင် သူ့ကို ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုခြင်းမှာ မခံရပ်နိုင်စရာပင်