ပရိုင်မာ ဆန်ဒြာ

ပရိုင်မာ ဆန်ဒြာ သည် ယခုအခါ ‘ညဉ့်ဦးယံ ဂမ္ဘီရ အခမ်းအနား’ အတွက် လျှို့ဝှက်စွာ ပြင်ဆင်နေသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိ၏။

“ညီမလေး... မင်းကို ငါ ကယ်တင်မှာပါ... ငါတို့ မျိုးနွယ်စုထဲက လူတွေက စိတ်ဓာတ်မကောင်းကြဘူး၊ မင်း ပြန်လာမှာကို သူတို့ မလိုလားကြဘူး၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံလို့မရဘူး...”

“ညဉ့်ဦးယံကို အုပ်စိုးတဲ့ အရှင်မ ဝါးပူဂစ် ပြန်ရောက်လာပြီ ဆိုတာ သေချာတယ်... နေနဲ့လ အနေအထား ပြောင်းလဲသွားတာဟာ နိမိတ်တစ်ခုပဲ... အခုချိန်မှာ သူမတစ်ယောက်ပဲ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

ပရိုင်မာ၏ အစ်မမှာ အမှန်စင်စစ် အမှန်တရား အသင်းတော် ဆေးဝါးဗေဒ ဌာနမှူး ‘မာဂရက် ဆန်ဒြာ’ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ပျောက်ဆုံးနေခြင်း ဖြစ်၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများမှာ စနစ်တကျ ရှိနေသည်။ သန့်စင်ထားသော ဆေးရည်ပုလင်းငယ်လေးများမှာ လှပစွာ တောက်ပနေပြီး၊ ဥက္ကာခဲသံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ‘လမင်း ဒိုင်ခွက်’ ငယ်လေးကိုလည်း အသုံးပြုထားသည်။

ပုလင်းငယ်များထဲမှ ဆေးရည်များသည် ပရိုင်မာ၏ မျက်နှာလေးပေါ်သို့ အလင်းပြန်နေသည်။ သူမ၏ နှာတံပေါ်တွင် ထူထဲလှသည့် မျက်မှန်အဝိုင်းကြီးကို တပ်ဆင်ထားပြီး၊ နက်မှောင်လှသော ဆံပင်များကိုမူ ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီ၊ အပေါ်ထပ် ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတို့မှာ အမျိုးသားဝတ် စတိုင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ လက်တွင်မူ ထူထဲသော အဖြူရောင် လက်အိတ်များကို စွပ်ထားသည်။

ဘေးနားရှိ ကုလားထိုင် လက်တင်ပေါ်တွင် ဘယ်ရီ ဦးထုပ်တစ်လုံး ချိတ်ထား၏။ အကယ်၍သာ သူမသာ ထိုဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပါက အရပ်ပုပု ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်မှားစရာပင်။

“ဟူး...”

ပရိုင်မာ အသက် ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်၏။ မန္တန် စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ အစင်းကြောင်းများကို ထွင်းထုပြီးနောက်၊ ပရိုင်မာ တစ်ယောက် တည်ငြိမ်သော လက်များ၊ ပြတ်သားသော အကြည့်တို့ဖြင့် ဆေးရည်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။

မန္တန် စက်ဝိုင်းမှာ စတင်လင်းလက်လာပြီး လမင်းဒိုင်ခွက်ပေါ်တွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

“ရှေးဟောင်းကတိတော်အရ ဆိုရင် အရှင်မ ဝါးပူဂစ်ဟာ ညဉ့်ဦးယံမှာ ဒုက္ခရောက်နေသူတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ် တဲ့... အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ကလည်း အရှင်မအပေါ် သစ္စာစောင့်သိပြီး အမြဲတမ်း ထောက်ခံသွားမှာပါ”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကူညီပေးပါ...”

ပရိုင်မာ လမင်းဒိုင်ခွက်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဝေဝေဝါးဝါး ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသည့် ‘စာအုပ်ဆိုင်’ တစ်ခု၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လမင်းဒိုင်ခွက်ပေါ်ရှိ အရိပ်လက်တံသည် ထိုစာအုပ်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်ပြနေလေပြီ။

...

နော်ဇင် မြို့တွင် ဆောင်းဦးလေပြည်က တိုက်ခတ်နေပြီး မှုန်ရီရီ ညတာထက်၌ လေတိုးသံမှာ တစီစီ မြည်ဟီးနေသည်။

ပရိုင်မာသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသည့် သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ပိုမိုလုံခြုံအောင် ဆွဲစိလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာကို ဦးထုပ်အောက်တွင် ဝှက်ထားလေရာ မှောင်ရိပ်ထဲ၌ မျက်မှန်၏ အလင်းပြန်မှု တစ်ချက်တစ်ချက်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမအား ပိုမိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူတစ်ဦးအသွင် ဆောင်စေသည်။

လက်ထဲတွင် လမင်းဒိုင်ခွက်ကလေးကို ကိုင်လျက် သူမ ဆေးရည်တစ်စက်ကို ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်လိုက်၏။ ငွေရောင်ဆေးရည်မှာ ဒိုင်ခွက်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြူခိုးငွေ့လေးများ အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။

ဒိုင်ခွက်မှာ တောက်ပ လင်းလက်လာပြီး လမ်းညွှန်လက်တံပုံရိပ်မှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကာ ဦးတည်ရာမှန်ကို ညွှန်ပြနေပြန်သည်။

ပရိုင်မာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝတ်ရုံထဲသို့ ပြန်သိမ်းကာ လမ်းမအတိုင်း ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

လေကိုဆန်၍ ပြေးလွှားနေရသဖြင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း ပရိုင်မာ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

‘ပထမခေတ် နှောင်းပိုင်း ဒုတိယခေတ်ကတည်းက စလို့ အရှင်မ ဝါးပူဂစ်က ဘိသိက်ခံကို ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် တရားဝင် အဖြေပေးလိုက်တာပဲ... သူ ပြန်ပြီး နိုးထလာတာ သေချာတယ်... အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ နတ်ဘုရားအတုကို နှိမ်နင်းလိုက်တာက သူရဲ့ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်ရမယ်’

အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော်၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုများနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရှုပ်တော်ပုံများစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် ပြိုလဲသွားရသည့် သတင်းမှာ တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်... နေမင်းအသင်းတော်၏ တမန်တော်များက အမှန်တရားကို ဖြန့်ဝေနေကြပြီး လျှို့ဝှက် ဓမ္မထုံးတမ်း မျှော်စင်ကလည်း မြှောက်ပင့်ပေးနေသည်။ ပရိုင်မာသည် မှော်ဆေးပညာ သုတေသနတွင်သာ အာရုံနစ်မြုပ်နေသဖြင့် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်ပြတ်နေသူဖြစ်သော်လည်း ဤကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကြီးများကိုမူ သိရှိထားပေသည်။

အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော်သည် ညဉ့်ဦးယံအား အုပ်စိုးသည့် စုန်းမကြီး ဝါးပူဂစ်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုများကို အမြဲတစေ ပိတ်ပင်တားဆီးခဲ့ပြီး၊ လမင်းသည်သာ တစ်ဆူတည်းသော နတ်ဘုရားဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့ခြင်းကြောင့် ပရိုင်မာကဲ့သို့သော ဘိသိက်ခံများအဖို့ အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း... အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော်မှာ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသဖြင့် ဘိသိက်ခံများ၏ အင်အားမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့ရသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘိသိက်ခံများအကြားတွင်လည်း အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများ ပေါ်ပေါက်လာကာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

အမိုးခုံး ဘုရားကျောင်းတော် ပြိုလဲသွားခြင်းသည် နော်ဇင်မြို့အတွင်းရှိ အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးကို ကြီးစွာသော ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဆန်ဒြာ မျိုးနွယ်စုကဲ့သို့သော သဘာဝလွန် စွမ်းအင်သုံး အစုအဖွဲ့များအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

နေမင်းအသင်းတော် ထွန်းကားလာခြင်းမှာ နတ်ဘုရားတို့၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုနှင့်တူပေသည်။ လမင်း၏ နေရာတွင် နေမင်း အစားထိုးဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ ကြီးမားသော နိမိတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝါးပူဂစ်က သူမ၏ နောက်လိုက်ဟောင်းများအား သူမ ပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဝါးပူဂစ်၏ သစ္စာရှိ နောက်လိုက် ဆန်ဒြာမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဤကိစ္စကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အောင်ပွဲ မခံနိုင်မီမှာပင် မာဂရက် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် ပဋိညာဉ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် တိုက်တွန်းအားပေးခဲ့သော ဆန်ဒြာမျိုးနွယ်စု၏ အဓိက ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။

ရေလှိုင်းကလေးတစ်ခုမှသည် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများအထိ ဖြစ်ပေါ်လာလေရာ ဆန်ဒြာမျိုးနွယ်စုမှာလည်း ထိုလှိုင်းလုံးကြီးများအကြား နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ ဖြစ်လေသည်။

အချို့ကမူ ဝါးပူဂစ်၏ သစ္စာရှိနောက်လိုက် မာဂရက် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းကို ထောက်ချင့်၍... ဝါးပူဂစ် ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းမှာ လိမ်လည်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းဓလေ့များကို ဖျက်သိမ်းပြီး အကာအကွယ်ပေးမည့် အရှင်သစ်ကို ရှာဖွေသင့်သည်ဟု အကြံပြုကြ၏။

အသားထဲမှ လောက်ထွက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည် အကယ်၍ မာဂရက်သာ အမှန်တကယ် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် ဆန်ဒြာမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးမှာ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ပရိုင်မာ လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လမ်းညွှန်ချက်ရယူရန် လမင်းဒိုင်ခွက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် စာအုပ်ဆိုင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမက တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဒီစာအုပ်ဆိုင်အကြောင်း ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ ညဉ့်ဦးယံကို အုပ်စိုးတဲ့ အရှင်မ ဝါးပူဂစ်က သူ့ရဲ့ ဘိသိက်ခံတွေကို ဘယ်တော့မှ လိမ်ညာမှာ မဟုတ်ဘူး... ပဋိညာဉ်က ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တည်ရှိနေတာဆိုတော့ ဒီနေရာဟာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ရမယ်... ဒါက အရှင်မ အိပ်မက်ဘုံထဲကနေ လက်တွေ့လောကထဲကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ပရိုင်မာထံတွင် ထိုစာအုပ်ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ အတွေးများစွာ ရှိနေသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ သာမန်ကာလျှံကာ ပုံပေါ်ကာ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်ကပင် လူများကို စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေအောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါကို ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

ထိုစာအုပ်ဆိုင်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေနိုင်ပြီး ဝါးပူဂစ်၏ လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာသို့ သွားရာလမ်းမှာလည်း တံခါးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေနိုင်ပေသည်။ အခြားသော အစွမ်းထက်သည့် ဘိသိက်ခံများမှာလည်း ထိုဆိုင်ထဲတွင် သူမကို စောင့်ကြိုကောင်း စောင့်ကြို နေနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း... ဤစာအုပ်ဆိုင်မှာ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှမရှိဘဲ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ပရိုင်မာ တစ်ယောက် ယုံကြည်မှု ခိုင်မာစေရန်အတွက် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကိုသာ စိတ်ထဲမှ ဖန်တီးတွေးတောနေမိသည်။

ထို့အပြင်... ဝါးပူဂစ်မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် အိပ်မက်ဘုံထဲ၌ ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ပြန်လည် နိုးထလာလျှင်ပင် စွမ်းအား မည်မျှ ရှိနေမည်ကို မည်သူမှ အတိအကျ မသိပါချေ။

ပရိုင်မာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။ ထို့နောက်... အစ်မဖြစ်သူ သူမကိုယ်သူမ အားပေးသည့်အခါတိုင်း အမြဲရွတ်ဆိုလေ့ရှိသော ဂါထာကို တိုးတိုးလေး ရွတ်လိုက်သည်။

“အိပ်မက်ဘုံကနေ လက်တွေ့လောကကို ပြန်လာမယ့် ဝါးပူဂစ်ရဲ့ အလိုတော်ကို ဘယ်သူမှ ငြင်းဆန်လို့ မရဘူး... သူရဲ့ ကြီးမြတ်မှုဟာ အချိန်ကာလကြောင့် ယိုယွင်းပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... မိုက်မဲတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေဟာ သူတို့ရရှိထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကြောင့် မျက်စိကန်းနေကြပြီ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက ငါတို့ထားခဲ့တဲ့ ကတိတော်ကို သူတို့အားလုံး မေ့လျော့နေကြပြီ... သူတို့က ဘယ်လိုများ ကမ္ဘာဦး စုန်းမကြီးကို သစ္စာဖောက်ပြီး တခြား အကာအကွယ်ပေးမယ့်သူကို ရှာဖို့ ကြိုးစားရဲကြတာလဲ... ဒါဟာ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ...”

“ဟူး...”

ပရိုင်မာ လမင်းဒိုင်ခွက်နှင့် ဆေးရည်များကို ပြန်သိမ်းရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“အစ်မ ပြောတာ မှန်တယ်... ငါ့အနေနဲ့ စမ်းသပ်ခန်းထဲမှာပဲ ခေါင်းနစ်နေမယ့်အစား လူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတတ်အောင် သင်ယူခဲ့သင့်တာ... အဲဒါဆိုရင် အခုလို အကူအညီတောင်းစရာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့... အစ်မက လူမှုရေးမှာ တော်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခုအချိန်မှာ အစ်မရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို တကယ်စိတ်ပူပြီး ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ”

ပရိုင်မာမှာ သုတေသနလုပ်ငန်းတွင်သာ စိတ်စွဲလန်းနေသူ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူမသည် အခြားသူများထက် လူအကဲခတ် ပို၍ တော်သူဖြစ်သည်။

သူမ စာအုပ်ဆိုင်ကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် အထက်ကောင်းကင်ဆီမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ပရိုင်မာ... ဟုတ်တယ်မလား... မင်း တခြားသူတွေဆီက အကူအညီတောင်းနေဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မကြာခင်မှာ မင်းကို မင်းရဲ့ အစ်မဆီ ပို့ပေးတော့မှာမို့လို့ပဲ”

***