အခန်း (၁၃၁)

အခန်း။ ၁၃၁

“ဟိဟိ... လိပ်ကလေးရေ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခွင့်ရတာက ဧကရီရဲ့ နောက်လိုက်ဖြစ်ခွင့်ရတာလို့ မှတ်ပြီး ပျော်နေလိုက်စမ်းပါ”

ကျိရုရွှယ်သည် ယခုလေးတင် သူမ၏ ယဉ်ပါးစေခြင်းခံလိုက်ရသော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း လိပ်အိုကြီးကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။

ဤဧရာမလိပ်ကြီးသည် စွန့်ပစ်ခံထားရသော လယ်ယာခြံတွင် အစားအစာမရှိဘဲ ငတ်ပြတ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် သုံးရက်အတွင်းမှာတင် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း မြွေသား၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် ဒူးထောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ကျိရုရွှယ်အပေါ်တွင် သံသယစိတ်များ လျှော့ချလိုက်သောကြောင့်လည်း သူမအနေဖြင့် ယဉ်ပါးစေခြင်း အတတ်ပညာကို အလွန်လွယ်ကူစွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် ယခင်ဘဝမှ အလွန်အစွမ်းထက်သော သားရဲကြီးများကို မှတ်မိနေဆဲပင်။ ၎င်းတို့အနက် အနက်ရောင်လိပ်ဟုခေါ်သော လိပ်နက်ကြီးမှာ သားရဲဧကရာဇ်အဆင့်ရှိသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးဖြစ်သည်။ ထိုလိပ်ကြီး၏ အရွယ်အစားမှာ ကျွန်းတစ်ကျွန်းနီးပါး ကြီးမားလှပြီး ၎င်း၏ အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကပင် ငလျင်လှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆူနာမီလှိုင်းကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းရှိ ထိုကဲ့သို့သော အင်အားကြီး သတ္တဝါမျိုးမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အလွန်ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော သားရဲဧကရာဇ်ကြီးပင်လျှင် အဆင့်ဆင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိရုရွှယ်သည် ယခုလိပ်ကြီးကို အနာဂတ်တွင် ထိုလိပ်နက်ကြီးကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးရောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

“အစွမ်းထက်တဲ့ လိပ်ကြီးတစ်ကောင်သာ ရှိရင် အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ထဲက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေကို စူးစမ်းရတာ ပိုပြီး အဆင်ပြေမှာပဲ”

ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီး၏ လှိုင်းလုံးများအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ရတနာများစွာ ရှိနေသည်ကို ကျိရုရွှယ် ကောင်းကောင်းသိသည်။ ယခင်ဘဝက အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထိုအခွင့်အရေးများကို လက်လွှတ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုတွင်မူ အတိတ်ဘဝမှ အတွေ့အကြုံနှင့် မှတ်ဉာဏ်များရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမသည် အရင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန် ပိုမိုအားကောင်းလာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရာအားလုံးကို အကုန်အစင် စူးစမ်းရှာဖွေပစ်မည်ဟု သူမ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားသည်။

အရှေ့ဘက်ပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင် ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် အံတုနိုင်သည့် ရတနာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်။ အဆိုပါ ရတနာများသာ ရှိပါက ဖခင်ဖြစ်သူကို သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ရှိသော လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲပေးနိုင်ရန်မှာ အကောင်းဆုံးပင်။

ဇွန်ဘီကပ်ဘေးမှာ ယခုမှပင် စတင်ခြင်းဖြစ်ပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်အတူ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုများကို ကြုံတွေ့ရဦးမည်ပင်။ လူသားများမှ ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဇွန်ဘီမှ လူသားပြန်လည်ဖြစ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းလည်း ရှိရမည်ဟု ကျိရုရွှယ် ယုံကြည်သည်။ နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသော ဇွန်ဘီအချို့မှာ အသိဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိလာတတ်သဖြင့် သွေးသားခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ရရှိရန်မှာ အိပ်မက်သက်သက် မဟုတ်နိုင်ပေ။

"ဖေဖေက ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေပေမဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်

တယ်။ ဆိုလိုတာက ဖေဖေက လူသားတွေဘက်မှာလည်း မပါသလို ဇွန်ဘီတွေဘက်မှာလည်း မပါဘူး"

"ဖေဖေ တကယ်ပဲ အထီးကျန်နေမှာပဲ။ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်

ချင်နေမှာ အသေအချာပဲ"

ကျိရုရွှယ်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော အကြည့်များဖြင့် သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ဖေဖေ... စိတ်မပူနဲ့နော်။ သမီး ဒီရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးမှာပါ" ဟု တိတ်တဆိတ် ကတိပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိရုရွှယ်သည် သူမရှေ့ရှိ ဧရာမလိပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမတွင် ယခင်ဘဝက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုမှ ရရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်း သားရဲယဉ်ပါးစေခြင်း အတတ်ပညာ ရှိသည့်အပြင် အိမ်မွေးသားရဲများကို ပိုမိုသန်မာလာစေရန် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သည့် နည်းလမ်းများနှင့် သားရဲများအတွက် ကျင့်စဉ်များပါ ရှိနေသည်။ လက်ရှိတွင် ရင်းမြစ်များစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤလိပ်ကြီးကို အနာဂတ်တွင် လိပ်နက်ကြီးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်နိုင်မည်ဟု သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုချွမ်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း မြေဆီလွှာကြားမှ စိမ်းစိုစွာ ထွက်ပေါ်လာသော အပင်ပေါက်လေးများကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာနေမိသည်။ စိုက်ပျိုးထားသော မျိုးစေ့များ အောင်မြင်စွာ အပင်ပေါက်လာခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။

“မှတ်ဉာဏ်ထဲက လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး အတွေ့အကြုံတွေက အခုတော့ တကယ်ကို အသုံးဝင်လာပြီပဲ”

“ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် မကြာခင်မှာ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကြီးက စိမ်းလန်းစိုပြည်လာပြီး ချီချီလေးလည်း လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားရတော့မှာပဲ”

သာမန်ဇွန်ဘီ အမြောက်အမြား၏ လုပ်အားကြောင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းမှာ သိသိသာသာ အောင်မြင်လာခဲ့ပြီး လုချွမ်းသည် ခြံ၏ အပြင်ဘက်တံတိုင်းများကို ပိုမိုခိုင်ခံ့အောင် ထပ်မံလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မူလက ဤကမ္ဘာသည် ဥပဒေစိုးမိုးသော လူ့အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ကျန်းဟိုင်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များမှာလည်း စည်းစနစ်ကျခဲ့သည်။ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံ၏ တံတိုင်းများကိုလည်း ရိုးရှင်းသော သစ်သားတိုင်များနှင့် သံဇကာများဖြင့်သာ ကာရံထားပြီး နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သံဇကာများတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား လွှတ်ထားနိုင်သော်လည်း ပြဿနာမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ပြီး သုံးလအကြာတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံများမှာ လူသူမရှိတော့သဖြင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်းပင်။ တစ်မြို့လုံး လျှပ်စစ်မီးပြတ်တောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ လုချွမ်းအနေဖြင့်လည်း တံတိုင်းများကို လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် တံတိုင်းများကို ခိုင်ခံ့အောင်လုပ်ရန်အတွက် လုချွမ်းသည် အစဉ်အလာအကျဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သော ကျောက်တုံးများအား ဆင့်ခြင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများသည် စိတ်ခံစားချက် မရှိသလို ဆာလောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းတို့ကိုလည်း မခံစားရပေ။ ထို့ကြောင့် မညည်းမညူဘဲ ကျောက်တုံးများကို မတင်ပေးနိုင်သော ၎င်းတို့မှာ အကောင်းဆုံးသော လုပ်အားရှင်များပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သာမန်ဇွန်ဘီများအပြင် ဒုတိယအဆင့် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများဖြစ်သော တာဖန်းနှင့် အားဖန်တို့ကဲ့သို့သော ဧရာမခွန်အားပိုင်ရှင် တင့်ကားအမျိုးအစား ဇွန်ဘီများရှိနေသဖြင့် ဧရာမကျောက်တုံးကြီးများကို မတင်ရခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူလှပြီး တံတိုင်းတည်ဆောက်မှု အရှိန်မှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။

လုချွမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤကျောက်တုံးကြီးများကို အသုံးပြု၍ ခြံတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံထားသော မြင့်မားသည့် တံတိုင်းကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီများနှင့် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲကြီးများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သစ်သားတိုင်များနှင့် သံဇကာများမှာ ခံစစ်အလွန်အားနည်းလွန်းသည်။ ထိုသို့သော ခိုင်မာသည့် တံတိုင်းကြီးမရှိပါက လုချွမ်းအနေဖြင့် အမြဲတမ်း စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း လှည့်ကင်းပတ်နေသည့် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများစွာ ရှိသော်လည်း လယ်ယာခြံအကျယ်အဝန်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် ရုပ်သေးများ၏ ကင်းလှည့်မှုတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်မည်ကို လုချွမ်း စိုးရိမ်နေမိသည်။ အကယ်၍ မြင့်မားခိုင်ခံ့သော မြို့ရိုးတံတိုင်းကြီးတစ်ခုသာ တည်ဆောက်နိုင်ပါက ခံစစ်စွမ်းအားမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးအမြောက်အမြားကို အလုပ်လုပ်ရန် စေခိုင်းထားရင်း တစ်ဖက်တွင်လည်း မြင်ကွင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောင်းလဲကြည့်ရှုကာ ခြံပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ချီချီလေးကတော့ ဟိုလိပ်အိုကြီးဆီ ပြန်သွားပြန်ပြီပဲ"

လျှပ်စီး ၁ ၏ မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့် ချီချီလေးသည် ငါးကန်နားသို့သွားကာ လိပ်ကြီးနှင့် ဆော့ကစားနေသည်ကို လုချွမ်း မြင်နေရသည်။ မူလက ထိုမျိုးရိုးဗီဇပြောင်း လိပ်ကြီးသည် သမီးလေးအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို အနီးကပ်စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုလိပ်ကြီးသည် ချီချီလေးရှေ့တွင်မူ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်ကို လုချွမ်း သတိပြုမိလာသည်။

ဤလိပ်ကြီးမှာ မျက်နှာနှစ်မျိုးရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုချွမ်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးနှင့် ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က ရုပ်သေး၏ ခြေထောက်ကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်ကို သူ အမှတ်ရနေဆဲပင်။ သို့သော် ဤသို့ဖြစ်နေခြင်းကပင် ပိုကောင်းသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သမီးလေးအတွက် ဘေးကင်းတာပဲဟာ။

သို့သော်လည်း ပျင်းရိငြီးငွေ့လွန်းသဖြင့် လိပ်ကြီးနှင့် သွားရောက်ဆော့ကစားနေရသော သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး လုချွမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလာသည်။

"ချီချီလေး တစ်ယောက်တည်း ဒီခြံထဲမှာ အတော်လေး ပျင်းနေရှာမှာပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း ဒီလိပ်ကြီးဆီမှာ အဖော်သွားရှာနေရတာ..."

လုချွမ်း၏ အမြင်တွင်မူ ခြံထဲ၌ ဇွန်ဘီများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး စကားပြောဖော်ပြောဖက် မရှိသဖြင့် ကလေးငယ်မှာ အခြားသက်ရှိသတ္တဝါဖြစ်သော လိပ်ကြီးကို အဖော်ပြုနေရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆမိသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ မြေနေရာတွေ အများကြီး အလကားဖြစ်နေတာပဲ။ ချီချီလေးအတွက် ကစားကွင်းတစ်ခုလောက် တည်ဆောက်ပေးရမယ်။ ဒါမှ သမီးလေး စိတ်ကြိုက်ဆော့ကစားနိုင်ပြီး ဒီမှာနေရတာ မပျင်းတော့မှာ"

ကလေးဆိုသည်မှာ ဆော့ကစားရသည်ကို ဝါသနာပါသည်သာ။ ချီချီလေးလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုချွမ်း ယုံကြည်သည်။ ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် လုချွမ်း ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ယခုအခါ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြောင့် ကျန်းဟိုင်မြို့အတွင်းရှိ ကစားကွင်းများမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို စေလွှတ်ကာ ရှိပြီးသား ကစားကွင်းသုံး ပစ္စည်းကိရိယာများကို ဖြုတ်ယူလာစေပြီး သမီးလေးအတွက် သီးသန့် ကစားကွင်းလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်တပ်ဆင်ပေးရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။