အခန်း (၁၃၅)

အခန်း။ ၁၃၅

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံ၏ ငါးကန်ဘေးတွင် ကျိရုရွှယ်သည် တောင်းကြီးတစ်တောင်းစာရှိသော မြွေဟောက်ကြီး၏ အသားများကို အသုံးပြု၍ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း လိပ်အိုကြီးကို အစာကျွေးနေလေသည်။

ဧရာမကြီးမားလှသော လိပ်ခွံကြီးသည် ရေကန်အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေပြီး ရေလှိုင်းငယ်ကလေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ ကျိရုရွှယ်နှင့် ဤလိပ်ကြီးတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာစာချုပ် ချုပ်ဆိုထားပြီးဖြစ်ရာ မျိုးစိတ်ချင်း မတူညီကြသော်လည်း စိတ်အာရုံချင်း ချိတ်ဆက်ကာ အခြေခံအဆင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ကြပြီဖြစ်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း မြွေသားများကို ရေထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ချပေးနေရာ ရေပန်းများပင် ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ သူမ၏ရှေ့မှ လိပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးသည့်နောက်ပိုင်း သူမသည် လိပ်ကြီးကို အသက်ရှူခြင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်ကိုပင် သင်ကြားပေးထားခဲ့သည်။ လိပ်ကြီးသည် မကြာသေးမီက အလွန်ငြိမ်သက်နေရခြင်းမှာ ရေအောက်၌ ထိုကျင့်စဉ်ကို အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်နေသောကြောင့်ပင်။

မလှမ်းမကမ်းမှ ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော လီယင်းမှာမူ အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေတော့သည်။

သေးငယ်လှသော ကလေးမလေးမှာ ရေကန်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧရာမလိပ်ကြီးက တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ အိမ်မွေးခွေးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြီးနန့်ပြကာ ချွဲနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ လီယင်းသည် သူ့မျက်စိကိုပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ဤကလေးမလေးသည် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးများကြားတွင် နေထိုင်ရုံတင်မကဘဲ ယခုအခါ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း သားရဲကြီးများနှင့်ပင် အလွန်ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာလား။

ကျိရုရွှယ်က ဧရာမလိပ်ကြီးကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးကဲ့သို့ ပွတ်သပ်ယုယနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လီယင်း၏ ဦးရေပြားများပင် ရှိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်လာတော့သည်။

“ဒီကလေးမလေးက ဘယ်လိုမျိုး မျိုးရိုးဇစ်မြစ်ရှိလို့လဲ။ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းသားရဲတွေကြားမှာ ဒီလောက်တောင် အေးအေးချမ်းချမ်း ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်ရတာလဲ”

လီယင်းသည် မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်လိုက်မိ၏။ ဤကလေးမလေး၏ နောက်ကွယ်

တွင် ကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံ၏ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကိစ္စရပ်များမှာ ဤကလေးမလေးနှင့် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေနိုင်ကြောင်း လီယင်း သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

လီယင်းသည် ဤကလေးမလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူသားစစ်စစ် ဟုတ်မဟုတ်ကို အနီးကပ်အတည်ပြုရန် ကျိရုရွှယ်ရှိရာသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးကပ်သွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ပြသနေသော ထူးခြားသည့် အမူအရာများမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူညီသောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် လီယင်းသည် ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံရှိ ဇွန်ဘီများသည် လူသားများကဲ့သို့ပင် ပြုမူနေထိုင်နေကြသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကလေးမလေးမှာလည်း မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားသော ဇွန်ဘီမျိုးစိတ်သစ် တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်သည်ဟုပင် သူက သံသယပွားနေမိတော့သည်။

"ဟင်... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"

လီယင်း အနားသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လိုက်သည်နှင့် ကျိရုရွှယ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိသွားသည်။ ကျိရုရွှယ်သည် မျက်မှောင်ကို အသာအယာကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြန့်ကြက်စစ်ဆေးလိုက်ရာ လီယင်း၏ တည်ရှိမှုကို ချက်ချင်းပင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"ဖေဖေက ဒီလောက်အထိ အစောင့်အကြပ်တွေ ထူထူထပ်ထပ် ထားထားတာတောင် လူသားတစ်ယောက်က ဒီခြံထဲကို ခိုးဝင်လာနိုင်တယ်ပေါ့"

ကျိရုရွှယ် အလွန်အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံအတွင်းသို့ တစ်စုံတစ်ဦး ခိုးဝင်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ဤစိမ်းသက်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် နိုးနိုးကြားကြား ရှိသွားတော့သည်။

ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အလျောက် ကျိရုရွှယ်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမျှ မပေါ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် အိမ်ရှိရာဘက်သို့ ဆက်လက်လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကျူးကျော်သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်။

"သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံကို ခံစားနေရပေမဲ့ ကိုယ်ထည်ကိုတော့ မမြင်ရဘူး။ ကြည့်ရတာ ဒါက ကိုယ်ပျောက်စွမ်းအား ရရှိထားတဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ဖေဖေ့ရဲ့ ခံစစ်တွေကို ဖောက်ထွက်လာနိုင်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံကို လာရတာလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး..."

ဖေဖေ စီစဉ်ထားသည့် ဇွန်ဘီများမှာ အနီးအနားတွင် အမြဲရှိနေသဖြင့် ကျိရုရွှယ်သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဖေဖေ သတိပြုမိသွားမည်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် ကျိရုရွှယ်မှာ သူမ၏ အစွမ်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် အစီအစဉ်မရှိသေးပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လုချွမ်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းမှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ချီချီလေးအတွက် အသားဆန်ပြုတ်လုပ်ရန် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း နွားရိုင်းကြီး၏ အသားများကို လှီးဖြတ်နေသည်။ လုချွမ်း စတင်ချက်ပြုတ်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့များမှာ လယ်ယာခြံ၏ လူနေဧရိယာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

“ဒီလောက်မွှေးတဲ့ ရနံ့လား”

“ငါ့ရဲ့ အနံ့ခံအာရုံကရော မှားယွင်းနေပြီလား။ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကြားထဲမှာ ဒီလောက်မွှေးကြိုင်တဲ့ ရနံ့မျိုးကို ရနေတယ်ပေါ့”

လီယင်းသည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိပြီးနောက် ရနံ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရာ နောက်ဆုံးတွင် မီးဖိုချောင်အတွင်း ဆန်ပြုတ်ချက်နေသော လုချွမ်းကို တွေ့ရှိသွားသည်။

ဒါ... ဒါက ဘာတွေလဲ။

အခုခေတ်မှာ ဇွန်ဘီတွေက ဟင်းပါ ချက်တတ်နေပြီလား။

ငါများ အချိန်ခရီးသွားပြီး တခြားကမ္ဘာရောက်နေတာလား။

ဒါ ငါနေထိုင်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးရော ဟုတ်ရဲ့လား။

လီယင်းမှာ နားထင်ကို လက်ဖြင့်အသာအယာဖိထားမိတော့သည်။ ယခုမြင်တွေ့နေရသမျှမှာ သူ့အတွက် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သွေးဆာပြီး သတ်ဖြတ်တတ်ရုံသာ သိသော ဇွန်ဘီများသည် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံအတွင်း၌မူ သာမန်လူသားများနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ဇွန်ဘီများ ကားမောင်းခြင်းနှင့် လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း မီးဖိုချောင်အတွင်း ဟင်းချက်နေသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာမူ လက်ခံရခက်ခဲနေဆဲပင်။

ငါးကန်မှ ပြန်လာသော ချီချီလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုချွမ်းသည် အသားဆန်ပြုတ်ကို ချက်ချင်းပြင်ဆင်ပေးပြီး လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများကိုပါ လှီးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် လျှို့ဝှက်ကျူးကျော်သူမှာ သူမ၏အနားတွင် ရှိနေကြောင်း သိရှိသော်လည်း ဘာမှမသိနားမလည်သည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို အနည်းငယ်မျှပင် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

သူမသည် အသားဆန်ပြုတ်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အားရပါးရ စတင်စားသောက်လေတော့သည်။ ဘေးတွင်ရပ်ကြည့်နေသော လီယင်းမှာမူ ကျိရုရွှယ် မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သွားရည်များကျကာ မနာလိုဝန်တိုစိတ်များ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦးက ဤမျှအထိ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

ကိုယ်ပျောက်စွမ်းအားရရှိထားသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လီယင်းသည် အခြားလူသားများနှင့် ယှဉ်လျှင် အတော်အတန် ပြည့်စုံစွာ နေထိုင်နိုင်သူဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ကိုယ်ပျောက်၍ ဇွန်ဘီများ၏ ရန်မှ ရှောင်တိမ်းနိုင်သလို နေရာအနှံ့သို့ ခိုးဝင်ကာ အစားအစာ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိသည်။ အခြားသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိသူ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများပင်လျှင် သေဘေးနှင့် အမြဲရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် လီယင်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လီယင်းသည် ကျိရုရွှယ်ကဲ့သို့ အားကျစရာကောင်းသော ဘဝမျိုးကို တစ်ခါမျှ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ သူမမှာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းမျှပင် လှုပ်စရာမလိုဘဲ ပူပူနွေးနွေး အသားဆန်ပြုတ်ကို စားရုံတင်မက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် အလွန်ရှားပါးလှသော လတ်ဆတ်သည့် သစ်သီးဝလံများကိုပါ စားသုံးနေရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လီယင်း၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မနာလိုမှုမျက်ရည်များပင် စီးကျလာတော့သည်။

“နေဦး... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လယ်ယာခြံကြီးထဲမှာ ဒီကလေးမလေး တစ်ယောက်တည်းပဲ နေတာလား”

“ပြီးတော့ ငါမြင်ရသလောက်တော့ ဇွန်ဘီတွေအားလုံးက ဒီကလေးမလေးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ လှုပ်ရှားနေကြတာပဲ...”

အပြင်ဘက်တွင် တည်ဆောက်နေသော အပန်းဖြေကစားကွင်းငယ်လေးကို လီယင်း ပြန်လည်အမှတ်ရမိသွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာများသည် ဇွန်ဘီများအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦး၏ စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးနေသော ဇွန်ဘီများမှာလည်း...

သူသိထားသရွေ့ ဇွန်ဘီများသည် သွေးနှင့် အသားကိုသာ စားသုံးကြပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် သို့မဟုတ် ကောက်ပဲသီးနှံများသည် ၎င်းတို့ကို မည်သို့မျှ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ လူသားများသာလျှင် စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းရန် ထိုအရာများကို လိုအပ်သည်။ ပြီးတော့ ကလေးမလေးအတွက် ဟင်းချက်ပေးနေသည့် ဇွန်ဘီ... ဘယ်တုန်းကများ ဇွန်ဘီတွေက အစာမစားခင် ချက်ပြုတ်ဖို့ လိုအပ်သွားရတာလဲ။ လူသားတွေကို အစိမ်းလိုက် ဝါးမြိုနေတုန်းကတော့ သူတို့က ချက်ရမယ်လို့ မပြောခဲ့ကြဘူးလေ...

ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဤကလေးမလေးကို ဝိုင်းဝန်းအလုပ်အကျွေးပြုနေကြခြင်းပင်။

လီယင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရဲတင်းလှသော အတွေးတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်လေတော့သည်။

“ဒါဆို... ဒီကလေးမလေးက ဒီမှာရှိတဲ့ ဇွန်ဘီအားလုံးကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းနိုင်တာလား”