အခန်း (၁၃၆)

အခန်း။ ၁၃၆

ဤသို့သော ခန့်မှန်းချက်မှာ လီယင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဦးရေပြားများပင် ရှိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်သွားရလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦးက ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဆိုပါက မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမလဲဆိုသည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်တော့ပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်မှ ယခုအထိ လီယင်းအတွက် အကြောက်ရဆုံးအရာမှာ လမ်းမများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးများပင်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ဖြစ်ပွားချိန်၌ ဘီလီယံနှင့်ချီသော လူသားများအနက် အနည်းငယ်မျှသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ကျန်ရှိသူများမှာ သေဆုံးကာ ဇွန်ဘီများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုမျှလောက် များပြားလှသော အရေအတွက်ကြောင့်ပင် ဇွန်ဘီများသည် လက်ရှိအချိန်တွင် အကြောက်ရဆုံးသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။

သွေးဆာနေသော ဤဇွန်ဘီများသည် လမ်းမများပေါ်တွင် အဆုံးမရှိ လှည့်လည်သွားလာနေကြသဖြင့် ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ လူသားများမှာ အရိပ်ထဲ၌သာ ပုန်းအောင်းနေကြရသည်။ သို့သော်လည်း ဤဇွန်ဘီများသည် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း စုစည်းမှုမရှိသော လူအုပ်ကြီးနှင့်သာ တူပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော ဇွန်ဘီများကြားတွင် လူသားများအတွက် ရှင်သန်ရန် နေရာလပ် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ဤဇွန်ဘီများကို တစ်စုံတစ်ဦးက စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ကို လီယင်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့ပေ။ သူ့ရှေ့မှ ဤကလေးမလေးသည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော ဇွန်ဘီများကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဆိုပါက ဤအရာသည် ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်သော စွမ်းရည်မျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားစွမ်းရည်မျိုးနှင့်ဆိုပါက ဇွန်ဘီများ ပြည့်နှက်နေသော ဤကမ္ဘာတွင် သူမသည် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော အခြေအနေ၌ ရောက်ရှိနေမည်မှာ အမှန်ပင်။

“တကယ်ကိုပဲ ကမ္ဘာကြီးမှာ ထူးဆန်းတာတွေ အကုန်ရှိနေတာပဲ။ ဘယ်လိုမျိုး ထူးခြားစွမ်းရည်တွေ ပေါ်လာဦးမယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့တောင် မရတော့ဘူး”

ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိလှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီယင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏတာမျှ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံအတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသော အခြင်းအရာများမှာ လီယင်း၏ ဦးရေပြားကို ရှိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်စေရုံတင်မကဘဲ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေလောက်အောင်ပင် ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သာမန်ဇွန်ဘီများကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဆိုပါက သည်းခံနိုင်သေးသော်လည်း လီယင်း အထင်အရှား မှတ်မိနေသည်မှာ ခြံဝင်းတံခါးဝ၌ ကင်းစောင့်နေသော ဧရာမ တင့်ကားအမျိုးအစား ဆင့်ကဲဇွန်ဘီကြီးပင်။ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားနှင့် ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါအရ ထိုဇွန်ဘီမှာ အနည်းဆုံး တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီမှာ သေချာလှသည်။

တတိယအဆင့် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဆိုပါက ဤကလေးမလေး၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေမည်ကို လီယင်း မှန်းဆ၍ပင် မရတော့ပေ။ ဤမျှသန်မာသော ဇွန်ဘီစစ်တပ်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်ရန်မလိုဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် လီယင်း၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက်ပင် ယုတ်မာရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ကို ကောင်းကင်ကိုတောင် ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူက ကလေးမလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေတာပဲ...”

“အကယ်၍ ငါသာ ဒီကလေးမလေးကို အပိုင်ဖမ်းပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဇွန်ဘီစစ်တပ်ကြီးက ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဇွန်ဘီတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဇွန်ဘီတွေနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အင်အားကြီးစစ်တပ်တစ်ခုကို ငါသာ တည်ထောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်တော့မှာလဲ”

လီယင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘဇောနှင့် ရည်မှန်းချက်များ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြောင့် ယခင်က ရှိခဲ့သော စနစ်နှင့် အစီအစဉ်များအားလုံး ပြိုလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ငါ့မှာသာ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအားရှိမယ်ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်ပါယာကြီးကို တည်ထောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။

ဤသို့တွေးတောရင်း လီယင်းသည် ကျိရုရွှယ်ကို လောဘတကြီး ကြည့်လိုက်မိပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ လီယင်း၏ အမြင်တွင် ကျိရုရွှယ်မှာ ဘာမှမဟုတ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဇွန်ဘီစစ်တပ်ကြီးကိုသာ သူက မက်မောနေခြင်းပင်။

"တောက်... တောက်... တောက်... ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပါရမီမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးတော့မှ ဒီလို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံထဲမှာ ကစားစရာ အိမ်ကလေးဆောက်ပြီး ပျော်နေတယ်ပေါ့။ တကယ့်ကို ကလေးအတွေးပဲ"

လီယင်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ သူ၏အမြင်တွင် ကျိရုရွှယ်မှာ အသိဉာဏ်မရှိသေးသော သာမန်ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှအစွမ်းထက်သည့် စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နှင့် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံ၌ ကလေးကစားသလိုမျိုး အချိန်ဖြုန်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသော တတိယအဆင့် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီကြီးများကိုပင် တံခါးစောင့်

အဆင့်အထိ လျှော့ချထားခြင်းမှာ နှမြောစရာကောင်းလှသည့် ဖြုန်းတီးမှုတစ်ခုပင်။ စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးသည် လီယင်း၏ ခန့်မှန်းချက်များကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့ပြီး သူသည် ကျိရုရွှယ်အပေါ် ပို၍ပင် အထင်သေးသွားမိတော့သည်။

ထိုစဉ် လုချွမ်းသည် ချီချီလေး ဆန်ပြုတ်ကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေသည်ကို ကြည့်ကာ နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သစ်သီးခြံရှိရာသို့ တိုက်ရိုက်လမ်းလျှောက်သွားပြီး လွန်စွာအားကောင်းလှသော သွေးဆာဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

ဤဓားသိုင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ကျင့်စဉ်၏ ဂါထာမန္တန်များကို ဖတ်ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် လုချွမ်းသည် ဤသိုင်းကွက်၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို အာရုံခံမိနေသည်။ ဤဓားသိုင်းကွက်သည် မည်သည့်နေရာမှ ဆင်းသက်လာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြု၍ သူ၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်အတွက်မူ လုချွမ်း ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ဖခင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သော်လည်း လှမ်းမခေါ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခိုးဝင်လာသော ဤဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူမှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေသည်မှာ သိသာလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦး ခိုးဝင်လာကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူကို အသိပေးလိုက်ပါက သူမတို့၏ ဘဝမှာ ထပ်မံ၍ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ယခင်က ကျောက်လင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့စဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူ မည်မျှအထိ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသည်ကို ကျိရုရွှယ် အထင်အရှား မှတ်မိနေသေးသည်။ အတူတူနေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်ကာလများအတွင်း ဖခင်ဖြစ်သူသည် လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အထူးသဖြင့် အထိမခံနိုင်အောင် စိုးရိမ်တတ်သည်ကို ကျိရုရွှယ် နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။

နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်မှ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံသို့ ပြောင်းရွှေ့လာရခြင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ အခြားသော လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးသည် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရောက်ရှိနေကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူ သိရှိသွားပါက သူမ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ထပ်မံ၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချင်မရဲ ချလိုက်မိ၏။ သူမ၏ လက်ရှိမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ရန် အချိန်မကျသေးပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူမ၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်မပြနိုင်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော ဘဝလေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်လာနိုင်သမျှသော အန္တရာယ်မှန်သမျှကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံ၌ အခြေချနေထိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အသား၊ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများနှင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော စိုက်ခင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အပင်ပေါက်လေးများကြောင့် တစ်ခြံလုံးမှာ စိုပြည်စိမ်းလန်းလျက်ရှိသည်။

အကယ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူ ပင်ပင်ပန်းပန်း တည်ဆောက်ထားသော ခံစစ်တံတိုင်းများကို လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများက ဖောက်ထွက်ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း သိသွားပါက ယခုမှ တည်ငြိမ်စပြုလာသော အိမ်ဂေဟာလေးမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

“ဖေဖေက ငါ့ကို အရမ်းဂရုစိုက်တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ဖေဖေ့ကို ထပ်ပြီး အလုပ်မရှုပ်စေချင်တော့ဘူး”

“ဒီဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူကိုတော့... ငါပဲ တိတ်တဆိတ် ရှင်းပစ်လိုက်တော့မယ်”

ထိုသို့တွေးတောရင်း ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အိပ်ခန်းရှိရာသို့ တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်သွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီယင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ လုံလောက်သော စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေလင့်ကစား သူသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှင်သန်ခဲ့သူဖြစ်သည့်အလျောက် လီယင်းသည် ပေါ့ဆခြင်းမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်ဆုံး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သေးသည်။ အနီးအနားတွင် မည်သည့်ဇွန်ဘီမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ သူသည် စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လီယင်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားရင်း အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ခိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ အိပ်ခန်းအတွင်း၌ ကျိရုရွှယ်မှာ အပြစ်ကင်းစင်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်ကို ဆော့ကစားနေသည့် သာမန်ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ကျိရုရွှယ်၏ ဤပုံစံကို မြင်ရသောအခါ လီယင်းမှာ ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုရှိသွားပြီး ဧရာမဇွန်ဘီစစ်တပ်ကြီးကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းနေသည့် သူ၏ပုံရိပ်ကိုပင် မြင်ယောင်နေမိတော့သည်။ ဤသို့တွေးတောရင်း လီယင်း၏ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

“ကလေးမလေး... မင်း ငါ့လက်ထဲကနေ လွတ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့တော့”

လီယင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ မြှောင်ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အရုပ်နှင့် ဆော့ကစားနေသော ကျိရုရွှယ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။