အခန်း (၁၃၉)

အခန်း။ ၁၃၉

လူသားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦး ခိုးဝင်လာခဲ့သည်ကို လုချွမ်း လုံးဝသတိမပြုမိခဲ့ဘဲ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများ၌သာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ဆက်လက်နှစ်မြုပ်ထားလေသည်။

ယခုအခါ လယ်ယာခြံအတွင်းရှိ ဘဝမှာ အလွန်အေးချမ်းလှသည်။ ဤဘဝသည် ယခင်က ကျန်းဟိုင်မြို့ပြခရိုင်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝထက် ပို၍စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု လုချွမ်း ခံစားနေရသည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းမှ မျိုးစေ့များကို ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေပြီး ၎င်းတို့ တဖြည်းဖြည်း အပင်ပေါက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ကြည်နူးနေမိသည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သော စိုက်ခင်းမှာလည်း ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ လုပ်အားကြောင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေး အမြောက်အမြားကို ထိန်းချုပ်ကာ ပျက်စီးနေသော လယ်ယာမြေများကို ပြုပြင်စေသကဲ့သို့ သစ်သီးခြံအတွင်းရှိ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများကိုလည်း ဆွတ်ခူးစေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ဤမျှလောက်များပြားသော သစ်သီးဝလံများကို ဆွတ်ခူးစားသောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။ လတ်ဆတ်သော သစ်သီးရနံ့များက သူ့အား ရှေ့ဆက်ရန် မျှော်လင့်ချက်များကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့အပြင် သူသည် ခြံဝင်းတံတိုင်းများကို ပိုမိုခိုင်ခံ့အောင် အားဖြည့်ရန် ဇွန်ဘီများကို စဉ်ဆက်မပြတ် စေခိုင်းနေသည်။ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများစွာ၏ စုပေါင်းလုပ်အားဖြင့် ယခင်တံတိုင်းဟောင်းများအနီးတွင် မြင့်မားသော ကျောက်တံတိုင်းကြီးများကို ထပ်မံတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ခြံ၏ ခံစစ်စွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

လုချွမ်းသည် ဤအလုပ်များကို နေ့စဉ်ထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်နေရသော်လည်း သူ၏နေ့ရက်များမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး ပြည့်စုံနေခဲ့သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် လုချွမ်းသည် လယ်ယာခြံအတွင်း၌ အပန်းဖြေကစားကွင်းငယ်လေးတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကစားကွင်းထဲတွင် လျှပ်စီး ၁ သယ်ဆောင်လာပေးခဲ့သော ချားရဟတ်၊ ခုန်ပေါက်ကစားသည့် စင်၊ ဘမ်ပါကားများ၊ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘော၊ ရှုခင်းကြည့် ရထားငယ်၊ ဖောင်းပွရုန်းကန်အိမ်နှင့် လျှောစီးစင်များ အစုံအလင် ပါဝင်သည်။ ကျန်းဟိုင်မြို့ရှိ အစစ်အမှန် ကစားကွင်းကြီးများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဤအရာမှာ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံအတွက်မူ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုပင်။

လုချွမ်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ လက်ကလေးကို ဆွဲကာ ကစားကွင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စီထားသော ကစားကွင်းပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရလေသည်။

"ဖေဖေက လယ်ယာခြံထဲမှာ ကစားကွင်းကြီးတစ်ခုကို တကယ်ဆောက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ သမီး တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျိရုရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကြည်နူးသွားရတော့သည်။

အပန်းဖြေကစားကွင်းတွင် ဆော့ကစားရမည့် အရွယ်ကို ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျိရုရွှယ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ယခင်ဘဝ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး၏ ရက်စက်မှုများကြားတွင် သူမသည် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြား အကြိမ်ကြိမ် ဗျာများခဲ့ရပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ဧကရီအဆင့်စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကပင် သူမသည် မည်သူ့ထံမှမျှ ဤကဲ့သို့ အတ္တကင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးနှင့် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ယုယမှုမျိုးကို မခံစားခဲ့ဖူးပေ။

ယခု တစ်ဖန်ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး ဇွန်ဘီဖခင်တစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှသာ ကျိရုရွှယ်သည် မိသားစုမေတ္တာနှင့် သွေးသားရင်းချာတို့၏ နွေးထွေးမှုကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ရသည်။

လုချွမ်းမှာမူ ချီချီလေး၏ လက်ကိုဆွဲကာ ကစားကွင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာမိသည်။ လယ်ယာခြံထဲ၌ အပန်းဖြေကစားကွင်းငယ်လေး တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် သမီးလေးက သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို နှစ်သက်ပါ့မလားဟူ၍ ဝေခွဲမရဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ဝါး... ဖေဖေ ဒါတွေအားလုံးကို ဖေဖေပဲ လုပ်ပေးထားတာလား။ ဖေဖေက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ သမီး ဒါတွေကို အရမ်းသဘောကျတယ်"

ကျိရုရွှယ်သည် စိတ်ထဲမှ အမှန်တကယ် ဤကစားစရာများကို အရူးအမူး နှစ်သက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ ပေးဆပ်ထားသော မေတ္တာအတွက် ပြန်လည်ပေးအပ်ရမည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ဖိုးကိုမူ သူမ အမြောက်အမြား ပေးအပ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကောင်းကင်မှ ကြယ်ကလေးများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ ချားရဟတ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြေးတက်သွားတော့သည်။

ချီချီလေး ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ လုချွမ်း၏ ရင်ထဲမှ အပူလုံးကြီးမှာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ ဤကစားကွင်းပစ္စည်းများကို တပ်ဆင်နေစဉ်အတွင်း သမီးလေးက မကြိုက်ဘဲ နေမလားဟု သူ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခု သမီးလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရွှင်ပျနေသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးက တန်ဖိုးရှိသွားပြီဟု လုချွမ်း ခံစားလိုက်ရသည်။

လုချွမ်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ နောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားကာ သစ်သားမြင်းရုပ်ကလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သားအဖနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့ လည်ပတ်နေကြလေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သားအဖနှစ်ဦးလုံးသည် ပြင်ပလောကကြီးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း အပြင်ဘက်တွင် အဆုံးမရှိသော သေခြင်းတရားနှင့် အန္တရာယ်များက ချောင်းမြောင်းနေသည်ကိုလည်းကောင်း ခဏတာ မေ့လျော့နေကြတော့သည်။

လုချွမ်းနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့သည် သူတို့၏အချိန်များကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ အကယ်၍ မနားမနေ အလုပ်လုပ်နေကြသော စက်ယန္တရားကြီးများသဖွယ် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကိုသာ ထည့်မတွက်ပါက ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်ပင် နွေးထွေးလှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်သဖွယ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ချီချီလေး၏ စစ်မှန်ပြီး တောက်ပလှသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ကျေနပ်ပီတိများ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

"ဒီလိုမျိုး သာယာလှပတဲ့ နေ့ရက်တွေ ဘယ်တော့မှ နှောင့်ယှက်မခံရပါစေနဲ့လို့ ငါ တကယ် ဆုတောင်းမိတယ်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ကျန်းဟိုင်မြို့ရှိ လမ်းဘေးဆိုင်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ခရီးများစွာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရသော ကျောက်လင်းသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို မှီကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေလေသည်။

ဂွမ်း... ဂွမ်း...

ကြွေပြားများ ကွဲအက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ ဆိုင်ခန်းကြမ်းပြင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲလာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် မြေအောက်မှ ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခု တိုးထွက်လာပြီး လက်သည်းတစ်စုံက ချောမွေ့နေသော ကြမ်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သည် မြေအောက်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤဇွန်ဘီမှာ သာမန်ဇွန်ဘီများနှင့် သိပ်မခြားနားလှသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုတောင့်တင်းခိုင်မာကာ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ လက်မောင်းများမှာ သာမန်ဇွန်ဘီများထက် နှစ်ဆ သုံးဆခန့် ပိုမိုတုတ်ခိုင်နေသည်။

ထိုလက်သည်းများမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားများနှင့် တူလှပြီး ကြမ်းပြင်ကို တို့ဟူးတုံးလေးများကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် မြေအောက်မှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၏ အရေပြားမှာ မြေကြီးရောင် သန်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း မြေကြီးများ ပေကျံနေကာ မိုင်းလုပ်သားတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။

ဤဇွန်ဘီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများက အိပ်ပျော်နေသည့် ကျောက်လင်းထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အကြည့်များထဲတွင် လောဘဇောနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

ဇွန်ဘီသည် ကျောက်လင်း၏အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ ၎င်းသည် သူမထံသို့ လက်လှမ်းမီခါနီးအချိန်မှာပင် ကျောက်လင်းသည် အန္တရာယ်ကို အလိုလိုအာရုံခံမိသွားပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။

နိုးလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော မြေကြီးရောင်ဇွန်ဘီကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

"တောက်... နင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြန်ပြီလား။ တကယ်ကို မကျွတ်မလွတ်နိုင်တဲ့ သရဲစုတ်ပဲ"

ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ရှေ့မှ သတ္တဝါကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် စိတ်တိုသွားမိသည်။ ဤဇွန်ဘီမှာ ကပ်စေးနှဲကြီးကဲ့သို့ သူမနောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်နေပြီး မည်သို့မျှ မောင်းထုတ်၍မရနိုင်ကြောင်း သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခင်ကလည်း ကျောက်လင်းသည် ဤဇွန်ဘီနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းသည် သူမကို မယှဉ်

နိုင်ကြောင်း သိသွားချိန်တွင် မြေလျှိုးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ပြဿနာမှာ ဤဇွန်ဘီက ရန်ငြိုးကြီးလွန်းခြင်းပင်။ ကျောက်လင်းက သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ၎င်းသည် သူမကိုသာ ပစ်မှတ်ထားကာ တောက်လျှောက် လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေတော့သည်။

ကျောက်လင်း မည်သည့်နေရာသို့သွားသည်ဖြစ်စေ ၎င်းက နောက်မှလိုက်နေပြီး ကျောက်လင်း အိပ်ပျော်နေချိန်များတွင် မြေအောက်မှ ဖောက်ထွက်ကာ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။

ဘုန်း...

ဤနှောင့်ယှက်မှုများကြောင့် ကျောက်လင်းမှာ ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ နံနက်ခင်းဒေါသနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်တစ်ခုကို ထိုးထုတ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ လက်သီးချက်သည် တုတ်ခိုင်လှသော မြေကြီးရောင်ဇွန်ဘီကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားပြီး အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

၎င်း၏ အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်မှု ထပ်မံကျရှုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မြေကြီးရောင်ဇွန်ဘီသည် မြေလျှိုးကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။ အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေရသည်။

"သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင် နင်တကယ်သတ္တိရှိရင် ထွက်မပြေးနဲ့လေ"

ဤဇွန်ဘီ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း မသန်မာသော်လည်း ၎င်း၏ ထူးခြားလှသော မြေလျှိုးစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် လက်ပေါက်ကပ်လှသည်။

ယခုအခါ ကျောက်လင်းသည် အိပ်ချင်ပြေသွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ မြေပုံကို ထုတ်၍ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မြေပုံအရ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံမှာ သူမရှိနေသည့်နေရာမှ ကီလိုမီတာ လေးဆယ်ပင် မဝေးတော့ချေ။ လမ်းခရီးတွင် ကြုံတွေ့နိုင်သော အန္တရာယ်များနှင့် လိုအပ်သော ရိက္ခာရှာဖွေမည့် အချိန်များကိုပါ တွက်ချက်လိုက်လျှင်...

ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ခရီးစဉ်မှာ တစ်ရက်ကျော်ကျော်ခန့်သာ ကြာမြင့်တော့မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

ချီချီလေး ငါ့ကိုစောင့်နေနော်။

ငါ လာနေပြီ။