အခန်း (၁၄၃)

အခန်း။ ၁၄၃

မီးလျှံဇွန်ဘီ၏ ထူးကဲလှသော စွမ်းပကားကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် လုချွမ်းသည် စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းနေခဲ့သည်။

"ဒီလို ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာ မီးလျှံဇွန်ဘီတွေသာ ပိုရှိလာမယ်ဆိုရင် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံကို ကာကွယ်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကြုံတွေ့လာရမယ့် ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ့်ကို အသုံးဝင်မှာပဲ"

နောက်ရက်များတွင် လုချွမ်းသည် ကျန်းနန်မြို့ပြခရိုင်အတွင်းသို့ ဇွန်ဘီရုပ်သေးအဖွဲ့များစွာကို ထပ်မံစေလွှတ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာနီရဲကာ မီးမှုတ်နိုင်သော ထိုဇွန်ဘီမျိုးကို ထပ်မံရှာဖွေစေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤမီးလျှံဇွန်ဘီမျိုးမှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကြားတွင်ပင် အလွန်ရှားပါးလှပုံရသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လုချွမ်းသည် ပထမအဆင့်ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ အနည်းငယ်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

ထူးခြားသည့် မီးလျှံဇွန်ဘီများကို ထားလိုက်ပါက သာမန်ဒုတိယအဆင့် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကိုပင် ရှာမတွေ့တော့ချေ။ သို့သော် လုချွမ်းသည် ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီများကို တိုက်ရိုက်ထိန်းချုပ်ရန်အတွက်သာ မျှော်လင့်မနေတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် အမြုတေများကို စားသုံးပြီးနောက် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး ထိန်းချုပ်ရန် အချိန်နှင့် လုပ်အား အမြောက်အမြား အကုန်ခံမည့်အစား ပထမအဆင့်ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကို ပိုမိုသတ်ဖြတ်ကာ ၎င်းတို့၏ အမြုတေများကို ရယူ၍ သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ကျွေးမွေးခြင်းက ပို၍ ပိုမိုထိရောက်မြန်ဆန်လှသည်။

ဤကာလအတွင်း လုချွမ်းသည် ပထမအဆင့် အမြုတေများကို အသုံးပြု၍ စစ်ဖန်နှင့် လျှပ်စီး ၅ ဟူသော ဒုတိယအဆင့် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ သာမန်တင့်ကားအမျိုးအစားနှင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သောအမျိုးအစားများသာ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းနန်ခရိုင်ရှိ လူနေအဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမိုးထပ်၌...

လှပသော မျက်နှာရှိသော်လည်း ဖြူဖျော့နွမ်းနယ်နေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး နိုးထလာခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျောက်လင်းသည် အလွန်ပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေ၏။ သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးဆက်နေရသဖြင့် အဝတ်အစားများကိုလည်း မလဲလှယ်နိုင် မလျှော်ဖွပ်နိုင်ဘဲ အစွန်းအထင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့ပြင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ ရိက္ခာများ အလွန်ရှားပါးလာသဖြင့် သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကောင်းမွန်စွာ မစားသောက်ရဘဲ အတော်ပင် ပိန်ချော်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် အန္တရာယ်ကြီးလှသော မြေလျှိုးဇွန်ဘီ၏ ရန်မှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် အဆောက်အအုံ၏ အမိုးထပ်ကို ရွေးချယ်၍ အနားယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း သူမ အိပ်ပျော်သွားသည့် အချိန်တိုင်း၌ ထိုမြေလျှိုးဇွန်ဘီမှာ မြေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမကို တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ ဇွန်ဘီများမှာ နာကျင်မှုမရှိ ပင်ပန်းမှုမရှိသော်လည်း ကျောက်လင်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် ကြာရှည်စွာ အိပ်ရေးပျက်ခြင်းဒဏ်ကို မခံနိုင်ချေ။ အဆိုးဆုံးမှာ အိပ်နေစဉ်အတွင်း အမြဲတစေ နှောင့်ယှက်ခံနေရသဖြင့် ကျောက်လင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနားမရဘဲ လူပါ ချောက်ချားမတတ် ဖြစ်နေရခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အဆောက်အအုံ၏ အထပ်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ဆိုလျှင် ထိုဇွန်ဘီသည် မြေလျှိုးစွမ်းရည်ဖြင့် သူမအနားသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်မလာနိုင်တော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

အမိုးထပ်မှ တိုက်ခတ်လာသော အေးစက်လှသော လေပြေက သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော ဆံပင်များကို တိုးဝှေ့သွားရာ သူမ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ကျောက်လင်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ထရပ်လိုက်ပြီး အနီးနားရှိ နေရာများမှ ရိက္ခာများကို စတင်စုဆောင်းလေတော့သည်။

ဖျတ်...

ဆိုင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အသုံးချ၍ သူမ၏ ဓားမြှောင်ဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သာမန်ဇွန်ဘီများကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လက်ရှိအချိန်တွင် ဒုတိယအဆင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းမှာ အတော်ပင် ကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သေခြင်းတရားနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ကျောက်လင်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးသော ဤသာမန်လေလွင့်ဇွန်ဘီများသည် သူမအတွက် မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မပေးနိုင်တော့ချေ။

ရှေ့နားတင်ရှိနေသော ဆိုင်ခန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဖြူဖျော့နွမ်းနယ်နေသော ကျောက်လင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးရိပ်တစ်ခု ယှက်သန်းသွားသည်။

"ချင်းရွှေလယ်ယာခြံကို ရောက်ဖို့က တော်တော်ဝေးသေးတယ် ဒီမှာ ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ဤဆိုင်အနီးအနားတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည့် လက္ခဏာများ မရှိသဖြင့် လူသားရှင်သန်သူများ ဤနေရာတွင် လာရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိနိုင်ဟု ယူဆရသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပစ္စည်းများ လာရောက်ယူဆောင်သွားခဲ့လျှင်ပင် အကြွင်းအကျန် အချို့တော့ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အခြားသူများအတွက် ရိက္ခာရှာပေးရန် မလိုတော့ဘဲ သူမတစ်ယောက်စာအတွက်သာ ဖြစ်၍ အနည်းငယ်ရှိရုံနှင့်ပင် လုံလောက်လှသည်။

ကျွီ...

ကျောက်လင်းသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေလေ စိတ်ပျက်မှုက ပိုကြီးလေလေပင်...

"တောက်... ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးကတော့ဟာ... ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ"

ဗလာကျင်းနေသော ဆိုင်အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်းသည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင်လိုက်မိသည်။ အတန်ငယ်ကြီးမားသော ဤကုန်စုံဆိုင်ခွဲတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိနေသင့်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ စင်ပေါ်၌ ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ ပုပ်သိုးနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အသားခဲများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ တာရှည်ခံအောင် စီမံထားသော စားသောက်ကုန်များမှာမူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေလေပြီ။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထွက်ပေါ်လာသော ပုပ်စပ်ညှိဟောင်သည့် အနံ့ဆိုးကြောင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ကာ စိတ်ကုန်နေသော ကျောက်လင်းမှာ မူးလဲမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရသည်။

"လူတွေအများကြီး ဇွန်ဘီဖြစ်ကုန်ကြတာပဲ ဒီလို မြို့ကြီးထဲမှာ ဘာလို့ စားစရာ တစ်ခုမှ မရှိရတာလဲ"

ဇွန်ဘီများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဆိုင်ထဲဝင်နိုင်လျှင် စားစရာရမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

တစ်မနက်လုံး လမ်းဘေးရှိ လူနေအဆောက်အအုံများနှင့် ဆိုင်ခန်းများကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူမ ရရှိခဲ့သည်မှာ ရေသန့်တစ်ပုလင်းနှင့် ပေါင်မုန့်ခြောက် တစ်ဖဲ့သာ ဖြစ်သည်။

လက်ထဲရှိ သနားစဖွယ် ရိက္ခာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်းတစ်ယောက် ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။

"ကျန်းနန်ခရိုင်ထဲမှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ သိပ်မရှိလို့ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတွေက ရိက္ခာတွေအကုန်လုံးကို သတ္တိရှိရှိ သိမ်းကျုံးယူသွားကြတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း များလွန်းတယ်..."

ကျောက်လင်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ခက်ခဲစွာ ရရှိထားသော ပေါင်မုန့်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ရိက္ခာများကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေရပြန်သည်။

အကယ်၍ အမြန်ဆုံး စားစရာမတွေ့ပါက ချင်းရွှေလယ်ယာခြံကို ရောက်အောင်သွားဖို့ အားအင်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကျောက်လင်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ယခင် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်က ဘဝကို ပြန်လည်သတိရလိုက်မိသည်။

"ငါဗိုက်ဝအောင် စားခဲ့ရတဲ့ ရက်အနည်းငယ်လေးက ဇွန်ဘီတွေရဲ့ စခန်းထဲမှာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တကယ်မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဟင် ခဏလေး... ဟိုမှာ ရှင်သန်သူအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လား"

ကျောက်လင်းသည် လမ်းမထက်တွင် အထုပ်အပိုးကြီးများကို သယ်ဆောင်ထားသော လူရိပ်အချို့ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီဝတ်စုံတွေက... မဟုတ်ဘူး ဒါတွေက ဇွန်ဘီဘုရင်ရဲ့ လက်ပါးစေတွေ မဟုတ်လား"

ထိုသူများအားလုံးသည် ဆိုင်ကယ်စီးဦးထုပ်များကို ဆောင်းထားကြပြီး ၎င်းမှာ ဇွန်ဘီဘုရင် ထိန်းချုပ်ထားသော ပုံစံနှင့် ထပ်တူပင်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဇွန်ဘီဘုရင်သည် ဇွန်ဘီများကို အသုံးချ၍ အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို သူ၏ စခန်းသို့ သယ်ယူခိုင်းလေ့ရှိခြင်းပင်။ ကျောက်လင်းသည် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ရှိ အဆောက်အအုံအမှတ် ၅ အတွင်းမှ ရိက္ခာပုံကြီးကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

ယခုမှပင် သူမ ဘာကြောင့် ရိက္ခာရှာမရသလဲဆိုသည်ကို နားလည်သွားတော့သည်။ ဤအခြေအနေမှာ သူမနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ဇွန်ဘီဘုရင်၏ လက်ချက်ပင်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံအတွင်း၌...

ဇွန်ဘီရုပ်သေး၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် လုချွမ်းသည် သူလွှတ်ပေးလိုက်သော ရဲမေကို ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။

"တောက်... ဒီမိန်းမက ရဲစခန်းနားမှာပဲ မနေဘဲ ဘာလို့ ကျန်းနန်ခရိုင်အထိ ရောက်လာရတာလဲ"