အခန်း (၁၄၈)

အခန်း။ ၁၄၈

ကျောက်လင်းသည် ချင်းရွှေလယ်ယာခြံသို့ အခြားမကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လုချွမ်းသည် ဧရာမဇွန်ဘီ ၂ ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်စေခဲ့သည်။

သို့သော် လုချွမ်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ယခုတစ်ခေါက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် ကျောက်လင်းမှာ ထူးဆန်းစွာပင် ရိုးသားအေးဆေးနေခြင်းပင်။

နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်တွင် ရှိစဉ်က ကျောက်လင်းသည် တရားမျှတမှု ဖော်ဆောင်ရန်နှင့် ရှင်သန်သူများကို ကယ်တင်ရန်ဟူသော ထူးဆန်းသည့် အတွေးအခေါ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။

လုချွမ်း၏ အမြင်တွင် ကျောက်လင်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်းမှ စိတ်ကောင်းလွန်းသော သူတော်စင်မတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အန္တရာယ်များကိုပင် သတိမထားမိခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ၏ ချီချီလေးကိုပင် ခေါ်ထုတ်သွားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ပြုပြင်မရသော လူအတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ယခုတစ်ခေါက်၌ ကျောက်လင်းသည် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မဖန်တီးဘဲ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်ပင် ရိုးသားစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

လုချွမ်းက သူမအား လျှောစီးစင်တွင် သံကြိုးနှင့် ချည်နှောင်ထားသော်လည်း သူမသည် လက်ရှိဘဝကို ကောင်းစွာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်နေပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် မစဉ်းစားတော့ချေ။

ကျောက်လင်း၏ အမူအကျင့်များ ဤမျှအထိ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းက လုချွမ်းကို အတော်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူမသည် မကြာသေးမီက ဘယ်လိုသော အတွေ့အကြုံများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ဤမျှအထိ စရိုက်ပြောင်းလဲသွားရတာလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် အပေးအယူများ လုပ်လေ့ရှိပြီး အခြားရှင်သန်သူများအတွက် စားနပ်ရိက္ခာများ တောင်းခံရန် ကြိုးပမ်းတတ်သော်လည်း ယခုမူ သူမသည် ချီချီလေးအပေါ်တွင်သာ အာရုံအပြည့်အဝ ထားရှိတော့သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် သေပြီးပြန်ရှင်နိုင်သဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်တတ်သော်လည်း ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ထိုသို့လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိတော့ချေ။

လုချွမ်းသည် ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ဤမိန်းမတွင် ဘယ်လိုသောအဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမရသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်သော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ငြင်းမရပေ။

ယခုအခါ ကျောက်လင်း၏ အမူအရာများကြောင့် လုချွမ်းမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူမအား ၂၄ နာရီပတ်လုံး စောင့်ကြည့်နေရန် မလိုတော့သဖြင့် အခြားအရေးကြီးကိစ္စများကို အာရုံစိုက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်များတွင် ကျောက်လင်းသည် ချီချီလေးနှင့် စကားစမြည်ပြောခြင်း သို့မဟုတ် ကစားကွင်းတွင် ချီချီလေး ကစားနေသည်ကို ကြည့်ရှုခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးထက် အိမ်နီးနားချင်း အစ်မကြီးတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေတော့သည်။

ကျောက်လင်းသည် အပြင်လောကတွင် ရှိစဉ်က အချိန်အတော်ကြာအောင် ကောင်းစွာ အနားမယူခဲ့ရသော်လည်း ယခု လုချွမ်း၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ သံကြိုးနှင့် အချည်ခံထားရသော်လည်း အပြင်မှာကဲ့သို့ အမြဲတမ်း သတိဝီရိယရှိနေရန် မလိုတော့ချေ။

အကောင်းဆုံးအချက်မှာ လုချွမ်း၏ နယ်မြေအတွင်း၌ ကျောက်လင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဗိုက်ဝအောင် စားခွင့်ရရှိသွားခြင်းပင်။

ရိက္ခာမတွေ့ဘဲ မနားမနေ ခရီးဆက်လာခဲ့ရသဖြင့် ကျောက်လင်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်များက ရေသန့်တစ်ပုလင်းနှင့် ပေါင်မုန့်နှစ်ဖဲ့ဖြင့်သာ ရှင်သန်ခဲ့ရသည်။

ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် အူများပင် ကပ်မတတ်ဖြစ်နေသော ကျောက်လင်းသည် ဇွန်ဘီဘုရင်၏ စခန်းတွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ မဆိုးလှကြောင်း တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူမ ငတ်ပြတ်မနေတော့ပေ။

စားစရာနှင့် သောက်စရာရှိပြီး အဖော်များ၏ နောက်ကျောမှ ဓားနှင့်ထိုးခြင်းကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုသဖြင့် ဇွန်ဘီဘုရင်၏ စခန်းမှာ လူသားရှင်သန်သူများ၏ အခြေစိုက်စခန်းထက်ပင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။

ကျောက်လင်း ရောက်ရှိလာသဖြင့် ကျိရုရွှယ်မှာလည်း ယခင်ကထက် သိသိသာသာ စကားများလာခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုချွမ်းမှာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ဖြစ်သဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ စာရေး၍သာ ဆက်သွယ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် အဆင်မပြေလှပေ။

ကျောက်လင်းမှာမူ လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ကျိရုရွှယ်နှင့် ပြောစရာ အကြောင်းအရာများစွာ ရှိနေလေသည်။

ဧရာမဇွန်ဘီ ၂ ၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် လုချွမ်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို စောင့်ကြည့်ရင်း ချီချီလေး ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်မိသည်။

"ဒီအူကြောင်ကြောင် မိန်းမ ဘာကြောင့် စရိုက်ပြောင်းသွားသလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ ချီချီလေးကတော့ သူနဲ့အတူရှိရတာကို တကယ်သဘောကျနေပုံပဲ"

"ကျောက်လင်းသာ ဘာပြဿနာမှ မရှာဘူးဆိုရင် သူ့ကို ချင်းရွှေလယ်ယာခြံမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို မွေးထားလို့ရတာပဲ။ ဒါဆိုရင် ချီချီလေးလည်း တကယ်ပျော်မှာ သေချာတယ်"

နောက်ထပ် ထမင်းစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြန်ပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လင်းသည် လူနေဆောင်

ဘက်သို့ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။

ထမင်းစားချိန်တိုင်းတွင် ချီချီလေးသည် သူမအတွက် စားစရာများ ယူဆောင်လာပေးလေ့ရှိသည်။

ချင်းရွှေလယ်ယာခြံတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း ကျောက်လင်းသည် စားဝတ်နေရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လုံးဝကင်းစင်သွားခဲ့ပြီး ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ရသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ကျန်းမာစိုပြည်လာခဲ့သည်။

ကျိရုရွှယ် လမ်းလျှောက်မလာမီကပင် ကျောက်လင်းသည် မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် လူနေဆောင်ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ကျိရုရွှယ်သည် အသားဆန်ပြုတ်အိုးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုရနံ့ကြောင့် ကျောက်လင်း၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဆန္ဒပြသကဲ့သို့ မြည်ဟီးလာပြီး သွားရည်များပင် ကျလာတော့သည်။

ဗီဇပြောင်းသားရဲအသားနှင့် ဆန်အေးအေးလေး ရောစပ်ချက်ပြုတ်ထားသော ထိုရနံ့မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ အကောင်းဆုံးသော အရသာပင်။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ကျောက်လင်းသည် ဆန်ပြုတ်ကို ရသည်နှင့် တရစပ် သောက်ချလိုက်တော့သည်။ သူမသည် တစ်အိုးလုံးကို ပြောင်စင်အောင် သောက်ရုံသာမက အိုးကိုပင် လျှာဖြင့် လျက်လိုက်မိသည်အထိပင်။

စားသောက်ပြီးသွားသော်လည်း ကျောက်လင်း၏ မျက်နှာတွင် တောင့်တနေသော အမူအရာများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရသာမျိုးကို နောက်ဆုံးဘယ်တုန်းက စားခဲ့ရမှန်း သူမ မမှတ်မိတော့ချေ။

"ဆန်ပြုတ်အရသာ ဘယ်လိုနေလဲဟင်"

ကျောက်လင်း၏ ကျေနပ်နေသော ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ကျိရုရွှယ်က ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟင်း... ဟင်း... အရမ်းကောင်းတာပဲ တကယ်ကို အရသာရှိတယ်"

"ချီချီလေး သိလား အန်တီ တစ်သက်မှာ ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့ ဆန်ပြုတ်မျိုး တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး"

ကျောက်လင်းမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုပင်ငိုချင်လာတော့သည်။ ကျိရုရွှယ်က သူမဖခင်၏ လက်ရာကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ဒီဆန်ပြုတ်ကို သမီးရဲ့ ဖေဖေကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာလေ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်လင်းမှာ မှင်သက်သွားပြီး ဦးနှောက်ပင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ခုနတင်က သောက်ခဲ့တဲ့ အရသာရှိလှတဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်က ချက်ခဲ့တာတဲ့လား။

ကျောက်လင်းမှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

သွေးစုပ်ရုံသာတတ်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေက ဘယ်တုန်းက ဆန်ပြုတ်ချက်တတ်သွားကြတာလဲ။

ဇွန်ဘီဘုရင်၏ အသိဉာဏ်မှာ အလွန်မြင့်မားသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ဆန်ပြုတ်ချက်ခြင်းမှာ လူသားများအတွက်ပင် ခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး ဤမျှ အရသာရှိအောင် ချက်နိုင်ခြင်းမှာမူ မယုံနိုင်စရာပင်။

ကျောက်လင်းသည် ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် နွေးထောင်သွားသော်လည်း ခေါင်းထဲတွင်မူ မူးနောက်သွားရသည်။

ဇွန်ဘီချက်သည့် ဆန်ပြုတ်ကို သူမ သောက်ခဲ့မိပြီဟူသော အချက်ကို မည်သူ့ကိုမှ ပြောပြလျှင်ပင် ယုံကြမည်မဟုတ်ပေ...။

ညနက်ပိုင်းအချိန်တွင် ကျောက်လင်းကို လျှောစီးစင်တွင် သံကြိုးနှင့် ချည်နှောင်ထားသော်လည်း စိတ်ထားကောင်းသော ကျိရုရွှယ်က သူမအတွက် စောင်တစ်ထည် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဝေးကွာလှသော ခရီးကို နှင်ခဲ့ရသည့် ကျောက်လင်းအတွက် ညဘက်တွင် စောင်တစ်ထည်ရှိနေခြင်းကပင် အလွန် ကံကောင်းလှပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဇွန်ဘီဘုရင်၏ ကင်းလှည့်ဇွန်ဘီများ ဝန်းရံထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ချင်းရွှေလယ်ယာခြံတွင် သူမ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

သို့သော် ရုတ်တရက် ကျောက်လင်းအနားရှိ မြေပြင်မှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

သူမ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်ရှိသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှာ မြေအောက်မှ တွားသွားထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်လင်းနောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်နေသည့် ရန်ငြိုးကြီးသောမြေလျှိုးဇွန်ဘီပင်။

ဧရာမဇွန်ဘီ ၂ ၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေသော လုချွမ်းသည် ထိုဇွန်ဘီအသစ်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကနဦးတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။