အခန်း (၂၄၃)

အခန်း။ ၂၄၃

လီယောင်းသည် သူမ၏ လျှပ်စီးရွှေအမြုတေပတ်လည်တွင် ချီစွမ်းအင်များကို အထူးဂရုစိုက်ကာ လှည့်ပတ်စီးဆင်းစေခဲ့သည်။ ဤနုနယ်လှသော လုပ်ငန်းစဉ်တွင် သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို အသုံးချကာ စွမ်းအင်များကို အမြုတေအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်စေခဲ့သည်။

ယခင်က သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များမှာ ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း ဝိညာဉ်ဧကရီ၏ အသေးစိတ် လမ်းညွှန်ချက်များကို လိုက်နာပြီးနောက် သူမသည် စည်းချက်တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တွေ့ရှိလာခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ပြီးနောက်တွင်မူ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုမှာ ပိုမိုသဘာဝကျလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ အမြုတေသည် အတန်ကြာအောင် ချီ စွမ်းအင်များကို လုံလောက်စွာ စုပ်ယူပြီးနောက် ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပထမဆုံးသော ဆံခြည်မျှင်ခန့် အက်ကြောင်းကလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုခံစားချက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားစေသော်လည်း သူမ ခံနိုင်ရည်ရှိနေဆဲပင်။

သူမသည် ချီစွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ယခင်ထက် ပိုမိုအားဖြည့်လိုက်ရာ အမြုတေ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သော အက်ကြောင်းများစွာ ထပ်မံပျံ့နှံ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အက်ကြောင်းများ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ဖောက် ခနဲ အသံနှင့်အတူ အမြုတေသည် ဥခွံကွဲသွားသကဲ့သို့ အလယ်တည့်တည့်မှ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ပျက်စီးသွားသော အမြုတေအတွင်းမှ သူမ၏ လက်ဝါးခန့်သာရှိသော ဝိညာဉ်ကလေးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်ကလေးသည် ကွဲအက်နေသော အမြုတေအပိုင်းအစများဘေးတွင် ချက်ချင်းပင် တရားထိုင်သည့် ပုံစံကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ယူလိုက်တော့သည်။

သန္ဓေသားကလေးသည် ကွဲအက်နေသော အမြုတေခွံများမှ စွမ်းအင်များကို စတင်စုပ်ယူလိုက်ရာ ပြာရွှေရောင် အလင်းတန်းများသည် ၎င်းအတွင်းသို့ မပြတ်မတောက် စီးဝင်သွားသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာတွင်မူ လီယောင်း၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေချေပြီ။

အမြုတေခွဲထုတ်သည့် ဖြစ်စဉ်မှာ နာကျင်လှသော်လည်း ဤသည်မှာ သူမ ရင်ဆိုင်ရမည့် ဒုက္ခများ၏ အစမျှသာရှိသေးကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။

[စတင်နေပြီ]

ဧကရီ၏ အသံမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာသည်။

လီယောင်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးများမှာ မယုံနိုင်စရာ ပမာဏအထိ စုစည်းနေ၏။ သူမ၏ အမြင်အာရုံ ရောက်သမျှနေရာတိုင်းတွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ မိုးခြိမ်းသံများ ပြည့်နှက်နေသည့် တိမ်တိုက်ထုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမအပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ပထမဆုံး လျှပ်စီးတန်းကြီးမှာ သူမရှိရာသို့ အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

သူမသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ထိုထိချက်ကို ခံနိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မမြင်ရသော လက်ကြီးများက သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမတွင် သဘာဝအလျောက် လျှပ်စီးဓာတ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိမှုနှင့် ကိုးပါးကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာ၏ အကာအကွယ် ရှိနေသော်လည်း ဤဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးမှာမူ တကယ်ပင် ခံရခက်လှသည်။

သူမသည် သူမ၏ သွေးလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေသော လျှပ်စီးစွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ကာ ဧကရီ သင်ကြားပေးထားသည့် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများအတိုင်း လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။ လျှပ်စီးလှိုင်းများသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို ရစ်ပတ်သွားပြီး သူမ၏ အသားများကို လျှပ်စီးစွမ်းအင်များဖြင့် ရေချိုးပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ ကိုးပါးကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာမှာလည်း ဤလှုံ့ဆော်မှုကို တုံ့ပြန်နေပြီး စွမ်းအင်စီးဝင်မှုတစ်ခုစီတိုင်းနှင့်အတူ အဆင့်များ တစ်ဆင့်ချင်း တိုးတက်လာသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။

ဤနည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်နေသည်။

ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူမ၏ မိုးကြိုးခန္ဓာမှာ ဒုတိယကောင်းကင် အဆင့်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ ထပ်မံမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးတန်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ မိုးစက်မိုးပေါက်များအလား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျဆင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ပြင်ဆင်ရန် သို့မဟုတ် ဟန်ချက်ထိန်းရန် အချိန်ပင် အနည်းငယ်မျှ မရလိုက်တော့ပေ။

နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်လည်း လီယောင်းသည် စစ်မှန်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီး မုန်တိုင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင်။ သူမသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများ စီးကျလာကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ ရဲရဲနီနေ၏။ ရှုပ်ထွေးလှသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ လျှပ်စီးတိမ်တိုက်များသည် အရှိန်အဟုန် အနည်းငယ်မျှပင် လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းများအတိုင်း အဆုံးမဲ့စီးဝင်လာသည့် လျှပ်စီးစွမ်းအင်များကို ဆက်လက်လမ်းညွှန်ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုးပါးကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာသည် ဒုတိယအဆင့် အသွင်ပြောင်းလဲမှု ပြီးမြောက်ရန် အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားနေရသည်။

သူမ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ သတိမထားမိခင်မှာပင် အခြေတည်ဝိညာဉ်လေးမှာ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ၎င်းမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် မတူတော့ဘဲ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ပိုမိုတူညီလာကာ စစ်မှန်သော အခြေတည်ဝိညာဉ်အဖြစ်သို့ အပြည့်အဝ ကူးပြောင်းနိုင်ရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

[အဆင်သင့်ပြင်ထားတော့။ ဘေးဒုက္ခက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်လာပြီ]

ဧကရီက သတိပေးလိုက်သည်။

[ဘာတစ်ခုကိုမှ အလဟဿ အဖြစ်မခံနဲ့]

လီယောင်းသည် ပြင်းထန်လာသော ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးများကို မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏လမ်းခရီးတွင် သေးငယ်သော အတားအဆီးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်တိုင်က သူမကို စမ်းသပ်နေတာဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ကို အပြီးအပိုင် ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေ့ ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ...

သူမသည် သွေးစွန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကြားမှ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုနေ့ရောက်လာလျှင် သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်တိုင်ကို အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ စိန်ခေါ်လိုသော အတွေးများကို တိုက်ရိုက်တုံ့ပြန်သည့်အလား ဘေးဒုက္ခမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူမအပေါ်သို့ ကြီးမားသော အဟုန်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

...

လီမိန်သည် တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက်ပျံသန်းနေဆဲပင်။

သူမ၏နောက်တွင် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို မမြင်ရတော့သောအခါမှသာ အသက်ရှူနိုင်ရန် သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကို မှီကာ ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

ဘာကြောင့် ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးတွေက လျော့မသွားဘဲ ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတာလဲ။ ဘယ်လိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူသတ္တဝါကြီးက အပေါ်မှာ အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါလိမ့်။

ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် နောက်ကွယ်မှ လိုက်လာသူများ၏ အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသော အသံများကို ပြန်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သစ်ပင်မှ ခွာကာ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ထွက်ခွာလိုက်ပြန်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ ပိုမိုမြင့်မားစွာ တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမအနေဖြင့် ထွက်ပြေးရန် လျှပ်စီးမုန်တိုင်းကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုနေခြင်းအပေါ် တောင်ထိပ်တွင် အဆင့်တက်နေသူက စိတ်ဆိုးအပြစ်မတင်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဘေးဒုက္ခကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ အခြေအနေကို နားလည်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။

သူမနောက်သို့ လိုက်လာသော ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် သုံးဦးမှာမူ သူတို့ရှိရာသို့ တည့်တည့် ဆင်းသက်လာသော ကြီးမားသည့် လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ လျှပ်စီးလှိုင်းမှာ သူတို့ရှိခဲ့သော နေရာသို့ ထိမှန်သွားစဉ် သူတို့ သုံးဦးမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်ကျဲကာ သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ရတော့သည်။

"တောက် သေစမ်း…"

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဒါက တစ်နာရီနီးပါးလောက် ဖြစ်နေပြီ"

သူတို့သည် လီမိန်နောက်သို့ လိုက်လံနေစဉ်အတွင်း ဘေးဘီသို့ ပြန့်ကျဲလာသော လျှပ်စီးတန်းများကို အစဉ်တစိုက် ရှောင်တိမ်းနေခဲ့ရပြီး တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံရသည်။

ဘယ်လိုမျိုး ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ သတ္တဝါက အပေါ်မှာ အဆင့်တက်နေလို့ ဒီလောက်အထိ လျော့ပါးသွားတာမရှိဘဲ တောက်လျှောက်ပြင်းထန်နေတဲ့ လျှပ်စီးတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတာလဲ။

များသောအားဖြင့် ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးများသည် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်လေ့ရှိပြီး ပါရမီရှင်များဆိုလျှင်ပင် တစ်နာရီဝန်းကျင်သာ ကြာတတ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမိုအားကောင်းလာသော ဘေးဒုက္ခမျိုးမှာ လုံးဝ မကြုံစဖူးပေ။

ပထမလူသည် တောင်ထိပ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သွေးများ အေးစက်သွားစေလောက်သည့် အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ လျှပ်စီးများသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကျပန်းပြန့်ကျဲနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တောင်ထိပ်ရှိ အမှတ်တစ်ခုတည်းသို့ စုစည်းနေပြီး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးတိုင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သူ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ မပြတ်မတောက် ကျဆင်းနေသော ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးများ၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေပြီး ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။ငါတို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့မိတာ အမှားကြီး မှားသွားပြီလား။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်ရှိသော နှစ်ဦးက ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သူရှိရာသို့ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်ဦး"

သူက တောင်ထိပ်ဆီသို့ စုစည်းနေသော လျှပ်စီးများကို တုန်ရင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ အခြားသူများလည်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်ရာမှ အံ့ဩမှင်သက်ခြင်း ထိုမှတစ်ဆင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။

"ဘယ်လူသားကမှ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ ဘေးဒုက္ခကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

ဒုတိယလူက သူ၏ ယခင်ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ဆုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

တတိယမြောက်လူသည် ခေတ္တမျှ ငြိမ်ကျသွားပြီး သူ၏ ပုံမှန် မောက်မာသောအမူအရာမှာလည်း သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်နေသည်။

"ဟားဟား.. ငါ အဖြေရှာတွေ့သွားပြီ"

သူက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်စရာမကောင်းတော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော လောဘရိပ်များ ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာသည်။

"အပေါ်မှာ ရှိနေတာက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး"

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြေညာလိုက်တော့သည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ကျန်နှစ်ယောက်က ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ ခေါင်းဆောင် ပြောခဲ့တာကို မင်းတို့ မှတ်မိလား"

သူက စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီဒေသမှာ မကြာသေးမီက ပေါ်ထွက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်ခုကို ရှာဖို့ ပြောခဲ့တာလေ..."

ဒုတိယလူ၏ မျက်လုံးများမှာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက..."

"ဟုတ်တယ်"

တတိယလူက သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို လောဘစိတ်ဖြင့် အစားထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါက ငါတို့ ရှာနေတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်ပဲ။ အဲဒီလက်နက်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နေတာ"

ပထမလူ၏ မျက်နှာမှာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ဝင်းပသွားတော့သည်။ "မိုးကြိုးတွေက ဒီလောက်တောင် ဘာလို့ပြင်းထန်နေရတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး။ နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာဆိုတော့လည်း ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့"

ထိုလူသုံးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ယခင်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် တွန့်ဆုတ်မှုများကို ရုတ်တရက် မေ့လျော့သွားကြသည်။

"ငါတို့ အဲဒီနတ်ဘုရားလက်နက်ကို အပိုင်ရအောင် ယူရမယ်"

သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်ကြပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ တက်သည့်အရှိန်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်လိုက်ကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ပေါ်သို့ အသည်းအသန် တက်နေဆဲဖြစ်သော လီမိန်သည် သူမ၏ ပခုံးထက်မှ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများ၏ အရှိန်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည်လည်း သူမ၏အရှိန်ကို ပိုမိုမြှင့်တင်လိုက်သည်။

သူတို့ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ။

သို့သော် သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစားရန် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ မုန်တိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောင်ထိပ်ဆီသို့သာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဆက်လက်တက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

...

လီမိန်သည် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိုမိုမြင့်မားစွာ တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူမ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ မသိပေ။

သူမ၏ ထွက်ပြေးနိုင်သောရတနာမှာလည်း စွမ်းအင်ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး အဆောင်များလည်း ကုန်သွားပြီဖြစ်ကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကလည်း လက်လျှော့မည့် အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

တောင်ထိပ်နားရှိ အမှတ်တစ်ခုတည်းသို့ မနားတမ်းကျရောက်နေသော လျှပ်စီးတန်းကြီးကို သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူမအနေဖြင့် ဤမျှ အန္တရာယ်များလှသော လောင်းကြေးကို အမှန်တကယ် ထပ်ရတော့မလား။

အပေါ်မှ လျှပ်စီးမုန်တိုင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း သူမတွင် အခြားမည်

သည့် ရွေးချယ်စရာမှ မရှိပေ။

သူမသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူမ၏ ပျံသန်းရေးရတနာမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးချပြီး အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျောပေါ်ရှိ ပွင့်လင်းမြင်သာသော တောင်ပံများမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် လောင်ကျွမ်းနေသော ဥက္ကာခဲတစ်ခုကဲ့သို့ အထက်သို့ ပျံတက်သွားကာ လျှပ်စီးများ ပြည့်နှက်နေသည့် တောင်ထိပ်၏ တည့်တည့်အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူမ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ထိုရတနာသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော စွမ်းအားများအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားတော့သည်။ တောင်ပံများမှာ တဖျတ်ဖျတ်တုန်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမကို လေထုထဲတွင် လွင့်မျောလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့စေသည်။

သူမ၏ ချီ စွမ်းအင်များမှာလည်း အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ရာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဆက်လက်မပျံသန်းနိုင်တော့ဘဲ လျှပ်စီးများကြားမှ ပြုတ်ကျကာ ကျောက်ဆောင်မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

သူမသည် ကြမ်းတမ်းလှသော ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲနေရာမှ မူးဝေနေသော မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှတ်တစ်ခုတည်းသို့ စုစည်းနေသော လျှပ်စီးများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ပါးသွားသည်ကို အံ့ဩတကြီး တွေ့လိုက်ရသည်။

နာရီပေါင်းများစွာ တိုက်ခတ်နေခဲ့သော လျှပ်စီးမုန်တိုင်းမှာ စတင်ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ပြီးပြည့်စုံသော တရားထိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေသည့် နုပျိုချောမောသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လီမိန်သည် သူမ၏ရှေ့မှ လူပုဂ္ဂိုလ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံးဝ မှင်သက်သွားတော့သည်။ အောက်ဘက်မှနေ၍ ဤလျှပ်စီးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့်နေရာကို စတင်သတိပြုမိစဉ်က ဤအပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ခဲ့မိပေ။

ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော ဘေးဒုက္ခကို လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်

မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခုခု မွေးဖွားလာခြင်း သို့မဟုတ် သဘာဝဖြစ်စဉ်

တစ်ခုခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် လူတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

"နေပါဦး..."

သူမသည် သူမ၏မျက်လုံးများက လှည့်စားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုရန် မျက်တောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မှတ်မိထားသည်ထက် ပိုမိုရင့်ကျက်ကာ ပို၍ပင် လှပလာသော်လည်း ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သိနေသည်။

"ဝမ်းကွဲမမ လီယောင်း"

သူမက အံ့ဩတကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ သူငယ်အိမ်အတွင်း၌ လျှပ်စီးအငွေ့အသက်များ လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်မှာ လီမိန်ရှိရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်လာသည်။

"မိန်မိန်"

လီယောင်းက အံ့ဩခြင်းနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းများ ရောပြွမ်းနေသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုရသေးမီမှာပင် လီမိန်နောက်သို့ လိုက်လာသော ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင် သုံးဦးမှာ တောင်အစွန်းမှနေ၍ ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်လာကြတော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မိပြီဟေ့"

သူတို့က အောင်နိုင်သူအလား အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြတော့သည်။