အခန်း (၂၄၅)

အခန်း။ ၂၄၅

"သုံး... နှစ်... တစ်..."

လီယောင်း၏ အသံမှာ လျှပ်စီးအတားအဆီးအတွင်း တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်ခြင်း အဆင့် ပညာရှင် သုံးဦးမှာ သူမ ရှိရာနေရာကို အတိအကျ မသိနိုင်ကြပေ။ သူမသည် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အရှိန်နှုန်းဖြင့် သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် နေရာကူးပြောင်းနေသဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျာပျာသလဲ လိုက်ကြည့်နေကြရသည်။

"ဘယ်သူ့ကို အရင်တိုက်ခိုက်မလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

သူမ၏ ကစားလိုသော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နေရာအနှံ့မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသော စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် ရယ်သံလေးမှာလည်း နောက်ဆက်တွဲ ပါလာသည်။

ထိုလူသုံးဦးမှာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသော စွမ်းအားများကြောင့် ဝိညာဉ်အာရုံ များ ဝေဝါးနေကာ ပတ်ချာလည်အောင် ဝိုင်းကြည့်နေကြရသည်။ သူမ ထပ်မံပျောက်ကွယ်မသွားမီ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ခဏတာမျှသာ မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ရယ်သံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"မင်းတို့ အဖြေမပေးဘူးပဲ"

လီယောင်း၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

"မင်းတို့ ကျရှုံးသွားပြီ"

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦး တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် သူမသည် ပထမလူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့် ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သူမ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အားးးးးးး"

ထိုလူ၏ နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံမှာ လေထုအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားပြီး သူသည် ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသော သူ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒူးထောက်လဲကျသွားတော့သည်။

လီယောင်း ထိတွေ့ခဲ့သော နေရာတွင် သူ၏လက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသော အသားစများမှာလည်း ကျန်ရစ်သော လျှပ်စီးစွမ်းအင်များကြောင့် တဖျတ်ဖျတ်လက်ကာ လောင်ကျွမ်းနေချေပြီ။

လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများသည် သူ၏ အကြောလမ်းကြောင်းများအတွင်း ဆက်လက်စီးဝင်နေကာ သူ၏ ချီ လည်ပတ်မှုကို နှောင့်ယှက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ထုံကျင်နာကျင်စေသော လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။

"ဒါက သတိပေးချက်ပဲ"

လီယောင်း၏ အသံမှာ သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဟိန်းထွက်လာပြန်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်လေးနက်ကာ အမိန့်ပေးသံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

"ဒုတိယကောင်းကင်ထဲမှာတော့... မိုးကြိုးနတ်ဘုရားခိုင်းတဲ့အတိုင်း မင်းတို့ လုပ်ရမယ်"

သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကစားလိုသော ရယ်သံလေးများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

မြေပြင်ပေါ်မှ လီမိန်မှာမူ သူမ ဝမ်းကွဲမမ၏ အပြုအမူကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ ဤမျှအထိ ရက်စက်တတ်သော သတ္တဝါမှာ သူမနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် လီယောင်းနှင့် လုံးဝ မတူနိုင်ပေ။

သူမ၏ နူးညံ့လှသော ဝမ်းကွဲမမမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သူမသည် ရန်သူများကို ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သော ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုအဖြစ် မည်သည့်အချိန်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာလဲ။

"ကစားပွဲအသစ်"

လီယောင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"အဲဒါက မီးနီ မီးစိမ်းတဲ့။ ငါ မီးစိမ်းလို့ ပြောရင် မင်းတို့ လှုပ်ရှားလို့ရတယ်။ ငါ မီးနီလို့ ပြောရင်တော့ မင်းတို့ အေးခဲနေရမယ်။ မီးနီပြနေတုန်း လှုပ်ရှားတဲ့သူကတော့... အပြစ်ပေးခံရမယ်"

ကျန်ရှိနေသော လူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အပေါင်းအသင်းမှာမူ သူတို့ဘေးတွင် နာကျင်စွာဖြင့် လူးလိမ့်နေဆဲပင်။

"မီးစိမ်း"

ထိုလူများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဝေးရာသို့ ချက်ချင်းပင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သို့သော် လျှပ်စီးအတားအဆီးကြီးက သူတို့ကို ထိုကျဉ်းမြောင်းသော နေရာအတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်ထားဆဲပင်။

"မီးနီ"

လူတစ်ယောက်မှာမူ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် သူ၏ အရှိန်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ခြေတစ်လှမ်း ပိုလှမ်းမိသွားသည်။

"အို... စည်းကမ်းမလိုက်နာတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိနေပါလား"

လီယောင်းက မကျေနပ်ဟန်ဖြင့် လျှာကိုသပ်ကာပြောလိုက်သည်။

သူမသည် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏လက်ဖြင့် ထိုလူ၏ကျောကို ညင်သာစွာ ဖိလိုက်သည်။

"ကစားပွဲကို ကောင်းကောင်းမကစားတဲ့သူတွေကိုတော့ သင်ခန်းစာပေးဖို့ လိုတာပေါ့"

သူမ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ လျှပ်စီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သေစေနိုင်လောက်သည့်အထိ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိသော်လည်း လျှပ်စစ်လှိုင်းများက ထိုလူ၏ နာဗ်ကြောစနစ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသဖြင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေတော့သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ကျုံ့ဆန့်ဖြစ်နေကာ ပါးစပ်မှလည်း အမြှုပ်များ ထွက်လာတော့သည်။

"တခြားကစားပွဲတစ်ခု ပြောင်းကြည့်ရအောင်"

သူမက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးရင်းပြောလိုက်သည်။

"ဆိုက်မွန်ပြောတယ်ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ ဆိုက်မွန်ပြောတယ်... ဒူးထောက်စမ်း"

ဒဏ်ရာမရသေးသော နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ အသိစိတ်လွတ်မတတ် ကြောက်လန့်နေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"တော်တယ် ဆိုက်မွန်ပြောတယ်... မင်းရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်စမ်း"

"ကျေးဇူးပြုပြီး..."

သူက ထစ်ထစ်အအဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က အထက်ကခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ရတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ မသိလို့"

"ဆိုက်မွန်က မင်းကို စကားပြောခွင့် မပေးထားဘူး"

လီယောင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ အန္တရာယ်ရှိသော လေသံအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

သူမသည် ထိုလူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏လက်ကလေးဖြင့် သူ၏မေးစေ့ကို ညင်သာစွာ ပင့်ကိုင်လိုက်သည်။

"အပြစ်ပေးရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

သူမ၏ လက်ချောင်းများအတွင်းမှ လျှပ်စီးများသည် ထိုလူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အပေါ်သို့ လန်တက်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်မျောနေတော့သည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို သိနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

လက်ပြတ်သွားသော ပထမဆုံးလူမှာမူ အတားအဆီး၏ အစွန်းဘက်သို့ လေးဘက်ထောက်ကာ အသည်းအသန် သွားနေဆဲပင်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး..."

သူက အသက်ကို လုရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားပါ့မယ်။ နောက်တစ်ခါ လုံးဝ လာမနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

လီယောင်းက ခေါင်းကို စောင်းကာ ထိုလူ၏ သနားစဖွယ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမှုကို ဒဏ်ရာရနေသော ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကစားလို့ မပြီးသေးဘူးလေ"

သူမက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါက တကယ် ပျော်နေတာကို"

သူမသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုလူ၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင် ပြန်ပေါ်လာကာ သူ ဆက်လက်မသွားနိုင်စေရန် သူမ၏ခြေထောက်ဖြင့် ကျောကို နင်းလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးကစားပွဲ"

သူမက ပျော်ရွှင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"အဲဒါကို မီးပိတ်ခြင်းလို့ ခေါ်တယ်"

ထိုလူသည် သူမကို ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်စဉ် သူမသည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ချောင်းများကြားတွင် လျှပ်စီးများမှာ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေတော့သည်။

"နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ပါစေ"

သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

လျှပ်စီးများသည် ထိုလူသုံးဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိမှန်သွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တစ်ချက်မျှ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ လေထုအတွင်း၌ လောင်ကျွမ်းနေသော အသားနံ့များ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့၏ အကြွင်းအကျန်များမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယောင်းသည် အလောင်းများကြားတွင် ရပ်နေရင်း သူမ၏ ဆော့ကစားလိုသော အမူအရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏လက်ရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကစားပွဲ ပြီးဆုံးပြီ"

သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လျှပ်စီးအတားအဆီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

"တကယ်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ"

လီယောင်းသည် ပူလောင်နေသော စစ်တလင်းတစ်ဝိုက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မီးခိုးထွက်နေသော အလောင်းများကြားတွင် သီချင်းတညည်းညည်းနှင့် လည်ပတ်နေပြီး သူမ၏ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်နှင့်ပင် ထိကပ်ပုံမရပေ။

သူမသည် ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်နေရင်းမှ ရပ်လိုက်ပြီး လက်ကို မေးစေ့တွင်တင်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုသာ ငါနဲ့အတူ ကစားဖို့ ဒီမှာရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

သူမက အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို သွားရှာရင် ကောင်းမလား"

သူမ အတွေးထဲ နစ်မျောနေစဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယောင်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းကိုစောင်းကာ မီးကျွမ်းနေသော အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ စိတ်ဝင်တစား ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။

"ဟင်း... ဒါ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ငါ သူတို့ကို သတ်လိုက်ပြီလို့ ထင်တာပဲကို"

သူမ ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အလောင်းများဘေးသို့ ချက်ချင်း နေရာကူးပြောင်း ပေါ်လာတော့သည်။ သူမသည် မြေပြင်မှ သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ အနီးဆုံးအလောင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စတင်ထိုးဆွကြည့်နေသည်။

"ဟေ့... အဲဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပြဦးလေ"

သူမက အလောင်းကို အတင်းအကျပ် ထိုးဆွရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုလူက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသောအခါ သူမ၏မျက်နှာမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ဆူပုပ်သွားတော့သည်။ "ဒါက မပျော်ဖို့မကောင်းဘူး ငါနဲ့ မကစားချင်တော့ဘူးလား လာပါ... ငါ မင်းတို့ကို ပြစရာ ကစားနည်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"

သူမသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုးဖြင့် လက်ချောင်းကလေးများကို ရေတွက်ရင်း မျက်နှာဝင်းပလာပြန်သည်။

"ကြည့်ရအောင်... ကျင့်ကြံသူကို အမြီးတပ်တမ်းရယ် ဂီတအကြောလမ်းကြောင်းရယ် ပြေးတမ်းလိုက်တမ်းရယ် ညှဉ်းပန်းတမ်းရယ် လျှပ်စီးလင်ဘိုရယ်... အို ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်အရိုးကို ချိုးရမလဲ ခန့်မှန်းတမ်းရယ်….."

ကစားနည်းတစ်ခုချင်းစီကို သူမ ရွတ်ဆိုနေပုံမှာ ကလေးကစားကွင်းမှ အပြစ်ကင်းသော ကစားနည်းများကို စာရင်းပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ ဆက်လက်ရေတွက်နေစဉ်မှာပင် ဧကရီ၏ အသံမှာ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် သူမ၏အတွေးထဲသို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။

[သတိထား]

ထိုစကားလုံးများ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလောင်းသုံးလောင်းစလုံးမှာ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသယောင် ရှိခဲ့သည်။ မည်းနက်ပြီး စေးကပ်သော အရာတစ်ခုမှာ အလောင်းများအတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မယုံနိုင်စရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားတော့သည်။

လီယောင်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အုခနဲ အသံနှင့်အတူ ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်မည့်အစား ဤအခြေအနေကို ပိုမိုစူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မျက်တောင်တခတ်ခတ် လုပ်နေမိသည်။

"ဒါက ဘာလဲ ကစားနည်းအသစ်လား"

သူမက ရေရွတ်ရင်း ထွက်ပြေးနေသော အရာများကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နေရာကူးပြောင်းကာ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာပြီး ပျံသန်းနေသော အရာတစ်ခုကို လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်ရှိသော အရာများမှာ သူမ၏ အာရုံခံစားမှုပင် မမီနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်တာတွေကို လွတ်သွားသည့်အပေါ် သူမ အထူးတလည် စိတ်မညစ်ဘဲ သူမ ဖမ်းမိထားသော ဆုလာဘ်ဆီသို့သာ အာရုံအပြည့်အဝ စိုက်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရအောင်... ငါ တစ်ခုခု အနိုင်ရလိုက်တာလား"

သူမက လက်ဆောင်တစ်ခုကို ဖြေကြည့်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလျက် သူမ ဖမ်းမိထားသည်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ဖမ်းမိထားသည့် အရာကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ပါးလွှာသော အမြှေးပါးအိတ်ကလေးဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည့် မည်းနက်သော သွေးများ ဖြစ်နေသည်။

"ဟင်း... ဒါက ဆုလာဘ်မဟုတ်ပါဘူး"

သူမ၏လေသံမှာ သိသိသာသာ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် ထိုထူးဆန်းသောအိတ်ကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် လှုပ်ယမ်းကြည့်ရာ အတွင်းရှိ အရည်များမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် စီးဆင်းနေသည်။

"ဒါက ဘာအမှိုက်လဲ ငါ ဒါကို ပြန်လဲလို့ရမလား မန်နေဂျာနဲ့ စကားပြောချင်တယ်..."

သူမသည် ထိုအိတ်ကို အားဖြင့် ပိုမိုလှုပ်ယမ်းနေစဉ်မှာပင် ဖိအားကြောင့် နုနယ်သော အမြှေးပါးမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်သွားသည်။ ထိုသွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော အက်စစ်ကဲ့သို့ ကျောက်တုံးများကို လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီး မီးခိုးများထွက်ကာ ဆူပွက်နေသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ထိုစူးရှသော အနံ့မှာ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လီယောင်း၏ နှာခေါင်းမှာ ရှုံ့သွားသည်။ သူမ၏ ဆော့ကစားလိုသော အမူအရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပိုမိုတည်ကြည်လေးနက်သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟင်း... ငါ ဒီအနံ့ကို အရင်က ရဖူးတယ်"

သူမ၏ ကလေးဆန်သော အမူအရာများ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားပြီး တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသွားဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး

"မကောင်းဆိုးဝါး နတ်ဘုရားလား"