အခန်း (၂၄၇)

အခန်း။ ၂၄၇

အတန်ကြာပြီးနောက် လီယောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယွီကို လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ကြည့်ဦး ကျွန်မ အစ်ကို့အတွက် တစ်ခုခု ယူလာပေးတယ်"

သူမက ပျော်ရွှင်စွာ ကြေညာလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အပစ်ပယ်ခံထားရသော လီမိန်ရှိရာသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

လီယောင်းသည် လီမိန်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို နှိုးရန် ကျောကို လက်ညှိုးဖြင့် လိုက်တို့နေသည်။ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသောအခါ သူမသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

"ဟင်း... ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ခုနတင်ပဲ ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်နေသေးတာကို"

သူမက မေ့မြောနေသော မိန်းကလေးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဆက်လက်ထိုးဆွရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ အလုပ်လုပ်နေတယ်"

လီယောင်း၏ အသုံးအနှုန်းကြောင့် ရှန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားတော့သည်။

[ငါတို့ ဘယ်လိုအခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာ အခု မြင်ပြီလား]

ဧကရီ၏ အသံမှာ ရှန်းယွီ၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။

ရှန်းယွီသည် အစပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားသော်လည်း ထိုအသံကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်သည်။ "ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

သူက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာမူ သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမကို အတင်းထူပေးကာ လမ်းလျှောက်ခိုင်းနေသော လီယောင်းထံမှ မခွာပေ။ လီမိန်မှာမူ လီယောင်း ထူပေးသည့်တိုင် ခြေဦးမခိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်လဲကျသွားပြန်သည်။

ဧကရီသည် လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရှန်းယွီအား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အလုံးစုံကို ပြန်လည်ပြောပြလေတော့သည်...

ရှန်းယွီသည် လီမိန်ကို တစိုက်မတ်မတ် ထိုးဆွနေသော လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်လှသော အဆင့်တက်ခြင်း ဖြစ်စဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်မှု တစ်မျိုးမျိုးလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လုံးဝတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူမသည် အဆင့်တက်ပြီးပြီးချင်းတွင် ပုံမှန်ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤအပြုအမူမှာ အသွင်သစ်ကြောင့် ဖြစ်ရသည်ဆိုလျှင်ပင် စစ်မှန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှု ကြုံတွေ့နေရသူနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ စကားပြောပုံမှာ အစီအစဉ်ကျလွန်းပြီး အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်။

ဤကလေးငယ်ကဲ့သို့ စရိုက်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည့် ခုခံမှုစနစ် တစ်မျိုး ဖြစ်နေမလား။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် အသွင်ပြောင်းခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကြောင့်လား အကယ်၍ ဒုတိယအချက်သာ မှန်ကန်ပါက သူမသည် ပုံမှန်အသွင်သို့ ပြန်ပြောင်းသည့်တိုင် ဤစိတ်အခြေအနေမှာ ဆက်လက်ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့သာ ဖြစ်ပါက အန္တရာယ်ရှိသော ဤအချိန်ကာလတွင် အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ထက်စာလျှင် ဤသန်မာသော အသွင်ဖြင့်သာ ရှိနေသည်ကို သူ ပို၍ သဘောကျမိသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ထိုအတွေးများကို ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် မည်သည့်ကောက်ချက်မျှ မချမီ သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် လီယောင်း မနားတမ်း ထိုးဆွနေသည့်နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟန်မဆောင်နဲ့နော် နင် နိုးနေတာ ငါသိတယ်"

လီယောင်းက လီမိန်၏ ဖြူလျော်နေသော ပါးပြင်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ဖိကာ ပြောနေသည်။

ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အင်္ကျီမှဆွဲကာ ဘေးဘက်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လီမိန်၏ ပျော့ခွေနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် မယူလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ကုသရေးဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းပေးကာ ဆေးတိုက်လိုက်ရာ သူမသည် ဆေးကို ဗီဇအရပင် မျိုချလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာပြီး ရေနစ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အသက်ကို အလုအယက် ရှူသွင်းလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်နှင့် ဖြစ်နေကာ သူမ ဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကို ကြိုးစားသတိပြုနေသည်။

"ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ရှန်းယွီက သူမတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရှိမရှိ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရင်း ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

လီမိန်၏ အကြည့်သည် ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် သူ၏ ပခုံးများကို အတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ကူညီပါဦး ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားနှင့် စကားလုံးများမှာ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက် အစပြုလိုက်သည်။

"ရပါတယ် စိတ်အေးအေးထားပါ"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး အစ်ကို မသိဘူး မကောင်းဆိုးဝါးကြီးက"

သူမက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီယောင်းသည် နေရာကူးပြောင်း ပေါ်လာပြီး ရှန်းယွီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခုတက်ထိုင်လိုက်သည်။

"အာ... သူမ ပြန်ကောင်းသွားပြီ"

လီယောင်းက ဝင်းပသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

လီမိန်၏ မျက်လုံးများမှာ လီယောင်းထံသို့ ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"နင် နင်..."

သူမသည် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့ ပြန်လည်မေ့လဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြန်သည်။

"အာ... သူမ ပြန်ပျက်သွားပြန်ပြီ"

လီယောင်းက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပြီး မေ့လဲနေသော မိန်းကလေးဘေးသို့ ချက်ချင်းပင် နေရာကူးပြောင်း ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ထိုးဆွသည့် အစီအစဉ်ကို ပြန်လည်စတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ၏ ပြုပြင်ရေးကြိုးပမ်းမှုများ မစတင်မီ သူမကို အမြန်ပင် ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"သူမ ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားတာပါ။ အနားယူလိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ"

သူက ရှင်းပြလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုစကားကို သေချာလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဒဏ်ရာရနေပုံပေါ်သည်။

သူမ ဘာတွေများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါလိမ့်။

သူသည် သူမကို ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီသွားတော့သည်။ လီယောင်းကမူ သူ၏နောက်မှနေ၍ တစ်ခါတစ်ရံ ခုန်ပေါက်လိုက် တစ်ခါတစ်ရံ နေရာကူးပြောင်းလိုက်နှင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

...

"ပန်းပဲပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အများက အထင်မှားနေကြတာကတော့ ပူနေတဲ့ သတ္တုကို ပုံစံကျသွားတဲ့အထိ တူနဲ့ ထုနှက်ရုံပဲလို့ ထင်နေကြတာပါ"

ရှန်းယွီက အခန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်းပြနေသည်။ ပန်းပဲပညာ သင်ယူနေသော ကျောင်းသားများသည် သူတို့၏ အလုပ်ခုံများတွင် အာရုံစိုက် ထိုင်နေကြပြီး အချို့က မှတ်စုရေးနေကြကာ အချို့ကမူ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို မလွတ်စေရန် ရှေ့သို့ ကိုင်းလျက် နားထောင်နေကြသည်။

သူသည် အခန်းရှေ့ရှိ ပန်းပဲဖိုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"တကယ်တမ်းတော့ အောင်မြင်တဲ့ ပန်းပဲပညာရပ်တစ်ခုမှာ သတ္တုရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို နားလည်ဖို့ အပူချိန်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာ အားကို အသုံးချရမလဲဆိုတာ သိဖို့ လိုအပ်တယ်။ တူဆိုတာက အခြားကိရိယာတွေထဲက တစ်ခုသာသာပဲ"

ရှန်းယွီသည် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ သင်ပုန်းဖြူပေါ်တွင် သတ္တုဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ဖိအားဖြန့်ကျက်မှုအကြောင်းများကို ဆက်လက်ရေးသားရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စုတ်တံမှာ သင်ပုန်းပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေစဉ်မှာပင် ပုံမှန်ကြားနေကျ စက္ကူလှန်သံများနှင့် တိုးတိုးလေး စကားပြောသံများမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက လွှမ်းမုံသွားတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် စာရေးနေရင်းမှ ခဏရပ်ကာ အခြေအနေကို သိရှိရန် နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အာရုံထွေပြားမှု၏ အရင်းအမြစ်ကို ချက်ချင်းပင် ရှာတွေ့သွားတော့သည်။

လီယောင်းသည် အခန်း၏ မှန်ပြတင်းပေါက်တွင် သူမ၏မျက်နှာကို ကပ်ထားပြီး အထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို ချောင်းကြည့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

"မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ ဆက်လေ့လာနေကြ ငါ ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ ကျောင်းသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် စာသင်ခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် လီယောင်း၏ နောက်ကျောတွင် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် သူ့ကိုကြည့်

ရန် ဝုန်းခနဲ လှည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ထွက်လာပြီပဲ အခု ငါတို့ ကစားလို့ရပြီလား"

သူမက မေးလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းပတ်ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားမိပြီး ခေါင်းကိုက်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါ ထွက်လာမှာပေါ့ မင်းက ဘာတွေ လာလုပ်နေတာလဲ။

သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် တွေးလိုက်သော်လည်း ထိုအတွေးများကို ထုတ်မပြောဘဲ ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ အတင်းလုပ်ပြလိုက်ရသည်။

"ငါ ပြောထားတဲ့နေရာမှာ ဘာလို့ မစောင့်နေတာလဲ"

သူက မေးလိုက်သည်။

"ပျင်းစရာကြီး မစောင့်ချင်ပါဘူး"

သူမက နှုတ်ခမ်းစူကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်လျက် ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် ထိုစိတ်ကောက်နေသော မျက်နှာပေးမှာ ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

"အခု ကစားပေးတော့"

သူမက သူ၏ ဝတ်ရုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အတင်းဆွဲကာ ပူဆာတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျူချင်းထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု အမြန်ပို့လိုက်ပြီး ယနေ့အတွက် အတန်းများအားလုံး ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျောင်းသားများအားလုံး မိမိဘာသာ လေ့လာကြရန် အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုကစားနည်းတွေ ကစားချင်လို့လဲ"

သူက နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သူမ၏ အခြေအနေကို အနီးကပ် လေ့လာသင့်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း အန္တရာယ်ရှိသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက အလွန်ပြဿနာ တက်နိုင်ပေသည်။

"ယေးးး"

ရှန်းယွီက သဘောတူလိုက်သောအခါ လီယောင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်တော့သည်။

"ဟင်း... ကြည့်ရအောင် ငါတို့ ဘာကစားကြမလဲ..."

သူမက အာရုံအပြည့်စိုက်ကာ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရေတွက်နေပြန်သည်။

"ဘယ်အကြောလမ်းကြောင်း ပေါက်ကွဲမလဲ ခန့်မှန်းတမ်းရယ်၊ ကျင့်ကြံသူကို ဝိညာဉ်တပ်တမ်းရယ်၊ ဂီတအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ဖြတ်တောက်တမ်းရယ်၊ ပြေးတမ်းလိုက်တမ်းရယ်၊ ညှဉ်းပန်းတမ်းအစွန်းရောက်ဗားရှင်းရယ်..."

သူမ ပြောသမျှ ကစားနည်းနာမည်များမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသဖြင့် ရှန်းယွီ၏ မျက်ခုံးများမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒါဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"

သူမ နောက်ထပ် ကစားနည်းတွေ မပြောနိုင်ခင် သူက အမြန်ကြားဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဆရာဝန်လုပ်တမ်းကစားကြရအောင်။ ငါက ဆရာဝန်လုပ်မယ် မင်းက လူနာလုပ်"

"အိုကေ"

"ထိုင်လိုက်ဦး"

ရှန်းယွီက အနီးရှိ ချောမွေ့သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ သူမက ခိုင်းသည့်အတိုင်း ခုန်ပေါက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ မှတ်စုစာအုပ်အသေးလေးနှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ"

သူက မေးလိုက်သည်။

"မေမေက ပြောတယ် ယောင်းယောင်းရဲ့ နာမည်က လီယောင်းတဲ့။ ယောင်ဆိုတာ လှပတဲ့ ကျောက်စိမ်း ဆိုတဲ့ စာလုံးလေ"

သူမက ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ကာ သီချင်းဆိုသလို ရွတ်ပြနေသည်။

"ဖေဖေနဲ့ ဖိုးဖိုးကတော့ ယောင်းယောင်းကို ရှောင်ယောင်းလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ယောင်းယောင်းက မေမေနဲ့ ဖေဖေကို အချစ်ဆုံးပဲ မေမေနဲ့ ဖေဖေကလည်း ယောင်းယောင်းကို အချစ်ဆုံးပဲ"

"ဖိုးဖိုးကရော"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။ သူမ ဖိုးဖိုးအကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ၏ အပြုံးမှာ ခဏတာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ သူမ ထိုအကြောင်းကို မဆွေးနွေးချင်မှန်း သိသာလှသဖြင့် သူက အခြားခေါင်းစဉ်သို့ အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ စိတ်ထဲ ဘယ်လိုနေလဲ"

"ဟင်း"

သူမက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် သူမ၏ လက်ညှိုးလေးကို မေးစေ့တွင် တင်လိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်"

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"မနေ့ကလည်း ဒီလိုပဲလား"

သူက မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါယမ်းပြသည်။

ရှန်းယွီက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး ထိုတုံ့ပြန်မှုကို အမြန်မှတ်သားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မတူတာလဲ"

"ယောင်းယောင်းက အမှောင်ထုကို ကြောက်တယ်"

သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ရှန်းယွီက သူကြားလိုက်ရသည်ကို သေချာစေရန် ပြန်မေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ အပြုအမူတစ်ခုလုံး ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသည်းအသန်ဖြစ်ကာ ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကူညီပါဦး... ယောင်းယောင်း အဲဒီကို ပြန်မသွားချင်ဘူး"

သူမ၏ အသံမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖျတ်ဖျတ်လက်ကာ ပုံမှန်အသွင်နှင့် ယခုအသွင်ကြားတွင် ကူးလူးနေတော့သည်။ ရုတ်တရက် တောက်ပလှသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်လာသဖြင့် ရှန်းယွီမှာ မျက်စိကျိန်းလွန်းလှသဖြင့် မျက်လုံးများကို ကာကွယ်လိုက်ရသည်။

အလင်းတန်းများ ပြန်လည်မှိန်ဖျော့သွားပြီး သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် အသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူမသည် သူမ၏ မူလအသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မူလလီယောင်းသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို"

သူမက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီမ ခုနက တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"

သူမက ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချက်ချင်းအုပ်ကာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ခေါင်းထဲက နာလိုက်တာ..."