မျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက်

ချန်ဖေး၏ ဟင်းချက်ခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ဝက်အသည်းကြော်ခြင်းဟူသော ထူးဆန်းသည့် ဝါသနာကို ဆေးခန်းတစ်ဝန်းလုံး တဖြည်းဖြည်း သိရှိလာကြသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူသည် တစ်ကြိမ်လျှင် လက်သည်းခွံပမာဏခန့် အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး လူများကို အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသော အလေ့အထပင်။

သို့သော်လည်း ဒီရက်ပိုင်း ဝက်အသည်းမကြော်ဖြစ်တော့ချေ။ ငြီးငွေ့သွားပြီလား ဘာလားတော့မသိ။ မကြာသေးမီက ပိန်းဥနှင့် ကြက်သားကိုသာ ပြောင်းလဲကြော်ချက်နေတော့သည်။ မပြောင်းလဲသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ပမာဏအနည်းငယ်သာ အသုံးပြုနေဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆွေပင်လျှင် ဆေးခန်း၏ မီးဖိုချောင်တွင် နေရာတစ်ခု ဖယ်ပေးရမလားဟု ချန်ဖေးအား လာရောက်မေးမြန်းခဲ့သေးသည်။

ချန်ဖေးက ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ခရိုင်အတွင်း၌ အိမ်ငယ်တစ်လုံး ငှားရမ်းရန် ငွေအချို့ သုံးစွဲလိုက်သည်။ သူသည် အစကတည်းက အပြင်၌သာ စားသောက်အိပ်စက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ချိန်မှသာ ဆေးခန်းသို့ ပြန်လာလေ့ရှိသည်။

ယခင်ဘဝက ချန်ဖေး ရွံရှာမုန်းတီးခဲ့သော ဤရိုးရှင်းသည့် ပုံမှန်ဘဝမျိုးကို ဤကမ္ဘာတွင်မူ နှစ်သက်ဖွယ်ရာအဖြစ် သူ ခံစားနေရသည်။

မိမိ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် အကျိုးကျေးဇူးများ အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ရရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို ချန်ဖေးကဲ့သို့ပင် ခံစားရပေလိမ့်မည်။

လူအများစုသည် မွေးရာပါ ပျင်းရိသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ကြိုးစားအားထုတ်သော်လည်း ချက်ချင်းလက်ငင်း ရလဒ်များ မမြင်ရသောအခါ တဖြည်းဖြည်း စိတ်ပျက်အားလျော့သွားကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးမှာမူ နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ညဘက်အိပ်ချိန်ကိုပင် များစွာ လျှော့ချထားရသည်။

ညဉ့်နက်သည်အထိ နေရခြင်းက စွဲလမ်းစေနိုင်သည်။

အချိန်များ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ခန့် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။

အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌ ချန်ဖေးသည် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဓားရောင်များ တောက်ပနေ၏။ လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်သော တောင်စိမ်းဓားသိုင်းသည် ချန်ဖေး၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ချင်းကျိန့်ဆေးခန်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ပါက ဤဓားသိုင်းသည် ဆေးခန်းအတွင်း လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးသော လေညင်းဓားသိုင်းဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့နှစ်ခုမှာ တူညီမှုအချို့ ရှိသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ကွာခြားလှသည်။

"ရွှမ်းး"

လေကို ခွင်းသွားသော ဓားသွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေးသည် တစ်ချိန်ချိန်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းရှိ ကျောက်တောင်တုပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းငယ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ အက်ကွဲကြောင်းမှာ ပွတ်တိုက်ချောမွေ့ထားသကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ချောမွေ့နေသည်။

"ဓားချီ"

ချန်ဖေးသည် တောင်စိမ်းဓားသိုင်းကို မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်အထိ အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တောင်စိမ်းဓားသိုင်းသည် ဓားချီအာနိသင်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဓားချီမှာ အတော်အတန် အားကောင်းသော်လည်း ဓားသွားမှ ခွာ၍မရဘဲ ဓားထိပ်ဖျားမှ တစ်ပေအောက်သာ ထွက်ပေါ်နိုင်သည်။ ပြိုင်ဘက်က သတိထားနေပါက ဤပမာဏရှိသော ဓားချီဖြင့် ထိခိုက်မှုဖြစ်စေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ဓားချီကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါက ရန်သူကို အလွယ်တကူ အငိုက်ဖမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မျှသာရှိသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ဓားချီကို ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဓားချီသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် သက်ဆိုင်သလို ဓားသိုင်းအဆင့်အတန်းနှင့် ပို၍ပင် သက်ဆိုင်သည်။ ထင်ရှားသည်မှာ မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်ရှိ တောင်စိမ်းဓားသိုင်းသည် ဓားချီအတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်များကို ပြည့်မီနေပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်စိမ်းဓားသိုင်းသာမက ချန်ဖေးသည် လေဟုန်စီးအသက်ရှူစနစ်ကိုလည်း မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။ လေဟုန်စီးအသက်ရှူစနစ်၏ မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်သည် ချန်ဖေးအား သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် နေ့စဉ် ကျင့်ကြံမှုအတွေ့အကြုံ အမှတ်များစွာ ပိုမိုပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

မူလက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် နောက်ထပ် နှစ်လခန့် ကြာဦးမည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။ ယခု သေချာတွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်လခန့်အတွင်း ချန်ဖေးသည် အဆင့်ချိုးဖောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

သိုင်းပညာရှင်များအကြား အရေပြားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ အောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်ပြီး သာမန်လူများထက် အနည်းငယ်သာ ပိုသန်မာကာ သိုင်းလောကအတွင်း အရေးပါအရာရောက်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရရန် ဝေးကွာလွန်းလှသည်။

သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သည် အခြားနေရာများတွင် အထင်ကြီးစရာ မဟုတ်သော်လည်း ဖျင်းယင်းခရိုင်အတွင်း၌မူ အလယ်အလတ်အဆင့် ခွန်အားတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆေးခန်းမှ ဖုလျောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးမှာ သာမန်အစောင့်များထက် များစွာမြင့်မားပြီး လစဉ်လစာမှာလည်း လိုက်လျောညီထွေစွာ ပိုမိုများပြားလေသည်။

သူတို့သည် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရသည်မှာ သေချာသော်လည်း ကျင့်ကြံရန်အတွက် ဆေးလုံးအမြောက်အမြား ဝယ်ယူခြင်း မပြုသရွေ့ ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသူများသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် အလွန်သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်ပြီး မြင့်မားသော လူမှုအဆင့်အတန်းကို ခံစားနိုင်ကြသည်။

ဆယ်ရက်ကျော်အတွင်း ဆေးခန်း၌ ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဖျင်းယင်းခရိုင် အပြင်ဘက်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဒုက္ခသည်တစ်သိုက် ဖျင်းယင်းခရိုင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုဘဲ မြို့ပြင်တွင် နေရာရှာကာ အခြေချနေထိုင်ကြသည်။

ကမ္ဘာကြီးမှာ တည်ငြိမ်မှု မရှိပေ။ လက်ရှိမင်းဆက်မှာ နှစ်ပေါင်း ၇၀၀ ကျော် သက်တမ်းရှိပြီဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များမှစ၍ နေရာအနှံ့အပြားတွင် လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုအချို့ စတင်ဖြစ်ပွားနေကြောင်း ချန်ဖေး ကြားသိထားသည်။

ဤဒုက္ခသည်လှိုင်းလုံးသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအကွာ၌ ပုန်ကန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ဖျင်းယင်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်သူများသည် ခရိုင်မြို့တစ်မြို့ကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ကာ မြို့အတွင်း မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဒုက္ခသည်များသည် နေရပ်ကို စွန့်ခွာရန် ဖိအားပေးခံရပြီး ဖျင်းယင်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့ သခင်မလေးက ဦးဆောင်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ အခမဲ့ ဆေးကုသပေးမယ်။ ပြီးတော့ ယာဂု လှူဒါန်းမယ်။ လူတိုင်း တက်တက်ကြွကြွ ရှိကြ ငါတို့ ချင်းကျိန့်ဆေးခန်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို အထိခိုက်မခံစေနဲ့..."

ချန်ဖေး ဆေးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆွေက မိန့်ခွန်းပြောကြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းကျိန့်ဆေးခန်းသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ ကျန်းမိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ ကျန်းမိသားစုသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်တွင် ထင်ရှားသော မိသားစုဖြစ်ပြီး ဆေးခန်းသာမက ဆန်ဆိုင်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်၏။ သို့သော် ဆေးခန်းသည် ကျန်းမိသားစု၏ အရေးအပါဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဝင်ငွေနှင့် ဩဇာအာဏာ အများစုမှာ ချင်းကျိန့်ဆေးခန်းမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဖျင်းယင်းခရိုင်ရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများအားလုံး မြို့ပြင်ထွက်၍ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် နေ့စဉ် ယာဂုလှူဒါန်းရန် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးမှ အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤဒုက္ခသည်လှိုင်းလုံးသာ ပြဿနာရှာခဲ့လျှင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေး ရုံးအနေဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ဖျင်းယင်းခရိုင်တစ်ခုလုံး နောက်ဆုံးတွင် ထိခိုက်ရပေလိမ့်မည်။

"ရှင်က ချန်ဖေးလား..."

မိန်းကလေးတစ်ဦး ချန်ဖေးထံ လျှောက်လာပြီး သူ့ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကောလာဟလများ ပြောသလောက် ပိန်လှီမနေသော်လည်း အသားမည်းလွန်းပြီး လုံးဝ ကြည့်မကောင်းကြောင်း ပြောကာ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ရွဲ့လျက် မနှစ်မြို့စွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ ကျမတို့ တွေ့ပြီးပြီနော်... ကျွန်မအဖေ ပေးလိုက်တဲ့ တာဝန်ကို ကျမ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီးပြီ"

မိန်းကလေးက ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေး၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဤသူမှာ ကျန်တာဖုန်း၏ ဒုတိယသမီး ကျန်ချီလင် ဖြစ်ရမည်ဟု ချန်ဖေး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျန်တာဖုန်းသည် ဤအကြောင်းကို ချန်ဖေးအား ပြောပြခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နေရာချပေးရန် ရည်ရွယ်ပုံရသည်။

ချန်ဖေးသည် ထိုအချိန်က အလေးအနက် မထားခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ကျန်ချီလင်နှင့် ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ကျန်းမိသားစု၏ သမီးကြီး ကျန်းစီနန် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်ချီလင်က သူမထံ ပြေးသွားကာ အလွန်ရင်းနှီးပုံ ရသည်။ ကျန်းစီနန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။

လူအုပ်ကြီးသည် ဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယာဂုချက်ပြုတ်ရန် အိုးတည်ထားပြီး ဆရာဝန်က လူနာကြည့်ရန် ထိုင်နေသည်။ မကြာမီ ဒုက္ခသည်များ တန်းစီ၍ ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ချန်ဖေးသည် ကူညီရုံသာ ကူညီပေးပြီး ကျန်တာများကိုမူ ဆေးခန်းနှင့် ဆန်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများအား လွှဲထားလိုက်သည်။

ယာဂုနံ့များ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"သခင်မလေး... တစ်ယောက်က အိမ်တိုင်ရာရောက် လာကြည့်ပေးဖို့နဲ့ သူတို့သခင်ရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်..."

ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆွေသည် ကျန်းစီနန်ထံ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အဝေးရှိ အဝတ်အစားနွမ်းပါးနေသော အစေခံတစ်ဦးကို ညွှန်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ လူကိုယ်တိုင် မလာတာလဲ" ကျန်းစီနန် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူက ရောဂါပြင်းထန်နေပြီး ကုတင်ပေါ်က မထနိုင်လို့ပါ" ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆွေက သူ့အင်္ကျီလက်စအတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။လူအချို့ လွှတ်လိုက်ပါ... ပြီးရင် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့" ကျန်းစီနန် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒီနေ့သည် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ရမည့်နေ့ မဟုတ်ပါလော။

အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆွေသည် သမားတော်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ချန်ဖေး အားလပ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူ့ကိုပါ ထည့်လိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကာကွယ်ရန် ဖုလျောင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်အကြာတွင် သူတို့သုံးဦးသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်ဝိုင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဖုလျောင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ကန်ထည့်လိုက်တော့သည်။ ဖုလျောင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး အိမ်ဝိုင်းနံရံနှင့် ဝင်ဆောင့်မိသွားသည်။ သူ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတော့၏။