ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားပြများ

“တုံ့ပြန်မှုက တော်တော်မြန်ဆန်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်လွန်းတယ်။”

ကျန့်လျန်သည် ဖုလျောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ဖေးနှင့် သမားတော်စုန့်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် လန့်သွားမယ်ထင်တယ်။ ဒီလို ထူးခြားနေတဲ့ အချိန်ကာလမျိုးမှာ ငါ့အနေနဲ့ မင်းတို့ကို ပြစ်မှားဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။”

“မင်းတို့က ဆေးကုဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ...”

သမားတော်စုန့်သည် ကျန့်လျန်နှင့် ခြံဝင်းနံရံမှ ခုန်ဆင်းလာသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုပြီး လွတ်မြောက်မည့် လမ်းကြောင်းကို စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ကျန့်လျန်က ပါးနပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားပြီးဖြစ်သည်။ ချန်ဖေး၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလျှင်လည်း ဖုလျောင်ထက် ပိုကောင်းသော ရလဒ်ထွက်လာဖွယ် မရှိပေ။

ကျန့်လျန်၏ ယခုလုပ်ရပ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် သေချာပေါက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤခရီးစဉ်သည် အမှန်တကယ် အန္တရာယ်များလှသည်။

“တကယ်ပဲ ဆေးကုဖို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမိတ်ဆွေရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံက ပြင်းထန်လွန်းနေတော့ ငါ့မှာ ဒီလိုလုပ်ဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။” ကျန့်လျန်က ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကြွပါ…လူကြီးမင်းတို့”

သမားတော်စုန့်၏ ခြေလက်များသည် အနည်းငယ် တုန်ယီနေသည်။ သူသည် သာမန် သမားတော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ချန်ဖေးက ရှေ့သို့တိုးကာ သမားတော်စုန့်ကို တွဲူ၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကျန့်လျန်သည် ဖုလျောင်ရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းအနည်းငယ် ဆောင်းပြလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဖုလျောင်ကို တွဲထူကာ ခြံဝင်းထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

“ကိစ္စလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ နည်းနည်း ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ မင်းတို့သာ ကုပေးနိုင်ရင် ဆေးကုသခ အပြည့်ပေးမယ်။ မင်းတို့ဆီက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ အလကား မယူဘူး။”

ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဒဏ်ရာရလူနာ အများအပြားကို တွေ့လိုက်ရပြီး သွေးညှီနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသည်။ ဤအနံ့ကြောင့်ပင် ဖုလျောင်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ကတိတည်ရမယ်နော်။” သမားတော်စုန့်က မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတင်းထိန်းချုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့က ကျေးဇူးရှင်တွေအပေါ်တော့ စည်းထားပါသေးတယ်”

ကျန့်လျန်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက်ကတော့ မင်းတို့ သူတို့ကို ပျောက်အောင် ကုပေးနိုင်ရမယ်။ မကုနိုင်ရင်တော့ ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့”

သမားတော်စုန့်၏ မျက်နှာထား တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ကျန့်လျန်ကို ထပ်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ဒဏ်ရာရသူတစ်ဦးထံသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ယခု သူ လိုလားသည်မှာ ဤလူများကို ကုသပေးပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ချင်းကျိန့်ဆေးခန်းမှ သမားတော်တစ်ဦး အနေဖြင့် စုန့်မြောင်၏ ဆေးပညာ စွမ်းရည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ဒဏ်ရာရသူ၏ အခြေအနေကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက် ကုသမှု အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက ချန်ဖေးဘက်သို့ လှည့်ကာ စကားအနည်းငယ် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်ဖေးက ဒဏ်ရာရသူကို ဆေးထည့်ပေးနေစဉ် စုန့်မြောင်က အခြားလူနာတစ်ဦးထံသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ညီညီညာညာဖြင့် ဆက်လက် ကုသပေးနေစဉ် ခန်းမထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေသော ညည်းညူသံများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားရာ ဘေးမှ ကြီးကြပ်နေသော ကျန့်လျန်၏ မျက်နှာထားမှာ များစွာ ကြည်လင်လာသည်။

ဖုလျောင်သည် နံရံကို မှီလျက် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးကို အေးစက်ခက်ထန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အခြားသူများ မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သော်လည်း သူ၏ တင်းတင်းစေ့ထားသော သွားများက သူ၏ လက်ရှိ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဧည့်ခန်းမထဲရှိ ဒဏ်ရာရသူ တစ်ဒါဇင်ကျော် အားလုံး ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နာကျင်မှုများ သက်သာသွားသည်နှင့်အမျှ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။

စုန့်မြောင်သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်သည်။ ဤလူများ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အားလုံး ဆင်တူကြပြီး အများစုမှာ ဓားဒဏ်ရာများ ဖြစ်သောကြောင့် ကုသရသည့် အခက်အခဲမှာ အမှန်တကယ် မကြီးမားလှပေ။

ဖျင်းယင်း ခရိုင်ရှိ မည်သည့် ဆေးခန်းမဆို ဤလူများကို ကုသပေးနိုင်လောက်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ရှေ့မှ လူများ၏ အထောက်အထားမှာ တရားဝင် ဟုတ်ပုံမရသဖြင့် ဖျင်းယင်း ခရိုင်သို့ မသွားရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ လူအနည်းငယ်ကို လှည့်စားပြီး လာရောက် ကုသခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

“သမားတော်ကြီးမှာ တကယ်ပဲ အံ့ဖွယ်ဆေးပညာ စွမ်းရည် ရှိတာပဲ။ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။”

ယခုအခါ ကျန့်လျန်သည် ပြုံးရွှင်နေပြီး ယခင်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

“မြှောက်ပင့်လွန်းပါပြီ။” စုန့်မြောင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး “ကျုပ်တို့ ပြန်လို့ရပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန့်မြောင်သည် ဆေးကုသခ အကြောင်း မမေးမြန်းတော့ဘဲ ယခု သူ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ ဤနေရာမှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

“မလောပါနဲ့ဦး၊ ကုသဖို့ လိုနေတဲ့လူ တစ်ယောက် ကျန်ပါသေးတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ။”

ကျန့်လျန်က ရှေ့သို့ ဦးဆောင် လျှောက်သွားသည်။ စုန့်မြောင်သည် ချန်ဖေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ကိစ္စက မပြီးသေးချေ။ ချန်ဖေးသည် စကားမပြောဘဲ ဖြစ်လာနိုင်သည့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကို အဆက်မပြတ် တွက်ချက်ကာ လွတ်မြောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ရောက်သောအခါ နေရာထိုင်ခင်းမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး အစေခံများပင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံအရ ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်လောက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... သမားတော် ရောက်လာပြီ။”

အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လူတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဘေးပတ်လည်တွင် အခြားလူအများအပြား ဝန်းရံနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ချန်ဖေးနှင့် သူ့အဖော်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အခြေအနေ တစ်စုံတစ်ရာ မသင်္ကာဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာပါက သူတို့နှစ်ဦးကို ခုန်အုပ်၍ သတ်ဖြတ်တော့မည့်အလား ပင်။

“ငါ့အစ်ကိုကြီးကို ပျောက်အောင် ကုပေးနိုင်ရင် မင်းတို့ ပြန်သွားလို့ရပြီ။ ပြီးတော့ ဒါတွေက မင်းတို့ အပိုင်ပဲ။” ကျန့်လျန်က ဘေးနားရှိ စားပွဲပေါ်မှ ငွေပြား များကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ငွေပြား တစ်ရာထက် မနည်းကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ဤဆေးကုသခက သေချာပေါက် မြင့်မားသော်လည်း ကိုယ့်အသက်နှင့် ပြန်ရင်းရနိုင်ပေသည်။

ကျန့်လျန်သည် စုန့်မြောင်၏ ဆေးပညာ စွမ်းရည်ကို မယုံကြည်သောကြောင့် အခြားသူများကို အရင် ကုသခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အခြားသူများ အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားမှသာ စုန့်မြောင်နှင့် ချန်ဖေးကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေး မရှိသဖြင့် စုန့်မြောင်သည် ရှေ့သို့တိုးကာ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး တွေဝေသွားသည့်ပုံ ပေါက်သည်။

“ဘာလဲ... မကုနိုင်ဘူးလား။ မကုနိုင်ရင် မင်း သေရမယ်!”

ဘေးနားမှ လူတစ်ယောက်က အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါကြောင့် စုန့်မြောင်မှာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး လက်ကောက်ဝတ်များ တုန်ယီကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ကုနိုင်ပါတယ်... ကုနိုင်ပါတယ်။” စုန့်မြောင်သည် နဖူးမှချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလူက အပြင်က လူတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူက အတွင်းဒဏ်ရာ ရထားတာ... ဒဏ်ရာကလည်း တော်တော် ပြင်းထန်တယ်။ သူ့ကို ကုဖို့ သာမန်ဆေးတွေနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... ကုသရေး ဆေးလုံးနဲ့ တွဲဖက် သောက်သုံးမှ ရမယ်။”

“အဲဒါဆိုရင် ဘာလို့ တွေဝေနေရတာလဲ။”

“ကျုပ်ဆီမှာ ကုသရေး ဆေးလုံး ပါမလာဘူး။”

စုန့်မြောင်က ခါးသီးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ မြို့ပြင်ထွက်လာတာက ဒုက္ခသည်တွေကို အခမဲ့ ဆေးကုပေးဖို့လေ... သာမန်ဆေးတွေပဲ ယူလာခဲ့တာ။ သိုင်းပညာရှင်တွေကို ကုသဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဆေးတွေ အားလုံးက ဆေးခန်းမှာ ကျန်ခဲ့တယ်။”

“ဒါဆို မင်း အခုချက်ချင်း မကုနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့၊ ဟုတ်လား။”

လေသံက အေးစက်သွားသည်။ သူတို့သည် ကုသရေး ဆေးလုံး အကြောင်း သိသော်လည်း ယခင် တိုက်ပွဲပြီးနောက် သူတို့ရှိသမျှ အကုန် သုံးစွဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖျင်းယင်း ခရိုင်သို့ လူလွှတ်ပြီး ထပ်ဝယ်ခိုင်းရမည်လော။

ယခုအချိန်တွင် ဖျင်းယင်း ခရိုင် ဂိတ်တံခါးများမှ အစောင့်များသည် အလွန် တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးနေကြသည်။ ဒုက္ခသည်များ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိသလို သင့်လျော်သော အထောက်အထား မရှိသည့် သူတို့ကဲ့သို့ လူများအတွက်လည်း ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ကုသရေးဆေးလုံး အကြောင်းကို စုန့်မြောင်ကသာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် မသိရပေ။

သူတို့၏ ဆေးပညာ စွမ်းရည် မလုံလောက်သဖြင့် ဆေးဝါး မလုံလောက်ကြောင်း ဆင်ခြေပေးနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဆိုလျှင် သူတို့၏ တည်နေရာ ပေါက်ကြားမည်ကို ကာကွယ်ရန် သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

“ကျုပ်ကို စဉ်းစားခွင့်ပေးပါဦး... စဉ်းစားခွင့်ပေးပါဦး!”

စုန့်မြောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ယီနေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။ အကယ်၍ သူ့အဖြေက သူတို့ကို မကျေနပ်စေပါက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ သတ်ဖြတ်ခံရနိုင်ချေ ရှိသည်။

“သမားတော်စုန့်... ကျုပ်ဆီမှာ ကုသရေး ဆေးလုံး အချို့ ရှိတယ်။”

ချန်ဖေးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ခါးကြားမှ ဆေးပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကုသရေး ဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ချန်ဖေး စမ်းသပ် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများ ဖြစ်သည်။

အရည်အသွေးက သိပ်မကောင်းလှသော်လည်း ကုသရန် လုံလောက်သည်။ ချန်ဖေးက မရောင်းချဖြစ်သဖြင့် မိမိနှင့်အတူ ဆောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန့်မြောင်သည် ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဆေးလုံးကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး ကျန့်လျန်အား ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရေနွေးနဲ့ သောက်လိုက်ပါ... ပြီးရင် ကျုပ် အပ်စိုက် ကုသပေးမယ်။ သူ မြန်မြန် သက်သာလာမှာပါ။”

ကျန့်လျန်သည် ဆေးလုံးကို နမ်းကြည့်ပြီး အမှန်တကယ် ကုသရေး ဆေးလုံး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်ရှိ လူကို တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

စုန့်မြောင်သည် ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူကာ ဒဏ်ရာရသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်း စတင် စိုက်သွင်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကုတင်ပေါ်ရှိလူက ကျယ်လောင်စွာ ချောင်းဆိုးပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာ အရောင်အဆင်းမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသည်။