အာဏာပြခြင်း
Vol. 1 Ch. 16
“ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းရှု အခု အတွင်းထဲမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် သွားပြီး အသိပေးလိုက်ရမလား။”
မြောက်မြို့ဆေးခန်း အတွင်း၌ လျူကျွင်း သည် ချန်ဖေး ဘေးတွင် ရပ်လျက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မြောက်မြို့ဆေးခန်း သို့ လက်ထောက်ကြီးကြပ်ရေးမှူး အသစ် တစ်ဦး ရောက်လာမည်ဟု ကြားသိရကတည်းက လျူကျွင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဆေးခန်း အတွင်းမှ အရေးပါအရာရောက် မဟုတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး အနေဖြင့် သူ့ လုပ်ငန်းခွင် တိုးတက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ အာဏာရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရယူရန်သာ ဖြစ်သည်။
လက်ထောက်ကြီးကြပ်ရေးမှူး အသစ်မှာ လူသစ် ဖြစ်ပြီး သူ မသိသောသူ များစွာ ရှိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ့ထံ အခု ချဉ်းကပ်ပါက မျက်နှာသာပေးမှုကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်လာနိုင်သည်။
“မလိုပါဘူး... ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းရှု အားတဲ့အချိန်မှ ပြောကြတာပေါ့။”
ချန်ဖေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စွန်းရှု သည် သူ ဒီနေ့ လာမည်ကို သိသော်လည်း အထူးတလည် ထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူသည် လေထီးခုန် ဆင်းလာသကဲ့သို့ ရောက်လာသော သူ့ကို သဘောမကျ၊ သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ စွန်းရှု ၏ သဘောထားကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။
ချန်ဖေး ဂရုမစိုက်ပေ။ မြောက်မြို့ဆေးခန်း သို့ ရောက်လာသောအခါ စွန်းရှု ထံမှ မည်သည့် သက်သေအထောက်အထားမျှ ရယူရန် သူ တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူ အာရုံစိုက်လိုသည်မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း၊ ငွေရှာခြင်းနှင့် သူ့ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေခြင်း တို့သာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းမိသားစု ဖန်တီးနေသော မိုးပေါ်က ကျလာသည့် မုန့်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ချန်ဖေး လုံးဝ ယူရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။
မုန့် - တုယောင်မျှော်လင့်ချက်
“ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းရှု ရဲ့ ဝါသနာတွေက ဘာတွေလဲ။” ချန်ဖေးက ဆေးဖော်စပ်ခန်း တစ်ဝိုက် လျှောက်သွားရင်း လျူကျွင်း ကို မေးလိုက်သည်။
“ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းရှု က ကန်ရတာ ကြိုက်တယ်” လျူကျွင်း က ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကန်ရတာ”
ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဘယ်လောက် ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ချန်ဖေး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူသည် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
“အသက်ချမ်းသာပေးပါ! နောက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်!”
ရှေ့မှ ဆူညံသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေးသည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ အစောင့်အနည်းငယ်က အစေခံတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစေခံ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမဲ ဖူးရောင်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် အကြိမ်ကြိမ် ဦးခိုက်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဆေးမြစ်တွေ ခိုးယူရင်း အဖမ်းခံရတာဖြစ်မယ်” ချန်ဖေး ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူကျွင်း က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ချန်ဖေး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆေးခန်း၏ စည်းကမ်းများအရ ဆေးမြစ်များ စုဆောင်းထားသော အစေခံများကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းအောင် လုပ်ရမည်။ သေချာပေါက် လက်တွေ့တွင် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှားပါးသည်။ သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ပြီး သင်ခန်းစာ ပေးသည့် အနေဖြင့် သုံးလစာ လုပ်ခ ဖြတ်တောက်ရုံသာ ရှိတတ်သည်။
တစ်စုံတစ်ဦး အမှန်တကယ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းသွားခြင်းမှာ ရှားပါးပြီး ထိုအရာက ထပ်ခါတလဲလဲ ကျူးလွန်သူများ အတွက်သာ အဖြစ်များသည်။
“ကျွန်တော့် ကလေး နေမကောင်းလို့ပါ... ကျွန်တော့်မှာ တကယ် ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ နောက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!” အစေခံက ငိုယို ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကျွီ!”
စွန်းရှု ၏ အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး စွန်းရှု သည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူသည် အစေခံထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားပြီး မြင့်မားသော နေရာမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းရှု... ကျွန်တော် နောက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး!” အစေခံက အားကုန် ဦးခိုက်လိုက်ရာ နဖူးမှ သွေးများ လျင်မြန်စွာ စီးကျလာသည်။
“ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာ အမြဲတမ်း တစ်ကြိမ်တည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။”
စွန်းရှု ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အစေခံသည် ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခြေထောက်တစ်ဖက်က အစေခံ၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ တက်နင်းလိုက်သည်။
“အား!”
အစေခံက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း စွန်းရှု မှာ မတုန်လှုပ်ပေ။ ထိုအစား သူသည် ခြေထောက်များကို အားကုန် ပွတ်တိုက်လိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်မှ သွေးများ လျင်မြန်စွာ စီးထွက်လာပြီး မြေကြီးကို စိုရွှဲသွားစေသည်။
“အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”
“ဂျွတ်!”
အစေခံ စကားမဆုံးမီတွင်ပင် စွန်းရှု သည် အစေခံ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံးကို ကန်လိုက်ရာ အရိုးများ ချက်ချင်း ကျိုးသွားသည်။ အစေခံ မတုံ့ပြန်နိုင်မီတွင် သူသည် ရှေ့သို့ ထိန်းချုပ်မရဘဲ လဲကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ဂျွတ်!”
နောက်ထပ် စူးရှသော အက်ကွဲသံနှင့် အတူ စွန်းရှု သည် အစေခံ၏ နောက်ဘက်တွင် ဘယ်အချိန်က ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ အစေခံ၏ ခြေသလုံးရိုးကို တက်နင်းလိုက်ရာ အရိုးများ ကြေမွသွားပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။
“ငါ ရက်စက်တယ်လို့ မပြောနဲ့... မင်းကို ခြေထောက်တစ်ဖက် ချန်ထားပေးလိုက်တယ်။”
စွန်းရှု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ အစေခံမှာ နာကျင်မှုကြောင့် သတိမေ့သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဘေးနားရှိ အစောင့်က အစေခံကို နှိုးရန် မျက်နှာပေါ်သို့ ရေချက်ချင်း ပက်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းရှု!” အစေခံ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယီနေပြီး မြင့်မြတ်ပြီး အစွမ်းထက်သော စွန်းရှု ကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
စွန်းရှု ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွလှုပ်သွားသည်။ သူသည် အဝေးရှိ ချန်ဖေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အခန်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
လျူကျွင်း သည် မသိစိတ်ဖြင့် လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်မိသည်။ စောစောက စွန်းရှု ၏ အကြည့်မှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းပြီး ကျောချမ်းသွားစေသည်။
ချန်ဖေး စကားမပြောဘဲ စွန်းရှု ၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အစေခံများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ ဤလောကရှိ လူသားများ၏ ကံကြမ္မာ ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရမည့် အခြေအနေနှင့် အမြဲတမ်း ရင်ဆိုင်နေရသည်။ မူလ ချန်ဖေးသည် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်လိုခဲ့သလို လက်ရှိ ချန်ဖေးသည်လည်း သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မိမိအတွင်းရှိ စွမ်းအားကို အသုံးချခြင်းဖြင့်သာ ဤကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။
ချန်ဖေးသည် မြောက်မြို့ဆေးခန်း တွင် တာဝန်ကို တရားဝင် စတင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး အန္တရာယ်ကင်းမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူသည် ဆေးခန်း အတွင်း ရှိနေသော မည်သည့် ကိစ္စရပ်နှင့် ပတ်သက်၍မှ ထင်မြင်ချက် မပေးဘဲ နေ့စဉ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အပေါ်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။
ချန်ဖေးသည် ချီသွေးဆေးလုံး အရေအတွက်ကို ဆက်လက် တိုးမြှင့်ခဲ့ပြီး ဆေးခန်းမှတစ်ဆင့် ရောင်းချစေကာ ငွေငါးရာကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စုဆောင်းနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူသည် “နတ်ဘုရား လမ်းညွှန်ချက်” ကျင့်စဉ်ကို အလွန်အမင်း မနာလို ဖြစ်နေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ဖေးသည် သူ အခုလေးတင် ရရှိထားသော မြက်ပြန်နု ဆေးလုံး ကို ရိုးရှင်းအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ မြက်ပြန်နု ဆေးလုံး ကို ရိုးရှင်းအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချီသွေးဆေးလုံး များ ဖော်စပ်ခြင်းက အတွေ့အကြုံ အမှတ်များကို တိုးပွားစေနိုင်သည်။
ချန်ဖေးသည် ဤအရာက ကျင့်စဉ်များကို ပေါင်းစပ်ခြင်းနှင့် ရိုးရှင်းအောင် ပြုလုပ်မှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မြင်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ တစ်ခုတည်းသော အမွေဆက်ခံ ဖော်မြူလာကလည်း အလုပ်ဖြစ်ပုံရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြက်ပြန်နု ဆေးလုံး အတွက် လိုအပ်သော ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းများ၏ တစ်ဝက်သည် ချီသွေးဆေးလုံး အတွက် ပစ္စည်းများနှင့် ထပ်တူကျနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ချက်ပြုတ်စရာ မလိုပေ။ ချီသွေးဆေးလုံး နှင့် မြက်ပြန်နု ဆေးလုံး များ ဖော်စပ်ခြင်း အတွက် အတွေ့အကြုံ အမှတ်များသည် နေ့စဉ် လျင်မြန်စွာ တိုးပွားနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချန်ဖေးသည် သူ၏ ခြေလှမ်းကျင့်စဉ် များ လေ့ကျင့်ခြင်းကို တစ်ခါမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျင့်စဉ်များကို ရရှိပြီး ငါးရက်မြောက်သော နေ့၌ ချန်ဖေးသည် ခြေလှမ်းကျင့်စဉ် လေးမျိုးစလုံးကို အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပြီး မဟာအောင်မြင်မှု နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
[ကျင့်စဉ် - မြစ်ဖြတ်တိမ်တိုက် (မဟာအောင်မြင်မှု)]
ယခင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချန်ဖေးသည် သွက်လက်မှုနှင့် အမြန်နှုန်း နှစ်ခုစလုံးတွင် သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှု ရရှိခဲ့သည်။ ချန်ဖေးသည် အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ရှိ သိုင်းပညာရှင် အချို့ ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အတိုချုံး နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် ချန်ဖေး နားလည်လိုက်သည်မှာ သူ၏ ခြေလှမ်းကျင့်စဉ် သည် များစွာ သာလွန်ကြောင်းပင်။
သို့သော်လည်း ချန်ဖေးသည် သူ၏ လက်ရှိ အဆင့်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးပေ။ ထို့အပြင် လက်ရှိ မြစ်ဖြတ်တိမ်တိုက် ကျင့်စဉ် သည် အဆုံးသတ်နှင့် ဝေးကွာနေသေးသည်။ ချန်ဖေးသည် အခြား ခြေလှမ်းကျင့်စဉ် များကို ၎င်းထဲသို့ ဆက်လက် ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းရန် လိုအပ်သည်။ ဤအရာက အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမလား ဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်။
အမှောင်ထုထဲတွင် ချန်ဖေးသည် မျက်နှာကို ပုဝါဖြင့် စည်းနှောင်လျက် ဖျင်းယင်း ခရိုင် တစ်လျှောက် လွတ်လပ်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ခံစားချက်က သူ့ကို ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ဟိန်းဟောက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်ပါက အခြေအနေများ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားဖွယ် ရှိသဖြင့် ထိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။
“အမ်”
ချန်ဖေး လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်လိုက်စဉ် သူ၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် တွလှုပ်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးညှီနံ့ဖျော့ဖျော့ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်။
ချန်ဖေး မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက် လမ်းကြား နံရံပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤလူသည်လည်း မျက်နှာဖုံး တပ်ထားပြီး ညဝတ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ချန်ဖေးအား ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှု တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။
“ဟို ဓားပြပဲ!”
ချန်ဖေး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ ဤလူသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက မြို့ပြင်တွင် သူ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖုလျောင်၏ ဒဏ်ရာများ မပျောက်ကင်းသေးသလို သူ မည်မျှ ကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည် သက်သာလာမည်ကို မသိရပေ။
“လူငယ်လေး... ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ရမယ့်အစား ဘာလို့ နေရာတကာ လျှောက်ပြေးနေရတာလဲ!”
ကျန့်လျန်၏ တိုးညှင်းသော အသံ ပျံ့လွင့်လာရာ ချန်ဖေးသည် လန့်ဖျပ်သွားသော သမင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ဖေး ရပ်နေသော နေရာ၌ တောက်ပသော အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မွန်းကြပ်သော အသံတစ်ချက်နှင့် အတူ ဓားပျံတစ်ချောင်း မြေကြီးပေါ်တွင် စိုက်ဝင်သွားကာ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။