မကျေနပ်မှု

"သောက်... ကုန်အောင် သောက်..."

စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုအတွင်းတွင် ဖုလျောင်သည် လူအများအပြားနှင့်အတူ ခွက်ချင်းတိုက်၍ သောက်စားနေပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံ ရသည်။

"မိုးချုပ်နေပြီ... ဆိုင်တွေလည်း ပိတ်တော့မယ်... ဒီနေ့ ဒီမှာပဲ မနေကြတော့ရင် ဘယ်လိုလဲ" အစောင့်တစ်ဦးက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဝိုင်တောင် သောက်လို့ မကုန်သေးဘူး... ဘာလို့ ဆိုင်ပိတ်ချင်နေရတာလဲ" ဖုလျောင်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သလိပ်တစ်ဆုပ် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

အစောင့်များ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အချို့က တိတ်တဆိတ် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ကြသည်။ ဖုလျောင် ဒဏ်ရာရပြီး လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း သူ အသုံးဝင်နေသေးသရွေ့ ကျန်းမိသားစုက စွန့်ပစ်မသွားဘဲ ချင်းကျိန့် ဆေးခန်းတွင် ဆက်လက် ထားရှိခဲ့သည်။

ခြေထောက် ကျိုးသွားသည်နှင့် ဖုလျောင်၏ ဘဝမှာ အတော်လေး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ သြဇာအာဏာမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဖုလျောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အစာစားပြီးသွားပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့နှင့် ခြေထောက် တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်၍ ခရိုင်ထဲတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ မရှိတော့ပေ။ ဖုလျောင် လုံးဝ မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် သီချင်းစာသား အချို့ကိုပင် ကျယ်လောင်စွာ ညည်းညူနေသေးသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူသည် စိတ်အခြေအနေ အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်ကပင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ ညစာစားပွဲတွင် ဤကဲ့သို့ သောက်စားပျော်ပါးခြင်းမှာ ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွီ"

တံခါးအိုကြီး ကျွီခနဲ ပွင့်သွားပြီး ဖုလျောင် ဝင်ရောက်လာကာ တံခါးသော့ခတ်လိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင် ထွန်းညှိပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ထောင့်တစ်နေရာ၌ လူတစ်ယောက် မတ်မတ် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုလျောင်မှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ချက်ချင်း အမူးပြေသွားပြီး ချွေးစေးများ ထွက်လာ၏။ သူက ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဖေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဖုလျောင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ချန်ဖေးကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဘယ်ညာ ဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး ထွက်ပြေးရန် လမ်းစ ရှာဖွေနေ၏။

ချန်ဖေး ဒီနေရာမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု မအောင်မြင်လိုက်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... ချန်ဖေးက အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတာ ရှင်းနေတာကို... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရဘဲ ရှိနေရတာလဲ။

ဖုလျောင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီး ယခု သူ့ဦးစားပေးမှာ ချန်ဖေးကို စိတ်အေးသွားအောင် လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ လူလွှတ်ရတာလဲ... ငါတို့ ဓားပြတွေနဲ့ တွေ့တုန်းက မင်းကို ငါပဲ ပြန်သယ်လာခဲ့တာလေ" ချန်ဖေးက ဖုလျောင်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ချန်ဖေး နားမလည်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အကြီးမားဆုံး အငြိုးအတေးမှာ အပြန်အလှန် သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးသည့် ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

အဲဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးအတွက်နဲ့ သူက တကယ်ပဲ လူသတ်ခိုင်းတော့မှာလား။

"ငါက ဘယ်အချိန်တုန်းက မင်းကို သတ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်လို့လဲ"

ဖုလျောင်က ချန်ဖေးကို ဗလာ မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ငါ့ကို ကုန်းတိုက်နေတာလဲ... ဒါက လုံးဝ လုပ်ကြံပြောဆိုမှုပဲ"

"မင်းရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပုံမှန်နဲ့ မတူဘူး... တကယ်ပဲ မင်း ဖြစ်နေတာကိုး"

ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချန်ဖေးသည် ဖုလျောင်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း စတင် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူ့ထံမှ အကြောင်းပြချက် မရနိုင်သဖြင့် ချန်ဖေးက မေးမြန်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ ဤလောကတွင် ကိစ္စရပ်များစွာ၌ အကြောင်းပြချက် များများစားစား မရှိတတ်ပေ။

"အဲဒါ ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး... မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် အဲဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ဆင်ခြေမျိုး ပေးလို့ မရဘူး"

ချန်ဖေး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုလျောင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ " ကျင့်စဥ်တွေ သင်ပေးတုန်းက မင်းကို တမင်တကာ အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခဲ့တာ ငါ မှားပါတယ်... ငါ မင်းကို တောင်းပန်နိုင်ပါတယ်... မနက်ဖြန် ယန်ဖေးမျှော်စင်မှာ စားပွဲကျင်းပပြီး လူသိရှင်ကြား ငါ့အမှားကို ဝန်ခံပါ့မယ်"

ဖုလျောင်က နောက်ဆုတ်ရင်း အော်ဟစ်နေလေသည်။

"မလိုပါဘူး" ချန်ဖေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ အသတ်ခံရတာကို ကျန်းမိသားစု သိသွားရင် သူတို့ သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးကြလိမ့်မယ်... အရာအားလုံးက သက်သေအထောက်အထား လိုအပ်တယ်။ မင်းမှာ သက်သေရှိရင် ငါ ဘာမှ မပြောဘဲ အသတ်ခံပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီနေ့ ဆင်ခြေတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။" ဖုလျောင်က ကြောက်ရွံ့တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေး ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွား၏။ ဖုလျောင်က ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်မိသည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မှိန်ဖျော့သော အခန်းထဲ၌ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဖုလျောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူက ချန်ဖေးကို စိတ်အေးသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီဟု ထင်မှတ်ရင်း ချန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ငါက သက်သေ မလိုဘူး"

ဖုလျောင် အသက်ပျောက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် အခန်းထဲတွင် တစ်ပတ် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်ဖေးသည် သူငှားရမ်းထားသော အိမ်ဝိုင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖေး သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်သည်။ သူက အေးအေးဆေးဆေး ငြိမ်းချမ်းစွာ ကျင့်ကြံချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤလောကကြီးက သူ့ကို ထိုအခွင့်အရေး မပေးခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖုလျောင် သေဆုံးသွားသည့် သတင်းမှာ မြောက်မြို့ဆေးခန်း တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"အဲဒီ ဓားပြတွေများလား... ငါတို့ ငြိမ်သက်နေတာ ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်... သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြပြန်ပြီ"

"အဲဒါ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ... အရင်တုန်းက သူတို့တွေ အားလုံးက သူဌေးမိသားစုတွေပဲ... ဖုလျောင်က သက်တော်စောင့် တစ်ယောက်ပဲလေ... သူ ပစ်မှတ်ထား မခံရသင့်ပါဘူး"

"ဘယ်သူက သေချာ ပြောနိုင်မှာလဲ... ငါတို့ လောလောဆယ် ဆေးခန်းမှာပဲ နေသင့်တယ် ထင်တယ်... အဲဒီမှာ လူပိုများပြီး ပိုလုံခြုံတယ်"

မြောက်မြို့ဆေးခန်း အတွင်းတွင် လူတိုင်းက ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြပြီး လျူကျွင်းက ချန်ဖေးကို လာရောက် သတင်းပို့လေသည်။

မည်သူကမျှ ဖုလျောင် သေဆုံးမှုနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ချန်ဖေးကို ဆက်စပ်တွေးတောခြင်း မရှိကြပေ။

ချန်ဖေးသည် မကြာသေးမီကမှ အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ထားပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကိုသာ အဓိက အာရုံစိုက်နေကြောင်း လူအများ သိကြသည်။ သူ့တွင် ဖုလျောင်နှင့် မည်သည့် အငြိုးအတေးမျှ မရှိပေ။

မည်သည့် ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးကြား ပဋိပက္ခ ဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိသကဲ့သို့ ချန်ဖေးတွင် ဖုလျောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိပေ။

ချန်ဖေးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ချီသွေးဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နေပြီး မြက်ပြန်နု ဆေးလုံးအတွက် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးမြှင့်နေသည်။ သူသည် ထိုညနေတွင် ဆေးမြစ်များ သွားယူရန် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားလေသည်။

ချန်ဖေး ဆေးမြစ်များ ရရှိပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့ကို မြက်ပြန်နု ဆေးလုံးများအဖြစ် ဖော်စပ်ကာ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များသည် ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း ချန်ဖေး၏ စွမ်းအား ကြီးမားလိုစိတ်ကို ပိုမို လောင်မြိုက်စေခဲ့သည်။ အန္တရာယ် ဆိုသည်မှာ မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ ရောက်လာတတ်ပြီး လုံလောက်အောင် သန်မာလာမှသာလျှင် ၎င်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ ချန်ဖေးသည် ယနေ့အတွက် နောက်ဆုံးအသုတ် ချီသွေးဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရန် ဆေးပေါင်းဖိုကို ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်သို့ လာရောက်ရန် အကြောင်းကြားစာ ရရှိလေသည်။

ချန်ဖေး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သခင်မလေး ကျန်းစီနန်က မြောက်မြို့ဆေးခန်း အကြောင်း မေးမြန်းချင်တာ ဖြစ်နိုင်သလို ဖုလျောင် သေဆုံးမှုအကြောင်း မေးမြန်းချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဗိသုကာလက်ရာ၊ ရွှေရောင် အမိုးနှင့် ကျောက်တုံးနံရံများဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ဤသည်မှာ ချန်ဖေး၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်သို့ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တံခါးငယ်လေးမှ ဝင်ရောက်ကာ အစေခံတစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပြီး သီးခြား အိမ်ဝိုင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ချန်ဖေး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းစီနန်က ကျန်တာဖုန်းနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်မလေး... မင်္ဂလာပါ အကြီးအကဲ ကျန်" ချန်ဖေးက ရှေ့သို့ တိုးပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မြောက်မြို့ဆေးခန်းမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျန်းစီနန်က ချန်ဖေးကို လှည့်ကြည့်ပြီး အကဲခတ်လိုက်သည်။ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နေစဉ်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချန်ဖေးသည် ယခုအခါ ပိုမို ကြံ့ခိုင်သန်မာပြီး ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသည် အသားမည်းပြီး ပိန်လှီနေသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှု မရှိလှပေ။ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်စွမ်းရည်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ချန်ဖေးသည် ကျန်းစီနန်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဘယ်တော့မှ ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး... အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်"

"မြောက်မြို့ဆေးခန်းမှာ ဘာသတင်းထူးများ ရှိသေးလဲ..." ကျန်းစီနန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယနေ့တွင် ကျန်းစီနန်သည် ဖုလျောင် သေဆုံးသည့် သတင်းကို ကြားသိပြီးမှသာ ချန်ဖေးနှင့် သူ့အား ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို သတိရမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ချန်ဖေးကို ခေါ်ယူပြီး မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"မြောက်မြို့ဆေးခန်းက ကိစ္စတွေ အားလုံးကို မန်နေဂျာ စွန်းက စီမံခန့်ခွဲနေတော့ ကျွန်တော် ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် ရခဲပါတယ်..." ချန်ဖေးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"စွန်းရှုက သဘာဝအရ သတိကြီးတဲ့သူပါ... ချန်ဖေး ရုတ်တရက်ကြီး မြောက်မြို့ဆေးခန်းကို ရောက်လာတာကို သူ သတိထားနေတာ ပုံမှန်ပါပဲ"

ကျန်းစီနန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်တာဖုန်းက ချန်ဖေးအတွက် ဝင်ရောက် ပြောဆိုပေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်လည်း ထိုအတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စွန်းရှုသည် ချန်ဖေးကို ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ချန်ဖေးသာ မကြာသေးမီက ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဝီရိယရှိရှိ လုပ်ဆောင်မနေဘဲ အခြားကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့ပါက မြောက်မြို့ဆေးခန်းသည် ယခုကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရှင် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ တွေ့ရှိရင် ဝိညာဉ်အလင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို ပေးမယ်လို့ ကျွန်မ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင် ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ ရှင့်ကို အရင်နေရာဆီ ပြန်ပို့ရလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဆေးလုံး ဝေစု အချိုးအစားကိုလည်း မူလ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဆီ ပြန်ပြောင်းရလိမ့်မယ်"

ကျန်းစီနန်က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် "ကိုယ့်ဘာသာ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ... တခြား ကိစ္စ မရှိတော့ရင် အရင် ပြန်တော့။"

ကျန်းစီနန်က ချန်ဖေးကို ထွက်သွားရန် လက်ပြလိုက်၏။ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မကျေနပ်ကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။