လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု

သို့သော် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦး အနေဖြင့် ချန်ဖေးသည် သူ နေ့စဉ် ကိုင်တွယ်နေသော ဆေးမြစ်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိလေသည်။ သင် မည်မျှပင် အတုပြုလုပ်ထားပါစေ သူက အမြင်ဖြင့် ခွဲခြားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဆေးအတုတွေ ထပ်ပါပြန်ပြီလား..."

ချီတာဖုန်းက အခုမှ သဘောပေါက်သွားသည့် အလား အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ညီလေး... ကိစ္စမရှိပါဘူး... အဲဒီ လူတွေ မရိုးသားမှန်း ငါသိလို့ ဒီတစ်ခါ နည်းနည်း ပိုပြီး ကောက်ခိုင်းထားတယ်... အဲဒီတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးမြစ် ဆယ်ပုံစာ အတွက်တော့ ပျောက်ပျက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချီတာဖုန်းက ပြောရင်းဆိုရင်း အခြား အခန်းတစ်ခန်းထဲမှ ဆေးမြစ် အချို့ကို ထပ်မံ ဆွဲထုတ်လာပြီး ချန်ဖေးရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

ချန်ဖေးက ချီတာဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပြင်ဆင်မှု နှစ်ခု ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မတွေ့ရှိခဲ့လျှင် အနိုင်ရသည်ဟု သတ်မှတ်မည်။ အကယ်၍ တွေ့ရှိခဲ့လျှင်လည်း အရန် ဆေးမြစ်များ ရှိနေသေးသည်။

ချီတာဖုန်းက တကယ်ကို ပါရမီရှင် တစ်ဦးပါပေ။

" နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ချန်ဖေးသည် ဆေးမြစ်အသစ်များကို စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါ ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားပြီး ဆေးမြစ် အချို့မှာ အတုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။

ချန်ဖေး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချီတာဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် အတု လား... ဒါက လွန်လွန်းတယ်... လုံးဝ လွန်လွန်းနေပြီ"

ချီတာဖုန်းက ခေါင်းကို အားပါးတရ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကျောဘက်မှ ဆေးမြစ်ထုပ် တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ချန်ဖေးထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ထပ်ကြည့်လိုက်ပါဦး... ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော် အလုံအလောက် ပြင်ဆင်ထားတာ"

"..."

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ချန်ဖေးသည် ပါဆယ်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်လျက် မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဤမှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ ကုန်သည်များ အားလုံးတွင် တူညီသော လက္ခဏာ တစ်ရပ် ရှိကြသည်။ ၎င်းမှာ အမြတ်အစွန်း တစ်ခုတည်းကိုသာ မောင်းနှင်အား အဖြစ် ထားရှိခြင်းပင်။ ဤအချက်ကို သိရှိထားသဖြင့် ချန်ဖေးသည် ချီတာဖုန်းကို အစားထိုးရန် စဉ်းစားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အနည်းဆုံးတော့ ချီတာဖုန်း ပေးသော ဆေးမြစ်များမှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပြီး သူက အချိန်မီ ပေးပို့နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ငှားရမ်းထားသော အိမ်ဝိုင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ဖေးသည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး တစ်နာရီကျော်ခန့် အချိန်ယူကာ ဆေးမြစ်များ အားလုံးကို မြက်ပြန်နု ဆေးလုံး အဖြစ် ဖော်စပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်မှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြက်ပြန်နု ဆေးလုံး ထွက်ရှိနှုန်းမှာလည်း တိုးတက်လာလေသည်။ ဆေးမြစ် ဆယ်ပုံစာဖြင့် ချန်ဖေးသည် စုစုပေါင်း မြက်ပြန်နု ဆေးလုံး ၃၁ လုံး ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒါတွေကို ရောင်းပြီးရင် နတ်ဘုရားလမ်းညွှန်ချက်ကို ရိုးရှင်းအောင် လုပ်လို့ ရပြီ..."

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤဓားသိုင်းကို မျက်စိကျနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပါက ပိုမို သန်မာသော ရန်သူများကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချန်ဖေး အိမ်မှ မထွက်ခွာမီ လျူကျွင်းက သူ့အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီဗျ..."

လျူကျွင်းက ချန်ဖေးကို မြင်သောအခါ ပျာယာခတ်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ချန်ဖေးက လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ကမ်းပေးရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

" ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်း… ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်း ထွက်ပြေးသွားပြီ... ပြီးတော့ သူ လူအများကြီးကို သတ်သွားတယ်"

လျူကျွင်းက ဤစကားလုံးများကို ပြောလိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် တုန်ယင်လာပြီး ဆေးခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သွေးစွန်းကွက်များက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပြန်လည် စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မလောနဲ့... သေချာ ရှင်းပြပါဦး" ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား ရုတ်ခြည်း တည်ကြည်လေးနက် သွားလေ၏။

"ဒီမနက်ပဲ သခင်ကြီးဆီက လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး မန်နေဂျာ စွန်းကို ကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးဖို့ ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်ဆီ ခေါ်သွားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါပေမဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"

လျူကျွင်းက လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားမှ ထိုနံနက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြရာ ချန်ဖေးလည်း အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်သွားလေသည်။

ကျန်းမိသားစု အစောင့်များက စွန်းရှုကို ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ စွန်းရှုက ပစ္စည်းတစ်ခု ယူရန် အခန်းပြန်သွားမည့် အကြောင်းပြချက် ပေးပြီး အခန်းထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဥမင်မှ တစ်ဆင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်။ စွန်းရှုသည် အခန်းထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဥမင်တစ်ခု တူးထားခဲ့ပြီး ဖော်ထုတ်ခံရမည့် အချိန်အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပုံ ရလေသည်။ သို့သော် ဒီတစ်ခါ ရောက်လာသော ကျန်းမိသားစု အစောင့်များမှာ အလွန် သတိကြီးပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိထားမိသွားကြသည်။

သူတို့ အခန်းထဲသို့ အတင်း ဝင်ရောက်သွားပြီး စွန်းရှုနှင့် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

စွန်းရှုက ထူးကဲသော ခွန်အားကို ပြသခဲ့ပြီး အစောင့် ငါးဦးအနက် နှစ်ဦး သေဆုံးကာ စွန်းရှုမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုမှာ ဒေါသထွက်ပြီး အာဏာပိုင်များကို တိုင်ကြားခဲ့ရုံသာမက စွန်းရှုနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် ပေးနိုင်သူကို မိမိတို့ ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ဆုကြေးငွေ ပေးမည်ဟုပင် ကြေညာခဲ့သည်။ စွန်းရှုနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် ပေးနိုင်သူ မည်သူ့ကိုမဆို ငွေပမာဏ အများအပြား ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့လေသည်။

ဆေးခန်း၏ လက်ထောက်ကြီးကြပ်ရေးမှူး အနေဖြင့် ချန်ဖေးသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သိရှိပြီးနောက် သဘာဝကျစွာပင် ဆေးခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

"ဆရာချင် သေသွားပြီ"

ဆေးခန်းသို့ ရောက်ပြီး မကြာမီတွင်ပင် နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မြောက်မြို့ဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ဆရာချင်သည် လမ်းမပေါ်တွင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

လူသတ်သမားမှာ ကောက်ရိုးခမောက် ဆောင်းထားသဖြင့် မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရသော်လည်း ချန်ဖေးကမူ လူသတ်သမားမှာ စွန်းရှု ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

"လက်စားချေချင်စိတ်က တော်တော် ပြင်းပြတာပဲ"

ချန်ဖေးက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ စွန်းရှု အနေဖြင့် သူ ပေါ်သွားရခြင်းမှာ ဆရာချင်နှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ ဆရာချင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ မြောက်မြို့ဆေးခန်းသို့ လာရောက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ချန်ဖေး အံ့သြသွားသည်မှာ ဆေးခန်းမှ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် စွန်းရှုသည် ခရိုင်မြို့မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာမသွားဘဲ ဆရာချင်ကို တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူက ရက်စက်လှပြီး လက်စားချေရန် အချိန်ဆွဲမနေခဲ့ပေ။

ဆေးခန်းရှိ လူတိုင်း ဤကိစ္စကို သိရှိကြပြီး ကျန်းမိသားစုကမူ သဘာဝကျစွာပင် ပိုစောစီးစွာ သိရှိခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစုမှာ ယခုအခါ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စွန်းရှု၏ လုပ်ရပ်များက သူတို့ကို ဗြောင်ကျကျ စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်။ အံ့သြစရာ မရှိသည်မှာ ဆုကြေးငွေက ချက်ချင်း နှစ်ဆ တိုးလာပြီး ချန်ဖေးပင် မက်လောက်စရာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် စွန်းရှု၏ လက်ရှိ ခွန်အားကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒီမနက် ရောက်လာသော အစောင့်ငါးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိပြီး လေးဦးမှာ ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိသည်။ စွန်းရှုက ဝိုင်းရံခံထားရသည့်တိုင် သူတို့အနက် နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရဘဲ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့သည်။ ချန်ဖေး၏ လက်ရှိ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ စွန်းရှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

မြောက်မြို့ဆေးခန်းမှာ တစ်နေ့လုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ မကပ်ကြချေ။

ညအချိန် ရောက်သောအခါ ချန်ဖေးသည် ဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး သူ့နေအိမ်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

လမ်းကြားအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူ့အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ချန်ဖေး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုံ့ဆိုင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုကာ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော် အကင်းပါးတာပဲ။ အရင်ကတောင် မင်းကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး"

အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ခြံစည်းရိုး တံတိုင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာကာ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ချန်ဖေးကို ငုံ့ကြည့်နေလေ၏။

" ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်း "

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ချန်ဖေးက ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုလူက အသံကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

"ငါက ကြီးကြပ်ရေးမှူး မဟုတ်တော့ပါဘူး... လေလွင့်ခွေး တစ်ကောင်ပါပဲ" စွန်းရှုက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ကာ အပ်ပေါင်းများစွာဖြင့် လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်းက နောက်နေပါပြီ"

ချန်ဖေးက တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး စွန်းရှုကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်း ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး"

"ဒီနေ့ ငါ သေချာ စဉ်းစားကြည့်တယ်... ကျန်းမိသားစုက ငါ့အကြောင်း ဘယ်လို သိသွားလဲ ဆိုတာ... တစ်ချက်ကတော့ ချင်မျိုးရိုးနဲ့ ကောင်ကြောင့်... နောက်တစ်ချက်က မင်းကြောင့်ပဲ"

စွန်းရှုက ချန်ဖေးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့် ဖျင်းယင်း ခရိုင်က မထွက်ခင် မင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ လိုတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ့စိတ်ထဲ နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

"ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်း... ခင်ဗျား အထင်လွဲနေပါပြီ..."

"ငါ မှန်တယ် ထင်ရင် မှန်တာပဲ... မင်းရဲ့ အတွေးတွေက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ငါ မင်းကို သတ်ချင်ရင် မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..." စွန်းရှုက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ် ကြီးကြပ်ရေးမှူး စွန်း..."

ချန်ဖေး စကားဆုံးသည်နှင့် သူ့ပုံရိပ်က တုန်ခါသွားပြီး နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်း ငါ့ကို ခွင့်တောင်းပြီးပြီလား"

စွန်းရှုက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ့ပုံရိပ်က လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ချန်ဖေးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ သို့သော် ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် စွန်းရှု၏ မောက်မာသော အပြုံးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

စွန်းရှုက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ချန်ဖေးကို ဖမ်းမိနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး ခဏအကြာတွင် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကွာဝေးသွားလေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤအကွာအဝေးမှာ ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်လာလေသည်။

စွန်းရှု၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ချန်ဖေးသည် မကြာသေးမီကမှ အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဤသည်မှာ အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိသူ တစ်ဦး ရရှိနိုင်သည့် အမြန်နှုန်းနှင့် လျင်မြန်မှုမျိုး ဟုတ်ပါရဲ့လား။