နွားသားရေ စာရွက်

ကျန့်လျန် ကျောရိုးတလျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤဓားချက်သည် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် အလင်းတန်း တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ဖေး၏ အင်အားနှင့် တုံ့ပြန်မှုသည် အများဆုံး ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ သူ့ဓားသိုင်းက အားကောင်းပြီး အထူးသဖြင့် ဓားချီ ကျင့်ကြံခြင်းက တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ဤအဆင့်တွင် သူသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လောက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဓားသိုင်းမျိုးက ချန်ဖေး၏ လက်ထဲတွင် မည်သို့ ပေါ်လာရသနည်း။ ဤကဲ့သို့သော ဓားသိုင်းမျိုးသည် ဖျင်းယင်းခရိုင်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် မရှိသင့်ပေ။ ဖျင်းယင်းခရိုင်၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော အမွေအနှစ်မျိုး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

“ရွှစ်...”

ကျန့်လျန်၏ ရင်ဘတ်တွင် ဟက်တက်ကွဲ ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သေးငယ်သော်လည်း သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာဖြစ်သည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများ အလိုအလျောက် အားနည်းသွားပြီး တံတိုင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ဒါ ဘယ်လို ဓားသိုင်းမျိုးလဲ။”

ကျန့်လျန်သည် ချန်ဖေးကို မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ချန်ဖေးသည် သူ့ရှေ့တွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ရပ်လျက် ကျန့်လျန်၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ”

ဝှက်ထားသော လက်နက် သုံးခုသည် ကျန့်လျန်၏ လက်အင်္ကျီ အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာသည်။ ချန်ဖေး၏ ဓားချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်နက်များကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ကျန့်လျန်သည် အဝေးသို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်ဖေး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ကျန့်လျန်ကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန့်လျန်သည် နောက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံခံမိပြီး ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသော ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဝှက်ထားသော လက်နက်ကို ထုတ်သုံးရန် အချိန်ဆွဲလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဖေးသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သာမန် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦး၏ ပြတ်သားမှု မဟုတ်ပေ။ ဝါရင့် စစ်သည်တော် အချို့ထက်ပင် ပိုမို တည်ငြိမ်နေသည်။ အောင်ပွဲ နီးကပ်လာသောအခါ လူများသည် မလွဲမသွေ ကျေနပ်အားရကာ မောက်မာလာတတ်ကြသည်။ သို့သော် ချန်ဖေးက ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို အရင် သတ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

“ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ မင်း လိုချင်တာ ပြော”

ကျန့်လျန် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ ရရှိလိုက်သည်မှာ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ချန်ဖေး၏ ဓားချက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျန့်လျန် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေး ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ကျန့်လျန်သည် လမ်းဘေးတွင် အားကိုးရာမဲ့စွာ လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးများက ချန်ဖေးကို နက်ရှိုင်းသော အာဃာတဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချန်ဖေးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ သူ့အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ “သတ်ဖြတ်သူသည် အသတ်ခံရမည်” ဟူသည်မှာ ချန်ဖေး၏ မူဝါဒဖြစ်ပြီး သူသည် ၎င်းကို သေချာပေါက် လိုက်နာမည် ဖြစ်သည်။

ကျန့်လျန် အသက်ရှင်နေစဉ်ကပင် ချန်ဖေး မကြောက်ခဲ့ပေ။ ယခု သေခါနီးအချိန်တွင် အကြည့်တစ်ချက်က ချန်ဖေးကို ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ကျန့်လျန်သည် လက်ညှိုးထောင်ပြီး ချန်ဖေးကို ညွှန်ပြကာ စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်သကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်ရသည်။

ချန်ဖေး ရှေ့သို့ တိုးပြီး ကျန့်လျန်၏ ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထိုဓားပြအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန့်လျန်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသည်မှာ သေချာသည်။ ငွေကြေးအပြင် ချန်ဖေးသည် ကျန့်လျန်၏ ကျင့်စဉ်များကိုလည်း အလွန် စိတ်ဝင်စားသည်။

ခဏကြာသောအခါ ချန်ဖေး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး စာလုံးများ ထူထပ်စွာ ရေးသားထားသော နွားသားရေ စာရွက်တစ်ရွက် သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ကျန့်လျန် တိုက်ခိုက်စဉ်က ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့သော လှိုင်းတံပိုးသံ သဲ့သဲ့ကို ချန်ဖေး ပြန်လည် သတိရမိလိုက်သည်။

သိုင်းပညာရှင်များသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိသေးသော ကျင့်စဉ်များကို မိမိနှင့် မကွာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသည်။ အခြားနေရာတွင် ထားခဲ့ရန် စိတ်မချကြပေ။ သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို ရံဖန်ရံခါ ထုတ်ယူ၍ ပြန်လည် သုံးသပ်ခြင်း၊ နားလည်မှု တိုးပွားစေခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်မှု တိုးတက်စေခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ချန်ဖေးသည် နွားသားရေ စာရွက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ရှာဖွေနေစဉ် ရုတ်တရက် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ချန်ဖေး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မျက်လုံးများ ရှည်လျားသွားပြီး ဖီးနစ်မျက်လုံးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အမာရွတ် အများအပြား ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တိတ်တဆိတ် အနည်းငယ် ကြီးထွားလာသည်။

“တတိယအစ်ကို။”

နာကျင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းဟန်ကျွင်းသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ကျန့်လျန်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့သည် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို ဖောက်ထွက်ပြီးနောက် အဖွဲ့များ ခွဲလိုက်ကြသည်။ သူတို့ဘက်တွင် သူနှင့် ကျန့်လျန် အတူရှိနေပြီး ပုန်းအောင်းရန် ခြံဝန်းအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

မျှော်လင့်မထားသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ချက်ချင်း အပြန်အလှန် ကူညီထောက်ပံ့ရန် ဖြစ်သည်။

လင်းဟန်ကျွင်း ပုန်းခိုပြီးသည်နှင့် ကျန့်လျန် ရှိရာဘက်မှ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် စုံစမ်းရန် လိုက်လာခဲ့ရာ ကျန့်လျန် သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ယာမန်ရဲမက်များ လက်ချက်ဖြင့် မသေဆုံးခဲ့ဘဲ ဤနေရာတွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

“ငါ မင်းကို သတ်မယ်။”

လင်းဟန်ကျွင်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး ဓားမကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချန်ဖေးထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ အခြား ဓားပြများသည်လည်း လင်းဟန်ကျွင်းကို ကူညီရန် ချန်ဖေးထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ကျန့်လျန်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် ချန်ဖေး၏ ခြိမ်းခြောက်မှု အဆင့်သည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် ကျန့်လျန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ငွေစများကို ယူလိုက်ပြီး လင်းဟန်ကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ချန်ဖေးသည် ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အင်အားရော တုံ့ပြန်မှုပါ နိမ့်ကျနေသေးသည်။

အကယ်၍ ‘နတ်ဘုရား လမ်းညွှန်ချက်’ ဓားသိုင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ချန်ဖေး အနေဖြင့် ကျန့်လျန်ကို သတ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန့်လျန်သည် ချန်ဖေးကို အလွယ်တကူပင် မောပန်းသွားအောင် လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျန့်လျန်ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းသော လင်းဟန်ကျွင်း၏ လွှမ်းမိုးထားသော အင်အားနှင့် အခြား ဓားပြများ၏ ဝိုင်းရံ ပိတ်ဆို့မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ခြင်းသည် ရူးမိုက်ရာ ကျပေလိမ့်မည်။

“သူတို့ ဟိုမှာ... လိုက်ကြ။”

ယာမန်ရဲမက်၏ အသံသည် နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယာမန်ရဲမက်များနှင့် ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် ဓားပြများကို နှေးကွေးသွားအောင် လုပ်သင့်မလုပ်သင့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်ဖေးသည် ထိုအကြံအစည်ကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

လင်းဟန်ကျွင်း၏ လက်ရှိ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသကို ခဏထားဦး၊ အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် သူသည် ဝိုင်းရံခံရမည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားပြီး ချန်ဖေးကို အရင်သတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။ ယာမန်ရဲမက်များ အနေဖြင့်လည်း ချန်ဖေးကို မသိကြသဖြင့် သူ့ကို ဓားပြဟု အထင်မှားပြီး လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြပေလိမ့်မည်။

ချန်ဖေးသည် အိမ်ခေါင်မိုး စွန်းတွင် ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ရပ်နေသော်လည်း အမိုးကြွေပြားများ ပျက်စီးခြင်း မရှိဘဲ မီတာ အတော်များများ ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်သည် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ရှက်ရွံ့သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဓားပြများသည် နောက်မှ လိုက်လာကြသော်လည်း လိုက်လေလေ အကွာအဝေး ပိုဝေးလေလေ ဖြစ်လာသည်။

လင်းဟန်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ချန်ဖေးကို ဆွဲဆုတ်ချင်နေသော်လည်း သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေး ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

“မင်း ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိနေပါစေ ငါ မင်းကို သတ်မယ်။” လင်းဟန်ကျွင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ အခြားတစ်ဖက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဆက်လက် လိုက်လံနေခြင်းသည် ရလဒ်ထွက်လာမည် မဟုတ်သည့်အပြင် သူ့လူများ ဆုံးရှုံးမှုကိုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ လင်းဟန်ကျွင်း မည်မျှပင် မလိုလားသော်လည်း ဒေါသကို မျိုသိပ်၍ ထွက်ခွာရုံသာ ရှိတော့သည်။

နောက်ဘက်မှ ချီအရှိန်အဝါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အာရုံခံမိသောအခါ ချန်ဖေး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ခဏကြာသောအခါ ချန်ဖေးသည် အခြားလမ်းကြား တစ်ခုမှ ထွက်လာပြီး လင်းဟန်ကျွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ နေရာသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ဤဓားပြများကို ရှင်းလင်းခြင်း မရှိသရွေ့ ဖျင်းယင်းခရိုင်သည် မည်သည့်အခါမျှ အေးချမ်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ လောလောဆယ် ချန်ဖေး အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ အချိန်ဖြစ်သည်။

လုံလောက်သော အချိန်နှင့် တည်ငြိမ်မှု ရှိပါက ချန်ဖေး၏ အင်အားသည် ဆက်လက် တိုးတက်နေမည် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို သတ်ဖြတ်ရန် နတ်ဘုရား လမ်းညွှန်ချက်ကို လိုအပ်နေသေးသည်။

ချန်ဖေးသည် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဤလူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပေ။ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် ချန်ဖေးသည် ဤဓားပြများကို ဖျင်းယင်းခရိုင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်သည်။

သူသည် အဝေးမှနေ၍ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ပါသွားသော်လည်း ခဏကြာသောအခါ ချန်ဖေးသည် ဓားပြများကို မျက်ခြေပြတ်သွားခဲ့သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းသွားပြီ။”

အဂ္ဂိရတ်ခန်းမပါရှိသော ခြံဝန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ဖေးသည် အိမ်ခေါင်မိုး စွန်းအောက်တွင် ထိုင်လျက် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေမိသည်။

ပြီးခဲ့သော တစ်ကြိမ်က မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် သူသည် ထိုဓားပြအုပ်စုနောက်သို့ လိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခံနေရကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ထိုဓားပြများသည် ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။

သာလွန်ကောင်းမွန်သော ခြေလှမ်းကျင့်စဉ်မှလွဲ၍ ချန်ဖေး၏ အမြင်အာရုံနှင့် ခြေရာခံနိုင်စွမ်းများသည် အမှန်တကယ်တွင် သာမန်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ခြေရာခံရာတွင် ထူးချွန်သည်ဟု ယူဆနိုင်ပါက ဓားပြများသည် ယာမန်ရဲမက်များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရတာ ကြာလေပြီ။

“အမြင်အာရုံ ဒါမှမဟုတ် ခြေရာခံတဲ့ နည်းပညာ မြှင့်တင်ပေးတဲ့ စာအုပ် တစ်အုပ်လောက် ရှာပြီး လေ့ကျင့်ရင် ကောင်းမလား။”

ချန်ဖေး အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိသော်လည်း လက်ရှိ သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော တာဝန်များကို တွေးမိသောအခါ မသက်မသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ့အတွက် အချိန်က တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းလှသည်။

အားလပ်ချိန် ရမှသာ ဤကိစ္စအတွက် အစီအစဉ် ဆွဲနိုင်တော့မည်။

ချန်ဖေးသည် ကျန့်လျန်၏ ငွေအိတ်ကို ထုတ်ယူ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ ခိုးယူထားသော ငွေများကို အခြားနေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ ဤအိတ်ထဲတွင် ငွေစ အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ချန်ဖေး ပျော်ရွှင်နေမိလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာ အောင်မြင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ငွေစ ဒါဇင် အနည်းငယ်က သူ့ကို မကျေနပ်စေနိုင်တော့ပေ။

ချန်ဖေးသည် ငွေအိတ်ကို မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ မီးရှို့လိုက်ပြီးနောက် နွားသားရေ စာရွက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။