မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ ဟေးပိုင်

မကြာသေးမီက ကျုံးချင်၏ဘဝသည် အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာရှိသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူသည် စားသောက် အိပ်စက်ရုံဖြင့် သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်သည် ဂိမ်းကစားသည့်အလား တဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေသည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း အားလပ်နေခြင်းသည် လူတစ်ယောက်အတွက် ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခု မဟုတ်ချေ။ လူတစ်ယောက်သည် လုပ်စရာ တစ်ခုခုကို အစဥ်အမြဲ ရှာဖွေနေရန် လိုအပ်ပေ၏။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဖြင့် မကြာသေးမီက စနစ်သည် 'သောင်းပြောင်းထွေလာဆေးလုံး ကျမ်းစာ' ကို တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျုံးချင်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်၍လေ့လာခဲ့တော့သည်။

မီးတောက်ပြင်းပြင်း တောက်လောင်မှုနှင့်အတူ မီးခိုးများ တလူလူမြင့်တက်လာပေ၏။ ခြံဝန်းငယ်လေးထဲတွင် ကြီးမားသော ဆေးမီးဖိုကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ကျုံးချင်သည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လေ့လာနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကိုလည်း စီစဉ်နေသည်။

"သွေးဝိညာဉ်ပန်း တစ်ပွင့်..."

"ဗောဓိသီး တစ်ဝက်...."

"ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်သစ်သား သုံးချန်"

...

ကျုံးချင်သည် သောင်းပြောင်းထွေလာဆေးလုံး ကျမ်းစာ၏ မှတ်တမ်းများအတိုင်း စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်အမျိုးမျိုးကို အစီအစဉ်တကျနှင့် ပမာဏတိကျစွာဖြင့် ဆေးမီးဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤစိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပစ္စည်းများ အားလုံးကို ရှန်ကျန်းဂိုဏ်းက ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျန်းဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မူဖူတောင်သည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ် အမြောက်အများကို ရရှိပေ၏။

ယခင်ကမူ ထိုအရာများသည် ဂိုဒေါင်ထဲတွင် ဖုန်တက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အသုံးဝင်လာခဲ့လေပြီ။

"အမ်..."

"ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်မျိုး လိုနေသလိုပဲ"

ကျုံးချင်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပစ္စည်းပုံများကြားတွင် အစားထိုးစရာ တစ်ခုကို ရှာဖွေနေမိသည်။ သို့သော် သူ အချိန်အကြာကြီး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ ယခုတစ်ကြိမ် သူ ဖော်စပ်နေသော ဆေးလုံးမှာ အလှအပဆေးလုံးပင်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ လုံလောက်အောင် ချောမောခန့်ညားသည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း ရုပ်ရည်ကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ တိုးမြှင့်ရန် မည်သူက ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤဆေးလုံးကို အလွန် အလေးအနက်ထားသည်။ ဆေးလုံး၏အာနိသင် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားမည်ကိုပင် သူ အလိုမရှိပေ။

"ဟေးပိုင်... မင်း ဘယ်မှာလဲ"

ကျုံးချင်၏အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်ဟေးပိုင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကျုံးချင်ကို ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"သခင်"

"ငါ့ရဲ့ဆေးဖော်စပ်မှုအတွက် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်း တစ်မျိုး လိုနေတယ်... ဒါက တောင်ရတနာပဲ... ငါ့အတွက် သွားရှာပေးစမ်း"

ကျုံးချင်က တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တောင်ရတနာ ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာလောက၏ တောင်များနှင့် မြစ်များမှ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ရှားပါးရတနာတစ်မျိုးပင်။ ထိုအရာကို တစ်နည်းအားဖြင့် 'တောင်ဝိညာဉ်' ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ထိုအရာသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ အနှစ်သာရ နေနှင့်လတို့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အသိဉာဏ်ရရှိသွားသည်နှင့် တောင်ရတနာသည် နတ်ဘုရား တစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အခွင့်အရေးပင် ရှိပေသည်။ ထိုကြောင့် ထိုအရာကို 'နတ်ဝိညာဉ်သန္ဓေသား' ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

ကျုံးချင်သည် သောင်းပြောင်းထွေလာဆေးလုံး ကျမ်းစာထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော တောင်ရတနာ၏ လက္ခဏာရပ်များ တွေ့ရှိနိုင်ခြေ အများဆုံးနေရာများနှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် နည်းလမ်းများကို ဟေးပိုင်အား စေ့စပ်သေချာစွာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ထို့နောက် မကြာသေးမီက ရုပ်သေးအဆင့်မြှင့်ကတ်တစ်ကတ်ကို တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်းမှ ရရှိခဲ့ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ဤအဆင့်မြှင့်ကတ်သည် စနစ်မှ ပေးသော အကျိုးကျေးဇူး အစစ်အမှန်ပင်။ ထိုအရာကို ရုပ်သေးရုပ်ပေါ်တွင် အသုံးပြုလိုက်ရုံဖြင့် ရုပ်သေးရုပ်၏နယ်ပယ်ကို သူ၏နယ်ပယ်နှင့် တူညီအောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပေးနိုင်ပေမည်။

မူလက ကျုံးချင်သည် ထိုကတ်ကို ဟေးပိုင်ပေါ်တွင် မသုံးမီ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ် ပို၍မြင့်မားလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းချင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အဆတစ်သောင်း တိုးမြှင့်မှု ရှိသည့်တိုင် မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ်သို့ သူ ရောက်ရှိကာစဖြစ်သဖြင့် ပို၍မြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကြာမြင့်အုံးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ဟေးပိုင်ပေါ်တွင် ယခုချက်ချင်းအသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟေးပိုင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ရည်ရှိပြီး အင်မော်တယ်ဆရာသခင်တစ်ပါးနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်သော ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင် ရှိကာ အမိန့်များကို အပြည့်အဝ နာခံသော ရုပ်သေးရုပ်မှာ အလွန်အသုံးဝင်သည်။ သူ့အတွက် လုပ်ငန်းတာဝန်များစွာကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းနိုင်သဖြင့် အဆင်ပြေပြီး လက်တွေ့ကျသည်။

အကယ်၍ ဟေးပိုင်၏စွမ်းအား မလုံလောက်ဘဲ ပြင်ပတွင် အသတ်ခံလိုက်ရပါက သူ့အတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဟေးပိုင်၏အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ထားခြင်းက ပို၍စိတ်ချရပေမည်။ အနာဂတ် တိုးတက်မှုများအတွက်မူ အဆင့်မြှင့်ကတ်ကို တစ်ကြိမ် ရရှိဖူးသဖြင့် နောင်တွင်လည်း ထပ်မံ၍ရရှိနိုင်ချေ ရှိပေ၏။

မကြာမီမှာပင် ကျုံးချင်က ဟေးပိုင်၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ တို့ထိလိုက်သည်။ နောက်ထပ်အချိန်တခဏတွင် ဟေးပိုင်၏ကျင့်ကြံဆင့် တိုက်ရိုက် မြင့်တက်လာတော့သည်။

ဤှအဆင့်တက်ခြင်းမှာ တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိသလောက်နီးပါးပင်။ လမင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံဆင့်မှ နေမင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ်အထိ တောက်လျှောက်မြင့်တက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးမှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။

အမှန်တကယ်ကိုပင် ဟေးပိုင်၏ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်သည် ကျုံးချင်နှင့် တူညီသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

"ကလိမ်ကကျစ် လုပ်ပြီး နေရတဲ့ဘဝက ရိုးရှင်းတယ်... ဟန်ဆောင်ဖို့ မလိုဘူး... ပြီးတော့ ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်"

ကျုံးချင် အလွန်စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တောင်ရတနာကို ရှာဖွေရန် ဟေးပိုင်အား စေလွှတ်လိုက်သည်။

သူကမူ ဆေးမီးဖိုအပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာလောကတွင် ဆေးလုံးတစ်သုတ် ဖော်စပ်ရန် သုံးလခွဲခန့် ကြာမြင့်လေ့ရှိသည်။ ကျုံးချင် ဖော်စပ်နေသော ဆေးလုံးများသည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက အလွန်လျှင်မြန်ပေ၏။

သူ ဆေးလုံးတစ်သုတ်ဖော်စပ်ရန် ရက်အနည်းငယ်ဆိုလျှင် လုံလောက်နေလေပြီ။ ဟေးပိုင် တောင်ရတနာကို ရှာတွေ့ပြီး ထည့်ပေါင်းလိုက်သည်နှင့် ဆေးလုံးများ အောင်မြင်ပြီးမြောက်သွားပေလိမ့်မည်။

...

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းများကြားတွင် သားရဲဟိန်းသံများ ရံဖန်ရံခါ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဤနေရာသည် သားရဲအသင်္ချေတောင်တန်း ဖြစ်ကာ နတ်ဆိုးသားရဲများအတွက် သုခဘုံတစ်ခုပင်။ အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးသားရဲအမြောက်အများသည် ဤတောင်တန်းအတွင်း၌ နေထိုင်ကြသည်။ သာမန်လူများအတွက်မူ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သေမင်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရခြင်းနှင့် ထပ်တူထပ်မျှပင်။

ဤတောင်တန်းအနီးတွင် နေထိုင်ကြသော ရွာသားများအားလုံးက ထိုနေရာကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြ၏။ သို့သော် ယနေ့တွင် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသော ဧည့်သည်နှစ်ဦးက သားရဲအသင်္ချေတောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤလူများသည် ထူးကဲသော အရှိန်အဝါရှိသည့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးပင်။ အငယ်ဖြစ်သူသည် ကြာပန်းဖြူကဲ့သို့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျက်သရေရှိစွာ မတ်တတ်ရပ်နေကာ နတ်မိမယ်တစ်ပါးအလား စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်။ အကြီးဖြစ်သူသည် နှင်းကဲ့သို့ဖြူဆွတ်သော ဆံပင်များရှိပြီး အေးစက်သော ပြိုင်ဘက်ကင်းအလှရှိကာ လောကကြီးထဲတွင် ရှိနေသော ကြာပန်းစိမ်း တစ်ပွင့်အလားပင်။

ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ချောင်ရှားတောင်ကြား၏ မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှား နှင့် သူတော်စင်မိန်းမပျိုစုဝမ်ကျိုးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူမတို့နှစ်ဦးသည် ချောင်ရှားတောင်ကြားမှ ထွက်ခွာလာပြီး လမ်းတလျှောက်၌ တောင်များနှင့်မြစ်များကို ထောင်နှင့်ချီ၍ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။

သူမတို့သည် သားရဲအသင်္ချေတောင်တန်းကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြပြီးနောက် ဤနေရာ၌ ယာယီ အနားယူလိုက်ကြ၏။

"ဆရာ... ဒီနေရာကနေ အနောက်ဘက်ကို မိုင်တစ်ထောင်လောက် ဆက်သွားရင် ရှန်ကျန်းဂိုဏ်းကို ရောက်ပြီ"

စုဝမ်ကျိုး အနောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြပြီး လေးလေးစားစား ပြောဆိုလိုက်သည်။

မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှားသည် လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး မှေးမှိန်နေသော အဖြူရောင်တိမ်တိုက်များကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အလောသုံးဆယ်နိုင်လွန်းသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သည့် သူမပင်လျှင် မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာကို နေရာငယ်လေးမှ လူတစ်ယောက်က ဖြေရှင်းနိုင်မည့် စွမ်းရည်မျိုး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း...

ကျုံးချင်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားမည့်အစား ချောင်ရှားတောင်ကြားမှ ဘိုးဘေးအိုကြီးကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး အကူအညီတောင်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းက ပို၍စိတ်ချရပေမည်။ သို့သော် အခြေအနေမှာ ဤအဆင့်ထိ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ ထပ်မံတွေးတောနေချှင်ပင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူမတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရတော့ပေ။

သူမ၏အတွေးများ လွင့်မျောနေစဉ်တွင် တောင်များကြား၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေ တစ်ရပ် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ် တုန်ခါသွားသည်။ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားပေ၏။ ထို့နောက် တောက်ပသောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး မိုးကောင်းကင်ယံကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမ၏နံဘေးမှ ဖြတ်၍ပျံသန်းသွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှား၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူမ၏ ထိတ်လန့်သွားသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ထိုအရာ၏ ပုံသဏ္ဍာန်အမှန်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပေ၏။

ထိုအရာသည် လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်တုံး သို့မဟုတ် အသားလုံးနှင့် တူညီကာ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး အနီရောင်ဖြစ်သည်။ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ထိုအရာထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏စိတ် လန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေသော စိတ်နှလုံးသားကိုပင် တည်ငြိမ်သွားစေသည်။

"တောင်ရတနာ..."

မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှားက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

တောင်ရတနာကို ဆေးလုံးများတွင် ထည့်သွင်းအသုံးပြုနိုင်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိများကို အဆပေါင်းရာနှင့်ချီပြီ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်သည်။ ထိုအရာကို လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားခန့် ထည့်ပေါင်းလိုက်ရုံဖြင့် ဆေးလုံး၏အရည်အသွေးကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်စေနိုင်သည်။ အစိမ်းစားသုံးလျှင်ပင် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေခြင်း ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုးမြှင့်ပေးခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပေ၏။

ထိုအရာသည် နှစ်တစ်ရာအတွင်းတွင် တွေ့မြင်ရခဲသော အစစ်အမှန်ရတနာပင်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေအဆင့်တွင်ရှိသော ဂိုဏ်းများကြားတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့ အဖိုးတန်ရတနာများ အလွန် ရှားပါးသည်။

မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှား၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။ ရိုးရှင်းသော ခရီးစဉ်တစ်ခုအတွင်းတွင် ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ယခုချိန်၌ သူမ တွေ့ရှိမိပြီဖြစ်သောကြောင့် ထိုရတနာကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ပေ။

သူမသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းကာ တောင်ရတနာကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော် တခြားလက်တစ်ဖက်က သူမထက် ပိုမြန်နေသည်။ ထိုလက်သည် တောင်ရတနာကို ဦးစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ဤလက်ကြီး၏ပိုင်ရှင်မှာ ဟေးပိုင်မှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ချေ။

"ဒီရတနာက ငါ့ဟာ...."

ဟေးပိုင်က တောင်ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လောကကြီးရဲ့ သဘာဝရတနာတွေက စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်..ရှင် ကျွန်မဆီကနေ ဒီရတနာကို ယူဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး"

မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ထို့နောက် နေမင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသူများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ရပ်က ချက်ချင်းပွင့်အံ့ထွက်လာသည်။ ထိုအရာသည် လေဟာနယ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး တိမ်တိုင်များကို တုန်ခါသွားစေပေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

နေမင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သည် အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် တည်ရှိမှုတစ်ခုပင်။ မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှားထံ၌ အလွန်ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။ ဤတောင်ရတနာသည် သူမ၏အပိုင်ဖြစ်နေပြီဟု သူမ ယုံကြည်နေမိသည်။

စကားပြောဆိုနေရင်း သူမ၏ဖြူဖွေးပြီး နူးညံချောမွေ့သောလက်သည် ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာပြီး တောင်ရတနာကို ယူဆောင်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် နောက်ထပ်အချိန်တခဏတွင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်ဝါးပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

"ဝုန်း..."

အသံလှိုင်းတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဟေးပိုင်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော စွမ်းအားက ချက်ချင်းပွင့်အံ့ထွက်လာသည်။

ဤသည်က မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှားကို ပေပေါင်းများစွာအကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

"မြေကမ္ဘာနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ...."

သူမ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်း၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမ၏အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသည့် ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလေ၏။ ထိုကြောင့် တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ချောင်ရှားတောင်ကြား၏ အထွတ်အထိပ်ရတနာကို စတေးလိုက်ခြင်း မရှိပါက သူမ ပေပေါင်းများစွာအကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားရုံဖြင့် အဆုံးသတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဤတိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုတည်းဖြင့် သူမ မသေလျှင်တောင် ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ဤမျှထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှား လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဤအဆင့်တည်ရှိမှုမျိုးသည် သူမ၏ မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်း၌ပင် ဘိုးဘေးအဆင့် တည်ရှိမှုမျိုးပင်။ အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးတွင် သူတို့သည် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြ၏။

"စီနီယာ... ကျွန်မ မိုက်မဲမိပါတယ်"

သူမ၏ရင်ထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ဟေးပိုင်ကို ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။ ဟေးပိုင်သည် သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မည်သည့်စကားမျှ မပြောချေ။ သူသည် တောင်ရတနာကို ယူဆောင်ပြီး သက်တံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်း၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မြင့်မြတ်အရှင်မ လုချင်ရှားသည် သူ ထွက်ခွာသွားရာ နောက်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ တစ်ဖက်လူသည် သူမကို အပြစ်မယူခဲ့ပေ။ စိတ်တိုလွယ်သော ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက သူမကို ဤမျှထိ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်မည် မဟုတ်ချေ။

ယနေ့ ဖြစ်ရပ်သည် သူမအတွက် မမေ့နိုင်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်ကိုပင် သူမသည် လောကကြီးအတွင်းရှိ သူရဲကောင်းများကို လျှော့တွက်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလောကကြီးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူ ​အမြောက်အများ ရှိနေပေ၏။